สลับตัวละครเพื่อครองโลก-Switch characters to control the world

ตอนที่ 104 : ภาค 2-บท 4 ทีมจู่โจมที่อาภัพ(2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,034
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 139 ครั้ง
    11 ก.พ. 63

ในเวลาอีกไม่กี่นาทีต่อมาพวกเขาสามารถจัดการตะขาบทรพิษไปได้2 ตัว แต่ในขณะเดียวกันพวกเขาก็กำลังเสียเปรียบมากขึ้นเรื่อย ๆ

 

เหตุผลนั่นก็เพราะตะขาบพิษได้มีจำนวนเพิ่มขึ้นมาอีก3 ตัว ราวกับอยู่ ๆ พวกมันก็ปรากฏตัวขึ้นมาจากธาตุอากาศ

 

“ฝาแฝด2 คนนั้นยังไม่เรียกคนอื่นมาช่วยเราอีกเหรอ” จิณตะโกนถาม

 

“มันไม่น่าช้าขนาดนี้ พวกเขาสามารถหลบการโจมตีของตะขาบพิษได้ ไม่มีทางที่จะถูกมันเล่นงาน”

 

ลีนรู้ดีว่าตะขาบมีเลเวลถึง60 ซึ่งห่างจากฝาแฝดคู่นั้นไปเพียง5 เลเวลเท่านั้น ไม่มีทางที่พวกเขาจะโดนตะขาบพิษฆ่าได้ง่าย ๆ

 

ในขณะเดียวกันนั่นเองเสียงของระเบิดก็ได้ดังขึ้น

 

เสียงระเบิดนั้นมีผลกระทบต่อเหล่าฝูงตะขาบ ทำให้พวกตะขาบเปลี่ยนเป้าหมายและเคลื่อนที่เข้าหาบริเวณต้นเสียงระเบิดแทน

 

“พวกมันกำลังไปทางที่เกิดระเบิด”

 

ริกหรือชายที่สวมเกราะเอ่ยพลางวางโล่ของตนลงกับพื้นในแนวตั้งด้วยความเหน็ดเหนื่อย

 

จิณผู้เป็นนักเวทรีบใช้เวทของเธอเพื่อตรวจสอบสิ่งที่เกิดขึ้นทันที

 

วินเองก็เช่นกันเขารีบใช้คอมพิวเตอร์พกพาระบุพิกัดและเป้าหมาย

 

ณ บริเวณแห่งหนึ่งในเขตอุทยาน ของโรงเรียน

 

“ครับท่านหัวหน้าผมเข้าใจแล้ว แต่ปล่อยไปแบบนี้ท่านมั่นใจแล้วนะครับ”

 

อาจารย์ในชุดเครื่องแบบกำลังโทรศัพท์คุยกับใครบางคนอยู่

 

ที่ใกล้ ๆ ฝ่าเท้าของเขานั้นมีร่างของนักเรียนคนหนึ่งในชุดเครื่องแบบนักเรียนกำลังตะเกียกตะกายหนีเอาชีวิตรอด

 

ทั้งร่างของเขาเต็มไปด้วยบาดแผลฝกช้ำ และบาดแผลฉกรรจ์มากมาย รวมไปถึงพิษของตะขาบทรพิษด้วย

 

ชุดนักเรียนปี3 สีขาวฉีกขาดจนแทบไม่เหลือชิ้นดี แม้แต่ดาบของเขาเองก็แตกกระจายกลายเป็นเศษเหล็ก

 

“ทำไม ทำไม! ทำไมอาจารย์ถึงทำแบบนี้” นักเรียนคนนั้นพยายามตะโกนออกมาให้เสียงดังที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

 

เมื่อมองให้ดีแล้วนักเรียนคนนี้ก็คือหนึ่งในสมาชิกหน่วยจู่โจมของริสานั่นเอง

 

เขาคือฝาแฝดชายอีกคนที่ใช้ดาบและกำลังหาหนทางหนีเพื่อไปขอความช่วยเหลือ

 

ทั้งร่างที่เต็มไปด้วยบาดแผลนั้นแน่นอนว่าเขากำลังจะตายในอีกไม่ช้า แค่ขยับร่างกายก็แทบตายแล้ว

 

“อะไร! นี่แกกำลังทรมานคนอยู่อย่างนั้นเหรอ” เสียงตะคอกดังออกมาจากโทรศัพท์

 

อาจารย์ชายผู้นั้นรีบหันหูออกจากโทรศัพท์แทบจะทันที

 

“ไม่ใช่ครับท่านหัวหน้า แค่ถ้าปล่อยเขาไปมันก็จะทำให้แผนของเราผิดพลาด”

 

เสียงจากโทรศัพท์เงียบหายไปสักพักก่อนที่จะพูดกลับ“ให้ฉันคุยกับเด็กคนนั้น เดี๋ยวนี้”

 

“ได้ครับ ได้ครับ”

 

อาจารย์ชายรีบก้มตัวลงและเปิดลำโพงโทรศัพท์ตามคำขอของหัวหน้า

 

“ฉันมีข้อเสนอให้กับนาย เลือกว่าจะเก็บเรื่องที่รู้ทั้งหมดเป็นความลับ หรือจะตายตรงนี้”

 

เสียงของชายในโทรศัพท์นั้นพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ สบาย ๆ

 

ชีวิตของเด็กคนนี้ไม่ได้สำคัญสำหรับเขาสักนิด แต่จะให้ปล่อยละเลยก็เป็นไปไม่ได้

 

แค่การที่ปล่อยพวกตะขาบทรพิษกับอีกาทมิฬยักษ์เข้ามาเพ่นพ่านในเขตของอุทยานของโรงเรียนก็ลำบากมากพอแล้ว

 

เพราะการกระทำแบบนี้ก็อาจจะทำให้พวกเขาทำงานในเขตของโรงเรียนลำบากขึ้นไปอีกหลายเท่าตัว

 

ยิ่งถ้ามีคนตายในเหตุการณ์นี้ก็ยิ่งทำให้ความเสี่ยงในการที่พวกเขาถูกพบตัวและจับได้ก็จะเพิ่มขึ้นไปอีก

 

ถ้าเป็นไปได้ต้องทำงานให้ปลอดภัยและไร้ซึ่งความเสี่ยงให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

 

“…ผม…จะเก็บเป็นความลับ..จะไม่บอกใครทั้งนั้น” เสียงอันแหบแห้งของนักเรียนชายนั้นเบาจนแทบจะไม่ได้ยิน

 

“เลือกได้ดี อย่าลืมที่เราตกลงกันไว้”

 

อาจารย์ชายยกโทรศัพท์ขึ้นมาปิดลำโพงและเอาไว้ข้างหูเหมือนเดิม

 

“แต่ถ้าทำแบบนั้นตัวอย่างทดลองก็จะรู้ข้อมูลเพิ่มไปอีกนะครับท่านหัวหน้า”

 

“หึ เจ้าหน้าที่ของเราทำงานพลาดเองในส่วนนี้ฉันก็ต้องรับผิดชอบ ใครจะไปคิดว่าสหรัฐจะเก็บดาวเทียมเก่าคร่ำครึนั่นไว้อีก”

 

“จะให้ผมไปฆ่าเด็กผู้หญิงคนนั้นเลยไม่ครับ หรือแค่จับตัวไว้ก็พอ ผมกลัวว่าเด็กนั่นจะสร้างปัญหาให้เราอีก”

 

“ไม่ต้อง แค่นี้ก็ทำให้ตัวทดลองเกิดความสงสัยมากพอแล้ว ทำแบบนั้นมันไม่เหมาะกับวิธีขององค์กรเรา”

 

“ครับท่านหัวหน้า ผมจะจัดการตามที่หัวหน้าสั่งไว้เองครับ”

 

“ฉันลืมบอกไปอีกอย่างหนึ่ง เด็มจำไว้ว่านายห้ามไปยุ่งกับตัวทดลองเด็ดขาดถ้าไม่จำเป็น แต่ถ้าหลีกเลี่ยงไม่ได้ก็พยายามโกหกให้มากที่สุด”

 

“แน่นอนครับท่านหัวหน้าการแสดงมันเป็นงานหลักของผมอยู่แล้ว”

 

อาจารย์เด็มเอ่ยพลางกดวางสายและเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋ากางเกง

 

สีหน้าและท่าทางรวมถึงวิธีการพูดของอาจารย์เด็มกลับมาเหมือนปกติอีกครั้ง

 

นั่นทำให้เขาดูเหมือนอาจารย์ชายวัยกลางคนที่มาดเข้มและสุขุมนุ่มลึก

 

“อันที่จริงแล้วอาจารย์ก็ไม่เชื่ออยู่แล้วว่านักเรียนอย่างนายจะรักษาคำพูด”

 

อาจารย์เด็มก้มตัวลงและนั่งยอง ๆ เพื่อคุยกับนักเรียนชายที่ใกล้จะตายเต็มที

 

“ตามปกติแล้วองค์กรของเราเชื่อใจแค่คนตายเท่านั้น สัญญาแค่คำพูดมันเชื่อกันไม่ได้”

 

นักเรียนชายที่ได้ยินดังนั้นก็เริ่มเหงื่อตกพร้อมกับความหวาดกลัวที่เพิ่มขึ้นแบบสุดขีด

 

หลังจากนั้นเองเสียงกรีดร้องของชายคนหนึ่งก็ได้ดังก้องไปทั่วทั้งป่า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 139 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

739 ความคิดเห็น

  1. #228 danayapat123 (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 14:30
    ค้างหนักมากกกก
    #228
    1
    • #228-1 SuruMaster(จากตอนที่ 104)
      10 กุมภาพันธ์ 2563 / 16:03

      ขอบคุณสำหรับกำลังใจครับ
      #228-1
  2. #227 Fikusa (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 13:13
    ใครคือตัวทดลองนะ
    #227
    3
    • #227-2 Riheart0000(จากตอนที่ 104)
      10 กุมภาพันธ์ 2563 / 16:20
      กันไงละ
      #227-2
    • #227-3 SuruMaster(จากตอนที่ 104)
      11 กุมภาพันธ์ 2563 / 16:56
      ลองเดาดูครับ เผื่อไม่ใช่555
      #227-3