ท่านแม่ !! เหตุใดท่านถึงเป็นเช่นนี้

ตอนที่ 6 : อวี้ไป๋เฉิน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,882
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 573 ครั้ง
    11 เม.ย. 64

อวี้หยาก้มหน้ามองบุตรชายที่กำลังดูดนมอย่างดุดัน ใช่ ! ไม่ผิดหรอกดูดอย่างดุดันจริงๆดูด

จนเจ็บไปหมดแล้วเนี๊ยะ ! ไม่คิดว่าเด็กที่เพิ่งเกิดได้แค่วันเดียวจะมีเรี่ยวแรงในการดูดขนาดนี้ 

แอบคิดในใจว่ามันจะหลุดติดปากบุตรชายออกมารึไม่ โอ๊ย..เจ็บแท้ ฮือๆๆๆๆ โอ๊ยยยย….

 

 

อวี้หยาอยู่ไฟนานถึงหนึ่งเดือนเมื่อพ้นช่วงอยู่ไฟก็ให้ท่านยายซุยไปหาช่างไม้ที่ในตัวเมืองเหตุ

เพราะนางสงสารสองยายหลานที่ต้องไปตักน้ำที่ลำธารมาใส่ในอ่างน้ำในห้องน้ำและน้ำ

สำหรับใช้ในห้องครัว ก่อนหน้านี้เป็นเพราะอวี้หยาขบคิดเรื่องอื่นอยู่จึงทำให้ละเลยเรื่องนี้ไป

และที่ให้ท่านยายซุยไปเพราะแกรู้จักผู้คนในเมืองไหตัวไม่น้อย  

 

" อาหยาเรื่องที่เจ้าให้ข้าไปหาช่างไม้ได้แล้วนะช่างไม้จะเข้ามาทำให้วันพรุ่งนี้ เจ้าจะทำแบบ

ใดก็คุยกับนายช่างในวันพรุ่งนี้ก็แล้วกัน "

 

 ยายซุยบอกกับหญิงสาวที่ตนมาทำงานด้วยความยินดีเพราะทั้งตนและหลานสาวไม่ได้ขายตัว

เป็นทาส แต่ก็สมัครใจมาทำงานให้เพราะสงสารหญิงสาวที่ตัวคนเดียวไม่มีใครดูแลแม้

หญิงสาวจะบอกว่าที่ไม่ยอมให้สาวใช้มาด้วยเพราะสาวใช้คนเก่าจ้องแต่จะปีนเตียงสามี

ของตน จึงทำให้นางไม่อยากให้สาวใช้ตามมาและก็ไม่อยากจะไปซื้อสาวใช้จากโรงค้าทาส 

แต่ที่รับหลานสาวและตนมาทำงานด้วยเพราะถูกชะตา

 

" ขอบคุณท่านยายซุยมากเจ้าค่ะแล้วเรื่องบ้านและที่ดินของยายที่หมู่บ้านปี้อี้เป็นอย่างไรบ้าง

เจ้าคะ หากท่านยายไม่สะดวกที่จะไปดูแลก็ขายออกแล้วเก็บเงินไว้ดีกว่า แล้วมาอยู่กับข้าแบบ

ถาวรหากท่านยายไม่สะดวกจะอยู่บ้านเดียวกับข้า ข้าจะให้ช่างมาสร้างบ้านไว้อีกหลังให้ท่าน

ยายและเหมยเซียงอยู่ดีรึไม่ ท่านยายไม่ต้องเกรงใจข้าเพราะข้ากะจะสร้างบ้านไว้ให้กับ

ลูกน้องของสามีข้าอยู่แล้ว สร้างเพิ่มอีกสักหลังก็มิเป็นอันใด "

 

" ขอบใจเจ้ามากที่มีน้ำใจข้าก็คิดเช่นนั้นเพราะข้าแก่แล้วคงทำไร่ไถ่นาไม่ไหวข้ากะจะขายแล้ว

เอาเงินมาไว้เป็นสินเจ้าสาวของอาเซียง แต่สามีของเจ้าจะไม่ว่าเอารึที่จะให้ข้ามาอยู่ด้วย " 

 

ยายซุยถามอย่างเกรงใจเพราะหญิงสาวตรงหน้าช่างมีน้ำใจกว้างขวางยิ่งนัก ไม่ตระหนี่กับ

นางและหลานสาวแม้แต่น้อยหญิงสาวกินอยู่อย่างไรนางและหลานสาวก็กินอยู่แบบเดียวกัน

ช่างหายากที่จะพบเจ้าเจ้านายเช่นนี้  แต่กลับเป็นนางและหลานสาวที่เกรงใจนายหญิง

ตรงหน้าไม่กล้าร่วมโต๊ะอาหารด้วยโดยให้เหตุผลว่าตนและหลานสาวอึดอัด

 

" ท่านยายมิต้องกังวลทุกอย่างสามีให้ข้าจัดการพูดไปก็จะหาว่าข้าโอ้อวด สามีข้าตามใจข้า

ยิ่งนักเสียดายที่สามีของข้าติดงานของทหารจึงยังไม่สามารถมาอยู่กับข้า แม้แต่หน้าบุตรชาย

ที่เฝ้ารอก็มิอาจเดินทางมาพบได้ เฮ้อ.. มีลูกบอกลูกมีหลานบอกหลานว่าอย่ามีสามีเป็นทหาร

เด็ดขาดดูข้าสิทุกวันคืนได้แต่คิดถึงเฝ้าคนึงหาแต่ก็ไม่สามารถไปพบเจอได้ ได้แต่ส่งจดหมาย

คอยสอบถามสารทุกข์สุขดิบอยู่เนืองๆ " 

 

ทุกวันการแสดงของอวี้หยาก็ยิ่งลื่นไหลลมหายใจไม่สะดุดหน้าไม่แดงอวี้หยาได้แต่ภาคภูมิใจ

ที่ตนเองเก่งกาจขนาดนี้ เหตุใดตอนอยู่ในยุคก่อนถึงไม่เอาดีทางด้านการแสดงน้าาาา…

 

ยายซุยเห็นนายหญิงของตนเริ่มพร่ำเพ้อรำพึงรำพันก็ยิ้มแห้งๆแล้วออกจากห้องของนายหญิง

ไปที่ครัวเตรียมทำอาหารกลางวันสำหรับสามคน อะไรๆนายหญิงก็ดีไปซะหมดยกเว้นการอวย

สามีและยกยอตนเองหน่อยๆ นี่ล่ะนะความรักของคนหนุ่มสาวอะไรก็สวยสดงดงามดังภาพฝัน

 

อวี้หยาใช้ชีวิตอย่างสงบสุขกับบุตรชายนามว่า อวี้ไป๋เฉิน อย่างมีความสุขแต่ก็คอยสังเกตุสอง

ยายหลานไปด้วยว่ามีอะไรเปลี่ยนแปลงรึไม่ ถึงอวี้หยาจะรับสองยายหลานมาอยู่ด้วยแต่ก็มิได้

ไว้ใจเต็มร้อยและก็ไม่ได้กลัวว่าสองยายหลานจะรู้เรื่องทองคำที่ลำธารด้วยเพราะก่อนที่จะรับ

สองยายหลานมาอยู่อวี้หยาได้เก็บทองคำบริเวณลำธารไปหมดแล้ว และเก็บไว้ในห้องใต้ดิน

ขนาด 2 x 2 เมตร ในห้องนอนของตนที่ให้ช่างสร้างให้ตอนที่ขายทองครั้งแรกซึ่งต้องจ่ายเงิน

ถึงหนึ่งร้อยตำลึงทองเพราะห้องใต้ดินที่ว่าก็คล้ายกับห้องนิรภัยที่ใช้เหล็กทำทั้งห้อง

อีกทั้งยังทำเป็นห้องหลบภัยได้อีกด้วยเพราะอวี้หยาได้ให้ช่างเหล็กทำท่อเหล็กให้อากาศ

เข้าออกได้และท่อที่ว่าก็คือเสาต้นหนึ่งตรงมุมห้องที่นางออกแบบเอง เสาเหล็กต้นนั้นยาวทะลุ

ขึ้นไปที่หลังคาบ้านคล้ายปล่องไฟมีเชือกหนึ่งเส้นสามารถดึงเปิด-ปิดได้

 

 

จากเด็กตัวแดงๆในวันวานผ่านไปสามปีอวี้ไป๋เฉินก็กลายเป็นเด็กน้อยหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู 

ท่านยายซุยและเหมยเซียงต่างรักใคร่อวี้ไป๋เฉินไม่แพ้อวี้หยาที่เป็นมารดา อวี้ไป๋เฉินเป็นเด็กรู้

ความยิ่งนักไม่ร้องไห้งอแงเอาแต่ใจออกจะพูดน้อยจนเงียบขรึมไปด้วยซ้ำ หากไม่ใช่ท่านแม่

ท่านยายซุยและท่านน้าเหมยเซียงอวี้ไป๋เฉินก็แทบไม่สนทนากับใคร ทุกคนในหมู่บ้านต่างรู้

แค่ว่าอวี้ไป๋เฉินเป็นบุตรชายของนายทหารยศสูงผู้หนึ่งที่เมืองต้าซ่ง แต่กลับไม่เคยมีใครเคย

พบหน้ามาก่อน แต่ทุกคนต่างก็รู้ว่ามารดาของอวี้ไป๋เฉินได้มาเตรียมที่ทางไว้รอสามีตั้งแต่เมื่อ

สี่ปีก่อนเพื่อรอสามีกลับมา

 

วันนี้เหมยเซียงพาอวี้ไป๋เฉินมาเดินเล่นที่กลางหมู่บ้าน เหมยเซียงเป็นคนช่างพูดแต่ก็นิสัยดีรู้

ว่าเรื่องใดควรพูดไม่ควรพูดจึงทำให้อยู่กับอวี้หยามาได้นานจนถึงป่านนี้ เหมยเซียงแทบจะ

รู้จักทุกคนในหมู่บ้านเถากู่เพราะต้องคอยมาทำธุระให้อวี้หยาบ่อยๆ บ้างก็มาว่าจ้างชาวบ้าน

หลังฤดูเก็บเกี่ยวแล้วไม่มีสิ่งใดทำนอกจากไปรับจ้างในเมืองไปทำสวนผักให้นายหญิง บ้างก็

จ้างไปปลูกต้นไม้ที่มารู้ภายหลังว่าเป็นต้นหมางกั๋วที่นายหญิงไปได้มาจากชาวต่างแคว้นนำมา

ขายและยังมีต้นผลไม้อีกหลายชนิดที่เหมยเซียงไม่เคยได้ยินแม้แต่ชื่อ นายหญิงเหมาหมดทั้ง

สามเกวียนเลยทีเดียวแต่จนป่านนี้เหมยเซียงก็ยังไม่รู้ว่าหน้าตาเจ้าหมางกั๋วเป็นอย่างไร 

ซึ่งต้นหมางกั๋วทั้งหมดก็ถูกนำไปปลูกที่ริมลำธารทั้งสองฝั่งนับดูแล้วมีไม่ต่ำกว่าสามสิบต้น

ยังมีต้นอื่นๆอีกมากที่นายหญิงจ้างคนมาปลูกแต่แบ่งเขตและแยกต้นผลไม้อย่างชัดเจน

 

  พอเหมยเซียงเดินมาถึงกลางหมู่บ้านเหมยเซียงก็ถูกทักโดยคนรู้จักทันที

 

“ ว่าอย่างไรอาเซียงพาเสี่ยวเฉินมาเดินเล่นเช่นนั้นรึ ” 

 

เตียวผังกวน เป็นชายวัยกลางคนมีบุตรสาววัยห้าขวบและตอนนี้ภรรยาก็กำลังท้องลูกคนที่

สองผังกวนอาศัยในหมู่บ้านเถากู่และเคยไปรับจ้างปลูกต้นหมางกั๋วให้ฮูหยินอวี้ต้องยอมรับ

ว่าการได้ไปทำงานให้ฮูหยินอวี้นั้นได้เงินดีมิน้อยและเพราะเป็นคนขยันจึงต้องการหาเงินเพื่อ

เป็นสินสมรสให้บุตรสาวในภายภาคหน้าและมีความหวังลึกๆว่าบุตรสาวของตนจะเป็นที่

ถูกตาต้องใจนายทหารคนใดคนหนึ่งที่สามีของฮูหยินอวี้จะนำกลับมาฝึกที่หมู่บ้านแห่งนี้

 

โดยที่ไม่รู้เลยว่าตนจะเป็นคนดับอนาคตของบุตรสาวด้วยน้ำมือตนเอง แต่มันก็คือเรื่องใน

อนาคตที่ยังมาไม่ถึงล่ะนะ

 

 

 

 

 

 

ขอบคุณทุกกำลังใจและทุกคอมเมนต์นะคะ  มีกำลังใจก็สู้ตายจ้าาาา…..

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 573 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

430 ความคิดเห็น

  1. #414 rung1778 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2564 / 18:29
    น่าสนใจ
    #414
    0
  2. #343 Aeypanrada94 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 เมษายน 2564 / 16:22
    สู้ๆนะ อยากรู้ว่า จะเป็นยังไงต่อ
    #343
    0
  3. #320 kaetq344 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 เมษายน 2564 / 00:53

    ดับอนาคตด้วยมือของตัวเอง ขำ

    #320
    0
  4. #143 Nattiya Bursnachaitavee (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 เมษายน 2564 / 16:35
    ขอบคุณมากๆค่ะไรท์.
    ต่อไปนางคงต้องโกหกว่าสามีบาดเจ็บและเสียชีวิต เพราะผ่านมาหลายปีสามีไม่เคยกลับมาให้ได้เห็นหน้าเลย มันน่าสงสัยนะ.
    #143
    0
  5. #20 monmanon (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 เมษายน 2564 / 13:40

    สนุกค่ะ
    #20
    0
  6. #10 muunoikha (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 เมษายน 2564 / 01:18
    สนุกๆเดินเรื่องเร็วดี บทบรรยายเยอะนิดนึง
    #10
    0
  7. #9 Phathaichan (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 เมษายน 2564 / 15:43
    เล่าเรื่องสามีมโนวนไปลูก
    #9
    0