ท่านแม่ !! เหตุใดท่านถึงเป็นเช่นนี้

ตอนที่ 1 : ฟ้าช่างกลั่นแกล้ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,121
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 632 ครั้ง
    9 เม.ย. 64

" ออกไป !  ช่างงามหน้ายิ่งนักต่อจากนี้ไปเจ้าหาใช่คนในตระกูลคังไม่ ข้าคังเอ้อหลางหัวหน้า

ตระกูลคังขอตัดชื่อเจ้าออกจากตระกูล ณ บัดนี้ "

 

ปัง !

 

ประตูใหญ่ของจวนตระกูลคังถูกปิดอย่างแรงตามคำสั่งของหัวหน้าตระกูล ชาวบ้านที่มามุงดู

ต่างสมเพชบ้างก็เวทนาหญิงสาวที่ดูแล้วยังไม่ถึงวัยปักปิ่นถูกขับไล่ออกจากตระกูลใหญ่ที่เป็น

ตระกูลบัณฑิตมาหลายชั่วอายุคน เหตุที่ถูกขับไล่ก็ให้น่าอับอายนักเพราะหญิงสาวที่เป็นบุตรี

ฮูหยินรองนามว่า คังอวี้หยา ช่างไม่รักนวลสงวนตัวปล่อยให้ชายที่ใดไม่รู้เชยชมร่างกายก่อน

แต่งงานซำ้ยังถูกพี่สาวต่างมารดาจับได้คาหนังคาเขายากจะปฏิเสธมิหนำซ้ำฝ่ายชายดันหนี

ไปหน้าด้านๆไม่ยอมรับผิดชอบและไม่มีใครทราบว่าฝ่ายชายนั้นคือผู้ใด

 

เสียงผู้คนมากมายที่มามุงดูเรื่องของผู้อื่นไม่ได้ทำให้คังอวี้หยาสนใจแต่อย่างใด ร่างที่ถูกโยน

ออกมาอยู่ท่าไหนก็ยังอยู่ท่านั้นคล้ายคนไม่มีสติมีเพียงร่างแต่ไร้วิญญาณ จนกระทั้งฝนตกลง

มาห่าใหญ่เหล่าชาวบ้านที่มามุงดูก็แยกย้ายกันไปจนหมดเหลือเพียงคังอวี้หยาผู้เดียวเท่านั้น

 

 อะไรกันวะเนี๊ยะ ! เฮ้ๆ นี่มันเกิดอะไรขึ้นวะ ????

 

มีนา หรือ นา ได้แต่อุทานเบาๆเพราะยังจับต้นชนปลายไม่ถูกเพราะนอนอยู่ดีๆก็โดนใครไม่รู้

ลากออกมาจากที่นอนแล้วก็ด่าๆๆจากนั้นก็ถูกโยนออกมาจากประตูขนาดใหญ่ที่มีนามั่นใจ

มากๆว่าไม่ใช่บ้านของตัวเองอย่างแน่นอน !  แม้ตอนนี้ฝนจะตกก็ไม่ได้ทำให้มีนาหายงงงวย

แต่อย่างใด 

 

“ ใครมาเล่นบ้าอะไรกันวะเนี๊ยะมาทีเดียวแต่จัดชุดใหญ่ไฟกระพริบ เฮ้ ! ฮู้ ! (ไม่มีสัญญาณ

ตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก) " เพราะไม่มีใครให้ถามอีกแล้วมีนาจึงได้แต่มองดูรอบๆ

กายท่ามกลางสายฝน 

 

" ที่นี่ที่ไหนกันล่ะเนี๊ยะยังกับอยู่แถวบ้านนอกตอนอยู่บ้านของยายเลยแล้วไอ้บ้านที่มีรูปทรงยัง

กับศาลเจ้าของคนจีนนี่อีก โอ๊ยยย…พ่อแก้วแม่แก้วเกิดอะไรขึ้นกับตูกันเนี๊ยะ " อยู่ที่นี่ไปก็ไม่

ได้คำตอบมีนาจึงหาที่หลบฝนเพราะไม่รู้จักที่นี่มีนาจึงเดินตามทางไปเรื่อยๆ โบราณว่าขวา

ร้ายซ้ายดีมีนาจึงเดินไปทางซ้ายจนสุดทางท่ามกลางสายฝนที่ยังคงตกลงมาอย่างต่อเนื่อง

จนมาถึงเพิงไม้เล็กๆที่มีนาพอจะเข้าไปนั่งได้ ตลอดทางที่เดินมามีนาสำรวจร่างกาย เสื้อผ้า

และผมที่ยาวถึงบั้นท้ายในใจก็นึกกลัวตะหงิดๆเพราะมีนาจำได้ว่าตัวเองผมสั้น ! แต่เพราะ

ก่อนหน้านี้ตกใจจึงไม่ได้สังเกตุ มือเท้าที่เล็กและขาวจนแทบจะเห็นเส้นเลือดนี่อีก เสื้อผ้าก็ไม่

เคยใส่แบบนี้เวลาเดินก็ขัดๆเจ็บตรงน้องสาวแบบแปลกๆ เอาล่ะซิทีนี้ตั้งสติ ตั้งสติ

 

มีนานั่งทำใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแบบไม่คาดฝันนึกทบทวนว่าตนเองมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง 

จะบอกว่าตัวเองตายแล้วมาสิ่งร่างคนอื่นก็ไม่น่าใช่เพราะเท่าที่จำได้มีนากลับมาจากที่ทำงาน

ตอนสองทุ่มก็อาบน้ำและนอนทันทีตามประสาสาวโสดแต่ไม่สด มีนาเป็นสาวไทยแท้อายุย่าง

สามสิบเอ็ดเหลือตัวคนเดียวเพราะพ่อแม่ทิ้งไปตั้งแต่ยังแบเบาะมีเพียงยายที่เลี้ยงมีนามา

ตั้งแต่เล็กจนโตและยายก็เพิ่งเสียไปเมื่อสี่ปีก่อนทำให้มีนาไม่มีญาติพี่น้องที่ไหนอีก และก็ไม่มี

ความคิดที่จะสืบหาพ่อแม่ด้วยเพราะคิดว่าไม่จำเป็นและไม่อยากรู้แม้พวกท่านจะมีเหตุผลอะไร

ก็ตามมีนาไม่ใช่คนโลกสวยและพร้อมอยู่กับความเป็นจริงเสมอ และตอนนี้ก็มีภาพบางอย่าง

แวบๆขึ้นมาในหัวเป็นภาพของใครบางคนที่มีนาไม่รู้จัก

 

“ ช่วยด้วย ! ช่วยด้วยคุณชายน้อยตกน้ำ ” 

 

ความคิดของมีนาสะดุดลงทันทีที่ได้ยินเสียงคนร้องขอความช่วยเหลือ มีนาวิ่งออกไปยังทางที่

ได้ยินเสียงแม้จะเจ็บที่น้องสาวอยู่นิดหน่อยแต่มีนาก็ยังวิ่งมาจนถึงบึงน้ำขนาดกลางที่มีบัว

หลวงอยู่ประปราย และใกล้ๆริมฝั่งก็เห็นร่างเล็กๆที่ดูแล้วน่าจะเป็นเด็กกำลังตะเกียกตะกายจะ

จมแหล่มิจมแหล่อยู่แล้ว มีนาไม่ลังเลใดๆก็กระโดดลงไปช่วยเด็กขึ้นมาจากน้ำดีที่เด็กไม่ได้กิน

น้ำเข้าไปมากเพียงสำลักและไออยู่ครู่นึงก็หายใจเป็นปกติและร้องไห้ออกมา

 

" โฮ้..ฮือๆๆคุณชายเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ ฮือๆ ๆ หากคุณชายเป็นอะไรไปบ่าวต้องถูกตีตาย

แน่ๆบ่าวบอกแล้วว่าอย่ามาๆคุณชายก็มิเชื่อบ่าวเลย ฮือๆๆ "

 

" เพื่อความแน่ใจฉันว่าเธอควรพาเด็กคนนี้ไปหาหมอจะดีกว่านะ เพราะไม่รู้ว่าเด็กคนนี้กินน้ำ

เข้าไปมากรึเปล่าแล้วก็ไม่รู้ว่าในน้ำจะสกปรกหรืออาจมีเชื้อโรคอะไรพวกนั้น " มีนาแนะนำ

ด้วยความหวังดีแต่สีหน้าของผู้หญิงและเด็กกลับดูงงๆคล้ายไม่เข้าใจในสิ่งที่มีนาพูดเท่าไรนัก

 

เอ้า ! เจ้าเด็กนี่หยุดร้องไห้ซะงั้น

 

" แม่นางข้าขอบคุณท่านมากที่ช่วยคุณชายของบ่าว แต่แม่นางท่านพูดอะไรข้าเข้าใจเพียงเล็ก

น้อยเท่านั้นการพูดจาของแม่นางช่างประหลาดอย่างยิ่งแม่นางเป็นคนต่างแคว้นเช่นนั้นรึ " 

 

เอาล่ะซิทีนี่ดูท่าแล้วคงหลงเข้ามาในยุคโบราณของจีนซะแล้วล่ะมั้ง ถึงจะเคยดูหนังแนวย้อน

ยุคมาหลายเรื่องแต่ก็ไม่เคยคิดหรือใฝ่ฝันว่าจะต้องมาอยู่จริงๆ มีนาคิดอย่างจิตตกแต่ก็รีบ

ดึงสติของตนเองกลับมาโดยเร็วเพราะจะมามัวเสียเวลาไม่ได้เพราะมีนามีความทรงจำลางๆ

ของร่างนี้แต่ก็น้อยนิดเสียเหลือเกินมันผุดขึ้นมาตอนที่นั่งอยู่ในเพิงไม้เล็กๆนั่น  ยังไม่ทันที่มีนา

จะตอบอะไรออกไปก็มีชายอีกสามคนวิ่งมาทางนี้พอรู้ว่าเด็กตกน้ำก็รีบพาเด็กคนนั้นวิ่งไปหา

หมอทันที 

 

“ แม่นางท่านตามข้ามาข้าจะพาไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วค่อยไปหาคุณชายที่โรงหมอ ” ชิงชิง

หญิงสาวที่มีนามารู้ชื่อทีหลังก็พานางมาที่บ้านหรือจะเรียกว่าคฤหาสน์ดีอยู่ไม่ไกลจากบึงน้ำ

แต่อยู่ตรงข้ามกับทางที่มีนาโดนไล่ออกมา พอเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จชิงชิงก็พามีนามาที่โรงหมอ

 

" ข้าขอขอบคุณแม่นางข้าชื่อหวังตงซวนเป็นบิดาของเด็กที่แม่นางช่วยเอาไว้นี่คือสินน้ำใจเล็ก

น้อยหวังว่าแม่นางจะไม่รังเกียจและข้าอยากจะทราบชื่อของแม่นางด้วยแต่หากไม่สะดวกก็มิ

เป็นไร " หวังตงซวนยื่นตั๋วเงินหนึ่งร้อยตำลึงให้แก่แม่นางที่ช่วยชีวิตบุตรชายของตนเงินหนึ่ง

ร้อยตำลึงสำหรับหวังตงซวนนั้นหาได้มากมายอะไรแต่สำหรับชาวบ้านธรรมดาถือว่ามากมาย

นัก

 

" ขอบคุณสำหรับสินน้ำใจแม้ว่าข้าจะช่วยด้วยความเต็มใจหาใช่หวังสิ่งตอบแทนแต่เพื่อความ

สบายใจของท่านข้าก็ขอรับสินน้ำใจของท่านไว้ ส่วนชื่อของข้าน้อยต้องขออภัยเป็นอย่างยิ่งที่

มิสามารถบอกออกไปได้หวังว่าท่านจะไม่ถือสา " มีนาหาใช่คนโง่และหยิ่งยโสไม่มีจะกินอยู่

แล้วยังจะหยิ่งไปทำไมในเมื่อหลงเข้ามาอยู่ในที่ที่ไม่คุ้นเคยเข้าเมืองตาหลิ่วก็ต้องหลิ่วตาตาม

มีนาไม่เชื่อว่าคนจากยุค2000ที่มีความรู้จะอยู่ในยุคโบราณที่ความเจริญสู้ยุคที่ตนเคยอยู่

ไม่ได้ !  และที่น่าหนักใจยิ่งกว่าก็คือ เฮ้ออออ…ที่นี่จะมีปลาร้าให้กินมั๊ยน้อ

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 632 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

431 ความคิดเห็น

  1. #416 Pam NPP (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2564 / 18:14
    จัดหน้าแถวนิยายได้จะดีมากค่ะ
    #416
    0
  2. #363 111555999888Jo (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2564 / 12:47
    5555ไม่มีปลาร้าแย่เลยเนอะ5555
    #363
    0
  3. #341 Aeypanrada94 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 เมษายน 2564 / 16:01
    น้องมีนา ไม่มีความทรงจำคนเก่าเลย จับต้นชนปลายไม่ถูกละสิเนี่ย ดีมีเงินร้อยตำลึงเอาไว้ตั้งตัวละนะ
    #341
    0
  4. #327 kt_zaa (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 เมษายน 2564 / 08:33
    โถ่ๆๆๆๆ แม่คุณเอ๊ย หวงปลาร้ายิ่งนัก
    #327
    0
  5. #141 Nattiya Bursnachaitavee (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 เมษายน 2564 / 15:11
    น้องนาไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องปลาล้า หมักเองเลยคร้าาา.
    #141
    0
  6. #79 Japanblack (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 เมษายน 2564 / 13:36
    เรื่องขาดไม่ได้คือปลาร้านะ
    #79
    0
  7. #15 monmanon (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 เมษายน 2564 / 13:19

    ยังห่วงปลาร้าอีกนะแม่ หาบ้านก่อน
    #15
    0
  8. #3 ชอบ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 เมษายน 2564 / 11:29

    ติดตาม

    #3
    0