มหาจอมเวทเทพอสูร

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 305,171 Views

  • 1,154 Comments

  • 8,304 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    54,168

    Overall
    305,171

ตอนที่ 61 : งานแข่งขันโรงเรียนเวทมนตร์(ุ6)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9141
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 731 ครั้ง
    11 ม.ค. 62

บทที่ 59 งานแข่งขันโรงเรียนเวทมนตร์(6)


     "บทเวทระดับสูง  ธาตุไฟ : กำแพงเพลิงผลาญวิญญาณ!!"   บึ้มม!!!


กำแพงเพลิงสูงใหญ่ปรากฏ เพลิงไฟที่ปะปนไปด้วยเพลิงลาวาอันร้อนแรงปรากฏเป็นกำแพงสูงเบื้องหน้าของเหล่านักเรียนจากโรงเรียนเวทมนตร์อสูรพฤกษา บทเวทกำแพงป้องกันของพวกเขาถูกทำลายลงในทันที ความร้อนจากกำแพงเพลิงเบื้องหน้าส่งผลกระทบต่อพวกเขาเช่นกัน แม้แต่อสูรรับใช้วานรพฤกษาก็ไม่อาจทานทนจึงได้หายกลับไปแล้ว 


ดวงตาของพวกเขาทั้งสองเบิกโพล่งขึ้นอีกครั้งจากการปรากฏขึ้นของกำแพงเพลิงสูงเบื้องหน้า ความร้อนแรงและความรุนแรงเปลวเพลิงนี้มากพอที่จะหยุดมหาเวทของฝ่ายตรงข้ามได้อย่างไม่ยากเย็นอันใด มองเพียงผิวเผินก็พอจะบอกได้ว่าเพลิงไฟนี้ไม่ใช่เพลิงไฟทั่วไป แต่อาจมีระดับความเข้าใจธาตุมากกว่าระดับห้าหรือหกเสียด้วยซ้ำ


          หวืดด!!


แรงดึงดูดอันมหาศาลดึงร่างของพวกเขามาทางด้านหลังอย่างรุนแรง ทั้งห้าคนล้มลงกับพื้น ปากกำลังจะเอ่ยออกมาก็พบกับร่างของเด็กน้อยคนหนึ่งหยัดยืนอยู่เบื้องหน้าของตนเอง พริบตาเพียงมองก็สามารถบอกได้ทันทีว่าเด็กคนนี้คือใคร นักเรียนอีกห้าคนที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสก็ได้รับเม็ดยารักษาและยาฟื้นฟูพลังเวทจากแอลฟ่าและอาร์มันโดว์ ก่อนที่จะส่งต่อเม็ดยาเหล่านั้นมาให้พวกเขา 


          "องค์...องค์ชายสาม..."  ชายหนุ่มผมน้ำตาลเอ่ยอย่างกระตุกกระตัก ความรู้สึกปลาบปลื้มใจเกินกว่าจะเอ่ยออกมาเอ่อล้นอยู่เต็มหัวใจ ในพริบตาที่แสงแห่งความหวังกำลังจะเลือนลางหายไป กลับมีบุคคลที่ไม่คาดคิดปรากฏขึ้นราวกับปาฏิหารย์ ไม่น่าเชื่อว่ากำแพงเพลิงนี้จะถูกใช้ออกด้วยฝีมือขององค์ชายสามแม้จะเคยได้ยินมาว่าเขาคือคนที่แข็งแกร่งอย่างมาก แต่เมื่อได้มาเห็นกับตาของตนเองกลับน่าตื่นตะลึงยิ่งกว่า


          "ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว พักผ่อนซะ" ปีเตอร์เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ 


ร่างของเด็กน้อยลอยขึ้นเหนือพื้นดิน แล้วตรงเข้าไปในกำแพงไฟนั้นทันที มือเล็กสะบัดออกไปเบื้องหน้า กำแพงไฟทลายตัวลงมาเล็กน้อยก่อนจะพุ่งออกทั้งสองข้างโอบล้อมร่างของนักเรียนทั้งยี่สิบคนเอาไว้แล้วจึงลุกโหมอย่างทรงพลัง ไอความร้อนรุนแรงจนเผาไหม้พื้นดินจนไหม้ดำ


          "ไฟนี่มันอะไรกัน!! รุนแรงมาก!!" หนึ่งในนักเรียนพวกนั้นเอ่ยออกมาเมื่อได้สัมผัสกับเปลวเพลิงอันร้อนแรง พวกมันทุกคนเป็นนักเวทธาตุไฟย่อมเข้าใจระดับความรุนแรงของเพลิงพวกนี้ดี


          "กำแพงไฟนี่เป็นมหาเวทหรือไง ทำไมรุนแรงได้ถึงเพียงนี้!!"  นักเรียนอีกคนเอ่ยออกมา


          "นี่ก็แค่เวทมนตร์ระดับสูงธรรมดา  จะตื่นตกใจไปทำไมกัน" เสียงนี่ถูกเอ่ยอย่างทะเล้นพร้อมรอยยิ้มเล็ก ๆ ร่างของเด็กน้อยลอยทะลุออกมาจากด้านหลังของกำแพงไฟปรากฏตัวขึ้ต่อหน้านักเรียนทั้งยี่สิบคน ดวงตาของพวกมันเบิกกว้างออกด้วยความแตกตื่น เด็กน้อยคนนี้สามารถทะลุเปลวไฟเข้ามาได้ นั่นหมายความว่าเพลิงนี้ถูกร่ายออกจากเด็กคนนี้ 


          "แกเป็นใคร!! มาช่วยพวกมันแสดงว่าอยากมีเรื่องกับพวกข้างั้นสินะ!!!"  ชายร่างสูงใหญ่เอ่ยออกมาเสียงดัง


          "พวกแกพูดถึงคนของอาณาจักรอสูรพฤกษาเอาไว้ไม่น้อยเลยนิ ข้าเลยอยากจะแสดงพลังที่แท้จริงของอาณาจักรข้าให้เห็น!!"  


          ปีเตอร์เอ่ยพร้อมรอยยิ้มกว้างอันหน้าสยดสยอง ร่างกายเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทปรากฏลวดลายสีแดงเพลิงพร้อมทั้งสะบัดหางไปมา ลาวาอันหนืดร้อนไหลย้อยออกมาจากร่างของเขาเป็นจำนวนมากหยดลงสู่พื้นเบื้องล่าง พริบตาปริมาณของมันก็พอจนกลายเป็นบ่อลาวาขนาดกลาง สภาพที่ยามนี้ของปีเตอร์ในสายตาของนักเรียนพวกนั้นไม่แตกต่างจากสัตว์อสูรอันน่าเกรงขามเลยแม้แต่น้อย


          "นั่นมันตัวบ้าอะไรกัน!!"


          "มันเป็นสัตว์อสูรงั้นรึ!!!"   เสียงตะโกนโวยวายดังขึ้นจากนักเรียนเหล่านั้น


          "โจมตีมันเร็ว!!!"  เสียงตะโกนดังลั่นของชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ดังขึ้นเพื่อเตื่อนสติคนอื่น ๆ 


บอลเพลิงยี่สิบลูกพุ่งตรงเข้าจู่โจมตรงทะลุผ่านอากาศมาทางปีเตอร์ในทันที เด็กน้อยหาได้หลบการโจมตีของบอลเพลิงแม้แต่น้อย เผยรอยยิ้มกว้างล่องลอยกลางอากาศพร้อมเอามือไขว้หลังเอาไว้ บอลเพลิงตรงเข้าปะทะกับร่างของเขาจนเกิดแรงระเบิดเป็นหลุมบ่อบนพื้น ความแรงสร้างให้เกิดหลุมขึ้นบนพื้นส่งผลให้ลาวาไหลทะลักท่วมขยายขนาดของบ่อลาวาให้ใหญ่ขึ้นไปอีก


          "ฮ่า ฮ่า ฮ่า!!!"  เสียงหัวเราะดังลั่นเมื่อปีเตอร์ได้เห็นสีหน้าที่ถอดสีจนซีดของพวกนักเรียนทั้งยี่สิบคนที่พบว่าการโจมตีของตนเองไม่สามารถทำอันตรายใด ๆ ต่อเด็กน้อยเบื้องหน้าได้เลย หลังจากได้ยินเสียงหัวเราะอันบ้าคลั่งของปีเตอร์สีหน้าก็ซีดขาวยิ่งกว่าเดิม บางคนก็ไม่อาจหยัดยืนต่อไปได้ก็ทรุดลงกับพื้นในทันที 


               หวืดดดด!!!!!


               "นี่มันอะไรกัน!!!"


               "ช่วยข้าด้วย!!!"


                    อ๊ากกก!!!


แรงดึงดูดอันมหาศาลพวยพุ่งออกมาจากร่างกายของปีเตอร์ เวทมนตร์ในดับระสูงของธาตุความมืดที่เขาใช้ออกจากการดัดแปลงบทเวทแรงโน้มถ่วงสร้างเป็นแรงดึงดูดอันมหาศาลออกไปเบื้องหน้า ความรุนแรงของการดึงดูดขึ้นอยู่กับปริมาณพลังเวทของผู้ร่าย ร่างของนักเรียนยี่สิบคนถูกดูดเขามายังร่างของเด็กน้อย 


อีกทั้งพลังเวทมนตร์ของพวกเขาคล้ายกับถูกลดท่อนจากบางสิ่งบางอย่างทำให้ไม่อาจใช้ออกมาได้เต็มที่ และยิ่งหลังจากใช้ออกด้วยบทมหาเวทไปแล้ว พลังเวทในร่างกายก็เหลือน้อยเต็มทนแล้ว บางคนที่พลังเวทเหลือน้อยมากจนไม่อาจประคองตัวเองได้ก็ถูกดูดลอยตรงเข้าไปอย่างรวดเร็ว เสียงร้องขอความช่วยเหลือดังลั่นแต่ก็มิอาจมีผู้ใดช่วยได้ 


ร่างของมันตกลงในบ่อลาวาอันร้อนระอุ เสียงร้องโหยหวนดังลั่นแสดงถึงความเจ็บปวด แต่แท้จริงแล้ว ลาวาที่ปรากฏนั้นเป็นเพียงภาพมายาเท่านั้น แท้จริงมันเป็นเพียงเพลิงไฟระดับสี่เท่านั้น เพราะหากเขาใช้เพลิงลาวาจริงแล้วละก็ ร่างของนักเรียนคนนี้คงไหม้เป็นธุรีธาตุไปแล้ว และนั่นจะถือว่าเขาทำผิดกฏการแข่งขันอีกด้วย  


          อ๊ากกก!!  อ๊ากกก!!  อ๊ากกก!! อ๊ากกก!!


เสียงร้องโหยหวนยังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง พวกนักเรียนที่เหลือพยายามขัดขืนและโจมตีด้วยบทเวทธาตุไฟอย่างต่อเนื่อง ทุกครั้งที่ใช้ออกก็บั่นทอนพลังเวทในกายจนลดน้อยถอยลงทุกที ๆ ยิ่งใช้ออกยิ่งเบาลงเรื่อย ๆ พลังพวกเขาเหลือน้อยจนไม่อาจแม้แต่จะเรียกสัตว์อสูรออกมาช่วยเลยด้วยซ้ำ จนในที่สุดร่างทั้งยี่สิบคนก็ตกลงไปในบ่อลาวาลวงตาอันร้อนแรง


เพลิงไฟระดับสี่เผาผลาญผิวหนังจนเห็นชั้นเนื้อ เลือดสดไหลรินจนได้กลิ่นคาวคลุ้ง  ปีเตอร์สะบัดมือเพียงเล็กน้อยเพลิงไฟและกำแพงไฟทั้งหมดต่างก็มลายหายสิ้นไปในทันที ร่างของคนทั้งยี่สิบคนนอนเกลื่อนอยู่บนพื้น บาดแผลนับว่าสาหัสแต่ก็ไม่อาจคร่าชีวิต 


          "แก..ฝากไว้ก่อนเถอะ ข้าจะต้องล้างแค้นครั้งนี้ให้ได้!!"  ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่เอ่ยออกมาด้วยความโกรธแค้น


"ข้าเมตตาพวกเจ้ามากแล้วนะ หากข้าต้องการสังหารพวกเจ้าทุกคนก็ย่อมได้ เพียงแค่ถูกตัดสิทธิ์ไม่ใช่ปัญหาอันใดสำหรับข้า  การเห็นพวกเจ้าในสภาพเศษสวะข้างถนนย่อมเป็นสิ่งที่ข้าปราถนา แต่ถึงอย่างไรชีวิตขยะเช่นพวกเจ้าคงไม่คู่ควรให้ข้าลงมือ"  ปีเตอร์เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา ก่อนจะจับจ้องไปยังชายหนุ่มคนนั้นแล้วใช้พลังจิตวิญญาณโจมตีเข้าไปที่ดวงจิตของมัน ส่งผลให้ตัวของชายหนุ่มคนนี้ดวงจิตเสียหายเนื่องจากไม่มีพลังเวทมาปกป้องเอาไว้ จนทำให้เกิดภาพหลอนไปตลอดชีวิตหากไม่ได้รับการรักษาที่ดวงจิต


พริบตาแสงสว่างก็ปรากฏขึ้นห้อมล้อมนักเรียนทั้งยี่สิบคนนั้น ก่อนจะส่งร่างของพวกมันออกนอกมิติดันเจี้ยนในทันที ปีเตอร์จัดการนักเรียนไปห้าโรงเรียนแล้ว พริบตาที่เพลิงไฟหายไปดวงตาของชายหนุ่มผมสีน้ำตาลก็จับจ้องไปยังร่างของเด็กน้อยสติของเขาเองห้ใกล้จะดับวูบลงจากความเหนื่อยล้า เพียงแต่ภาพที่เห็นนั้นกลับแปลกประหลาด ราวกับว่าเด็กน้อยที่อยู่เบื้องหน้าเป็นสัตว์อสูรอันน่าหวาดกลัว แล้วสิ้นสติไป


เม็ดยารักษาบาดแผลระดับสามและยาฟื้นฟูพลังเวทถูกนำออกมารักษานักเรียนทั้งสิบคน ปีเตอร์ร่ายออกด้วยบทเวทรักษาใช้เวลานานหลายชั่วโมงบาดแผลและอาการบาดเจ็บก็ถูกฟื้นฟูกลับมาได้หลายส่วน เนื่องจากปีเตอร์ไม่อยากที่จะสูญเสียพลังเวทมากนัก และแล้วดวงตาของชายหนุ่มผมสีน้ำตาลลืมตาตื่นขึ้นมา ภาพของพระอาทิตย์ยามเย็นกำลังลาลับขอบฟ้า


          "ฟื้นแล้วหรือ" ปีเตอร์เอ่ยออกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ


          "ขอรับองค์ชาย"


          "ขอบพระคุณองค์ชายที่ให้ความช่วยเหลือพวกเรา"  ชายหนุ่มเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงปลาบปลื้ม หากไม่ได้รับความช่วยเหลือจากองค์ชายปีเตอร์ พวกเขาคงจะตกรอบไปแล้วอย่างแน่นอน ความพยายามในกันจัดการสัตว์อสูรจำนวนมากที่ผ่านมาจะต้องสูญเปล่าไป  


          "เจ้าชื่ออะไร" ปีเตอร์เอ่ยออก พร้อมทั้งส่งเนื้อสัตว์อสูรย่างชิ้นโตให้กับชายหนุ่มผมน้ำตาล


          "โทนี่ขอรับ"  โทนี่เอ่ยตอบชื่อของตนเอง พร้อมทั้งรับเนื้อย่างที่ปีเตอร์มอบให้ เสบียงอาหารของพวกเขาหมดลงไปได้ช่วงหนึ่งแล้ว และตัวเขาเองก็ประจักษ์แจ้งว่าสถานที่แห่งนี้ไม่อาจหาอาหารได้ แต่ยังโชคดีส่วนหนึ่งว่าพวกเขามีผู้ใช้เวทมนตร์ธาตุน้ำอยู่ ดังนั้นจึงไม่ได้ประสบปัญหาขาดแคลนน้ำแต่อย่างใด


          "เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงตกอยู่ในสภาพนี้ได้ละพี่โทนี่" ปีเตอร์เอ่ยพร้อมรอยยิ้มก่อนจะกลับไปนั่งยังที่นอนนุ่มของเขา ที่ข้างกองไฟนั้น พร้อมทั้งกินเนื้อสัตว์อสูรย่างอย่างเอร็ดอร่อย  


          "หลังจากที่พวกเราร่วมมือกันจัดการสัตว์อสูรระดับหกได้ตัวหนึ่งเสร็จแล้ว กำลังจะพักรักษาอาการบาดเจ็บ เจ้าพวกนั้นก็ปรากฏตัวออกมาล้อมพวกเราไว้ แล้วก็เริ่มต่อสู้กันจนมีสภาพอย่างที่ท่านเห็น....หากพวกเราไม่ได้รับบาดเจ็บจากก่อนหน้านี้ละก็คงไม่ตกอยู่ในสภาพที่น่าสมเพศเช่นนี้"  โทนี่เอ่ยออกมาพร้อมทั้งเอากำปั้นทุบลงพื้นดินอย่างรุนแรงด้วยความคับแค้นใจ  ไม่คาดคิดเลยว่าศักดิ์ศรีของพวกเขาต้องแปดเปื้อนด้วยพวกสวะเช่นนี้


          "ช่างมันเถอะ ผลที่เกิดขึ้นเพราะเราไม่แข็งแกร่งพออย่าได้กล่าวโทษใคร ให้โทษที่ตัวเราอ่อนแอเกินไป จำไว้" ปีเตอร์เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ กฏของทุกสรรพสิ่งคือมีเพียงผู้แข็งแกร่งเท่านั้นที่จะอยู่รอดได้ และมีเพียงผู้แข็งแกร่งเท่านั้นที่จะมีสิทธิ์ครอบครองทุกสิ่ง 


กล่าวจบพลันหวนนึกถึงเรื่องราวเมื่อหนึ่งแสนปีก่อน การแย่งชิงซึ่งตำแหน่งของราชาเทพอสูร ที่มีเพียงผู้แข็งแกร่งเท่านั้นจะได้ครอบครอง ด้วยวิธีการต่าง ๆ นา ๆ อย่างการก่อสงครามสู้รบ  ไปจนถึงวิธีการสกปรกอย่างการใช้ยาพิษก็ล้วนปรากฏขึ้นในการชิงตำแหน่งครั้งนั้น  


          "พวกเราสำรวจพื้นที่รอบ ๆ แล้วขอรับนายน้อย ไม่พบร่องรอยของนักเรียนโรงเรียนอื่นเลยขอรับ" แอลฟ่าเดินกลับมาพร้อมกับหมาป่าสายฟ้าสัตว์อสูรอัญเชิญของตนเอง ระดับพลังก็ขึ้นมาที่ระดับห้าแล้ว   อีกทางอาร์มันโดว์ก็มาพร้อมกับนกฮูกน้ำแข็ง  อสูรรับใช้ของเขาที่ปรากฏตัวไม่บ่อยนัก  เมื่อทำการสำรวจแล้วไม่พบร่องรอยต่าง ๆ พวกเขาจึงตัดสินใจพักยังที่แห่งนี้


.........................................

พื้นที่สีขาวสะอาดตา ลมหนาวอันเยือกเย็นพัดโหมกระหน่ำอย่างรุนแรง  แม้แสงอาทิตย์จะสว่างเจิดจ้าแต่หาได้ทำให้สถานที่แห่งนี้อบอุ่นได้แม้แต่น้อย เทือกเขาหิมะตั้งเรียงรายกันเป็นแนวยาว ทุ่งหิมะอันกว้างใหญ่ไพศาลปรากฏละอองแสงสว่างสีฟ้าล่องลอยขึ้นมาจากพื้นน้ำแข็งราวกับภาพแห่งความฝัน 


ไกลออกไปผ่านทุ่งหิมะเอาเงียบสงบ ผ่านหมู่บ้านหลากหลายแห่งที่ตั้งอยู่ตามที่ต่าง ๆ ในทุ่งหิมะอันกว้างใหญ่แห่งนี้จะพบกับทะเลสาปน้ำแข็งขนาดยักษ์รายล้อมด้วยภูเขาน้ำแข็งขนาดใหญ่เปล่งประกายจากแสงอาทิตย์ที่ส่องกระทบราวกับดวงดาวประดับฟ้า  ปราสาทสีขาวอมฟ้าที่คล้ายจะสร้างจากผลึกน้ำแข็งอันแข็งแกร่ง 


ภายในท้องพระโรงอันกว้างขวาง ประดับประดาด้วยผลึกคริสตัลน้ำแข็งเปล่งประกายอย่างหลากหลายสีสัน ทุกสรรพสิ่งภายในนั้นล้วนประดับและสร้างด้วยน้ำแข็ง หรือผลึกคริสตัล ไอเย็นและกระแสพลังเวทธาตุน้ำแข็งเปี่ยมล้นอัดแน่นอย่างยิ่ง เหนือบัลลังก์ปรากฏผลุกคริสตัลทรงเกล็ดน้ำแข็งปลดปล่อยพลังเวทอนมหาศาลออกมาอย่างต่อเนื่อง 


          "เมื่อไม่นานมานี้ มีคนหยิบยืมใช้พลังของข้าในการร่ายเวท" ชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนบัลลังก์น้ำแข็งเอ่ยออกมาพร้อมกับรอยยิ้มเล็ก ๆ พลังเวทที่เขาปลดปล่อยออกมาเกินกว่าระดับที่จะวัดประมานได้ 


          "เป็นไปได้อย่างไรกันฝ่าบาท พลังของภูติผู้เป็นราชันของทุกธาตุในดินแดนแห่งนี้ไม่อาจหยิบยืมได้มิใช้หรือขอรับ"  ข้ารับใช้เอ่ยถาม


          "เจ้าเข้าใจผิดแล้ว มิใช่ว่าพวกเราเหล่าราชันภูติจะไม่ให้ใครหยิบยืม แต่มีเพียงคนที่พวกเราทำพันธสัญญาณด้วยเท่านั้นจึงจะได้รับอนุญาตให้ใช้มัน และมีเพียงเขาเท่านั้นในตอนนี้ที่สามารถใช้มันได้"  ชายหนุ่มบนบัลลังก์เอ่ยตอบพร้อมรอยยิ้ม ไม่น่าแปลกใจที่ข้ารับใช้คนนี้จะไม่รู้ เพราะอายุเพียงไม่กี่ร้อยปีเท่านั้น ไม่ได้รับรู้ถึงสมัยสงครามเมื่อแสนปีก่อน


          "เขาคนนั้นเป็นใครหรือขอรับ" ข้ารับใช้เอ่ยถามเพราะตัวเขาเองก็รู้ว่าไม่มีใครสามารถหยิบยืมพลังของเหล่าราชันภูติได้ นี่เป็นสิ่งที่เขาเข้าใจในตอนแรก


          "ราชาแห่งเทพอสูร" ชายหนุ่มเอ่ยตอบคราใดที่ได้เอ่ยคำนี้ออกมาความรู้สึกตื่นเต้นก็เดือดพล่านขึ้นมาในทันที ทำให้นึกถึงเรื่องราวสมัยสงครามที่ได้สู้รบเคียงบ่าเคียงไหล่กับเขาคนนั้นแล้วเลือดในการก็เดือดพล่านในทุกครั้ง


          "ไม่ใช่ว่าท่านผู้นั้นเสียชีวิตไปในสงครามแล้วหรือขอรับ" ข้ารับใช้เอ่ยถามด้วยความสงสัย


          "ไม่ว่าเพราะเหตุใดก็ตาม เขาคนนั้นก็กลับมาแล้ว ข้าก็เชื่อว่าราชันภูติคนอื่น และลูกศิษย์ของเขาต้องรับรู้เรื่องนี้แล้วอย่างแน่นอน ข้าเดาว่าอีกไม่นานเรื่องสนุกจะต้องเกิดขึ้นอย่างแน่นอน"


"นับแต่นี้ ให้จัดการฝึกซ้อมเหล่าทหารให้มากกว่านี้ เพื่อเตรียมพร้อมกับสถานการณ์ที่อาจจะมาถึง ถ่ายทอดคำสั่งของข้าออกไป!!!!"  ชายหนุ่มบนบัลลังก์เอ่ยคำสั่งดังลั่นท้องพระโรง เลือดร้อนภายในกายของเขาเดือดดาลขึ้นอีกครั้งแล้ว



................................


ใครที่จะซื้ออ่านตอนต่อไป ถ้าซื้อแล้วอ่านไม่ได้ให้รีเฟรชหน้านั้นใหม่หนึ่งรอบก็จะอ่านได้ครับ






 










 


          
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 731 ครั้ง

11 ความคิดเห็น

  1. #1069 NewGodZero (@NewGodZero) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:49
    อ้าวลุงโทนี่ป่าวนั่น555
    #1069
    0
  2. #604 num no (@Galliano) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 01:38
    มันนนน
    #604
    0
  3. #511 poiice222 (@poiice222) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 12:22
    ไรท์คะ ถึงจะมีคำผิดยังมองผ่านได้นะ แต่คำว่า หรา อ่านแล้วสะดุดทุกครั้งอะ เปลี่ยนเป็น หรือ/เหรอ/หรอ อะไรที่ไม่ใช่ หรา ได้มั้ย ขอร้อง
    #511
    0
  4. #509 Nong Prem (@premi3) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 11:37
    อ่านละสะดุดตรง หรา นี่ละ
    #509
    0
  5. วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 10:47
    อย่าใช้ หรา เลยนะครับขอร้อง
    #508
    0
  6. #507 521earl (@521earl) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 10:17
    ช่วยเขียนคำว่า หรือ หรอ ก็ได้แทนหรา ในตอนถัดๆไปหน่อยได้ไหมครับ เอาหราไปใช้คุยเล่นกับเพื่อนก็พอ ขอร้องเถอะ พลีสสสส
    #507
    4
    • #507-1 D.Nova (@DNova) (จากตอนที่ 61)
      31 ธันวาคม 2561 / 10:28
      หราาา 55555
      #507-1
    • #507-4 หราาาา (จากตอนที่ 61)
      31 ธันวาคม 2561 / 11:39
      หราาา หนักหัวพพพพมังหราาาา
      #507-4
  7. #506 Shadow Reader ♡♡ (@batamana) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 10:15

    เอาแล้ววววววววววว

    #506
    0
  8. #505 dfrdz007 (@dfrdz007) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 09:59
    สนุกมาก
    #505
    0
  9. #504 Shihe (@beequits) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 09:34
    ขอบคุณนะตอนต่อไปก็วันสุดท้ายการแข่งรอบแรกแล้ว
    #504
    0
  10. #503 naratorn9999 (@naratorn9999) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 09:18
    ขอบคุณมากนะครับบผมสนุกมากๆเลยครับ
    #503
    0
  11. #502 HaSaKiZz (@HaSaKiZz) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 09:10
    ขอบคุณครับ
    #502
    0