มหาจอมเวทเทพอสูร

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 297,303 Views

  • 1,127 Comments

  • 8,283 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    46,300

    Overall
    297,303

ตอนที่ 55 : เริ่มงานแข่งขัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9764
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 829 ครั้ง
    25 ธ.ค. 61

บทที่ 53 เริ่มงานแข่งขัน


                         "ไปสนุกกันเถอะ"


          สายลมอ่อนเบาพัดกระทบใบหน้าของเด็กน้อย เรือนผมปลิวไสวไปมาเช่นเดียวกับชายเสื้อคลุมยาว เท้าเล็กเดินก้าวลงบันไดสีขาวสะอาดตาตามด้วยแอลฟ่าและอาร์มันโดว์ ทั้งสามคนก้าวลงมาด้วยสีหน้านิ่งสงบไร้ซึ่งอารมณ์ให้เห็นทิวทัศน์อันงดงามของสิ่งก่อสร้างและธรรมชาติ ต้นไม้ ดอกไม้เข้ากันได้อย่างลงตัวและกลมกลืนกันยิ่ง


กลุ่มคณะเดินทางของพวกเขาเดินผ่านเข้ามายังตัวอาคารด้านหน้า เดินผ่านทางเดินที่ปูประดับด้วยพรมสีแดงมาได้ระยะหนึ่งก็พบกับพนักงานต้อนรับ ภายในเป็นห้องโถงขนาดใหญ่ที่ใช้เป็นสถานที่รับรองเหล่านักเรียนและคณะจารย์จากโรงเรียนต่าง ๆ พนักงานได้นำพวกเขามายังเก้าอี้นั่งพักรับรองที่มุมหนึ่งของห้องโถงแห่งนี้ เพื่อรอคอยโรงเรียนอื่น ๆ มาถึงเพื่อจะชี้แจงรายระเอียด


          "สวัสดีเพค่ะองค์ชาย"  น้ำเสียงถูกเอ่ยออกมาจากหญิงวัยกลางคนหนึ่งยิ้มและโค้งคำนับอย่างสุภาพ  ปีเตอร์หันหลังไปมองตามทิศทางของเสียงนั้น


          "สวัสดีครับอาจารย์มิเนอร์วา  มาทำอะไรที่นี่หรือครับ" ปีเตอร์ก้มหัวทักทายเล็กน้อย พร้อมทั้งส่งยิ้มเล็ก ๆ ให้ ดูเหมือนว่าคราวนี้ที่พบกัน นางจะปฏิบัติตนได้อย่างถูกต้องแล้ว


          "หม่อมฉันมาที่นี่เพื่อดูแลนักเรียนที่เข้าร่วมงานแข่งขันจากโรงเรียนเวทมนตร์อสูรพฤกษา"  หลังจากจบประโยคปีเตอร์ก็หันไปทางกลุ่มนักเรียนของโรงเรียนเวทมนตร์อสูรพฤกษาที่อยู่ห่างออกไปเพียงเล็กน้อย พวกเขาเหล่านั้นก็โค้งทำความเคารพอย่างสุภาพเช่นกัน หลังจากสนทนากันอีกสักครู่เขาก็ขอตัวมาพักผ่อน


          "มิเนอร์วาแม้จะมีอายุเพียงไม่มากนัก กลับบรรลุระดับราชันเวทในขั้นปลายแล้ว ต่างจากครั้งก่อนที่อยู่เพียงขั้นกลางเท่านั้น ดูเหมือนว่าการผลิตเม็ดยาจากสมาคมปรุงยาจะเป็นไปได้ด้วยดี"  ปีเตอร์เอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา ในบริเวณนั้นคงมีเพียงแอลฟ่าและอาร์มันโดว์เท่านั้นที่ได้ยิน


          "นั่นก็เพราะความเมตตาของนายน้อยนะขอรับ" แอลฟ่าเอ่ยตอบไป ตัวเขาเองก็เป็นหนึ่งในคนที่ได้รับความเมตตาของปีเตอร์ แม้ว่าปีเตอร์จะทำเพื่อจุดมุ่งหมายของตนเอง แต่นั่นก็ทำให้พวกเขาแข็งแกร่งขึ้นเช่นกัน


          "ข้าเพียงทำเพื่อสิ่งที่ข้าปราถนาเท่านั้น"  ปีเตอร์เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบและสีหน้าไร้ซึ่งอารมณ์ แอลฟ่าก็อดที่จะอมยิ้มมิได้ สีหน้าแบบนี้ในยามปกติ  กับใบหน้าที่น่าเอ็นดูยามหลับหรือยามเหน็ดเหนื่อยช่างแตกต่างกันเสียจริง


          "พี่ยิ้มอะไรของพี่" ปีเตอร์เอ่ยถามด้วยความสงสัยกับการอมยิ้มของแอลฟ่า


          "ไม่มีอะไรขอรับนายน้อย" แอลฟ่ายิ้มตอบด้วยน้ำเสียงสดใส 


คณะเดินทางของแต่ละโรงเรียนก็ทยอยเดินทางมาถึงที่ห้องรับรองแห่งนี้ โรงเรียนเวทมนตร์ของอาณาจักรแห่งนี้ไม่ได้มีเพียงโรงเรียนประจำของแต่ละอาณาจักรเท่านั้น ยังมีโรงเรียนขนาดกลางถึงขนาดเล็กอีกหลายโรงเรียน เดิมทีการจัดการแข่งขันในครั้งนี้ก็จัดขึ้นเพื่อประเมินศักยภาพของแต่ละโรงเรียน  และยังมีความหมายเป็นนัย ๆ ในการจัดอันดับโรงเรียนเวทมนตร์ที่แข็งแกร่งที่สุดอีกด้วย


สายลมพัดอย่างแผ่วเบาภายในห้องแห่งนี้ พริบตาแสงสว่างเจิดจ้าปรากฏขึ้นที่กลางห้องชายชราแต่งกายด้วยชุดสีขาวคลุมยาว ลวดลายเส้นสายที่ปักลงด้วยด้านสีทอง เนื้อผ้าคล้ายถักทอด้วยเส้นใยแบบพิเศษเรืองแสงสว่างออกมาเล็กน้อย หนวดสีขาวยาวพัดถักด้วยเชือกผ้าสีน้ำตาลอ่อน มือขวากำไม้เท้าเวทสูงพอ ๆ กับตัวของเขาเอง ระดับพลังการบ่มเพาะสูงส่งอย่างยิ่ง ไม่แน่ว่าจะบรรลุไปถึงระดับจักรพรรดิเวทแล้วก็เป็นได้


"ตัวข้ามีนามว่า ไบร์อันต์ เป็นประธานสมาพันธ์ประกายแสง รับหน้าที่มาชี้แจงรายระเอียดในการแข่งขัน ซึ่งการแข่งที่จัดขึ้นในปีนี้จะไม่ใช่มีเพียงแค่การประลองเพียงอย่างเดียวเหมือนที่ผ่านมา ทางเราจะทดสอบทั้งทักษะไหวพริบและการตัดสินใจ จะมีทั้งการแข่งเดี่ยวและแบบทีม ขอให้ทุกคนเตรียมตัวให้พร้อมและพักผ่อนให้เต็มที่ แล้วพรุ่งนี้เช้าพบกันที่สนามแข่งขัน"


สิ้นเสียงแจกแจงรายละเอียดของไบร์อันต์ แสงสว่างวาบพริบตาก็ปรากฏแล้วร่างของเขาก็หายไปในทันที มองเพียงเท่านี้ก็ทราบแน่นชัดแล้วว่าบุคคลคนนี้เป็นผู้ใช้เวทมนตร์ธาตุแสงอย่างแน่นอน  ทั้งระดับความเข้าใจธาตุอาจสูงกว่าขั้นที่แปดเสียด้วยซ้ำไป กลิ่นอายของเผ่าเทพที่แผ่กระจายออกมาแม้มันจะอ่อนจางอย่างมาก ปีเตอร์ก็พอจะจับสัมผัสถึงมันได้ 


          "พวกสาวกเผ่าเทพละสินะ  หนอนแมลง"  ปีเตอร์เอ่ยออกมาด้วยเสียงเผ่าเบาอย่างมาก กลิ่นอายของเผ่าเทพช่างหน้าชังนัก  พวกสาวกที่โง่เง่าหลงงมงายคำสอนและถูกชี้นำโดยไร้ซึ่งการตัดสินใจของตนเองมันคงไม่แตกต่างอะไรกับหุ่นเชิดเท่าไหร่นัก


หลังจากแยกย้ายเพื่อมาพักผ่อน ปีเตอร์ แอลฟ่า และอาร์มันโดว์ ก็เข้าพักในห้องพักห้องเดียวกัน ห้องพักตกแต่งอย่างหรูหรา  ด้านบนประดับตกแต่งด้วยโคมไฟผลึกเวทธาตุแสงเจียระไนอย่างวิจิตร ตรงกลางมีเตียงนอนขนาดใหญ่ เดิมทีแล้วห้องพักที่จัดเตรียมจะให้พักได้เพียงแค่สองคนเท่านั้น แต่ปีเตอร์ก็ได้ขอห้องพักขนาดใหญ่เพื่อพักกับทั้งสองคน


มองออกไปนอกหน้าต่างเป็นวิวทิวทัศน์ของกลุ่มเมฆบางเบาล่องลอยอยู่ เบื้องล่างเป็นน้ำทะเลสีฟ้าคราม ตำแหน่งที่แน่ใจของสถานที่แห่งนี้ตัวเขาเองก็ยังไม่แน่ใจว่ามันคือส่วนไหนของดินแดนแห่งนี้ หลังจากเก็บสัมภาระต่าง ๆ แล้ว ปีเตอร์ก็ให้ทั้งสองคนมานั่งที่มุมหนึ่งของห้อง 


มือเล็ก ๆ ทั้งสองข้างของปีเตอร์วางทาบลงไปบนแผ่นหลังของชายหนุ่มทั้งสองคน หลังจากทะลวงระดับขึ้นมาแม้จะเป็นขั้นย่อยก็ตาม  จำเป็นต้องปรับสมดุลพลังให้ดี ซึ่งจำเป็นต้องใช้เวลาระยะหนึ่ง หากฝืนใช้ด้วยเวทมนตร์ติดต่อกันหลายครั้งจะทำให้ท่อส่งพลังเวทภายในกายเสียหายได้  ปีเตอร์ได้โคจรพลังเวทเข้าไปภายในกายของทั้งสองคนเพื่อปรับสมดลและทะลวงบางจุดที่ตีบตันของท่อส่งพลังเวท เพื่อให้กระแสพลังไหลเวียนได้ดีขึ้น


ใช้เวลาไปหลายชั่วโมงก็เสร็จสิ้น  ไอพลังเวทแผ่กระจายปกคลุมร่างทั้งสองอย่างอ่อนจางก่อนที่จะถูกดูดซับกลับเข้าไปภายในร่างกาย ความรู้สึกปลอดโปร่งโล่งสบายเนื่องจากการไหลเวียนของพลังเวทเป็นไปได้อย่างต่อเนื่อง มั่นคงและไม่ติดขัดแม้แต่ส่วนเดียว


          "ขอบคุณขอรับนายน้อย" ทั้งสองคนเอ่ยขอบคุณปีเตอร์พร้อมทั้งคุกเข่าอย่างนอบน้อม 


          "ไม่เป็นอะไร ยินดีกับพี่อาร์มันโดว์ด้วยที่บรรลุความเข้าใจธาตุน้ำแข็งในระดับที่เก้าแล้ว พี่ต้องการจะบรรลุขั้นสิบหรือไม่" ปีเตอร์เอ่ยแสดงความยินดีพร้อมทั้งยิ้มให้ชายหนุ่มที่หน้าตาไร้อารมณ์เบื้องหน้า เป็นไปอย่างที่เขาคาดการณ์เอาไว้ การที่ให้อาร์มันโดว์ฝึกฝนกับเจ้านกน้อยที่มีธาตุน้ำแข็งเหมือนกันทำให้ระดับความเข้าใจของอาร์มันโดว์ก้าวหน้าขึ้นไปอีกขั้นหนึ่ง


          "เป็นเพราะความเมตตาของนายน้อยขอรับ  ชีวิตนี้ของข้าได้บรรลุความเข้าใจธาตุในระดับที่เก้านับว่าเป็นโชคใหญ่ในชีวิตแล้ว ข้าไม่หวังจะได้อะไรไปมากกว่านี้แล้วขอรับ"  อาร์มันโดว์เอ่ยขอบคุณความกรุณาของปีเตอร์ เขาไม่คาดคิดเลยว่าจะพัฒนามาได้ถึงขนาดนี้ชีวิตของเขาได้บรรลุถึงขั้นที่เก้าก็นับว่าสูงสุดแล้ว


          "จากขั้นเก้าไปขั้นสิบนั้นยากเย็นยิ่ง แต่ไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้ เพียงเราต้องหาแหล่งพลังธาตุน้ำแข็งที่ทรงพลังเพียงพอเพื่อดูดซับมันเท่านั้นเอง แต่มันก็คงเต็มไปด้วยความเสี่ยงอย่างแน่นอนโปรดเตรียมใจเอาไว้"  ปีเตอร์เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ความจริงที่ใคร ๆ ก็รู้ว่าการบรรลุระดับสิบยากเย็นเพียงใด แม้แต่ตัวเขายังต้องอาศัยทับทิมแห่งเพลิงกาฬช่วยเลย แต่อย่างไรก็ไม่มีใครรู้ว่าภายภาคหน้าจะเกิดอะไรดังนั้นการตั้งเป้าหมายเอาไว้คงไม่ใช่เรื่องผิดอันใด


หลังจากที่พูดคุยกันได้สักพัก พวกเขาทั้งสามคนก็ออกจากห้องพัก เพื่อตรงไปยังห้องรับประทานอาหาร ภายในตกแต่งอย่างหรูหรางดงาม โต๊ะรับประทานอาหารเรียงต่อกันเป็นแนวยาว เหล่านักเรียนของแต่ละโรงเรียนก็นั่งรวมกลุ่มเป็นโต๊ะเดียวกัน หลังจากที่ทั้งสามคนเดินเข้ามาภายใน สายตาของผู้คนจำนวนมากก็จับจ้องมาที่ปีเตอร์ในทันที


หลายสายตาหลากหลายความรู้บางก็สงสัยว่า เด็กน้อยอายุเพียงเท่านี้มาทำอะไรที่นี่ หรือจะมาเข้าร่วมการแข่งขันในปีนี้อย่างงั้นหรือ ทำไมโรงเรียนที่มีชื่อเสียงอย่างโรงเรียนเวทศักดิ์สิทธิ์จึงจงเด็กตัวแค่นี้มาร่วมงานประลองกัน นี่ยังไม่นับเรื่องที่จำนวนนักเรียนของโรงเรียนนี้มีเพียงแค่เก้าคนทั้งที่ควรจะมีสิบคนอีกด้วย


บางสายตาก็จ้องมองด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดใจ พวกเขาได้ยินข่าวมาว่า มีเด็กปีหนึ่งที่อายุน้อยมากได้อันดับที่หนึ่งในงานประลองภายในของโรงเรียน ซึ่งนับว่าเป็นประวัติศาสตร์ที่ไม่เคยมีมาก่อน อีกทั้งยังได้ยินมาอีกว่าเด็กคนนั้นเป็นองค์ชายของอาณาจักรอสูรพฤกษา จากการที่เห็นอาจารย์คนหนึ่งของโรงเรียนเวทมนตร์อสูรพฤกษาไปทำความเคารพก็น่าจะเป็นเด็กคนนี้อย่างแน่นอน


อีกกลุ่มสายตาแห่งความเคารพและตื่นตะลึงเมื่อได้พบเห็นคือนักเรียนและเหล่าอาจารย์จากโรงเรียนเวทมนตร์อสูรพฤกษา  พวกเขาทราบเป็นอย่างดีจากข่าวที่แพร่กระจายอย่างรวดเร็วในอาณาจักรถึงความสามารถอันหลากหลายและความแข็งแกร่งขององค์ชายลำดับที่สามของราชวงศ์ เหล่าอาจารย์รู้ข้อมูลลับว่าเด็กคนนี้เป็นผู้ปรุงยาที่บริสุทธิ์สิบส่วนออกมา อีกทั้งยังเป็นคนที่อยู่เบื้องหลังความก้าวหน้าของสมาคมปรุงยาในอาณาจักรอีกด้วย


ปีเตอร์และชายหนุ่มทั้งสองคนเดินเข้ามาที่โต๊ะตัวหนึ่งใกล้กับกลุ่มของนักเรียนโรงเรียนเวทศักดิ์สิทธิ์ หลังจากที่อาหารมาถึงบรรยากาศก็เต็มไปด้วยความเงียบไร้ซึ่งเสียงใด ๆ ปีเตอร์ถอนหายใจออกมาแล้วจ้องมองไปยังชายหนุ่มทั้งสองคนเบื้องหน้าของตนเอง


"ตัวข้าเป็นคนเอาแต่ใจมาแต่ไหนแต่ไร และไม่ชอบให้ใครมาขัดใจข้า หากข้าไม่ชอบใจในสิ่งใดข้าก็จะกำจัดมันทิ้งให้สิ้นซาก หากพวกพี่ทั้งสองคนยังติดตามข้าคงจะต้องพบกับหลายสายตาที่จับจ้องมาทั้งดีและไม่ดี นั่น.... "  ยังไม่ทันที่ปีเตอร์จะได้เอ่ยจบ ชายหนุ่มทั้งสองคล้ายจะพร้อมเพียงลุกเดินมาคุกเข่าด้านข้างเก้าอี้ของปีเตอร์


"พวกเขายินดีจะติดตามนายน้อยไปทุกหนทุกแห่ง ไม่ว่าจะบุกน้ำลุยไฟหรือต้องทนกับสายตาที่จับจ้องมากเพียงใดก็ตาม พวกข้าจะขอติดตามนายน้อยไปตลอดชีวิตขอรับ" แอลฟ่าเอ่ยออกมาจากใจของตนเอง หลังจากที่รู้จักกับปีเตอร์มา ตัวเขาก็พอจะทราบถึงด้านที่ไม่ดีอยู่บ้าง แต่ในด้านดี ๆ ของปีเตอร์เองก็มีไม่น้อยเช่นกัน ต่อให้จากนี้นายน้อยของเขาจะเป็นมารหรืออสูรร้ายเพียงใดก็จะขอติดตามไปตลอดชีวิต


"พระคุณของนายน้อยมากมายนักกับข้าคนนี้ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นข้าก็จะติดตามนายน้อยไปตลอดชีวิตขอรับ"  อาร์มันโดว์เอ่ยออกมา ตัวเขาเองเป็นคนไม่ค่อยพูดมากเท่าไหร่นักจึงอาจจะไม่ได้พูดอะไรมากมาย แต่ความรู้สึกภายในใจคงไม่ต่างอันใดกับแอลฟ่าอย่างแน่นอน


"ขอบใจพวกพี่ทั้งสองคนมากนะครับ กินข้าวกันต่อเถอะ"  หลังจากที่รับฟังความรู้ของทั้งสองคนแล้ว ตัวเขาเองหาได้ใส่ใจต่อสายตาเหล่านั้น แต่ที่เป็นห่วงคือความรู้สึกของทั้งสองคนนี้ หากมองดี ๆ ทั้งสองคนก็อายุไม่มากเท่าไหร่นัก การจะต้องตกเป็นเป้าสายตาของคนจำนวนมากอาจบั่นทอนจิตใจของทั้งสองคนได้ แต่เมื่อได้รับการยืนยันมาแล้วเขาก็เบาใจ จากนี้ไป


หลังจากรับประทานอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้ว พวกเขาทั้งสามคนก็กลับเข้าที่พักในทันที แอลฟ่า และอาร์มันโดว์ต่างก็ตระเตรียมของและเม็ดยาที่สำคัญต่าง ๆ เตรียมเอาไว้ ดาบมังกรสายฟ้า และมีดอสรพิษน้ำแข็ง ถูกนำออกมาขัดเช็คทำความสะอาดเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับงานแข่งในวันพรุ่งนี้ หลังจากนั้นจึงเข้านอน


          "ตื่นได้แล้วขอรับนายน้อย"  เสียงของแอลฟ่าดังขึ้น


ร่างเล็กบิดยืดเส้นยืดสายเล็กน้อยก่อนจะลุกไปอาบน้ำล้างหน้าล้างตา เมื่อจัดการธุระของตนเองเสร็จ ชุดเครื่องแบบนักเรียนก็ถูกเตรียมเอาไว้ให้เรียบร้อยแล้ว ทั้งสามคนใช้เวลาแต่งตัวอยู่ครู่หนึ่งก็ออกเดินทางมาที่สนามแข่งขันในทันที ลานประลองขนาดใหญ่รูปวงกลมปรากฏขึ้นในสายตา


วัตถุที่ใช้สร้างมันขึ้นมาย่อมไม่ธรรมดาอย่างแน่นอนมองเพียงแวบเดียวปีเตอร์ก็พอจะรู้ว่ามันเป็นหินที่แข็งแกร่งอย่างมาก คงจะสามารถทานทนบทเวทที่รุนแรงในการประลองได้อย่างแน่นอน  ซุ้มที่นั่งของนักเรียนแต่ละโรงเรียนถูกจัดเตรียมเอาไว้โดยรอบของลานประลองแห่งนี้  ด้านบนเป็นที่นั่งของผู้ชมจากหลากหลายอาณาจักร บาเรียป้องกันถูกกางไว้เพื่อป้องกันโดยรอบลานประลอง  หลังจากที่รอเหล่านักเรียนมากันครบก็ถึงเวลาเริ่มการแข่งขันในปีนี้


          "บัดนี้ข้าขอเริ่มงานแข่งขันกระชับความสัมพันธ์ของโรงเรียนเวทมนตร์"




 



     







          
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 829 ครั้ง

9 ความคิดเห็น

  1. #1025 Gamemmm (@Gamemmm) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:09
    แขนงอกแล้วไม่ถามกันบ้างอ่อ แล้วเมื่อไหร่มันจะโต หาเมียได้แล้ว
    #1025
    1
    • #1025-1 bambam2004 (@bambam2004) (จากตอนที่ 55)
      6 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:48
      ไม่ได้หาเมียจร้า เเต่จะหาผั..//โดนปีเตอร์ตบเฮือก!!
      #1025-1
  2. #831 Sleepy😪 (@WINWORM_26) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 23:10
    แน่ใจหรอว่ากระชับความสัมพันธ์=_=ไม่ใช่แข่งเสร็จไปฆ่ากันตายนอกสนามนะ
    #831
    0
  3. #601 num no (@Galliano) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 01:26
    มันหยดด
    #601
    0
  4. #429 loliz (@neospobkap) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 23:59
    มันกระชับ รึยกพวกมาตีโชว์กันแน่หว่า
    #429
    0
  5. #427 MINERVA09 (@morakot3014) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 23:01
    กระชับความสัมพันธ์หรือสร้างความขุ่นเคืองกันนะ?:)
    #427
    0
  6. #373 Aetep (@Aetep) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 13:04

    ไปกะทืบคนกัน

    #373
    0
  7. #356 tople55 (@tople55) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 14:12
    เ้ย้เย้

    ประลองงง
    #356
    0
  8. #355 Ning6653 (@Ning6653) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 12:07
    อยากอ่านตอนประลองแล้ววว
    #355
    0
  9. #354 Shihe (@beequits) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 08:49
    ต่ออีกอย่างเห็นการประลองแล้ววววววว
    #354
    0