ท่านแม่ !! เหตุใดท่านถึงเป็นเช่นนี้

ตอนที่ 2 : เรียนรู้ที่จะอยู่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,933
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 552 ครั้ง
    9 เม.ย. 64

มีนาหรืออวี้หยาหลังจากแยกกับพ่อลูกตระกูลหวังก็ออกเดินทางไปยังตลาดเพื่อไปซื้อเสื้อผ้า

และหาของกิน  จากที่สอบถามชิงชิงในเรื่องต่างๆทั้งค่าเงินของยุคนี้คือ 1 ตำลึงเท่ากับ 100 

อีแปะ 1000 ตำลึงเท่ากับ 1 ตำลึงทอง เมืองที่อยู่นี่คือเมืองต้าซ่งเป็นหนึ่งในห้าเมืองใหญ่ของ

แคว้นอันหลางมีฮ่องเต้ที่ปกครองแคว้นชื่อฮ่องเต้เซิ่งหลานต้าหมง เมืองต้าซ่งแห่งนี้เป็นเมืองที่

อยู่ใกล้เมืองหลวงรองจากเมืองกวาอันผู้คนส่วนใหญ่จึงมีฐานะร่ำรวยและแน่นอนว่าทุกสิ่ง

อย่างย่อมมีราคาแพง มีนาจึงไม่คิดที่จะอยู่เมืองนี้และวางแผนเอาไว้แล้วว่าจะออกจากเมือง

ต้าซ่งในเช้าวันรุ่งขึ้นและข้อดีอีกอย่างที่ทำให้มีนาไม่ลำบากมากมายนักนั่นก็คือมีนาสามารถ

อ่านออกเขียนได้ต้องขอบคุณเจ้าของร่างเดิมที่ใฝ่เรียนรู้แม้จะเป็นเพียงลูกอนุก็ตาม

 

มีนาไม่ได้คิดมากอีกต่อไปเพราะอะไรจะเกิดก็ต้องเกิดหากเจ้าของร่างจะกลับมาก็ยินดีแต่

ในความรู้สึกลึกๆแล้วมีนารู้สึกว่าตนเองคงไม่สามารถกลับไปยังยุคของตัวเองได้อีกแล้วจึง

ตัดสินใจใช้ชีวิตในนามของอวี้หยานับต่อแต่นี้ไป ส่วนเรื่องที่ร่างนี้โดนเจาะไข่แดงไปแล้วก็

แล้วกันไปเพราะมันคงแก้ไขอะไรไม่ได้ทำได้แค่ต้องปลงเท่านั้น ชีวิตก็แบบนี้ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน

ก็คงต้องสู้และดิ้นรนเพื่อที่จะเอาตัวเองให้รอดเพราะการปรับตัวให้เข้ากับสถานที่และสภาพ

แวดล้อมคือสัญชาตญาณของมนุษย์และสัตว์หากอยู่ไม่ได้ก็แค่ตายเท่านั้นเอง(อาเมน)^_^

 

อวี้หยาไปแลกเงินเพื่อใช้ซื้อของและใช้ในการเดินทางจากนั้นก็เข้าพักที่โรงเตี๊ยมหนึ่งคืน

เพราะประตูเมืองได้ปิดไปแล้ว โชคดีอีกอย่างที่อวี้หยามีป้ายประจำตัวจึงไม่เป็นปัญหาต่อการ

แสดงตัวเพียงแต่ไม่อาจใช้แซ่คังได้เท่านั้น อวี้หยาใช้เวลาอย่างคุ้มค่าติดต่อเกวียนโดยสารที่

จะไปยังเมืองไหตัวที่อยู่ห่างจากเมืองต้าซ่งราวๆแปดร้อยลี้(400 กิโลเมตร ) ซึ่งเป็นเมืองเล็กๆ

ที่มีอาชีพส่วนใหญ่ปลูกพืชเลี้ยงสัตว์และมีผู้คนอาศัยอยู่ไม่มาก เหตุที่รู้เพราะชิงชิงมีบ้านเกิด

อยู่ที่เมืองไหตัวเพียงแต่อยู่คนละหมู่บ้านที่อวี้หยาต้องการจะไป

 

รุ่งเช้าอวี้หยาก็เดินออกจากโรงเตี๊ยมมาที่จุดรวมตัวเกวียนผู้โดยสารมีผู้โดยสารอีกสี่คนมา

รออยู่ก่อนหน้าถือว่าเป็นโชคดีอีกครั้งของอวี้หยาที่มาทันเกวียนโดยสารในวันนี้เพราะเกวียน

โดยสารที่จะไปเมืองไหตัวไม่ได้มีทุกวันแต่มีเดือนละครั้งเพราะเจ้าของเกวียนมีบุตรชายมา

ค้าขายที่เมืองนี้จึงเดินทางเอาของมาให้เดือนละครั้งจึงถือโอกาสรับส่งผู้ที่จะไปเมืองไหตัว

และมาเมืองต้าซ่งถือเป็นรายได้อีกทาง ผ่านไปเพียงหนึ่งชั่วยามอวี้หยาก็อยากจะสลบไปให้รู้

แล้วรู้รอดพึ่งรู้ซึ้งว่าการเดินทางไกลโดยไม่มีรถยนตร์หรือรถไฟมันช่างทรมานยิ่งนัก อยากจะ

ตะโกนถามคนบนฟ้าว่าทำลูกอุกาบาตตกหรือยังไงทำไมถึงมีหลุมมีบ่อมากมายปานนี้  ยังดีที่

หนทางต่อจากนั้นก็ไม่ได้แย่เท่าตอนแรกไม่อย่างนั้นอวี้หยาคงได้ตายก่อนไปถึงจุดหมาย

ปลายทาง หากถนนเป็นดังเช่นยุคปัจจุบันคงใช้เวลาเดินทางเพียงไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น แต่นี่เป็น

ยุคที่มีวัวเป็นพาหนะซ้ำบางช่วงบางตอนยังช้ายิ่งกว่าเต่าคลานเสียอีก โอ้ยยย..ใจจะขาดดด

 

ใช้เวลากว่าสิบวันเกวียนโดยสารที่อวี้หยานั่งมาก็ถึงจุดหมายตอนนี้ยังคงเช้าอยู่อวี้หยาจึงตรง

ไปที่บ้านของผู้ใหญ่โดยมีหญิงที่เดินทางร่วมเกวียนอาสามาส่งเพราะบ้านของนางอยู่ไม่ไกล

จากบ้านผู้ใหญ่บ้านนัก หมู่บ้านนี้มีชื่อว่าหมู่บ้านเถากู่มีเพียงสามสิบหลังคาเรือนชาวบ้านส่วน

ใหญ่ทำนา ปลูกผักและเลี้ยงสัตว์เหตุที่อวี้หยาเลือกหมู่บ้านแห่งนี้เพราะอยู่ใกล้ตัวเมืองที่สุด

และราคาที่ดินก็มิได้สูงมากอาจเป็นเพราะเมืองไหตัวเป็นเมืองเล็กๆไม่มีสิ่งดึงดูดให้พวก

เศรษฐีมีเงินมาลงทุนทำกิจการ  เมืองไหตัวมีพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นภูเขาและมีลำธารสายเล็กๆ

มากมาย

 

" ยินดีที่ได้พบผู้ใหญ่บ้านเจ้าค่ะข้าชื่ออวี้หยามาจากเมืองต้าซ่งข้าอยากจะซื้อที่ดินในหมู่บ้าน

ของท่านไม่ทราบว่าผู้ใหญ่บ้านยินดีรึไม่ " 

 

" อ่า.. ข้าชื่อถงซือต้านเป็นผู้ใหญ่บ้านหมู่บ้านเถากู่มาหลายปีแล้ว หากเจ้าต้องการซื้อที่ดินที่

หมู่บ้านแห่งนี้ข้าก็ยินดีราคาที่ดินก็หนึ่งตำลึงต่อหมู่เจ้าอยากได้กี่หมู่เล่า "

 

“ ข้าอยากได้ยี่สิบหมู่เจ้าค่ะแต่ขอให้ใกล้แหล่งน้ำจะดีมากเจ้าค่ะ และข้าอยากให้ผู้ใหญ่บ้าน

ช่วยหาคนมาสร้างบ้านให้ข้าได้รึไม่ ไม่ต้องหลังใหญ่มากมีแค่สองห้องนอนสองห้องน้ำหนึ่ง

ห้องครัวหนึ่งห้องรับแขกหวังว่าจะไม่รบกวนผู้ใหญ่บ้านมากเกินไป ” อวี้หยาเอ่ยความต้องการ

ออกไปแล้วก็ยินดีเป็นอย่างยิ่งที่ได้ที่ดินตามที่ต้องการ 

 

อวี้หยาแทบจะหมดตัวเพราะหลังจากจ่ายค่าที่ดินและสร้างบ้านค่าแรงงานยังต้องมาจ่ายค่า

โรงเตี๊ยมเพื่อรอจนกว่าบ้านจะเสร็จดีที่เป็นโรงเตี๊ยมราคาถูกและเช่านานหลายวันเถ้าแก่จึงลด

ให้ผ่านไปอีกยี่สิบวันอวี้หยาก็ได้มายืนอยู่หน้าบ้านของตนที่สร้างเสร็จแล้ว เพราะเป็นผู้หญิง

อยู่ตัวคนเดียวอวี้หยาจึงสั่งทำบ้านและประตูที่แข็งแรงเป็นพิเศษแบบบ้านอวี้หยาก็ออกแบบ

เองให้ง่ายและสะดวกเหมือนบ้านในยุคที่ตนจากมาโดยเฉพาะห้องน้ำและห้องครัว

 

" เฮ้อออ..หลังจากซื้อข้าวของเครื่องใช้ในบ้านก็เหลือเงินแค่สิบสองตำลึงเท่านั้นเมล็ดพันธุ์ผัก

ก็มีไม่กี่อย่างยังดีที่มีพริกแต่ไม่ยักกะมีมะพร้าวแฮะน้ำปลาก็ไม่มีเอาเถอะค่อยๆคิดค่อยๆทำไป

แล้วกัน " 

 

อวี้หยาได้แต่บ่นพึมพำไปคนเดียวพักใหญ่จากนั้นก็ลุกขึ้นเพื่อที่จะเดินไปที่ห้องครัว

เพื่อทำอาหาร แต่ทันทีที่ลุกขึ้นอวี้หยากลับหน้ามืดเกือบจะล้มลงดีที่ตั้งหลักได้ก่อนจากนั้น

อวี้หยาก็ค่อยๆนั่งลงตามเดิม

 

" เป็นอะไรวะ หิวจนหน้ามืดหรือว่าเครียด โอ๊ยย..อย่าเพิ่งมาป่วยตอนนี้เล้ยสาธุยิ่งไม่ไว้ใจยา

น้ำของยุคนี้อยู่ไม่รู้ว่าร่างนี้จะแพ้อะไรรึเปล่า โอ๊ยย.. ทำไงดี ทำไงดี " อวี้หยาได้แต่ยกมือท้วม

หัวให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครองก็ไม่รู้หรอกนะว่ามาอยู่ในยุคจีนโบราณแล้วสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ไทยจะคุ้ม

ครองรึเปล่าแต่ก็ยังดีกว่าไม่ขอล่ะนะ อวี้หยานั่งอยู่กับที่พักใหญ่ก็ค่อยๆลุกขึ้นอีกครั้ง ครั้งนี้

ไม่มีอาการหน้ามืดแล้ว อวี้หยาตัดสินใจจะไปที่โรงหมอเป็นไงเป็นกันจะได้รู้ไปเลยว่าร่างกาย

ตนเองมีปัญหาอะไรหรือไม่ ดีกว่าปล่อยผ่านไปแล้วเป็นหนักในภายหลัง

 

อวี้หยาเดินอย่างระวังเพราะกลัวหน้ามืดอีกพอเดินมาถึงถนนในหมู่บ้านก็พบว่ามีเกวียนที่จะ

เข้าไปในเมืองพอดีอวี้หยาจึงขอโดนสารไปด้วยและจ่ายค่าโดยสารสองอีแปะ พอถึงตัวเมือง

อวี้หยาก็เดินไปที่โรงหมอที่ใกล้ที่สุดและเข้าไปตรวจทันที

 

“ ร่างกายของข้าเป็นอะไรรึไม่เจ้าคะท่านหมอ ทำไมท่านจึงมองข้าเช่นนั้นเล่า ” อวี้หยาถาม

ออกไปเมื่อรอให้ท่านหมอบอกว่าตนเป็นอะไรหลังจากตรวจเสร็จ แต่ท่านหมอกลับเอาแต่จ้อง

หน้าตนแล้วไม่เอ่ยสิ่งใดออกมาสักที แหม่..ถ้าตูเป็นปลากัดคงท้องแล้วนะเนี่ยะจ้องอยู่ได้ !

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 552 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

415 ความคิดเห็น

  1. #122 150221 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 เมษายน 2564 / 14:02
    ก็ท้องไง อิอิ แต่ไม่ใช้กับท่านหมอหรอกนะ
    #122
    0
  2. #87 แม่มดแห่งห้วงเวลา (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 เมษายน 2564 / 19:01

    ไรท์จ๋าาา ขอบคุณที่ลงสนุกมาก มีจุดแก้ไขคือการเคาะบรรทัดนะคะ แก้จุดนี้ได้นิยายจะสนุกมากกว่านี้เพราะตอนนี้มันอ่านยากไปนิด
    #87
    0
  3. #16 monmanon (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 เมษายน 2564 / 13:22

    ท้องแล้ว
    #16
    0
  4. #4 ชอบ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 เมษายน 2564 / 11:29

    ท้อง ติดตาม

    #4
    0
  5. #1 Phathaichan (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 เมษายน 2564 / 17:30
    ท้องแบ้วม้างอวี้หยาเอ๊ย
    #1
    0