มหาจอมเวทเทพอสูร

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 382,578 Views

  • 1,570 Comments

  • 8,599 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    19,057

    Overall
    382,578

ตอนที่ 66 : มังกรที่ถูกโจมตี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11240
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 951 ครั้ง
    2 ม.ค. 62

บทที่ 64  มังกรที่ถูกโจมตี


สิ้นเสียงของกรรมการประจำสนามประกาศชัยชนะของปีเตอร์ ตารางคะแนนปรากฏชื่อของโรงเรียนเวทศักดิ์สิทธิ์ขึ้นอันดับที่หนึ่ง นี่ก็เป็นการแข่งขันอีกหนึ่งปีที่โรงเรียนเวทศักดิ์สิทธิ์ได้รับชัยชนะในการแข่งขันโรงเรียนเวทมนตร์ของดินแดนแห่งนี้ อีกทั้งยังเป็นสิ่งที่ย้ำเตือนคำกล่าวที่ว่า "โรงเรียนเวทศักดิ์สิทธิ์เป็นโรงเรียนเวทมนตร์อันดับหนึ่งของดินแดนแห่งนี้" เสียงปรบมือจากผู้ชมทั่วสนามประลองดังกึกก้องเช่นเดียวกับเสียงเชียร์ชื่อของเด็กน้อยปีเตอร์ ในตอนนี้ชื่อของเขาคงโด่งดังไปทั่วดินแดนแล้วอย่างแน่นอน


ร่างของเด็กน้อยโซเซไปมาเล็กน้อย ดวงตาเริ่มพร่ามัวมองภาพเบื้องหน้าไม่ชัดเจน ปีเตอร์นำเม็ดยาฟื้นฟูจำนวนมากออกมาจากมิติลูกแก้วเข้าปากของตนเอง อาการดังกล่าวเป็นอาการของการสูญเสียพลังเวทจำนวนมากในคราเดียว อาการเช่นนี้มักจะเกิดขึ้นกับผู้ใช้มหาเวทเป็นส่วนใหญ่ เหตุเพราะเวทมนตร์มหาเวทเป็นเวทที่จำเป็นต้องใช้พลังเวทจำนวนมากในการใช้ทุกครั้ง


          "ในตอนนี้จะเป็นการมอบรางวัล..."  ฟิ้วว!!


.ในขณะที่กรรมการประจำสนามกำลังจะดำเนินรายการมอบรางวัลให้กับผู้ชนะ  สายลมหมุนก็โอบล้อมร่างของเด็กน้อยปีเตอร์เอาไว้ชายเสื้อคลุมยาวที่ฉีกขาดปลิวไสวตามแรงลมที่หมุนล้อมรอบตัวเขา ปีเตอร์ร่ายออกด้วยบทเวทธาตุลมอย่างเช่นเคย ร่างของปีเตอร์ลอยขึ้นกลางอากาศแล้วพุ่งทะยานออกทางประตูหนึ่งของสนามประลอง


          "เจ้าจะไปไหน!"  กรรมการประจำสนามตะโกนถามด้วยความตกใจกับภาพของเด็กน้อยผู้ชนะที่บินหายไปทางประตูหนึ่งของสนามประลอง


ภายในใจของปีเตอร์หาได้สนใจเรื่องของการประกาศรางวัล หรือการรับมอบรางวัลใด ๆ ให้กับเขา หน้าที่ของเขาในการคว้าอันดับที่หนึ่งของการแข่งขันในครั้งนี้ และสร้างชื่อเสียงให้กับโรงเรียนก็เสร็จสิ้นแล้ว สิ่งเดียวที่เขาคิดคือ การรักษาชีวิตของอาร์มันโดว์เอาไว้ให้ได้


          "นั่นมันอะไรกัน!!"  


หลังจากพุ่งทะยานกลับมาที่ห้องของเขาอย่างรวดเร็วแล้ว ภาพที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าสร้างความแปลกประหลาดใจให้กับเขาอย่างยิ่ง ประตูหน้าห้องที่ปิดสนิทของเขากลับการเป็นประตูที่เกาะกุมไปด้วยเกล็ดน้ำแข็งหนา ปีเตอร์มายืนหน้าห้องของเขาจากนั้นนำมือมาทาบที่ประตูไอเย็นพวยพุ่งแทรกซึมเข้ามาในฝ่ายมือของเขา ดวงตาของปีเตอร์เบิกกว้างขึ้น ไอเย็นนี้ไม่ใช่ไอเย็นธรรมดา มันคือไอเย็นอันหนาวเหน็บของพิษมังกรน้ำแข็ง


          บึ้มม!!!


พลังเวทโคจรจากจักรวาลภายในกายตรงเข้าสู่ฝ่ามือของเขา ลาวาอันร้อนระอุเกินประมาณพุ่งออกจากมือของเขา ลาวาร้อนค่อย ๆ หลอมละลายประตูที่โดนปิดผนึกด้วยน้ำแข็ง เพียงชั่วครู่ประตูบานนั้นก็ละลายหายไป ในทันทีที่ไอควันระเหยสีขาวเริ่มจางลง ภาพที่ปรากฏยิ่งสร้างความแปลกใจให้กับเขาเข้าไปอีก ร่างของอาร์มันโดว์ลอยขึ้นกลางอากาศ ละอองแสงสีฟ้าห่อหุ้มรอบกายของเขา ไอเย็นอันรุนแรงพวยพุ่งออกมาจากร่างของอาร์มันโดว์ ดวงตาของเขาเรืองแสงสีฟ้าสว่าง ลวดลายเส้นสายสีฟ้าลุกลามจากบาดแผลเลื้อยพันไปทั่วกายของเขาราวกับเถาวัลย์


          "นี่หรือว่า ร่างกายของพี่อาร์มันโดว์กำลังดูดซับพิษมังกรน้ำแข็งเข้าไป"


ภาพที่เกิดขึ้นนั้นแสดงอย่างชัดเจนถึงหนึ่งในขั้นตอนการดูดซับ เพราะไม่เช่นนั้นพิษมังกรน้ำแข็งคงจะแช่แข็งและทำลายร่างกายของเขาไปแล้ว และยิ่งตอนนี้แม้แต่เจ้าอาชาน้อยก็กลับไปยังมิติของตนเอง คงเพราะไม่อาจทานทนพลังไอเย็นจากพิษของมังกรน้ำแข็งได้  ตัวของเขาเองก็ประหลาดใจในความสามารถของร่างกายอาร์มันโดว์ เดิมทีคิดว่าเป็นร่างกายของมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง แต่นี่กลับสามารถดูดซับพิษของมังกรน้ำแข็งได้หลังจากนี้คงต้องหาโอกาศทดสอบร่างกายของอาร์มันโดว์อย่างจริงจังเสียแล้ว


ชายหนุ่มผมเหลืองวิ่งตรงมาทางปีเตอร์อย่างรวดเร็ว หลังจากที่ชายหนุ่มแอลฟ่ารักษาบาดแผลที่ได้จากการประลองแล้ว เขาก็ได้ทราบว่าปีเตอร์รีบลงจากลานประลองก่อนที่จะมอบรางวัล ทำให้เขาพอจะคิดได้ว่าอาการของอาร์มันโดว์อาจแย่ลงกว่าเดิม หลังจากวิ่งมาถึงหน้าห้องของพวกเขา สิ่งที่แอลฟ่าได้เห็นถึงกลับสร้างความตกตะลึงแก่เขาอย่างมากไอเย็นที่แพร่ออกมารุนแรงที่สุดที่เขาเคยรู้สึก


          "นายน้อย นั่นอะไรขอรับ" แอลฟ่าเอ่ยถามอย่างกระวนกระวายใจ


          "พี่อาร์มันโดว์กำลังดูดซับพิษมังกรน้ำแข็ง เขาใกล้ที่จะกลายเป็น ผู้บรรลุจิตวิญญาณแแห่งธาตุน้ำแข็งแล้ว!" ปีเตอร์เอ่ยตอบแอลฟ่า แต่สายตาจับจ้องไปยังอาร์มันโดว์อยู่ตลอดเวลา เด็กน้อยออกคำสั่งห้ามไม่ให้ผู้ใดเข้ามารบกวนเป็นอันขาด ปีเตอร์นั่งขัดสมาธิเพื่อฟื้นฟูดูดซับพลังเวท อีกทั้งยังจับจ้องอาร์มันโดว์ไม่วางตาหากมีอะไรเกิดขึ้นก็จะสามารถช่วยเขาได้ทัน 


เวลาดำเนินผ่านไปจนรุ่งอรุณใหม่สาดแสงเข้ามา เกล็ดหิมะค่อย ๆ ละลายอย่างช้า ๆ ร่างของอาร์มันโดว์นอนอยู่บนเตียงอันหนานุ่มของปีเตอร์ การดูดซับพลังพิษมังกรน้ำแข็งของอาร์มันโดว์ดำเนินไปอย่างรวดเร็วมาก เหตุเพราะพิษของมังกรน้ำแข็งมีปริมาณที่ไม่มากนัก การดูดซับจึงผ่านไปเร็วกว่าตอนที่ปีเตอร์ดูดซับลาวา ความทรงพลังของพิษมังกรน้ำแข็งในตัวของอาร์มันโดว์ยังนับว่าอ่อนพลังกว่าที่ควรจะเป็น  แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาพลังของพิษมังกรน้ำแข็งจะค่อย ๆ เติบโตขึ้นและทรงอำนาจมากขึ้นเมื่อกาลเวลาผ่านไป


ดวงตาของชายหนุ่มเบิกลืมขึ้นอย่างช้า ๆ แสงแดดของเช้าวันใหม่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง ช่วงเวลาแห่งความเจ็บปวดอันทรมานได้ผ่านพ้นล่วงเลยไปแล้ว ท่ามกลางช่วงเวลาเหล่านั้นราวกับดวงจิตของเขาได้พบกับมังกรน้ำแข็งขนาดใหญ่อันทรงพลังการปะทะกันของพลังจิตและพลังของมังกรดำเนินไปอย่างยาวนานในจิตใจของอาร์มันโดว์ แต่ในที่สุดแล้วเขาก็ได้รับชัยชนะนั้นมา


          "เกิดอะไรขึ้นขอรับนายน้อย" อาร์มันโดว์เอ่ยถามด้วยความสงสัย เดิมเขาคิดว่าตัวเองคงต้องตายไปแล้วด้วยซ้ำ แต่นี่กลับฟื้นขึ้นมาอยู่บนเตียงของปีเตอร์


          "ตอนนี้พี่บรรลุระดับความเข้าใจธาตุน้ำแข็งระดับสิบแล้ว พลังธาตุน้ำแข็งของพี่คือพิษมังกรน้ำแข็ง นับว่าเป็นพลังน้ำแข็งที่ทรงพลังมากเลยทีเดียว เพียงแต่ในตอนนี้มันยังอ่อนกำลังอยู่มาก หากเพิ่มระดับไปเรื่อย ๆ ก็จะแข็งแกร่งขึ้นได้เอง" ปีเตอร์เอ่ยพร้อมรอยยิ้มเล็ก ๆ หากเพิ่มระดับการบ่มเพาะไปเรื่อย ๆ ก็จะสามารถเพิ่มอานุภาพของพิษมังกรน้ำแข็งได้เอง


อาร์มันโดว์ได้ฟังก็พอจะเริ่มจดจำเรื่องราวได้บ้าง พลังจิตวิญญาณของเขาดำดิ่งลงไปภายในจักรวาลพลังเวทของตนเอง พลังไอเย็นอันหนาวเหน็บและทรงพลังสถิตอยู่ภายในจักรวาลพลังเวทของเขา ความเข้มข้นและความทรงพลังของมันรุนแรงยิ่งกว่าธาตุน้ำแข็งใด ๆ ที่เขาเคยสัมผัสมา


          "นายน้อย พวกเราเตรียมตัวเดินทางกลับเถอะขอรับ" แอลฟ่าเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นว่าอาร์มันโดว์ฟื้นคืนสติแล้ว


หลังจากเก็บข้าวของทุกอย่างเรียบร้อย ทั้งสามคนก็เดินออกมายังห้องโถงด้านหน้าของตัวอาคาร สายตาของนักเรียนโรงเรียนอื่น ๆ จับจ้องมายังเด็กน้อยที่เดินนำชายหนุ่มทั้งสองคน เมื่อปีเตอร์หันหน้าไปมองนักเรียนเหล่านั้นต่างก็หลบสายตาและก้มหน้ามองพื้น ความแข็งแกร่งของเด็กคนนี้ที่แสดงให้ทุกคนได้ประจักษ์เป็นของจริง แม้แต่อาจารย์บางคนที่อยู่ในระดับราชาเวทยังคิดว่าเด็กคนนี้อาจมีพลังฝีมือมากกว่าตนเองเสียด้วยซ้ำ


ปีเตอร์เดินตรงมายังกลุ่มของโรงเรียนเวทศักดิ์สิทธิ์เหล่านักเรียนเกียรติยศที่เหลือต่างก็ตรงเข้ามาแสดงความยินดีกับปีเตอร์ด้วยท่าทีที่ต่างไปจากก่อนหน้านี้ ตัวเขาเองก็เพียงแค่ยิ้มรับเล็กน้อยเท่านั้น เซโน่เดินนำของรางวัลที่ได้จากการชนะการแข่งมาให้กับปีเตอร์ จากนั้นพวกทั้งหมดก็ออกเดินทางกลับโรงเรียนในทันที 


ระหว่างการเดินทาง เด็กน้อยปีเตอร์มองทอดสายตาออกไปที่หน้าต่างคล้ายจะเหม่อลอยแต่ก็คล้ายจะครุนคิดบางสิ่งบางอย่าง ชายหนุ่มทั้งสองสังเกตุเห็นการกระทำของนายน้อยเป็นเช่นนี้อยู่พักหนึ่งแล้ว ด้วยความสงสัยจึงเอ่ยถามออกไป


          "นายน้อยครุ่นคิดถึงสิ่งใดขอรับ" แอลฟ่าเอ่ยถาม


          "ข้าคิดถึงเรื่องการประลองที่ผ่านมา" ปีเตอร์เอ่ยตอบแอลฟ่า แต่ก็ยังคงมองออกไปนอกหน้าต่าง


          "นายน้อยได้รับชัยชนะอย่างสง่างาม มีสิ่งใดที่ต้องคิดเช่นนั้นหรือขอรับ" อาร์มันโดว์เอ่ยขึ้น


          "พวกพี่ไม่สงสัยบางหรือ กับการประลองที่ผ่านมา" ปีเตอร์เอ่ยตอบพร้อมทั้งหันหน้ากลับมามองชายหนุ่มทั้งสองคน 


          "เรื่องอันใดหรือขอรับนายน้อย" ชายหนุ่มทั้งสองมองหน้ากันแล้วเอ่ยถาม


          "มังกร..."  ปีเตอร์เอ่ยตอบแล้วทำสีหน้าที่จริงจังมากขึ้น ชายหนุ่มทั้งสองตกตะลึงเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำตอบ และคล้ายจะเริ่มนึกถึงความจริงในข้อนี้ไปอย่างสิ้นเชิง


"มังกร เป็นสิ่งมีชีวิตที่อาศัยอยู่ในดินแดนต้องห้าม แดนศักดิ์สิทธิ์แห่งมังกร และมีเพียงอาณาจักรเราเท่านั้นที่มีมังกรพิทักษ์รักษาอยู่เป็นเรื่องที่ถูกเล่าขานและรับรู้กันเป็นเวลานานแล้ว....แต่ในการประลองครั้งนี้ เราพบว่าโรงเรียนเวทมนตร์ครามเหมันต์มีการนำพิษมังกรน้ำแข็งมาใช้" ปีเตอร์เอ่ยออกมาด้วยสีหน้าจริงจัง แล้วจึงกล่าวต่อไปอีกว่า


"อีกทั้งโรงเรียนเวทมนตร์ทรายปฐพียังสามารถอัญเชิญมังกรศิลาออกมาได้ ทุกสายตาของทุกอาณาจักรต่างรับรู้และเห็นมันอย่างชัดเจน และจากที่ข้าเห็นการอัญเชิญมังกรศิลาตนนั้นออกมาไม่ใช่การอัญเชิญแบบปกติ แม้ระดับพลังของมังกรตัวนั้นจะไม่สูงมากนักและยังโตไม่เต็มที่ แต่ด้วยระดับฝีมือของเซเลน่าไม่มีทางที่จะอัญเชิญมันออกมาได้อย่างแน่นอน.."


"ตอนนางเรียกมันออกมา ตราสัญลักษณ์ของราชวงค์ทรายปฐพีส่องสว่างออกมาด้วย มีความเป็นไปได้ว่าทางอาณาจักรทรายปฐพีใช้เวทมนตร์บางอย่างที่สามารถควบคุมและใช้งานมังกรได้.....การนำมันออกมาสู่สายตาของผู้คนจากหลากหลายอาณาจักรนั่นสามารถคิดได้ว่า...เป็นการประกาศแจ้งว่าอาณาจักรนั้นมีพลังของมังกรที่ยิ่งใหญ่ครอบครองอยู่...หึ"  ปีเตอร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังถึงสิ่งที่เขาครุนคิดเมื่อสักครู่นี้ 


คล้ายกับว่าความสงบที่ดำเนินมานานกำลังมลายหายสิ้นไปเสียแล้ว  คลับคล้ายคลับคลาว่ากลิ่นอายแห่งโลหิตเริ่มโชยมาแตะจมูกของเขาแล้ว หากมันเป็นไปตามอย่างที่เขาคาดคิดว่ามันจะเกิดขึ้น นั่นก็อาจจะหมายถึงสงครามแห่งการแย่งชิงก็เป็นได้ และหากมันเกิดขึ้นจริงแล้ว นั่นจะทำให้แผนการของเขาดำเนินไปได้รวดเร็วยิ่งขึ้น


เพียงแต่ในตอนนี้เขาจำเป็นต้องพิสูจน์ให้ได้ถึงข้อเท็จจริงเรื่องพิษมังกรน้ำแข็ง และมังกรศิลาของทั้งสองอาณาจักรเสียก่อน ว่าเพราะเหตุใดทั้งสองอาณาจักรจึงมีมังกรไว้ในครอบครองได้ ปีเตอร์จึงได้เริ่มวางแผนการขั้นต่อไปของเขา


......................................


          "ลุกขึ้นเถอะหลานข้า  เจ้าเองก็ด้วยบุตรข้า"  เสียงของชายชราบนบัลลังก์เอ่ยออกมาอย่างนุ่มนวล แต่แอบแฝงด้วยพลังเวทที่ทรงพลังอย่างมาก 


ทั้งสามคนยืนขึ้นพร้อม ๆ กัน ร่างของชายชราบนบัลลังก์ลุกยืนขึ้นแล้วเดินลงมาหาทั้งสามคน สองมือโอบกอดหลานทั้งสองด้วยความเอ็นดู ครั้งสุดท้ายที่เขาได้เจอทั้งสองคนคือตอนที่ไลล่าบุตรสาวของเขาให้กำเนิดพวกเขาทั้งสองคน แต่ในการกำเนิดของบุตรคนที่สาม ตัวของเขาติดภารกิจจึงไม่อาจไปได้ 


          "น้องของพวกเจ้าไม่มาด้วยอย่างงั้นรึ" ชายชราเอ่ยถามชายหนุ่มทั้งสองคน


          "น้องปีเตอร์มีร่างกายอ่อนแอ และยังมิอาจสัมผัสพลังเวทได้ ท่านแม่จึงไม่ได้ให้เขามาด้วยครับท่านตา" โจเซฟเอ่ยตอบอย่างสุภาพ


          "งั้นหรือ น่าเสียดายจริง ๆ หากวันที่เขาเกิดข้าอยู่ด้วย คงจะพอช่วยอะไรได้บ้าง..." ชายชราเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนลง เดิมทีเขาคิดว่าการเดินทางครั้งนี้จะได้พบกับหลานปีเตอร์ด้วย และเขาก็จะมอบของขวัญที่เตรียมไว้นานแล้วให้กับปีเตอร์ และยิ่งได้มารู้ว่าปีเตอร์มีร่างกายอ่อนแอ เขาก็ยิ่งรู้สึกผิด ด้วยภูมิปัญญาและพลังของเขา หากเขาอยู่ที่นั่นในตอนที่ปีเตอร์เกิด เขาคงจะพอช่วยอะไรบ้างแล้ว


          "ท่านพ่ออย่าได้กล่าวโทษตัวเองเลย ข้าว่าเรามาคุยธุระครั้งนี้กันเถอะ" ชายวัยกลางคนกล่าว


          "นั่นสินะ...เราไปที่ห้องอาหารกันเถอะ กินไปคุยไปก็ได้ ข้าเริ่มหิวแล้ว และข้าว่าหลานทั้งสองของข้าก็คงจะหิวเช่นกัน" ชายชรากล่าวพร้อมทั้งยิ้มออกมาก่อนจะเอามือจับไหลของหลานทั้งสองคนเดินตรงไปยังห้องอาหาร


เจฟาร์ครุนคิดทันทีเมื่อได้ยินว่าเป็นห้องอาหาร ที่นี่เป็นดินแดนของมังกร พวกคนเหล่านี้ก็คงจะเป็นมังกรอย่างแน่นอน หากพูดถึงห้องอาหารแล้ว ในความคิดของเขามันคงจะเป็นห้องที่มีกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง เนื้อสด ๆ เลือดท่วม หรือแม้แต่มนุษย์เป็น ๆ นั่นเป็นสิ่งที่เขาคิด เขาเองก็ไม่ได้มีความรู้ว่ามังกรกินอะไร 


หลังจากที่มาถึงห้องอาหาร โถงขนาดกว้างและโต๊ะยาวที่ประดับตกแต่งด้วยผ้าคลุมโต๊ะเนื้อดี เชิงเทียนที่เงาแวววาว อีกทั้งยังตกแต่งด้วยดอกไม้สีสันสวยงาม ทั่วทั้งห้องตกแต่งด้วยแสงเทียนนับว่าสร้างบรรยากาศได้เป็นอย่างดีเลยทีเดียว ชายชรานั่งลงที่หัวโต๊ะแล้วด้านหนึ่งเป็นท่านลุงของเขา และอีกฝั่งก็เป็นพวกเขาทั้งสองคน เพียงครู่เดียวอาหารมากมายก็ถูกยกมาวาง ภาพอาหารเหล่านั้นสร้างความตกตะลึงแกเขาเล็กน้อย


          "เหมือนปกติเลย..."  เจฟาร์เอ่ยออกมาโดยไม่รู้ตัว อาหารเหล่านี้มิได้แตกต่างอะไรกับอาหารที่พวกเขากินในวังเลยแม้แต่น้อย

          "ไม่ชอบงั้นหรือ...ข้าจะให้พ่อครัวทำให้ใหม่" ชายชราเอ่ยออกมาพร้อมรอยยิ้ม


          "ไม่ใช่ครับท่านตา..." เจฟาร์เอ่ยออกมา โจเซฟมองหน้าของน้องเขาก็รู้ทันทีถึงความคิดที่อยู่ในหัวของน้องตนเอง


          "ไม่ใช่เช่นนั้นหรอกครับท่านตา เจฟาร์เขาคงคิดว่า อาหารที่มังกรกินจะเป็นพวกเนื้อสด หรือสัตว์อสูรขนาดใหญ่ ฮ่า ฮ่า ฮ่า" โจเซฟกล่าวบอกท่านตาของเขาก่อนจะหัวเราะในความคิดของน้องตนเอง ท่านลุง และท่านตาของเขาก็หัวเราะออกมาเช่นกัน


          "ข้าก็กินอาหารเหมือนที่พวกเจ้ากินนี่แหละ แต่คงจะปฏิเสธไม่ได้ว่า เหล่ามังกรชั้นต่ำก็ยังคงกินเลือดเนื้อสด หรือสัตว์อสูรอยู่ แม่ของเจ้าก็กินอาหารเช่นเดียวกับเจ้าไม่ใช่หรือเจฟาร์" ชายชรากล่าวพร้อมรอยยิ้ม มังกรสายเลือดบริสุทธิ์หรือมังกรชั้นสูงส่วนใหญ่จะกินอาหารเหมือนกับมนุษย์ และก็จะมีบางกลุ่มที่ชื่นชอบการกินเลือดเนื้อสด และพวกมังกรชั้นต่ำก็ยังคงเป็นเช่นนั้น


          "จริงด้วยครับ ข้าลืมไปเลยว่าท่านแม่ก็เป็นมังกร..." เจฟาร์เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาเล็กน้อย ตัวเขาเองก็ลืมไปเลยว่าแม่ของเขาเองก็เป็นมังกร นั่นก็เพราะตั้งแต่เขาเกิดมายังไม่เคยเห็นท่านแม่ของเขาในรูปลักษณ์ของมังกรแม้แต่ครั้งเดียว หลังจากที่รับประทานอาหารไปสักพัก


          "เรื่องที่ข้าเรียกพวกเจ้าทุกคนมาในวันนี้ก็คือ  ทหารของเราถูกโจมตีและถูกจับตัวไป" ชายชราเอ่ยขึ้นมาทำลายความเงียบ ทั้งสามจับจ้องไปที่ชายชราที่นั่งหัวโต๊ะ กับสิ่งที่เขาไม่คาดคิดว่าจะได้ยิน


          "เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือครับท่านพ่อ" ชายวัยกลางคนกล่าวออกมาด้วยความสงสัย ไม่น่าเชื่อว่าจะเกิดปัญหาเช่นนี้ขึ้น แต่ไหนแต่ไรมา มังกรก็เป็นที่ยำเกรงของทุกเผ่าพันธุ์จึงไม่น่าจะเกิดปัญหาเช่นนี้ขึ้น


          "เมื่อไม่นานมานี้ เหล่าทหารที่เฝ้ารักษาการและลาดตระเวนบริเวณชายแดนถูกโจมและถูกจับตัวไป มีทหารบางคนหนีรอดมาได้และเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้น" ชายชรากล่าวออกด้วยน้ำเสียงจริงจัง


          "เป็นเผ่าพันธุ์ใดขอรับท่านพ่อ" ชายวัยกลางคนถาม


          "เผ่ามนุษย์!" ชายชราเอ่ยตอบ


          "จริงน่า...ทางเข้าเดียวของดินแดนนี้อยู่ที่อาณาจักรอสูรพฤกษา จะบอกว่าเป็นคนของที่นั่นจับตัวไปอย่างงั้นหรือ" ชายวัยกลางคนเอ่ยออกมาด้วยความตกใจ ทางเดียวที่เชื่อมดินแดนนี้คือที่อาณาจักรอสูรพฤกษาเท่านั้น ชายหนุ่มทั้งสองต่างก็ทราบเรื่องนี้ดี และยังตกตะลึงอย่างมากด้วย


          "ไม่ใช่ที่นั่นหรอก มันสามารถข้ามทะเลแห่งนั้นมาได้ แต่ทหารของข้าก็ยังไม่แน่ใจว่าเป็นคนจากอาณาจักรใด ข้าจึงอยากจะให้ทำการสอบสวนเรื่องนี้ให้ข้าหน่อย" ชายชรากล่าวออกมา


          "พวกข้าจะทำอย่างสุดความสามารถครับท่านตา" ชายหนุ่มทั้งสองกล่าวออกมาพร้อมกัน


......................................


รถม้าเดินทางมาถึงโรงเรียนเวทศักดิ์สิทธิ์เป็นที่เรียบร้อยแล้ว เหล่านักเรียนของโรงเรียนต่างออกมาต้อนรับและแสดงความยินดีกับเหล่านักเรียนเกียรติยศที่คว้าชัยชนะมาได้และสร้างชื่อเสียงให้กับโรงเรียนอีกครั้ง  หลังจากประตูของรถม้าเปิดออกปีเตอร์และชายหนุ่มทั้งสองคนเดินออกมาจากโรงเรียนทันทีหาได้สนใจเหล่านักเรียนคนอื่นหรืออาจารย์ของโรงเรียนแม้แต่น้อย


หลังจากที่กลับมาถึงร้านประกายดารา ปีเตอร์ก็เรียกทุกคนมาบอกถึงแผนการที่เขาจะดำเนินการต่อไปในทันที อีกทั้งยังสั่งให้ค้นหาข้อมูลและสืบข่าวให้กับเขาด้วย ในตอนนี้อิทธิพลของร้านประกายดารานับว่ายิ่งใหญ่ไม่น้อยเลยทีเดียว สายข่าวที่ปีเตอร์จัดตั้งขึ้นก็ได้กระจายแทรกซึมไปทั่วทุกทีของดินแดนแห่งนี้แล้ว


          "หลังจากได้ข้อมูลและเตรียมตัวเสร็จแล้ว ข้าจะออกเดินทางในทันที"











ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 951 ครั้ง

15 ความคิดเห็น

  1. #1540 tong09090099 (@tong09090099) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 00:03

    บทนี้บอกเลยมั่วต้นเรื่องบอกแดนมังกรแข้งแกร่งสุดไม่มีใครกล้าทำไรแม้แดนอสูรพฤษาอยุ่หน้าแดนมังกรยังไม่มีอณาตักรไหนกล้าต่อกรแต่นี้ดันแต่ๆปว่ามีอณาจักขี่เรือข้ามทะเลมาจับทหารมังกรไปแล้วหนีไปได้อีกถ้ามาจับอสรุในอณาจักอสุรพฤษากุไม่ว่า-ข้ามไปจับมังกรมังกร-ไม่รุ้ใครจับอีก แดนมักกรก้กระจอกและห่วยแตกที่สุดสิแต่งนิยายอย่ามั่วให้มากกับไปอ่านที่ตัวเองแต่งไว้ต้นเรื่องด้วย

    #1540
    0
  2. #588 Daa_worada (@Daa_worada) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 07:23

    รอออออ
    #588
    0
  3. #587 lavender_1989 (@lavender_1989) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 07:07
    รอๆๆๆๆๆ
    #587
    0
  4. #583 kan_nne (@kan_nne) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 20:42
    รอน้าาา
    #583
    0
  5. #571 อุ่นไอดิน (@aoiphonnapa) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 11:31
    รออ่านอยู่เด้อ รีบมาต่อเด้อ
    #571
    0
  6. #569 Shihe (@beequits) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 07:12
    ต่ออีกกก
    #569
    0
  7. #564 kanjana Klinsukon (@kannaji) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 22:39
    รออยู่นะจ๊ะ^^
    #564
    0
  8. #560 Arin Ann (@anongnath11) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 20:15
    ตกลง อาร์มันโด หรือ แอลฟ่า ที่ถูกพิษ คนอ่านงงค่ะ
    #560
    0
  9. #554 Aetep (@Aetep) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 18:47

    อย่างเทพพพพพพพพ

    #554
    0
  10. #551 nmnasaty32 (@nmnasaty32) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 17:51

    ก่อนจะเปีดขาย. เปีดให้อ่านฟรีก่อนไม่ได้เหลอครับ

    #551
    0
  11. #549 Rabbit! Tank! Best Match! (@ply-za) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 17:25
    มีตรงหนึ่งเขียนผิดครับอามันโด่โดนพิษมังกรไม่ใช่แอลฟ่าครับ
    #549
    0
  12. #548 naratorn9999 (@naratorn9999) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 17:23
    สนุกมากครับผม ขอให้ปีใหม่มีความสุขความเจริญเข้ามานะครับ
    #548
    0
  13. #547 AreeyaPiwpuead (@AreeyaPiwpuead) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 17:04

    สนุกกกกก
    #547
    0
  14. #546 -NUTNUT- (@nutty-isis) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 17:02
    รออออออออ
    #546
    0
  15. #545 HaSaKiZz (@HaSaKiZz) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 16:59
    ขอบคุณครับ
    #545
    0