มหาจอมเวทเทพอสูร

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 378,219 Views

  • 1,559 Comments

  • 8,434 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    14,698

    Overall
    378,219

ตอนที่ 73 : ถ้ำน้ำแข็ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8235
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 859 ครั้ง
    30 ม.ค. 62


บทที่ 71 ถ้ำน้ำแข็ง


          "สองคนนั้นละครับนายน้อย" แอลฟ่าเอ่ยถาม


          "ปล่อยให้พวกมันทั้งสองคนนอนรับผลการกระทำของตนเองไปเถอะ.....อย่าได้ใส่ใจ ไปต่อกันเถอะ"  


พวกเขาทั้งสี่คนเริ่มเดินททางเข้ามาถึงพื้นที่ของเทือกเขาขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่บริเวณด้านหลังของเมืองหลวงอาณาจักรครามเหมันต์เทือกเขาขนาดใหญ่ที่ทอดยาวไกลออกเป็นเป็นพรมแดนธรรมชาติระหว่างอาณาจักรและมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ บริเวณเชิงเขาของเทือกเขานี้เป็นพื้นที่ป่าขนาดไม่ใหญ่มากนัก ต้นไม้ส่วนใหญ่สลัดใบร่วงแต่ก็ปรากฏผลึกน้ำแข็งหลากสีสันงอกออกมาตามกิ่งก้านของพวกมันราวกับภาพแห่งความฝัน


กลุ่มของปีเตอร์เดินทางมาจนถึงปากทางเข้าที่เป็นถ้ำขนาดไม่ใหญ่มากนัก จากข้อมูลที่เขาได้รับมา ปากทางเข้าที่ตรงไปสู่ใจกลางของเทือกเขามีทางเข้าหลายทาง แต่ทุกเส้นทางล้วนแล้วแต่สามารถตรงเข้าสู่ใจกลางได้ทั้งสิ้น แต่ข้อมูลที่ทางอาณาจักรแจ้งมานั้นมีเพียงเท่านี้ เส้นทางภายในถ้ำจำเป็นต้องทำการสำรวจเส้นทางด้วยตนเอง


กลุ่มของปีเตอร์พักอยู่บริเวณปากทางเข้าถ้ำก่อน กองไฟกองหนึ่งถูกจุดขึ้นมาเพื่อใช้ในการประกอบอาหารพวกเขาทั้งสามคนนำเนื้อของสัตว์อสูรในแหวนออกมาย่าง ปีเตอร์มองไปทางอาเชอร์ที่นั่งห่างออกไปจากกลุ่มมือของเด็กชายถือขนมปังกรอบหักครึ่งแล้วเก็บส่วนหนึ่งเข้ากระเป๋าของตนเอง บนมือของเขาไม่มีแม้แต่แหวนมิติระดับต่ำ


          "อาเชอร์เข้ามานั่งใกล้ ๆ พวกเราสิ" แอลฟ่าเอ่ยขึ้นอย่างนุ่มนวลพร้อมทั้งยิ้มอย่างอ่อนโยนให้กับเด็กชาย  ดวงตาของอาเชอร์เบิกกว้างเป็นประกายเล็กน้อยก่อนจะหมองลงอย่างรวดเร็ว


          "ไม่ดีกว่าครับ เสื้อผ้าข้าสกปรก ข้ากลัวว่า...." อาเชอร์เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย ก่อนจะเงียบแล้วก้มหน้าลงกับพื้น ภายในหัวของเขาคิดว่าทั้งสามต้องเป็นคนจากตระกูลที่สูงศักดิ์หรือลูกหลานขุนนางอย่างแน่นอนเมื่อดูจากการแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าเนื้อดี และฝีมือการต่อสู้ที่ธรรมดา สัญชาตญาณของเขาเตือนตัวเขาเองว่าไม่ควรเข้าใกล้หรือทำให้ชนชั้นสูงไม่พอใจเป็นอันขาด


          "เจ้าจะกลัวอะไร เจ้าเองก็เป็นหนึ่งในทีมของเรา และเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของข้า เข้ามาสิเด็กน้อย" ปีเตอร์เอ่ยขึ้นพร้อมมองหน้าของอาเชอร์ อะไรบางอย่างบอกกับเขาว่าเด็กคนนี้มีบางอย่างไม่ธรรมดา อาเชอร์ลุกยืนแล้วเดินเข้ามานั่งล้อมวงกับทั้งสามคน


          "ท่านเรียกข้าว่าเด็กน้อยไม่ได้นะ ข้าอายุมากกว่าท่านอีก" อาเชอร์เอ่ยออกมาอย่างอาย ๆ ก้มหน้าลงเล็กน้อยแล้วเอามือขวาลูบศรีษะของตนเอง แอลฟ่าหัวเราะออกมาเล็กน้อยกับท่าทีของอาเชอร์ ปีเตอร์เองก็ยิ้มเล็ก ๆ ที่มุมปากเช่นกัน ปีเตอร์ยื่นเนื้อของสัตว์อสูรย่างให้กับเขา กลิ่นเนื้อย่างหอมเอาเย้ายวนลอยโชยไปแตะจมูกของอาเชอร์


          "ให้ข้าหรือขอรับ"  อาเชอร์เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ พร้อมยืนมือออกไปรับเนื้อย่างจากปีเตอร์ กลิ่นหอมของเนื้อย่างโชยเข้าจมูกของเขาอย่างยั่วยวน น้ำตาคลอด้วยความตื้นตัน เนื้อย่างชิ้นนี้เป็นเนื้อก้อนใหญ่ที่สุดในรอบหลายปีของอาเชอร์ 


          "เจ้าดีใจขนาดนั้นเลยหรืออาเชอร์" ปีเตอร์เอ่ยถาม


          "ใช่แล้วขอรับ ปกติแล้วข้ากินแต่ขนมปังและพืชผักขอรับ" อาเชอร์ก้มหน้าลงเล็กน้อย เขาเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาพร้อมทั้งแววตาที่เศร้าลงเล็กน้อย


          "เจ้าเล่าให้ข้าฟังหน่อยได้ไหมว่าเจ้าเป็นใครมาจากไหน" ปีเตอร์เอ่ยถามพร้อมทั้งจ้องมองไปที่อาเชอร์  อย่างน้อยเขาก็อยากจะรู้ภูมิหลังของเด็กคนนี้


          "ได้ขอรับ ข้าชื่ออาเชอร์ มาจากหมู่บ้านเล็ก ๆ ทางตอนเหนือของอาณาจักรทรายปฐพี บ้านของข้าอยู่บริเวณชายป่าด้านหลังหมู่บ้าน เดิมทีข้าอาศัยอยู่กับพ่อและแม่  แต่วันนั้นพ่อกับแม่ของข้าเข้าไปหาของป่ามาขายแต่กลับถูกสัตว์อสูรจู่โจมจนเสียไปตั้งแต่ข้าอายุเจ็ดปี หลังจากนั้นมาข้าก็ต้องอยู่เพียงคนเดียวและดำรงชีวิตโดยการหาของป่ามาขาย ไม่นานนักหลังจากเจ้าเมืองคนใหม่เข้ามา หมู่บ้านของเราก็ต้องส่งเนื้อของสัตว์อสูรและพืชผักสมุนไพรที่หาได้ทั้งหมดให้กับเจ้าเมืองทุกวัน บริเวณของหมู่บ้านเราตั้งติดอยู่กับภูเขาไฟ ทำให้มีสัตว์อสูรอยู่ไม่มากนักเพียงพอแค่ส่งให้เจ้าเมืองทุกวันเท่านั้นเอง"


          "ข้าฝึกฝนตัวเองอย่างหนักเพื่อที่จะพัฒนาระดับการบ่มเพาะของตนเอง  เพื่อที่จะเป็นทหารรับจ้างเพื่อหาเงินให้ได้มาก ๆ จนได้ยินว่าอาณาจักรแห่งนี้รับสมัครนักเวทอัคคี ข้าจึงได้เดินทางมา"  อาเชอร์บอกเล่าเรื่องราวชีวิตที่ผ่านมาของเขา ทุกวันที่หมู่บ้านของเขานั้นลำบากกันอย่างมาก บางวันหากหาเนื้อสัตว์อสูรส่งให้เจ้าเมืองไม่ได้ก็จะถูกทำโทษ นั่นทำให้ตัวของเขาฝึกฝนตนเองอย่างหนักจนมาถึงวันนี้



ปีเตอร์ได้ฟังเรื่องราวของเขาก็พอจะทราบถึงความยากลำบากของเด็กคนนี้ พรสวรรค์ในการฝึกฝนของเขานับว่าไม่ธรรมดาเลยทีเดียว การที่ไม่มีใครชี้แนะและสามารถฝึกฝนจนระดับนี้ได้โดยไม่มีทรัพยากรนับว่าเป็นน่าอัศจรรย์จริง ๆ  ส่วนระดับความเข้าใจธาตุของเด็กคนนี้คงเป็นเพราะเขาอยู่ใกล้กับภูเขาไฟจึงพัฒนาระดับได้อย่างรวดเร็ว


          "เจ้าอยากที่จะแข็งแกร่งกว่านี้หรือไม่" ปีเตอร์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่จริงจังมากขึ้น ดวงตาอันดุดันจับจ้องเข้าไปในดวงตาของเด็กชายอาเชอร์  


          "อยาก...อยากขอรับ....ได้โปรดทำให้ข้าแข็งแกร่งขึ้นด้วย!" อาเชอร์ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ เขาทราบดีเมื่อได้เห็นความแข็งแกร่งของปีเตอร์ เด็กอายุเพียงแค่เจ็ดแปดขวบแต่สามารถเป็นถึงระดับหัวหน้าได้จะต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน เขานั่งคุกเข่าลงกับพื้นหัวก้มลงจนติดพื้นดินแล้วเอ่ยออกมาเสียงดัง


          "แต่ข้ามีเงื่อนไขนะ" ปีเตอร์เอ่ยออกมาพร้อมทั้งยิ้มเล็กน้อย


          "เงื่อนไข..." อาเชอร์เงยหน้าขึ้นมาเอ่ยถามอย่างไม่ตั้งใจ


          "เจ้าจะต้องเป็นผู้ติดตามรับใช้ข้าตลอดไป  สัญญาว่าจะจงรักภักดีต่อข้าแต่เพียงผู้เดียว!" ปีเตอร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังและจ้องมองเข้าไปในตาของอาเชอร์   เด็กชายรู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อยราวกับว่าเด็กน้อยที่ยืนอยู่เบื้องหน้าเป็นตัวตนของอสูรร้าย อีกความรู้ก็ราวกับเป็นราชาผู้ยิ่งใหญ่ 


          "ข้า..ข้าสัญญาขอรับ" วิ้งค์!


วงแหวนเวทพันธสัญญาแห่งชีวิตปรากฏขึ้นบนพื้นก็จะสลายหายไป ปีเตอร์ยิ้มเล็กน้อยก่อนจะนำยาเม็ดหนึ่งออกมาจากมิติเก็บของ เม็ดยาสีรุ้งอันงดงามส่งกลิ่นหอมคลุ้งฟุ้งไปทั่วปากถ้ำ เม็ดยาเปล่งประกายราวดาวบนฟ้ายามราตรี เม็ดยาอันล้ำค่าที่ใครหลาย ๆ คนต้องใช้เม็ดเงินจำนวนมหาศาลจึงจะได้ครอบครอง


          "นี่คือเม็ดยาแก่นแท้แห่งธาตุทั้งเจ็ด จะช่วยให้เจ้าบรรลุระดับความเข้าใจธาตุถึงขั้นที่แปดได้"  ปีเตอร์ยื่นเม็ดยาให้กับอาเชอร์ มือของอาเชอร์ยื่นออกไปรับยาเม็ดนั้นเอาไว้ ตั้งแต่เขาเกิดมา การได้เห็นเม็ดยาระดับหนึ่งหรือระดับสองก็นับว่าเป็นโชคมากแล้ว ยาเม็ดนี้แม้เขาจะไม่รู้ว่ามันอยู่ในระดับใด แต่เพียงพิจารณาผิวเผินแล้วคงมีมูลค่ามหาศาลอย่างแน่นอน อาเชอร์เงยหน้าขึ้นก็เห็นปีเตอร์พยักหน้าให้กับเขา เขาจึงกลืนยาเม็ดนั้นลงไปในทันที


อาเชอร์นั่งขัดสมาธิเพื่อเริ่มการดูดซับยาเม็ดนี้ ปีเตอร์นำมือขวาของเขาวางลงบนไหล่ของอาเชอร์พร้อมทั้งส่งกระแสพลังเวทของตนเองให้ไหลเวียนไปทั่วร่างของเด็กชายอาเชอร์เพื่อช่วยให้เขาสามารถดูดซับพลังของยาแก่นแท้แห่งธาตุทั้งเจ็ดได้ พลังเวทของปีเตอร์ส่วนหนึ่งตรงเข้าไปสำรวจส่วนต่าง ๆ ในร่างกายของอาเชอร์เพื่อค้นหาความลับบางอย่างที่ปีเตอร์รู้สึกในคราแรก


แววตาของปีเตอร์ประกายเล็กน้อย เป็นอย่างที่เขาคิดจริง ๆ ร่างกายของเด็กคนนี้นับว่าไม่ธรรมดา สายเลือดอ่อนจางที่หลับไหลอยู่ส่วนลึกภายในกายของเด็กคนนี้ไม่ธรรมดาเลยทีเดียว มันคือสายเลือดของเผ่าภูติ ไม่แน่ว่าบรรพบุรุษของเด็กคนนี้อาจจะเป็นเผ่าภูติก็เป็นได้ แต่ด้วยความอ่อนจางปีเตอร์จึงไม่อาจระบุได้ว่าเป็นภูติประเภทใดกันแน่ ตัวเขาหลับตาลงแล้วใช้พลังจิตวิญญาณเพื่อกระตุ้นให้สายเลือดนี้ตื่นขึ้น 


ใช้เวลาเพียงไม่นานนักเขาก็สามารถปลุกสายเลือดของเผ่าภูติให้ตื่นขึ้นมาได้ สายเลือดเริ่มไหลเวียนไปตามส่วนต่าง ๆ ของร่างกาย ในตอนนี้พลังของมันยังน้อยอยู่มาก แต่หากอาเชอร์มีระดับการบ่มเพาะที่สูงขึ้นพลังของสายเลือดนี้ก็จะทรงพลังและเข้มขึ้นตามไปด้วยเช่นกัน หลังจากที่มันตื่นขึ้นมาแล้ว ความเร็วในการดูดซับเม็ดยาของอาเชอร์ก็เพิ่มขึ้นอย่างมากเช่นกัน ไม่นานนักเขาก็ลืมตาขึ้นมา


"ข้าบรรลุธาตุไฟระดับแปดแล้ว  แต่ทำให้ข้ารู้สึกเหมือนกับว่ามันไม่ค่อยจะเข้ากับข้ายังไงไม่รู้ขอรับ" อาเชอร์เอ่ยขึ้นตามความรู้สึกของตนเอง เขาสัมผัสได้ถึงขุมพลังงานบางอย่างที่แข็งแกร่งขึ้นในร่างกายของเขา


"ไม่แปลก ๆ เพราะแท้จริงแล้วธาตุหลักของเจ้าคือธาตุน้ำ   ส่วนธาตุรองคือไฟ เดิมทีแล้วเนื่องจากว่าเจ้าอาศัยอยู่ใกล้กับภูเขาไฟ พลังธาตุไฟจึงเข้มข้นมากกว่าธาตุต้นกำเนิดหลักที่มีอยู่ แต่เมื่อได้กินเม็ดยาไปแล้วระดับของมันจึงพุ่งทะยานมากขึ้น หลังจากนี้ก็ให้เน้นฝึกฝนเวทมนตร์ธาตุน้ำเป็นหลัก" ปีเตอร์เอ่ยตอบ พลังธาตุดั่งเดิมของเด็กคนนี้คือธาตุน้ำ เพียงแต่ในตอนแรกมันไม่โดดเด่นมากนัก แต่เมื่อมันตื่นขึ้นมาแล้ว ไม่แน่ว่าสายเลือดภูติที่ตื่นขึ้นอาจจะเป็นพลังของภูติธาตุน้ำก็เป็นได้


พวกเขารีบเร่งทานอาหารกันแล้วรีบเดินทางลึกเข้าไปในถ้ำของเทือกเขาทางเดินภายในถ้ำมีขนาดกว้างขวางพอดู แสงสว่างเพียงอย่างเดียวภายในคือผลึกเวทน้ำแข็งที่งอกผุดขึ้นมาพื้นและตามผนัง แต่นั่นก็เพียงพอที่จะให้แสงสว่างจนมองเห็นได้ ระหว่างเดินทางปีเตอร์ก็ได้สอนเกี่ยวกับการใช้เวทมนตร์ธาตุน้ำและตำราเวทมนตร์ธาตุน้ำที่เขาคัดลอกแยกเอาไว้ ภายในนั้นมีแต่เวทมนตร์จากสมัยโบราณเท่านั้น หากอาเชอร์ต้องการเรียนเวทมนตร์ที่ถูกคิดค้นมาหลังจากนี้จำเป็นต้องสรรหาเอาเอง


ใช้เวลาอยู่หลายชั่วโมงในการเดินทาง ด้วยเส้นทางอันคดเคี้ยววกวน ทางแยกหลายเส้นทางเป็นอุปสรรคต่อการเดินทางของพวกเขา จนในที่สุดก็มาถึงโถงถ้ำขนาดใหญ่ยักษ์ ผลึกเวทน้ำแข็งผุดขึ้นมากมายส่องแสงสว่างไปทั่ว สายตาของปีเตอร์กวาดมองอย่างรวดเร็วเพื่อทำการสำรวจ ในโถงถ้ำแห่งนี้เงียบสนิทแต่เขาก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของสัตว์อสูร 


          "มีคนมาหลบก่อน!" ปีเตอร์เอ่ยขึ้นพร้อมทั้งร่ายเวทพรางตาของธาตุแสงเอาไว้เพื่อลบกลบกลิ่นอายตัวตนของพวกเขาก่อนจะแอบที่เนินหินที่ซ้อนกันบริเวณมุมถ้ำด้านหนึ่ง 


ไม่นานนักเสียงฝีเท้าของกลุ่มคนก็ดังขึ้นที่ปากทางด้านหนึ่ง กลุ่มคนสี่คนเดินออกมา ชั่วครู่เดียวเท่านั้นในทิศทางตรงกันข้ามก็มีกลุ่มคนเดินออกมาเช่นกัน คนทั้งสองกลุ่มมองหน้ากันแล้วระเบิดพลังเวทออกมาอย่างรุนแรงคล้ายจะเตรียมปะทะกัน


          "น่าสนุกแล้วสิ"






 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 859 ครั้ง

9 ความคิดเห็น

  1. #966 Aetep (@Aetep) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 18:14

    มาดูการแสดงกัน

    #966
    0
  2. #907 Peerada1648 (@Peerada1648) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 19:31
    ขอปีเตอร์ไปไว้ที่บ้านซักคนเถอะ
    #907
    0
  3. #827 tawantawanluna (@tawantawanluna) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 17:43
    ได้ลูกน้องเพิ่มแล้ววโอ้ยยสนุก​ เป็นกำลังใจให้ค่าาาาสู้ๆ
    #827
    0
  4. #806 pupprely (@pupprely) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 18:57
    อาเชอร์ต้องเป็นกำลังสำคัญให้ปีเตอร์ได้แน่ๆ สู้ๆนะคะไรท์
    #806
    0
  5. #799 mejic_8 (@mejic_8) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 16:27
    ชอบการแสดงออกของปีเตอร์ที่ชัดเจนมากๆ เด็ดขาดและคงลักษณะของตัวเองเสมอ คือรักพวกพ้องและไม่ปราณีศัตรูหน้าไหนทั้งสิ้น สู้ๆ ต่อไปน้าไรท์ รออ่านอยู่จ้า
    #799
    0
  6. #791 kimurakung (@kimurakung) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 12:09
    ดีใจกับอาเชอร์ด้วย
    #791
    0
  7. #790 SaNooKer12 (@sanookermikael) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 10:53

    ขออี๊กกกกกก
    #790
    0
  8. #789 Shihe (@beequits) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 10:50
    อ๊ากกกมาต่ออีกกกก
    #789
    0
  9. วันที่ 17 มกราคม 2562 / 10:12

    จบตอนกำลังจะบู้เลย
    #788
    0