ท่านแม่ !! เหตุใดท่านถึงเป็นเช่นนี้

ตอนที่ 3 : มาแบบไม่ทันตั้งตัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,698
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 594 ครั้ง
    10 เม.ย. 64

“ เจ้าแต่งงานแล้วเช่นนั้นรึ ” 

 

“ ..? เจ้าค่ะข้าแต่งงานแล้วมีอะไรเช่นนั้นรึ ” ที่อวี้หยาตอบไปเช่นนั้นเพราะคิดเอาไว้แต่แรก

แล้วเพื่อตัดปัญหาหลายๆอย่างที่จะตามมาและเพราะร่างนี้โดนเจาะไข่แดงไปแล้วก็ถือว่ามี

สามีแล้วถึงจะไม่รู้ว่าเป็นใครก็เถอะ เห็นถามอะไรตั้งแยะแล้วมาจบที่คำถามสุดท้ายว่า

แต่งงานรึยังเฮอะ ! เชื่อถือได้รึเปล่าน้อ..ฮ่วย ! หนหวยเด้(หงุดหงิดจังเบย)

 

" ยินดีด้วยเจ้าตั้งครรภ์ได้ประมาณหนึ่งเดือนแล้วสามเดือนแรกเป็นช่วงที่อันตรายมากเจ้าอย่า

ได้ยกของหนัก อย่าทำอะไรที่จะกระทบกระเทือนครรภ์ของเจ้าส่วนเรื่องในห้องหอสมควรงดไป

ก่อนจะดีที่สุด ข้าจะเขียนเทียบยาบำรุงครรภ์ให้หากมีข้อสงสัยก็มาหาข้าได้ "

 

อวี้หยาเหลือกตาขึ้นฟ้านึกถึงภาพคนท้องที่เคยพบเห็นมาตั้งแต่ยังอยู่ในยุคที่ตนมีมือถือใช้

แล้ว สภาพคนท้องที่นึกออกขนกายของอวี้หยาก็พร้อมใจกันลุกพลึบผับ โอ้ ยายเอ้ยซอยข่อย

แหน่..

 

อวี้หยาไม่รู้ว่าตนเองเดินมาที่เกวียนโดยสารได้อย่างในหัวเอาแต่คิดว่าจะทำอย่างไรดี จะทำ

อย่างไรต่อไปดีจนกระทั้งมาถึงบ้านก็รีบปิดประตูเดินสำรวจบ้านว่าปิดทุกอย่างดีแล้วก็มานอน

ที่เตียงในหัวเอาแต่วางแผนการชีวิตที่มีอีกคนเพิ่มเข้า ไม่ต้องถามว่าตอนนี้อวี้หยามีความรู้สึก

อย่างไรเพราะอวี้หยาเองก็ไม่สามารถตอบตนเองได้ คนไม่เคยมีลูกจะให้รู้สึกยังไงล่ะแม้จะเคย

อยู่กินกับแฟนแบบอยู่ก่อนแต่งแต่ยังไม่เคยคิดเรื่องลูก แต่มีสิ่งหนึ่งที่อวี้หยารู้คืออวี้หยาไม่มี

ความคิดที่จะเอาเด็กออกหรือคิดว่าการมีเด็กคนนี้คือโชคร้ายไม่มีความคิดนี้เลยแม้แต่นิด

เดียว โฮะ ! อยากจะลุกขึ้นเต้นเป็นจังหวะสามช่า มันจะมีอะไรมาเซอร์ไพอีกมั๊ยเนี๊ยะ

ถามจริ๊งๆๆๆ

 

รุ่งเช้าอวี้หยาตื่นมาด้วยสีหน้าที่ไม่สดใสนักอาจเพราะมีเรื่องให้คิดมากจึงทำให้พักผ่อนไม่

เพียงพอแต่ก็อย่างว่าในเมื่อเป็นเช่นนี้แล้วทางเดียวที่จะทำให้ชีวิตในภายภาคหน้าไม่ลำบาก

ก็ต้องหาเงินให้มาก ใช่ ! เงินน่ะเรื่องใหญ่จะให้ไปปลูกผักทำไร่ไถ่นาตอนนี้ก็คงไม่ไหว แต่ก็ยัง

คิดไม่ออกว่าจะทำอะไรดีความรู้ที่ร่ำเรียนมาก็ไม่มีประโยชน์เอาซะเลยในตอนนี้เซ็งเป็ด !

 

 อวี้หยาล้างหน้าเอาเกลือขัดฟัน (เฮ้อ..คิดถึงดาลี่)เสร็จก็เดินไปหลังบ้านยืนมองที่ดินยี่สิบหมู่

อย่างใจลอยจากนั้นก็เดินตรงไปยังลำธารสายเล็กๆที่มีความกว้างประมาณสองเมตรลึกแค่

เข่าเท่านั้นเพราะบ้านของอวี้หยาอยู่ด้านบนสุดติดกับภูเขาหินที่มีร่องรอยถล่มลงมาเมื่อ

สิบกว่าปีก่อนตามที่ผู้ใหญ่บ้านเล่าให้ฟัง ชาวบ้านจึงไม่กล้ามาซื้อที่แถวนี้แม้ว่ามันจะใกล้

แหล่งน้ำที่สุดก็ตาม

 

อวี้หยาเดินคิดอะไรเพลินๆอยู่ใกล้ลำธารจนเห็นปลาตัวหนึ่งสบัดหางจนผิวน้ำกระเพื่อมจึงเดิน

เข้าไปดูใกล้ก็เห็นว่าในน้ำช่างอุดมสมบูรณ์มีปลามากมายว่ายอยู่ในน้ำ พลันความคิดอยาก

กินปลาก็ผุดขึ้นมาอย่างเฉียบพลัน อวี้หยาเดินกลับเข้าไปในบ้านเพื่อไปเอาเข็มเย็บผ้าและ

ด้ายมาทำเป็นเบ็ดตกปลาเพราะที่นี่ไม่มีขายช่างน่าแปลกใจจริงๆ เมื่อดัดแปลงเข็มเย็บผ้าเป็น

เบ็ดตกปลาเรียบร้อยแล้วอยี้หยาก็หยิบมีดไปตัดไม้ไผ่มาทำคันเบ็ด อวี้หยาทำเบ็ดตกปลา

จำนวนเจ็ดอันเผื่อเอาไว้จะได้ไม่ต้องทำอีก จากนั้นก็นำเนื้อหมูที่หั่นเป็นชิ้นเล็กๆเอาไปเป็น

เหยื่อตกปลา  เฮอะ ! อยากจะบ้าตายใช้ด้ายตกปลาขาดแล้วขาดอีกไม่ทนเอาซะเลย

 

ดีนะที่ฉลาดพอตกได้ก็ไม่ยื้อให้เสียเวลารีบเหวียงเบ็ดขึ้นฝั่งไม่งั้นชาตินี้คงได้แทะคันเบ็ดแทน

ปลาแน่ๆ

 

วันนี้อวี้หยาตกปลาได้สามตัวใหญ่และห้าตัวเล็กปลาใหญ่หนึ่งตัวนำไปทำอาหารปลาที่เหลือก็

ทำความสะอาดเอาใส้ออกหั่นเป็นชิ้นๆหมักเกลือแล้วเอาไปใส่ไหที่ซื้อมาจากตลาดที่ทำเช่นนี้

เพราะอวี้หยาอยากได้น้ำปลานั่นเองวิธีการทำก็เอามาจากยูทูปเพราะในยุคที่จากมาชอบดูยูทู

ปเกี่ยวกับการถนอมอาหาร การทำอาหารต่างๆและอื่นๆอีกมากหากมีเวลาว่างก็จะลองทำตาม

ที่ดูในยูทูปและมักจะจดวิธีการทำอาหารหรือถนอมอาหารเอาไว้ในสมุดโน๊ต พอมาอยู่ที่นี่ก็จำ

เรื่องที่จดในสมุดโน๊ตได้บ้างแต่ก็ไม่ทั้งหมดและที่ขาดไม่ได้คือแท่นแทนแท้นนนน…ปลาร้าจ้า

กว่าจะได้ที่ก็คลอดพอดีอย่าถามว่าทำเป็นได้ยังไงมันอยู่ในสายเลือดอ่ะตัวเอง ฮิ ฮิ ฮิ

 

อวี้หยาดีใจที่ตนไม่มีอาการแพ้ท้องอย่างที่นึกกลัวกินอาหารได้ตามปกติแม้จะมีอาการหน้ามืด

บ้างแต่ก็เป็นแค่ช่วงสั้นๆไม่ถึงกับหมดสติ ทุกๆวันอวี้หยาจะต้องออกไปเก็บฟืนที่ตีนเขา และ

แน่นอนมันอยู่ไม่ไกลจากบ้านมากนัก ฟืนที่เก็บมาแต่ละวันก็มิได้หนักเพราะอวี้หยาเก็บมาทีละ

เล็กละน้อยค่อยๆสะสมไปเป็นการออกกำลังกายไปในตัวจนกระทั่งผ่านไปอีกหนึ่งเดือน 

 

เช้าวันนี้อากาศดีไม่ร้อนไม่หนาวกำลังสบายอวี้หยาก็เดินไปตกปลาที่ริมลำธารอีกเช่นเคย ถึง

จะมาที่ริมลำธารทุกวันแต่อวี้หยาก็ไม่ได้มาตกปลาทุกวันบางทีมาเดินเล่นบางทีก็ตกปลา และ

วันนี้ขณะที่กำลังตกปลาอยู่นั้นก็มีปลาตัวใหญ่มากินเหยือที่อวี้หยาเกี่ยวไว้ที่เบ็ด เพราะน้ำใน

ลำธารใสมากจึงทำให้อวี้หยารู้ว่าเป็นปลาที่ตัวใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยตกปลาได้ อวี้หยาใช้กำลัง

ทั้งหมดในการดึงปลาตัวนั้นขึ้นมาแต่เรี่ยวแรงของร่างนี้ก็ทำให้ต้องขัดใจเป็นอย่างมาก

 อ่อนแอ อ่อนแอจริงๆ ! บ้าเอ้ย หากเป็นเช่นนี้ต้องถูกปลาตัวใหญ่ดึงตกน้ำไปแน่ๆ เอาไงดีไม่

อยากปล่อยมือจากปลาตัวนี้เลย " ฉันตกแกได้แล้วแกก็ต้องเป็นของฉัน ! เอาสิฉันมีความ

อดทนพอดูว่าแกกับฉันใครจะอยู่ใครจะไป " อวี้หยาพูดอยู่คนเดียวอย่างฮึกเหิมจากนั้นก็

ค่อยๆเดินลงไปในลำธารแม้จะแปลกใจว่าน้ำสูงแค่เข่าทำไมถึงได้มีปลาตัวใหญ่ขนาดนี้ได้

 

อวี้หยายื้อยุดฉุดกระชากกับเจ้าปลาตัวใหญ่อยู่นานพอสมควรจนแขนล้าไปหมดแต่ไม่ยอม

ปล่อยมือจนกระทั่ง

 

ปึด ! 

 

“ เฮ้ย ! เวรกรรมใจสู้แต่เบ็ดไม่สู้ โอ๊ยยย..อยากจะบ้าตาย เซ็ง ! เซ็งจริงๆ ” อวี้หยาโอดคราญ

อย่างเสียดายยืนตีน้ำสาดกระเซ็นอยู่กลางลำธารสายตามองไปยังทิศทางที่เจ้าปลาตัวใหญ่

ว่ายน้ำจากไป อวี้หยาหยุดเคลื่อนไหวยืนนิ่งก้มหน้าคล้ายไว้อาลัยให้กับตัวเองอยู่สักพักก็เริ่ม

รู้สึกหนาวจึงค่อยๆเดินขึ้นจากลำธาร ด้วยความใสของน้ำสายตาของอวี้หยาจึงไปปะทะกับสิ่ง

หนึ่งที่อวี้หยาไม่คิดว่าตนเองจะได้พบเจอ อวี้หยาสูดลมหายใจเข้าลึกๆและค่อยๆก้มลงหยิบสิ่ง

นั้นขึ้นมาดูว่าใช่สิ่งที่ตนคิดรึไม่ จากนั้นเมื่อพิจารณาสิ่งที่อยู่ในมือครู่ใหญ่ๆรอยยิ้มก็ปรากฎที่

ใบหน้าน่ารักมากกว่างดงามของอวี้หยาคนนี้ ดีนะที่ร่างนี้มีดั้งถ้าเป็นร่างเก่าปีกจมูกบานๆคง

กระพือผับๆเพราะตื่นเต้นเกินเหตุ

 

" จากนี้ต่อไปข้าจะทำให้ชีวิตของข้าและของเจ้า..อ่อ..เด็กคนนี้อีกคนจะต้องมีชีวิตที่ดีอย่าง

แน่นอน แม้ภายภาคหน้าจะเกิดสิ่งใดขึ้นข้ารับรองว่าจะไม่ทอดทิ้งเด็กคนนี้เป็นอันขาดข้า

สาบาน " อวี้หยาพูดออกมาเบาๆและตั้งใจจะทำเช่นนั้นจริงๆไม่ว่าจะพบสิ่งนี้รึไม่เพียงแต่ถ้ามี

สิ่งนี้ตนและเด็กคนนี้จะไม่ต้องลำบาก จากนั้นอวี้หยาก็ก้มๆเงยๆอยู่ที่ริมธารเกือบสองชั่วยาม

แล้วขึ้นจากลำธารกลับเข้าไปในบ้านเพื่อพักผ่อน หนึ่งชั่วยามต่อมาอวี้หยาก็ไปสำรวจที่ลำธาร

อีกครั้งเมื่อเจอสิ่งที่ค้นหาก็ลงไปเก็บขึ้นมา ในใจของอวี้หยาได้แต่ขอบคุณปลาตัวนั้นเสีย

ยกใหญ่และพูดเบาๆให้เสียงลอยไปกับสายลมเพื่อหวังให้ปลาตัวนั้นได้ยินว่า

 

 "ขอบคุณมากนะแต่ฉันหวังว่าแกจะไม่กลับมาที่นี่อีกเพราะฉันไม่ใช่อัจฉริยะที่จะจำแกได้ 

ถ้าฉันมาตกปลาอีกแล้วเจอแกเข้าก็ถือว่าแกดวงซวยเอง หึ หึ หึ ….."

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 594 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

415 ความคิดเห็น

  1. #206 Airki (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 เมษายน 2564 / 21:13
    หอยมุกน้ำจืดรึเปล่า
    #206
    0
  2. #123 150221 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 เมษายน 2564 / 14:06
    เจออะไรเหรอ
    #123
    0
  3. #17 monmanon (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 เมษายน 2564 / 13:30

    เจออะไรอะ ทองอะเปล่า
    #17
    0
  4. #2 Phathaichan (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 เมษายน 2564 / 10:46
    น้องเจออะไรน่ะ
    #2
    0