สลับตัวละครเพื่อครองโลก-Switch characters to control the world

ตอนที่ 105 : ภาค 2-บท 5 วงล้อมตะขาบทรพิษ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,033
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 135 ครั้ง
    11 ก.พ. 63

กลับไปที่กันต์ในชุดคลุม(เดสเพียร์)

 

กันต์ในชุดคลุมวางร่างของเล็กที่ไร้สติลงกับพื้นและเริ่มยืดเหยียดเส้นสายร่างกาย

 

ยังไงก็หนีไปไม่พ้นอยู่แล้ว จะให้วิ่งหนีวงล้อมของตะขาบตัวยาวหลายเมตรที่มีเลเวล60 มันแทบจะเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้

 

หนทางสุดท้ายคือสู้เท่านั้นและต้องฆ่าพวกมันให้หมด

 

อันที่จริงถ้าจะให้หนีไปคนเดียวผมก็สามารถทำได้ แต่นั่นอาจจะหมายถึงความตายของเล็ก

 

และความจริงเกี่ยวกับเรื่องที่บ้านโดนไฟไหม้ก็อาจจะถูกเก็บเป็นความลับไปอีกด้วย

 

“หน้าท้อง—หนวด—จะว่าไปแล้วตะขาบทรพิษมันก็มีจุดอ่อนคล้ายกับตะขาบยักษ์อยู่”

 

ผมหวังว่าเรื่องนี้จะช่วยให้เขาสามารถเอาตัวรอดไปจากสถานการณ์นี้ได้

 

“แก่นมานาระดับสูง” ผมเรียกไอเทมจากคลังตามที่เรล์มเคยสั่งไว้

 

ทันใดนั้นเองแก่นมานาสีฟ้าขนาดเท่าหัวคนปรากฏบนมือของผม

 

มันให้สัมผัสเหมือนกับว่ากำลังจับเครื่องในสัตว์อยู่ ซึ่งมันก็เป็นเครื่องในสัตว์จริง ๆ

 

แต่ปัญหามันไม่ได้อยู่ตรงนั้น ปัญหาคือผมต้องกินมันตามที่เรล์มบอก

 

อันที่จริงแล้วหนึ่งในเหตุผลที่ทำให้มนุษย์สายเลือดครึ่งปีศาจเป็น1 ในเผ่าพันธุ์ที่น่าเกรงขามที่สุดในโลกนี้คือพวกเขาสามารถดูดกลืนแก่นมานาได้

 

ถึงเผ่าอื่น ๆ จะสามารถดูดกลืนแก่นมานาได้เหมือนกันแต่ก็ได้แค่70% เท่านั้น

 

แต่หากเป็นเผ่ามนุษย์ครึ่งปีศาจมากินก็จะได้ไปถึง90%

 

การดูดกลืนแก่นมานาจะช่วยเพิ่มเลเวลให้กับผู้ที่กินมัน เพราะอย่างนั้นแก่นมานาจึงมีค่าสูงมาก อีกทั้งมันยังหายากด้วย

 

แต่ในพวกสัตว์กลายพันธุ์เลเวล 60 จะมีแก่นมานาทุกตัว เพราะระดับพลังที่มากขึ้นก็ต้องมีเป็นธรรมดา

 

“เรล์ม---รสชาติมันเป็นยังไง?” ผมมองแก่นมานาในมือด้วยความสลดใจ

 

แค่สัมผัสของมันก็ชวนให้รู้สึกแย่แล้วนี่ยังจะต้องกินมันอีกเหรอ

 

[จิตใต้สำนึกของเครกนำเสนอให้ผู้เล่นกินมันโดยค่อย ๆ กัดไปทีละคำอย่างรวดเร็ว]

 

[จิตใต้สำนึกของเรล์มบอกให้คุณรีบ ๆ กินก่อนที่ฝูงตะขาบจะมาถึง]

 

[จิตใต้สำนึกของเวรัคบอกให้คุณทำตามที่เรล์มบอกเพราะยังไงตอนนี้ก็ยังเอามันไปประกอบอาหารไม่ได้]

 

พูดแบบนี้มันหมายความว่ายังไง นี่เธอกินอาหารเช้าเป็นแก่นมานากับข้าวงั้นเหรอ ผมไม่เคยรู้ว่ามันเอาไปประกอบอาหารได้ด้วยเพราะในเกมมันก็ดูดกลืนหายไปในพริบตาเลย เหมือนกับไอเทมกดใช้

 

ในขณะเดียวกันนั่นเองพื้นดินก็เริ่มสั่นสะเทือนเบา ๆ นั่นเป็นสัญญาณว่าฝูงตะขาบใกล้จะมถึงแล้ว

 

“สด ๆ ก็ได้” ผมพยายามกลั้นหายใจและกินแก่นมานาในมือ โดยมีลักษณะการรับประทานคล้ายกับการกินแอปเปิล

 

ทุกครั้งที่ผมกัดแก่นมานามันจะให้ความรู้สึกสดชื่นและอร่อยมากกว่าที่คิดไว้หลายเท่า

 

น้ำสีฟ้าที่เหนียวหนืดค่อย ๆ ไหลออกมาจากแก่นมานาบริเวณรอยกัดของผม

 

สภาพของแก่นมานาในตอนนี้ดูน่าเกลียดสุด ๆ แต่กลับอร่อยผิดคาด

 

ในที่สุดผมก็กินแก่นมานาขนาดเท่าหัวคนสำเร็จ นั่นทำให้ผมรู้สึกได้ถึงมานาที่เพิ่มขึ้นในร่างกายราวกับได้เกิดใหม่

 

ว่าแล้วก็ลองตรวจสอบเลเวลของตัวเองสักหน่อย ผมลืมบอกไปอีกอย่างวิธีที่ผมใช้วัดเลเวลของตัวเองนี้มีความแม่นยำพอ ๆ กับระบบของโรงเรียน

 

อันที่จริงวิธีนี้มันก็ไม่ใช่เรื่องที่ยากอะไรเพียงแค่มันซับซ้อนเล็กน้อย เลยทำให้คนปกติในโลกนี้ไม่สามารถตรวจสอบเลเวลตัวเองและคนอื่นได้

 

ส่วนคนจากต่างโลกนั้นพวกเขาสามารถทำเรื่องนี้ได้เหมือนกัน

 

“ขึ้นมา5 เลเวลเลยเหรอ”

 

นั่นเท่ากับว่าตอนนี้ผมมีเลเวลอยู่ที่25 แล้ว ซึ่งมันก็ห่างจากตะขาบทรพิษไป35 เลเวลด้วยกัน

 

ทันใดนั้นเองทักษะสัมผัสเวทก็ได้แจ้งเตือนกันต์ถึงบางสิ่งที่กำลังมาจากท้องฟ้า

 

กันต์ไม่รอช้ารีบก้มตัวลงและกลิ้งหลบสิ่งที่ว่าทันที

 

ลูกธนูสีขาวบริสุทธิ์จำนวน6 ดอกพุ่งเข้าปักพื้นดินตรงที่กันต์ยืนอยู่เมื่อกี้

 

“เธอไม่สมควรมาที่นี่” กันต์ในนามของเดสเพียร์เอ่ยออกไปสั้น ๆ

 

ริสาเดินเข้ามาประจันหน้าเดสเพียร์และเปลี่ยนคันศรสีขาวในมือของเธอให้เป็นดาบ

 

สายตาอันเย็นชาของเธอจ้องมองไปที่เล็กและเดสเพียร์สลับกันไปมา

 

ในขณะนั้นเองความทรงจำเก่า ๆ ก็ได้วนเวียนเข้ามาในหัวของกันต์

 

นั่นจึงทำให้เดสเพียร์เตรียมตัวเรียกคมดาบตะวันออกมาเพื่อเตรียมตัวตั้งรับการโจมตีที่เกิดจากความเข้าใจผิด

 

บรรยากาศโดยรอบกลับเงียบสงัดและไร้ซึ่งเสียงใด ๆ แม้แต่เสียงแผ่นดินไหวในตอนแรกก็หายไปเช่นเดียวกัน

 

“8…9…10…แค่10 ตัว อย่าตายเพราะแค่ตะขาบพวกนี้แล้วกัน”

 

ริสาเอ่ยพลางเปลี่ยนดาบในมือให้กลายเป็นหอก

 

ทันใดนั้นเองแผ่นดินก็เริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรงและรวดเร็ว ในครั้งนี้มันรุนแรงยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ ที่เคยเจอ

 

เพราะตะขาบทรพิษทั้ง10 ตัวผุดขึ้นมาจากดินพร้อมกัน พวกมันมีเป้าหมายร่วมกันคือฆ่านุษย์ตรงหน้าให้หมด

 

“ในวันนั้นฉันเข้าใจผิดเอง” ริสากล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาก่อนที่จะพุ่งตัวเข้าโจมตีตะขาบทรพิษ

 

“เธอจะขอโทษแบบคนปกติไม่ได้รึไง” เดสเพียร์บ่นและมองริสาด้วยความเหนื่อยใจ

 

ตะขาบทรพิษที่เห็นว่าศัตรูของมันยังไม่โจมตีเข้ามาก็เปิดฉากต่อสู้ก่อนทันที

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 135 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

741 ความคิดเห็น

  1. #229 Fikusa (จากตอนที่ 105)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2563 / 18:53
    อร่อยแบบนี้เดี๋ยวก็ติดใจขึ้นมาหรอก แหวกท้องมอนกินแก่นพลังสดๆต่อหน้าคนโคตรเถื่อน
    #229
    2
    • #229-1 SuruMaster(จากตอนที่ 105)
      11 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:57
      มันคงไม่ขนาดนั้นหรอกมั้งครับ 555
      #229-1
    • #229-2 Destra(จากตอนที่ 105)
      31 ธันวาคม 2563 / 17:01
      เห็นภาพเลยทีเดียวเชียวละ
      #229-2