ท่านแม่ !! เหตุใดท่านถึงเป็นเช่นนี้

ตอนที่ 4 : การแสดงระดับพรีเมี่ยม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,065
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 625 ครั้ง
    10 เม.ย. 64

จากวันนั้นเป็นต้นมาอวี้หยาก็ลงไปเก็บสิ่งที่พบเจอในลำธารทุกวัน ใช่ ! ทุกวัน นี่ก็ผ่านมาอีก

เจ็ดวันแล้วสมควรแก่เวลานำสิ่งนั้นไปทำประโยชน์ได้แล้ว วันนี้คือวันที่หนึ่งต้นเดือนสาม

อวี้หยาเดินออกจากบ้านมารอเกวียนโดยสารของหมู่บ้านเถากู่เพื่อจะเข้าไปในเมือง อันที่จริง

หากอวี้หยามิได้ท้องก็คงจะเดินเท้าเข้าเมืองเพราะตัวเมืองอยู่ไม่ไกลจากหมู่บ้านที่อวี้หยา

อาศัยอยู่มากนัก แต่เพื่อความปลอดภัยของลูกในท้องอวี้หยาจึงไม่อาจละเลยได้ใช้เวลาเพียง

ครึ่งชั่วยามก็มาถึงตัวเมืองไหตัว อวี้หยาก็เดินไปที่โรงหมอไปพบหมอคนเดิมเพื่อตรวจ

ร่างกายและเด็กในครรภ์

 

" อืม.. ร่างกายเจ้าปกติดีลูกของเจ้าก็แข็งแรงดีแต่ก็ยังต้องระวังเพราะครรภ์นี้ยังไม่พ้นช่วง

อันตราย ข้าจะจัดยาบำรุงให้เจ้าอีกสามห่อให้ต้มกินวันเว้นวันพอครบเดือนที่สามก็ไม่ต้อง

กังวลมากแล้ว แต่หากมีสิ่งใดผิดปกติก็รีบมาหาข้า "

 

“ ขอบคุณท่านหมอมากเจ้าค่ะ นี่ค่ายาและค่าตรวจเจ้าค่ะ ” อวี้หยากล่าวขอบคุณและจ่ายค่า

ยาค่าตรวจร่างกายจากนั้นก็เดินไปที่ร้านจี้เป่าเป็นร้านซื้อ-ขายของมีค่าที่อยู่ห่างจากโรงหมอ

ไม่ไกลนักก่อนที่อวี้หยาจะไปถึงร้านจี้เป่าก็แวะที่ร้านขายเสื้อผ้าสำเร็จรูปซื้อชุดที่มีราคาถึงสิบ

ตำลึงนับว่าแพงอย่างมากพร้อมผ้าครุมหน้าสีดำและแล้วถุงเงินของอวี้หยาก็เบาจนแทบจะ

ปลิวไปกับสายลม จากนั้นก็เดินเข้าไปที่ร้านจี้เป่าที่อยู่ถนนถัดไปก่อนไปก็หันกลับมาบอก

เถ้าแก่ร้านผ้าว่า

 

" เถ้าแก่ข้าขอฝากเสื้อผ้าชุดนี้ไว้ก่อนเดี๋ยวข้ากลับมาซื้อผ้าที่ร้านท่านอีก ตอนนี้ข้ากำลังหลบ

สามีมาเที่ยวเล่นหวังว่าเถ้าแก่จะช่วยข้าหากมีใครมาถามก็บอกว่าไม่รู้ไม่เห็นเป็นพอ คิกคิกๆ"

เถ้าแก่ร้านผ้าก็ตกปากรับคำเป็นอย่างดีได้แต่คิดในใจว่าฮูหยินน้อยผู้นี้ช่างซุกซนนัก แต่ก็

อย่างว่าล่ะนะดูท่าแล้วจะยังไม่ถึงวัยปักปิ่นแต่ก็มิแปลกอันใดคหบดีที่ร่ำรวยหรือพวกขุนนาง

ต่างให้บุตรชายบุตรสาวหมั้นหมายหรือแต่งงานตั้งแต่อายุยังน้อยหากมิได้รักใคร่กันจริงก็

เป็นการเกี่ยวดองเพราะผลประโยชน์

 

 

“ เชิญเลยขอรับ เชิญเลยมิทราบว่าคุณหนูต้องการมาซื้อหรือมาขายขอรับ ” เสี่ยวเอ้อประจำ

ร้านจี้เป่าเมื่อเห็นคุณหนูที่แต่งกายงดงามเดินเข้ามาในร้านก็รีบออกไปต้อนรับ ทำหน้าที่อย่าง

ดีเยี่ยมทั้งสีหน้าท่าทางและคำพูดจนอวี้หยาคิดในใจว่าหากตนมาในเสื้อผ้าชุดก่อนหน้าจะได้

รับบริการที่ดีเช่นนี้รึไม่

 

“ ข้าต้องการพบหลงจู้ของที่นี่บอกว่าข้าจะมาเจรจาเรื่องสินค้า ” การแสดงระดับพรีเมี่ยมต้อง

มาแม้ในยุคที่จากมาจะมิได้เป็นคนใหญ่คนโตแต่การลอกเลียนแบบก็มิใช่เรื่องยากขอเพียง

เคยเห็นและใช้สมองสักหน่อยก็ใช้ได้แล้ว

 

" เอ่อ.. รอสักครู่นะขอรับขอข้าน้อยไปถามหลงจู้ก่อนเพราะข้าน้อยมิรู้ว่าหลงจู้จะมีแขกผู้อื่นรึ

ไม่ รอข้าน้อยสักครู่ " จากนั้นไม่นานอวี้หยาก็ถูกเชิญไปที่ห้องรับแขกชั้นสองในนั้นมีชายแก่

อายุราวๆหกสิบปีนั่งรออยู่ก่อนแล้ว

 

“ เชิญคุณหนูนั่งลงก่อน ข้าเป็นหลงจู้ของจี้เป่ามิทราบว่าคุณหนูมีสิ่งใดจะเจรจาเช่นนั้นหรือ ”

" ขอบคุณหลงจู้ที่ให้เข้าพบเรียกข้าว่าฮูหยินอวี้ดีกว่าเจ้าค่ะเพราะข้าแต่งงานแล้ว ที่ข้ามาใน

วันนี้เพราะสามีของข้ามิว่างต้องเข้ากองทัพข้าจึงมาทำธุระให้สามีเพียงเท่านั้น ข้าอยากทราบ

ว่าหลงจู้จะรับซื้อสิ่งนี้รึไม่และหากว่าท่านรับซื้อจะให้ราคาเท่าใดเจ้าคะ " 

หลงจู้มองสิ่งที่ฮูหยินอวี้ผู้นี้นำออกมาจากถุงผ้าในแขนเสื้อเมื่อวางลงที่โต๊ะตรงหน้าก็พบก้อนสี

ทองเหลืองอร่ามขนาดต่างๆรวมแล้วมีแปดก้อนขนาดใหญ่ที่สุดมีขนาดเท่าไข่ไก่เลยทีเดียว

 

" อ่าา..ฮะฮูหยินอวี้แน่นอนว่าข้าต้องรับซื้อท่านจะขายทั้งหมดนี่หรือต้องการให้ข้านำไปทำ

เครื่องประดับเล่า " แม้จะตกใจที่เห็นทองกองอยู่ตรงหน้ามิใช่ว่าไม่เคยมีใครนำทองมาขาย

หรือนำมาให้ทำเป็นเครื่องประดับเพราะทำงานให้ร้านจี้เป่ามานานของมีค่าใดบ้างไม่เคยผ่าน

ตาเพียงแต่ดูจากสีหน้าฮูหยินอวี้ท่านนี้คล้ายกับไม่แยแสทองตรงหน้าดูอีกทีก็คล้ายกับจะ

รำคานที่ถูกสามีใช้ให้มาทำธุระให้แม้คำพูดจะมีมารยาทมากเพียงใดแต่ก็เพราะฮูหยินอวี้ผู้นี้

ยังเด็กอยู่มากก็เลยยังเก็บสีหน้าไม่ได้ดีนักและเพราะเป็นคุณหนูที่ครอบครัวตามใจจึงเอาแต่

ใจไปบ้างซึ่งก็เป็นเรื่องปกติของคนมีฐานะร่ำรวย และแน่นอนหลงจู้ไม่มีทางที่จะกดราคาสินค้า

เพราะที่ร้านจี้เป่าอยู่มาได้ทุกวันนี้ก็เพราะมีความซื่อสัตย์จริงใจต่อลูกค้าเป็นที่ตั้ง  และยังมี

ความรู้สึกลึกๆในใจว่าตนสมควรให้เกียรติฮูหยินน้อยผู้นี้ ซึ่งความรู้สึกนี้มันผุดขึ้นมาทันทีที่

เห็นหน้าสตรีอายุน้อยนางนี้ ช่างน่าแปลกใจเสียจริง

 

“ ขายทั้งหมดเจ้าค่ะสามีบอกว่าให้ขายทั้งหมดแล้วก็รีบกลับบ้าน ” นับว่าการแสดงโดยใช้

จิตวิทยาไม่เสียเปล่าอวี้หยาจึงแสร้งทำหน้างอลงอีกนิดแล้วเสตามองออกไปทางหน้าต่าง

คล้ายอยากกลับบ้านเต็มทีแล้ว

 

" ฮ่า ฮ่า ๆๆ เข้าใจแล้วๆน้ำหนักก้อนทองมิน้อยทั้งหมดเป็นเงินหนึ่งพันแปดร้อยตำลึงทองมิ

ทราบว่าฮูหยินอวี้จะรับเป็นตั๋วเงินทั้งหมดรึไม่ "

 

" อืม.. สามีบอกว่าให้เป็นตั๋วตำลึงเงินทั้งหมดเป็นตั๋วเงินหนึ่งพันตำลึง ห้าร้อยตำลึง 

หนึ่งร้อยตำลึงและสิบตำลึง "

 

“ ได้ๆข้าจะจัดการให้หวังว่าคราวหน้าเราจะได้ทำการค้าร่วมกันอีก ”

 

“ ข้าก็หวังเช่นนั้นเจ้าค่ะ ”อวี้หยาเมื่อได้เงินมาแล้วก็กล่าวลาหลงจู้ร้านจี้เป่าและไปร้านฝากเงิน

ที่ใหญ่ที่สุดในเมืองไหตัวทันทีซึ่งอยู่ถัดไปอีกสองตรอก  ตอนนี้อวี้หยามีเงินติดตัวแค่สองร้อย

ตำลึงจากนั้นก็กลับไปที่ร้านผ้าร้านเดิมเปลี่ยนเป็นชุดเก่าที่ใส่มาจากบ้านและซื้อผ้าอีกหลาย

พับโดยมีคนงานไปส่งให้ที่เกวียน

 

อวี้หยาเดินซื้อของอีกหลายอย่างไม่ว่าจะเป็นพวกเครื่องปรุง ข้าว น้ำตาล ไห่ แป้งต่างๆที่

อวี้หยาซื้อของมากมายขนาดนี้ทั้งที่อยู่คนเดียวเพราะอวี้หยาไม่ต้องการออกจากบ้านบ่อยๆ

ยิ่งตอนนี้มีเงินแล้วจึงไม่ต้องกังวลเรื่องการกินอยู่อีกเหลือเพียงต้องซื้อที่ดินที่ติดกับลำธารให้

มากที่สุดเท่านั้นและต้องเป็นลำธารสายนี้สายเดียวเพราะที่หมู่บ้านเถากู่อยู่ใกล้ภูเขามีลำธาร

สายเล็กสายน้อยอยู่หลายสายชาวบ้านจึงมิได้ลำบากเรื่องน้ำในการเพาะปลูกหรือเลี้ยง

สัตว์แต่อย่างใดเพียงแต่คงต้องเดินกันสักเล็กน้อย ไม่เหมือนที่ดินของอวี้หยาที่ลำธารอยู่ใกล้

เพียงเอื้อมมือทั้งยังไม่ลึกมากง่ายต่อการใช้สอย

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 625 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

431 ความคิดเห็น

  1. #342 Aeypanrada94 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 เมษายน 2564 / 16:14
    อย่างน้อยก็มีโชคเจอทองละนะ
    #342
    0
  2. #207 Airki (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 เมษายน 2564 / 21:18
    ภูเขารึเหมืองนิ
    #207
    0
  3. #124 150221 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 เมษายน 2564 / 14:18
    หวังว่าสามีตัวจริงคงเป็นแม่ทัพจริงๆตามอ้างนะ อิอิ มีบ่อทองแล้วสบาย
    #124
    0
  4. #88 นัท (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 เมษายน 2564 / 23:20

    น้องโชคดีเพราะปลาแท้ๆ เดินตามปลาจนได้เก็บทอง แบบนี้ก็สนับสนันน้อว ไปเดินเลาะลำธารเก็บทองทุกๆวันค่อยๆเก็บทองต่อไปจนกว่าน้องจะคลอดนะอิอิ น่าจะได้ทองอีกเพียบ เฮ้อ เจ้าตัวเล็กมาพร้อมกับความรวยชัดๆ

    #88
    0
  5. #67 8lek (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 เมษายน 2564 / 07:55
    สนุกมากค่ะ
    #67
    0
  6. #18 monmanon (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 เมษายน 2564 / 13:33

    ทายถูกด้วย555
    #18
    0
  7. #6 ชอบ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 เมษายน 2564 / 14:37

    ทอง ว่าแล้ว

    #6
    0
  8. #5 oiltipomsomsuay (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 เมษายน 2564 / 13:11

    รอๆๆค่ะ
    #5
    0