สลับตัวละครเพื่อครองโลก-Switch characters to control the world

ตอนที่ 158 : ภาค 2-บท 58 การควบแน่นมานา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 670
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 103 ครั้ง
    4 เม.ย. 63

ภายในห้องเรียนนั้นมีอาจารย์เอลและนักเรียนอีกสิบกว่าคนเท่านั้น ซึ่งทุกคนก็เข้ามารอก่อนที่จะเริ่มคาบเสียอีก

 

กันต์และกานต์ตัดสินใจเดินเข้าไปในห้องด้วยกันและหาที่ว่าง ๆ นั่ง ซึ่งทั้งคู่ก็นั่งไม่ห่างกันมากนัก

 

สำหรับโรงเรียนนี้อาจารย์แต่ละคนก็ไม่ค่อยถือเรื่องมารยาทหรือพิธีรีตองอะไรมากนัก เพราะมันก็เป็นหนึ่งในนโยบายของโรงเรียน จึงไม่จำเป็นต้องทำความเคารพ

 

นักเรียนแต่ละคนจะเคารพอาจารย์ของเขาด้วยความคิดของตัวเอง อาจารย์คนไหนทำตัวเหลวแหลกไม่น่าเคารพก็ไม่ต้องสน แต่อาจารย์คนไหนที่สอนดีและทำตัวน่านับถือ เขาก็จะได้รับความเคารพจากนักเรียนเอง

 

ที่โรงเรียนนี้มักจะใช้ระบบแบบนี้กันมากเป็นส่วนใหญ่ เพราะเด็ก ๆ ส่วนใหญ่ที่เกิดบนเกาะนี้ก็มักจะมีความฉลาดทางด้านอารมณ์ที่สูงอยู่พอตัว

 

นั่นจึงทำให้ไม่เกิดปัญหาหรือความขัดแย้งในโรงเรียน แต่บางทีกรณีของรุ่นพี่ริสาอาจเป็นข้อยกเว้น

 

เมื่ออาจารย์เอลเช็คชื่อนักเรียนที่มาครบทุคนแล้ว เธอก็เริ่มต้นการสอนของตนเองทันที

 

“การควบแน่นมานามันก็ใช้วิธีเดียวกันกับการดึงมานาออกจากร่าง พวกเธอแค่ดึงมันออกมาให้เป็นก้อนมานาก่อนหลังจากนั้นค่อยเปลี่ยนรูปร่างของมันให้เป็นดาบ ด้วยจินตนาการหรือความคิด”

 

มานาสีฟ้าเริ่มไหลออกมาจากร่างของอาจารย์เอลรวมกันเป็นก้อนบนมือของเธอ จากนั้นมันก็เริ่มบิดเกลียวเป็นรูปร่างของดาบสีฟ้า

 

“แต่สำหรับนักเรียนอย่างพวกเธอต้องฝึกจากการทำดาบเล่มเล็ก ๆ ก่อน เพราะมานาในตัวที่มีไม่มาก”

 

อาจารย์เอลตวัดดาบมานาสีฟ้าในมือก่อนจะพูดต่อ

 

“ดาบที่ถูกสร้างด้วยมานาเมื่อเกิดการแตกหรือหักมันจะฟื้นฟูตัวเองโดยการใช้มานาในร่างของผู้ใช้ นั่นจึงทำให้มันเป็นอาวุธติดตัวที่ใช้ได้ในทุกสถานการณ์”

 

หลังจากจบการบรรยายไปนักเรียนในห้องทุกคนก็เริ่มทำตามอาจารย์เอลทันที

 

แม้แต่กานต์เองก็พยายามดึงมานาออกจากร่างและปั้นมันให้เป็นก้อนกลม ๆ ในมือ

 

เราเองก็เคยทำมาตั้งหลายครั้งแล้ว มันคงไม่ยากหรอก กันต์คิดในใจพร้อมกับดึงมานาออกจากร่าง

 

แต่ไม่ว่าเขาจะพยายามยังไงมันก็ทำเหมือนกับตอนที่เขายึดร่างของเวลโดรไม่ได้

 

หลังจากนั้นชายหนุ่มก็ทดลองต่อไปอีกหลายต่อหลายครั้ง และผลลัพธ์ก็เหมือนเดิม

 

ในระหว่างที่กันต์กำลังใช้สมาธิอยู่นั่นเอง อาจารย์เอลก็เดินเข้ามาหา

 

“กันต์ อาจารย์บอกแล้วใช่ไหมให้เริ่มต้นจากดาบเล่มเล็ก ๆ ก่อน”

 

อาจารย์เอลเอ่ยพลางโปรยสายตามองไปยังดาบเล่มสีฟ้าที่มีความยาวประมาณ 1 เมตรในมือของกันต์ที่ไม่สมประกอบ

 

“ขอโทษครับ อาจารย์” กันต์รีบดึงมานากลับเข้าร่างทันที

 

[จิตใต้สำนึกของเวรัคบอกว่าคุณยังมีมานาไม่มากพอที่จะทำเหมือนกับเวลโดร เพราะเวลโดรนั้นมีมานาที่มากมายจนเอ่อล้นออกมาภายนอกร่างกาย จึงสามารถเรียกใช้มานาได้ง่ายและแทบจะไร้ขีดจำกัด]

 

ขอบคุณสำหรับคำอธิบายนะเวรัค ตอนนี้ร่างต้นผมก็มีเลเวลแค่ 35 เท่านั้นเอง คงทำเหมือนกับที่เวลโดรเคยทำไม่ได้จริง ๆ

 

กันต์เริ่มรวบรวมสมาธิและดึงมานาออกจากร่างอีกครั้ง

 

ดาบเล่มสีฟ้าขนาดเท่านิ้วมือปรากฏขึ้นเหนือฝ่ามือของชายหนุ่ม

 

มันเริ่มหมุนวนไปรอบ ๆ พร้อมกับลายสลักที่เริ่มปรากฏขึ้นตัวดาบ

 

กันต์กำลังนั่งหลับตาและระลึกถึงดาบกลืนรัตติกาล อันซึ่งเคยเป็นดาบคู่กายของเรล์มเมื่อพันปีก่อน เรล์มเคยได้ใช้ดาบเล่มนั้นดูดกลืนพลังความมืดจากตัวของเวลโดรเพื่อทำให้จอมมารอ่อนแอลง

 

แต่นั่นก็ไม่ได้เป็นไปตามคาด ดาบกลืนรัตติกาลไม่สามารถรองรับความมืดจากเวลโดรไหว ดาบเล่มนั้นจึงถูกความมืดของเวลโดรกลืนกินแทน แต่การเสียสละดาบกลืนรัตติกาลของเรล์มนั้นก็ทำให้เวลโดรอ่อนแอลงไปกว่า 20%

 

ถ้าเป็นไปได้กันต์ก็อยากจะหาดาบเล่มนั้นเพื่อเอามันกลับคืนสู่เจ้าของอีกครั้ง เพราะดาบกลืนรัตติกาลมันก็แค่ถูกพลังความมืดของเวลโดรส่งไปสู่ห้วงแห่งความมืดมิดในที่มิติแห่งใดสักแห่งหนึ่ง

 

เมื่อกันต์ลืมตาขึ้นมา มันก็เป็นอีกครั้งที่ทำให้เขาประหลาดใจ

 

อาจารย์เอลกำลังจ้องมองไปยังดาบเล่มสีฟ้าขนาดเล็กที่ลอยอยู่บนฝ่ามือของกันต์

 

“สนใจเปลี่ยนสายไปเรียนวิศวกรรมมานาไหม?” อาจารย์เอลกล่าวเชิญชวนในขณะที่สายตาของเธอกำลังมองไปยังดาบเล่มสีฟ้า

 

เมื่อชายหนุ่มหันมองไปยังดาบของตัวเองเขาจึงได้รู้ว่ามันสวยงามมากจริง ๆ

 

ลวดลายสลักบนดาบนั้นไม่ได้แสดงถึงความเป็นมือใหม่เลยแม้แต่น้อย มันเปรียบเสมือนกับผลงานของช่างแกะสลักมากฝีมือคนหนึ่ง

 

กานต์ที่นั่งอยู่ไม่ไกลนักก็ต้องมองมายังกันต์ด้วยสายตาที่ซับซ้อนราวกับเธอต้องการถามอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่กล้าจะพูดออกไป

 

นักเรียนคนอื่น ๆ ยังทำไม่ได้แม้แต่ก่อร่างมานาให้เป็นลักษณะคล้ายกับดาบเลยด้วยซ้ำ

 

“กันต์เธอรู้ไหมว่านักเรียนปกติใช้เวลากี่วันถึงจะรวบรวมมานาให้มีรูปร่างเหมือนกับดาบได้”

 

“ไม่ทราบครับ” กันต์ตอบไปตามตรง

 

“1 อาทิตย์ สำหรับเกณฑ์มาตรฐานแล้วเธอมีความสามารถมากกว่าพวกสายเรียนวิศวกรรมมานาอีก แต่วิชาของครูมันก็ไม่ได้จบแค่นั้นเธอยังต้องคงสภาพมันให้ไว้ได้นานที่สุดด้วย”

 

ตามปกติแล้วการควบแน่นมานาก็เป็นวิชาพื้นฐานของหลาย ๆ สาย เพราะมันเป็นเรื่องที่ใช้ทักาะหลาย ๆ ด้านรวมกัน

 

ทันใดนั้นเองดาบในมือของกันต์ก็สลายกลายเป็นเศษสีฟ้าและจางหายไป พร้อมกับความเจ็บปวดที่แล่นเข้ามาในสมอง

 

“ต่อให้มีเลเวลหรือมานามากขนาดไหนก็ไร้ประโยชน์ถ้าขาดการฝึกฝน ถ้าพวกเธอไม่สามารถคงสภาพมันไว้นาน ๆ ได้สุดท้ายมันก็จะกลายเป็นของไร้ค่า”

 

ในจังหวะนั้นเองกันต์ก็เริ่มเข้าใจแล้วว่าวิชานี้มันยากตรงไหน

 

ตอนที่เขาเล่นเป็นจอมมารเวลโดรนั้นจะต้องเล่นละครอยู่เสมอ นั่นอาจจะเป็นเหตุผลที่ทำให้ตอนนั้นกันต์มีสติและสมาธิที่มากกว่าจึงสามารถคงสภาพดาบไว้ได้นาน

 

หลังจากนั้นการฝึกฝนอย่างต่อเนื่องนานนับชั่วโมงก็ได้เริ่มต้นขึ้น นักเรียนบางคนก็เลเวลเพิ่มขึ้นจากการฝึกฝนในรูปแบบนี้

 

แต่สำหรับตัวกันต์แล้ว การฝึกแค่นี้มันยังเพิ่มเลเวลให้กับเขาไม่ได้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 103 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

741 ความคิดเห็น

  1. #495 pppoommn (จากตอนที่ 158)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 10:24
    เก่งขึ้นเรื่อยๆเเล้วกันต์ สุดยอดมาก
    #495
    1
    • #495-1 SuruMaster(จากตอนที่ 158)
      11 พฤษภาคม 2563 / 18:25
      ถ้าไม่เก่งก็แย่สิครับ 555
      #495-1
  2. #336 Fikusa (จากตอนที่ 158)
    วันที่ 4 เมษายน 2563 / 09:38
    แล้วแบบนี้ถ้าหาดาบมาได้จะยังใช้ได้เหรอ แต่ถ้าสามารถคืนความมืดให้เวลโดรได้ก็คงใช้ได้มั้ง
    #336
    1
    • #336-1 SuruMaster(จากตอนที่ 158)
      4 เมษายน 2563 / 18:40
      คือดาบมันโดนความมืดกลืนเข้าไป แล้วกลายเป็นว่าทั้งพลังและดายก็หายไปทั้งคู่เลยครับ หายไปที่ไหนสักแห่ง
      #336-1