ท่านแม่ !! เหตุใดท่านถึงเป็นเช่นนี้

ตอนที่ 5 : ซื้อเจ้าค่ะ..?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,799
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 604 ครั้ง
    11 เม.ย. 64

หลังจากกลับมาจากในตัวเมืองและจัดเก็บข้าวของที่ซื้อมาเรียบร้อยแล้ว ช่วงบ่ายแก่ๆอวี้หยา

ก็เดินไปหาผู้ใหญ่บ้านของหมู่บ้านเถากู่อีกครั้ง

 

“ เจ้าเองหรอกรึมาที่นี่มีอะไรเช่นนั้นรึ ” ผู้ใหญ่บ้านถามเด็กสาวที่ย้ายมาอยู่ที่หมู่บ้านเถากู่ได้

สองเดือนกว่าๆพบเพียงครานั้นที่อีกฝ่ายมาซื้อที่ดินจากนั้นก็แทบมิได้พูดคุยกันอีกเลย

 

" สวัสดีอีกครั้งเจ้าคะผู้ใหญ่บ้านที่ข้ามาในวันนี้เพราะข้าต้องการซื้อที่ดินรอบๆบ้านของข้าเจ้า

คะพอดีสามีของข้าได้ส่งเงินมาให้ข้าซื้อที่ดินไว้เพราะต้องการมีที่ทางไว้ให้ทางบ้านของสามี

เผื่อญาติพี่น้องของสามีต้องการมาลงหลักปักฐานที่นี่จะได้ไม่ฉุกละหุกนัก " 

 

ผู้ใหญ่บ้านมิได้แปลกใจที่เด็กสาวตรงหน้าแต่งงานแล้วเพราะตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันเด็กสาว

ตรงหน้าก็ได้ชี้แจงแล้วว่าเหตุใดจึงเดินทางมาต่างเมืองแค่คนเดียวทั้งที่เป็นเพียงสตรีอ่อนแอ

ไรกำลัง แต่เด็กสาวไม่สิต้องเรียกฮูหยินอวี้ก็บอกว่าสามีให้มาซื้อที่และสร้างบ้านไว้ที่นี่เพราะ

ต้องการความสงบไม่มีผู้คนพลุกพล่านอีกทั้งสามีของฮูหยินอวี้ก็เป็นทหารที่ยศมิน้อยเลยเพียง

แต่ถูกย้ายไปฝึกทหารที่ชายแดนและอีกไม่นานก็จะทำเรื่องย้ายมาที่เมืองนี้จึงให้ฮูหยินอวี้มา

เตรียมการเอาไว้ล่วงหน้า และที่ให้สร้างบ้านหลังเล็กก็เพราะรอให้สามีกลับมาก่อนค่อยสร้าง

บ้านตามใจสามี

 

“แล้วเจ้าจะซื้อเท่าไหร่ล่ะที่ที่ติดกับที่ดินของเจ้าหรือที่ใดบอกข้ามาสิส่วนราคาก็เท่าเดิมนั่น

แหละ " ผู้ใหญ่บ้านเถากู่มองดูฮูหยินอวี้ที่แม้อายุยังน้อยแต่สามีกลับไว้วางใจให้ออกมาอยู่

เพียงลำพังถึงอีกฝ่ายจะบอกว่าสามีส่งคนมาดูแลไม่ขาดก็เถอะแต่ทั้งที่ดินและบ้านล้วนเป็นชื่อ

ของฮูหยินอวี้ทั้งหมดหากไม่บอกว่าสามีรักและไว้วางใจเป็นอย่างมาก  ไม่ก็ทางครอบครัวของ

ฮูหยินอวี้ร่ำรวยกว่าครอบครัวของสามีเป็นแน่

 

" ก่อนที่ข้าจะมาที่นี่คนของสามีของข้าบอกข้าว่าให้ถามท่านด้วยว่าภูเขาหินด้านหลังบ้านของ

ข้าขายรึไม่เพราะสามีต้องการพื้นที่สำหรับฝึกทหารด้วย " อวี้หยาโกหกอย่างคล่องปากเพราะ

เตรียมการมาเป็นอย่างดีแม้ภูเขาลูกนั้นจะมีหรือไม่มีทองคำก็ตามถึงไม่มีทองคำแต่หินก็

สามารถนำมาใช้ได้มิใช่หรืออย่างไรก็ไม่ขาดทุนแน่นอน

 

" อืม…เช่นนั้นหรอกรึสามีเจ้าช่างคิดจริงๆแม้ภูเขาหินลูกนั้นจะไม่เล็กเลยก็ตามแต่ก็เอาเถอะ

ในเมื่อสามีเจ้าต้องการก็ได้เพราะปล่อยทิ้งไว้ก็ไม่มีใครคิดจะซื้ออยู่ดีมิใช่ว่าข้ามิอยากขายให้

เจ้าหรอกนะแต่ว่ามันใช้ทำประโยชน์อันใดมิได้ต่างหากแต่เมื่อเจ้าบอกว่าเป็นความต้องการ

ของสามีข้าก็ยินดีแม้ข้าอยากจะลดราคาให้แต่มันอาจจะยุ่งยากแม้เจ้าจะหาเหตุผลที่เหมาะสม

มาอธิบายแต่ข้ามั่นใจว่ามันจะยุ่งยากแน่นอน ข้าขอแนะนำให้เจ้าจ่ายตามจริงดีกว่านะ "

 

ผู้ใหญ่บ้านบอกด้วยความหวังดีและอวี้หยาก็เข้าใจดีเช่นกันจึงมิได้ขอส่วนลดแต่อย่างใด

 

 

 

หกเดือนต่อมา

 

ตอนนี้อีกไม่เกินยี่สิบวันก็ครบกำหนดคลอดอวี้หยาก็ได้จ้างคนทำคลอดชื่อท่านยายหยินซุย

และหลานสาวชื่อว่าเหมยเซียงมาอยู่ที่บ้านเพราะมันอันตรายมากหากอยู่คนเดียวไม่มีคนคอย

ดูแลหากไม่ท้องก็แล้วไปเพราะอวี้หยาชินกับการอยู่คนเดียวแล้วแต่นี่มีลูกในท้องเพิ่มมาอีกคน

ทำให้อวี้หยาไม่กล้าประมาท อวี้หยาเจอเหมยเซียงที่ตลอดในตัวเมืองเมื่อสี่เดือนก่อนที่กำลัง

ขายไข่ไก่และผักอีกเล็กน้อยและทุกครั้งที่ไปในตัวเมืองก็จะเห็นเด็กคนนี้มาขายไข่ไก่และผัก

เสมอ

 

ด้วยเห็นว่าเด็กคนนี้ขยันดีจึงได้ไปซื้อไข่ไก่ที่เด็กคนนี้ขาย และชวนคุยโน้นคุยนี่พลางสอบถาม

ไปด้วยก็ได้ความว่าเด็กคนนี้ชื่อลู่เหมยเซียงบิดาเพิ่งเสียเมื่อปีก่อนส่วนมารดาเสียไปก่อนหน้า

หลายปีแล้วตอนนี้เหมยเซียงอยู่กับยายเพียงสองคนโดยยายมีอาชีพเป็นหมอตำแย 

 

เหมยเซียงอายุสิบสองปีนับว่าน้อยกว่าอวี้หยาแค่สองปีกว่าเท่านั้นเพราะอีกไม่กี่เดือนอวี้หยาก็

จะมีอายุครบสิบห้าปีคิดแล้วก็ใจหายคาดว่าพอตนอายุสิบห้าก็คงคลอดลูกพอดี

 

ทีแรกอวี้หยากะจะให้เหมยเซียงมาอยู่เป็นเพื่อนแม้เท่าที่ผ่านมาคนในหมู่บ้านเถากู่จะ

อัธยาศัยดีไม่มีเรื่องใดให้กังวลเพราะชาวบ้านส่วนใหญ่ต่างคนต่างอยู่ทำไร่ไถ่นาดูแลที่ดิน

ของครอบครัวมิได้มีใครไปรุกรานใครซึ่งก็เป็นโชคดีของอวี้หยาอีกเช่นกันที่มาอยู่ในหมู่บ้าน

ที่มีความปลอดภัยเช่นนี้แต่ไม่มีก็ใช่ว่าจะมีไม่ได้ จิตใจลึกๆข้างในเป็นอย่างไรใครเล่าจะรู้

คงต้องหาทางแก้ปัญหากันต่อไป 

 

จากที่ต้องการให้เหมยเซียงมาอยู่เป็นเพื่อนเพียงครั้งคราวกลับกลายเป็นว่าอวี้หยาต้องจ้าง

สองคนยายหลานมาอยู่ร่วมด้วยเพราะสองยายหลานไม่ใช่คนในหมู่บ้านเถากู่แต่เป็นคนอีก

หมู่บ้านหนึ่งแม้จะไม่ไกลกันมากนักแต่ก็ไม่สามารถไปกลับในวันเดียวกันได้ อีกทั้งจะปล่อยให้

ท่านยายหยินซุยอยู่คนเดียวก็คงแล้งน้ำใจเกินไปอวี้หยาจึงเสนอให้ทั้งสองคนมาอยู่ด้วยกัน

พร้อมจ่ายเงินเดือนให้คนละหนึ่งตำลึงซึ่งถือว่ามากแล้วสำหรับทั้งสองคน และทั้งสองคนก็ทำ

ให้อวี้หยารู้ว่าคิดไม่ผิดที่เอาสองยายหลานมาอยู่ด้วย เพราะมีผู้มีประสบการณ์อย่างท่านยาย

ซุยมาอยู่ด้วยอวี้หยาก็สบายใจขึ้นบำรุงร่างกายให้พร้อมที่จะพบหน้าบุตรในท้องในอีกไม่กี่วัน

นี้แล้ว

 

 

และแล้ววันที่อวี้หยารอคอยก็มาถึงในบ่ายวันหนึ่งซึ่งตรงกับวันที่สิบสองเดือนสิบสองปีที่สิบ

สองของรัชศกฮ่องเต้องค์ปัจจุบันและเป็นวันคล้ายวันเกิดของร่างนี้พอดิบพอดี เดาแม่นเหมือน

ตาเห็นหากเป็นยุคที่จากมาคงถูกหวยรวยอื้อซ่าไปแล้ว แม้ว่าน้ำคล่ำจะแตกปานท่อปะปารั่ว

และยังมีอาการปวดหน่วงเหมือนจะมีอะไรหลุดออกมาจากเบื้องล่างแต่อวี้หยาก็ยังคิดเรื่อง

ตลกขบขันกลบเกลื่อนความกลัว ใครจะไม่กลัวล่ะนี่คลอดลูกครั้งแรกในชีวิตเลยนะไม่ใช่

เบ่ง…? เอ่อ ช่างมันเถอะคิดอะไรเลอะเทอะใหญ่แล้ว จากนั้นอวี้หยาก็แทบไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

บ้างเพราะความเจ็บที่ยากจะบรรยายตีขึ้นสมอง ได้แต่ทำตามคำสั่งของท่านยายซุยอย่างไม่

อาจหลีกเลี่ยง จนกระทั้งได้ยินเสียงร้องที่ไพเราะที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมาดังขึ้นจากนั้นอวี้หยาก็

สิ้นสติไป

 

 อุแว้ อุแว้ๆๆๆ …………………? 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 604 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

431 ความคิดเห็น

  1. #71 8lek (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 เมษายน 2564 / 08:44

    ลุ้นระทึกค่ะ
    #71
    0
  2. #19 monmanon (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 เมษายน 2564 / 13:36

    แฝดอะเปล่า
    #19
    0
  3. #8 Phathaichan (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 เมษายน 2564 / 15:37
    น้องคลอดแล้ว
    #8
    0
  4. #7 tu-pongsiri (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 เมษายน 2564 / 11:36

    รอค่ะ เป็นกำลังใจให้ไรท์ค่ะhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-01.png

    #7
    0