มหาจอมเวทเทพอสูร

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 303,682 Views

  • 1,153 Comments

  • 8,306 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    52,679

    Overall
    303,682

ตอนที่ 50 : ออกจากดันเจี้ยน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9737
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 971 ครั้ง
    19 ธ.ค. 61

บทที่ 48 ออกจากดันเจี้ยน


                 "เป็นเจ้าเด็กน้อยปีเตอร์นี่เอง  ส่งสมบัติเจ้ามาซะ!!!!"


เสียงตวาดดังก้องกังวาน ร่างของชายวัยกลางคนแต่งกายด้วยชุดสีเขียวอ่อนดูท่าทางสง่างามและองอาจ พลังเวทธาตุลมหมุนวนรอบตัวของเขา เพียงมองปราดเดียวก็ทราบได้ทันทีว่าเป็นบทเวทธาตุลมบทหนึ่ง ปีเตอร์จ้องมองวิเคราะห์เพียงครู่เดียวก็พอจะเข้าใจบทเวทที่คนคนนี้ใช้


บทเวทที่ใช้เคลื่อนไหวไปในอากาศบทนี้ เป็นบทเวทที่ถูกคิดค้นขึ้นมาใหม่ ไม่ได้มีพื้นฐานการพัฒนามาจากบทเวทในสมัยโบราณแม้แต่น้อย ข้อผิดพลาดของบทเวทยังมีอยู่หลายส่วน อีกทั้งระดับความเข้าใจธาตุของคนคนนี้ยังบรรลุได้เพียงแค่ ระดับสี่หรือห้าเท่านั้น หากแก้ไขจุดบกพร่องของเวทมนตร์บทนี้ก็จะทำให้อนุภาพของมันทรงพลังยิ่งขึ้น อาจจะสามารถใช้ความเร็วได้พอ ๆ กับบทเวทในสมัยโบราณเลยก็ได้


          "อาจารย์เรียวแมน  ท่านมาที่นี่ต้องการอะไร"


ปีเตอร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยพร้อมทั้งเงยหน้าจ้องมองไปยังอาจารย์ที่สอนเวทมนตร์ธาตุลมในโรงเรียน  ภายในใจยังแปลกใจเล็กน้อย  เพียงแค่บรรลุความเข้าใจธาตุระดับสี่หรือห้าก็สามารถสั่งสอนผู้อื่นได้แล้วอย่างนั้นรึ  หรือจะมีเหตุผลอื่นแอบแฝงอยู่กัน


          "อย่าให้ข้าต้องพูดซ้ำ ส่งสมบัติเจ้ามาซะ ไม่เช่นนั้นข้าจะฝังเจ้าเอาไว้ที่นี่ตลอดกาล ฮ่า ฮ่า ฮ่า"


เรียวแมนหัวเราะดังลั่น  แม้ว่าเด็กน้อยจะสร้างผลงานเอาไว้มากและแสดงฝีมือในการต่อสู้ในงานประลองได้อย่างน่าหวั่นเกรง  แต่เหตุใดเล่าด้วยระดับการบ่มเพาะของตนเองก็อยู่ในระดับราชาเวทแล้ว  จึงไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องกลัวหรือหวั่นเกรงเด็กน้อยตรงหน้า ถึงแม้เขาจะเป็นถึงองค์ชายของอาณาจักรอสูรพฤกษา แต่หากถูกฆ่าที่นี่ก็ไม่มีใครล่วงรู้ว่ามันตายอย่างไร อีกอย่างสภาพของเด็กน้อยเบื้องล่างก็ไม่ต่างอันใดกับทหารที่รอดตายในสงคราม เสียแขนไปหนึ่งข้าง เนื้อตัวมอมแมมเปื้อนเลือด


          "สรุปแล้วท่านต้องการฆ่า ข้าสินะ......เจ้านกน้อย!!!"


ปีเตอร์เอ่ยย้ำถึงความหมายของอาจารย์เรียวแมนที่ต้องการจะสื่ออกมา  เมื่อเขาเอ่ยย้ำออกไปก็พบกับรอยยิ้มอันน่ารังเกียจนั้น ดวงตาแห่งความละโมบที่จับจ้องมาทางเขา ถึงเขาจะไม่ได้รู้สึกอะไรมากกับการฆ่าคน แต่เขาก็ไม่คาดคิดว่าคนที่เป็นถึงอาจารย์ภายในโรงเรียนเดียวกับเขาถึงขนาดต้องการฆ่าเขาเพื่อแช่งชิงสมบัติ 


 สิ้นเสียงตวาดเรียกเจ้านกน้อยของปีเตอร์  ร่างวิหคสีขาวขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นมาด้านหลังทันที ตัวมันเองเพียงรอจังหวะสั่งการจากผู้เป็นนายเท่านั้น ตัวของมันเองรับรู้ได้ถึงจิตสังหารที่กำลังพุ่งเข้ามาจึงได้แปรเปลี่ยนตัวเองเป็นละอองธาตุน้ำ ซึ่งเป็นเวทมนตร์บทหนึ่งของเหยี่ยวเหมันต์พิรุณ   กรงเล็บยาวเงาแวววับยกสูงขึ้นเตรียมตะปบลงบนร่างของชายที่ลอยอยู่กลางอากาศ



          ตึง!!!!


เสียงกระทบกันดังสนั่นพริบตาที่เรียวแมนสัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างปรากฏตัวขึ้นที่ด้านหลังของตนเอง  สัญชาตญาณประสบการณ์ที่ผ่านมาของเขาทำให้ร่ายออกด้วยเวทมนตร์ธาตุลมบทหนึ่งออกมาป้องกันในทันที โล่สีใสทึบปรากฏเส้นสายลมหมุนวนอยู่ภายใน  เพื่อใช้ต้านรับปะทะกับกรงเล็บขนาดใหญ่ของวิหค ทั่วร่างของเรียวแมนสั่นทึมจากแรงปะทะ 


          ฟู่!!!!!   อ๊ากกกก!!


ชั่วพริบตาปีเตอร์ขับเคลื่อนพลังเวทให้ใช้ออกด้วยบทเวทธาตุสายเพื่อย้ายกายของตนเองให้ปรากฏขึ้นเบื้องหลังของเรียวแมน มือขวาเพียงโบกสะบัดหนึ่งคราก็สรรสร้างกลุ่มก้อนเปลวเพลิงที่เจือไปด้วยลาวาอันร้อนแรง เรียวแมนซึ่งไหวตัวเนื่องจากสัมผัสได้ถึงการปรากฏกายของบางสิ่งบางอย่างที่ด้านหลังตนเอง จึงพุ่งตัวหลบออกมา 


แต่ด้วยอาจรู้สึกตัวช้าเกินไปเพียงเสี้ยวร่างกายด้านขวาเกือบครึ่งจึงถูกเพลิงไหม้จนเสื้อผ้าขาดกระจาย ผิวหนังแดงกล่ำจนมีเลือดไหลซิบคล้ายถูกไฟลวกส่งเสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด  หลังจากมาพบปีเตอร์เพียงไม่กี่นาทีสภาพของตนเองกลับย่ำแย่ บาดเจ็บ คาดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าเด็กคนนี้ใช้เวลาในดันเจี้ยนเพียงไม่กี่วันกลับพัฒนาก้าวกระโดดถึงเพียงนี้


     "แก!!!! ไอ้เด็กบัดซบ!!!" 


เสียงตวาดดังสนั่นก้องไปทั่วบริเวณ  สายลมหมุนวนรอบกายของอาจารย์เรียวแมนอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาแดงกล่ำจับจ้องมายังปีเตอร์ด้วยความโกรธอย่างถึงขีดสุด  สองมือของมันยกชูขึ้นเหนือศีรษะของตนเอง ละอองแสงสีเขียวอ่อนหมุนวนจนกลายเป็นใบมีดสายลมหลายสิบอัน 


มองเพียงผิวเผินคล้ายคมมีดสายลมธรรมดาไม่แตกต่างอันใดจากบทเวทพื้นฐานเลยแม้แต่น้อย แต่สิ่งแอบแฝงที่ปีเตอร์ได้สังเกตุเห็นคือ ความเร็วของมันหมุนเร็วอย่างมากจนคล้ายกับหยุดนิ่ง อีกทั้งเสียงหวีดแหลมเองก็ดังออกมาเล็กน้อยเช่นกัน ชายคนนี้บีบอัดธาตุลมจนเข้มข้นและทรงพลังจนท่าที่ใช้ออกมาคล้ายกับผู้ที่บรรลุความเข้าใจธาตุลมในระดับที่เจ็ดหรือแปดเลยด้วยซ้ำ ดูท่าแล้วเวทมนตร์บทนี้ของเรียวแมนอาจเป็นท่าไม้ตายของเขาก็ได้


          ฟิ้ววว!!!!!!!!   ฟิ้ววว!!!!


ใบมีดสายลมแยกออกเป็นสองทางสายหนึ่งพุ่งโจมตีปีเตอร์  อีกสายหนึ่งพุ่งโจมตีวิหคขาว  เจ้านกน้อยพัดกระพือพายุหิมะโหมซัดเข้าใส่คมมีเหล่านั้นอย่างรุนแรง ด้วยความสามารถในธาตุน้ำแข็งอันทรงอานุภาพของเหยี่ยวเหมันต์พิรุณ ใบมีดสายลมอันน่าหวาดกลัวหมุนช้าลงและถูกแช่แข็งในเวลาต่อมา


          บึ้มมมมม!!!


ทางด้านของปีเตอร์  เขาหลับตาเพียงเล็กน้อยพร้อมทั้งกางฝ่ามือออกไปเบื้องหน้าในท่างุ้มงอคล้ายกรงเล็บ พลังเวทอันมหาศาลเดือดพุ่งปะทุไปทั่วร่าง ก่อนจะส่งไปยังมือของเขาอย่างรวดเร็ว มวลพลังเวทอันหนาแน่นปรากฏขึ้นเบื้องหน้าทันที ใบมีดสายลมทั้งหลายหยุดชะงักกลางอากาศ  พวกมันทั้งหมดต่างสั่นไหวอย่างรวดเร็วไปมาก่อนจะระเบิดกระจายออกไป ความเข้มข้นของพลังเวทอัดแน่นอย่างยิ่งยวด ต่อให้เป็นถึงเหล็กกล้าเสริมพลังก็ยากจะต้านทาน


          "ไม่จริงน่า....เป็นไปไม่ได้...ท่าไม้ตายของข้าถูกหยุดได้ง่ายดายถึงเพียงนี้"


          อ๊าาาาาาาา!!!!!!


ร่างของปีเตอร์ไหววูบหายไป อาศัยเพียงชั่วพริบตาที่เรียวแมนเผลอได้ใช้ออกด้วยบทเวทระดับจักรพรรดิ  ธาตุสายฟ้า อันทรงอานุภาพ เท้าแห่งเทพประกายแสง ปรากฏขึ้นที่ด้านหน้าของเรียวแมนในทันที สะบัดมือเพียงครึ่งเดียวเพลิงลาวาอันบริสุทธิ์เหนียวหนืดขึ้นปกคลุมไปทั่วร่างของมัน เสียงร้องอันทรมานเล็ดลอดออกมาราวกับเสียงตะโกนจากใต้น้ำ


ไอควันระเหยจากการเผาไหม้เป็นควันสีดำร่างมนุษย์ภายใต้ลาวาหนืดโบกสะบัดไปมาอย่างทรมาน ในตอนนี้กลับไร้ซึ่งเสียงใดใดเล็ดลอดออกมา  เพลิงลาวาอันร้อนแรงแม้ว่าจะสามารถทำลายเผาไหม้ทุกสรรพสิ่งให้เป็นเถ้าธุรีได้ก็จริง แต่อาจเป็นด้วยอาจารย์เรียวแมนสร้างพลังเวทปกคลุมปกป้องร่างกายของตนเองเอาไว้ จึงทำให้ใช้เวลาในการทำลายเป้าหมายได้ช้าลง  แต่ในยามนี้ลาวาได้หลอมละลายร่างของมนจนสิ้นแล้ว



          "น่าเสียดายจริง ๆ เพลิงลาวาดันหลอมละลายสมบัติที่มันพกติดตัวไปด้วย"


          "แต่ก็ช่างเถอะ สมบัติที่หลอมละลายง่ายดายถึงเพียงนั้น คงเป็นได้แค่เศษขยะสำหรับข้า"  


ปีเตอร์ได้เก็บผนึกเวทขนาดใหญ่ที่กลางบ่อลาวา ด้วยขนาดของมันอาจจำเป็นต้องเรียกว่าผลึกวิญญาณเวทด้วยซ้ำ ความหายากในยุคสมัยนี้ทำให้มันอาจเรียกว่าสมบัติที่มีค่าก็เป็นได้  จากนั้นเขาก็ลอยขึ้นไปนั่งบนหลังของเจ้านกน้อย ขนอันหนานุ่มของมันทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายได้หลายส่วน ในตอนนี้ความบ้าคลั่งของภูเขาไฟได้สงบลงเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เหล่าสัตว์อสูรน้อยใหญ่ต่างก็กลับมายังถิ่นฐานของตนเองตามเดิม ท้องฟ้าปลอดโปร่งงดงาม  ภายในหัวเริ่มคิดหาวิธีนำแขนของตนเองกลับมา เนื่องจากตอนที่มันขาดนั้นมันได้ร่วงหล่นลงไปยังลาวาอันร้อนระอุแล้ว 


          "เจ้านกน้อย ลงไปตรงนั้นกันเถอะ ข้าอยากอาบน้ำ"


ปีเตอร์เอ่นเสียงใสคล้ายเด็กน้อยออดอ้อนน่าเอ็นดู  สายตามองออกไปยังพื้นเบื้องล่าง มีลำธารน้ำขนาดไม่ใหญ่มากสายหนึ่งไหลผ่านป่าแห่งนี้ เจ้านกน้อยล่อนลงจอดยังพื้นดินก่อนจะย่อตัวลงนอนใต้ร่มไม้ใหญ่ ปีเตอร์ถอดเสื้อผ้าของตนเองออกมาแล้วกระโดดลงไปแช่น้ำทันที 


สายน้ำเย็นฉ่ำสร้างความสดชื่นให้แก่ร่างกายอันเมื่อยล้าได้เป็นอย่างดี  เขาใช้เวลาอายน้ำอยู่นาน ทั้งดำผุดดำว่ายอย่างสบายใจ แต่ทันใดนั้นเองก็ได้สังเกตุเห็นบางสิ่งบางอย่างใต้ผิวน้ำ ด้านหลังก้อนหินใหญ่ เขาดำน้ำลงไปเพื่อดูมัน ต้นหญ้ายาวประมาณหนึ่งฟุต หลายสิบต้นขึ้นรวมกันเป็นกอ ใบสีฟ้าสว่างสดใสปลดปล่อยประกายแสงเรืองรองออกมาเล็กน้อย ตามขอบใบปรากฏละอองแสงสีฟ้าไหลเวียนหมุนวนไปรอบ ๆ พวกมันได้ดูดซับละอองเวทธาตุน้ำจากลำธารสายนี้เอาไว้อย่างแน่นอน


          'หญ้าหัวใจวารี   ไม่คาดคิดว่าจะได้มาพบเจอพวกมันที่นี่ ดูท่าโชคชะตาจะไม่ยอมให้ข้าเป็นไอ้ด้วนสินะ'


โชคชะตาช่างเข้าข้างเขาเสียเหลือเกิน  การค้นพบหญ้าหัวใจวารีตามธรรมชาติโดยไม่เพาะเลี้ยงมันขึ้นมาเองนั้นยากเย็นอย่างยิ่ง พวกมันจะพบได้ในแหล่งน้ำใสที่ไม่มีสัตว์อสูรดุร้ายอาศัยอยู่  อีกทั้งแหล่งน้ำนั้นต้องมีการไหลเวียนของกระแสพลังเวทธาตุน้ำอยู่ตลอดเวลาอีกด้วย


ความสามารถในการฟื้นฟูเซลล์ที่ถูกทำลายของมันและหากนำไปปรุงเป็นยาอย่างถูกต้อง จะทำให้มันมีความสามารถในการฟื้นฟูอันน่าหวาดหวั่นเลยทีเดียว  แต่มันก็ไม่ได้มากมายขนาดงอกแขนออกมาใหม่ได้ด้วยการกินมันเพียงอย่างเดียว แต่ด้วยความสามารถและภูมิปัญญาของเขา เขาย่อมมีวิธีที่จะใช้มันอย่างแน่นอน


เขาเก็บพวกมันเข้าไปยังมิติลูกแก้ว   หลังจากอาบน้ำเสร็จเขาก็ได้แต่งกายด้วยชุดใหม่ ชุดคลุมที่ตัดเย็บถักทออย่างปราณีตงดงาม  เนื้อผ้าสีขาวอันสะอาดตา ปักลายด้วยรูปพฤกษาอันโดดเด่นที่กลางหลัง สภาพของเขาในตอนนี้สง่างามราวกับทวยเทพ เท้าทั้งสองสาวก้าวตรงไปยังวิหคขาวเบื้องหน้า มือขวายกชูขึ้นลูบไล้หัวของเจ้านกน้อยด้วยความเอ็นดู  เขาและมันฝ่าฟันอุปสรรคหลาย ๆ อย่างมาด้วยกัน  แม้เวลาเพียงไม่กี่วันหากไม่มีมันในหลาย ๆ สถานการณ์เขาคงลำบากกว่านี้อย่างแน่นอน


          "ขอบใจเจ้ามากนะเจ้านกน้อย  พวกเราไปกันเถอะ กลับไปหาแอลฟ่ากับอาร์มันโดว์พวกพ้องของข้ากัน"


ร่างของเด็กน้อยกระโดดขึ้นไปบนหลังของวิหคขาวยักษ์  ปีกขนาดใหญ่โบยบินพัดกระพือสร้างลมกระโชกแรงส่งร่างของมันนลอยบินขึ้นไปบนท้องฟ้ากว้าง เขาให้มันค่อย ๆ บินไปอย่างไม่รีบไม่ร้อนอันใด เนื่องจากที่ผ่านมาต้องรีบทำเวลาในการทำลายเสาผนึกเพื่อค้นหาสมบัติที่ซ่อนเอาไว้  


แต่ในยามนี้สมบัติอันล้ำค่าเขาก็ได้มันมาครอบครองแล้วเรียบร้อย เวลาเหลืออีกหนึ่งวันกว่านั่นนับว่าเพียงพอที่จะไปยังจุดนัดพบ  เขาหลับตาทำใจให้สบายแล้วเริ่มทำการบ่มเพาะโดยดูดซับพลังเวทในอากาศ แต่ครั้งนี้คล้ายกับว่าพวกมันเริ่มที่จะอ่อนจางลงไปหลายส่วน  หรือแท้จริงแล้วที่มิติดันเจี้ยนแห่งนี้มีกระแสพลังเวทอันทรงพลังและปั่นป่วนจะเนื่องมาจากเสาผนึกทั้งหกต้น


กระแสพลังเวทในบรรยากาศค่อย ๆ อ่อนจางลงอย่างช้า ๆ คาดเดาว่าอีกเพียงไม่กี่ปี มิติแห่งนี้คงถูกทำลายอย่างแน่นอนเนื่องจากสูญเสียแหล่งพลังงานหล่อเลี้ยงหลักไป  แม้ว่าตัวเขาจะเสียดายอยู่บ้างแต่ถึงอย่างไรแล้ว สมบัติที่เขาได้รับก็คุ้มค่าเกินกว่าสิ่งใดแล้ว วัตถุที่ตกทอดจากยุคโบราณเป็นสิ่งที่ยากจะประเมินค่าเป็นตัวเงินได้   ด้วยสมบัติวิเศษที่ติดตัวเขามาคือลูกแก้วแห่งเทพอสูร ความสามารถในการดูดซับกระแสพลังเวทอันทรงพลังของมันเองก็ยากจะหาสิ่งใดมาเปรียบเทียบได้



แสงตะวันโผล่พ้นขอบฟ้าตัดผ่านภูเขาเบื้องหน้าของปีเตอร์ ดวงตาคู่เล็กลืมตื่นขึ้นมาจับจ้องไปยังภาพทิวทัศน์อันงดงามเบื้องหน้า  ความสดชื่นในยามเช้าเป็นความรู้สึกที่ยากจะหาสิ่งใดมาเปรียบเทียบได้  ไม่ว่าเวลาจะผ่านล่วงเลยมากี่พันกี่หมื่นปี ภาพทิวทัศน์ของพระอาทิตย์ขึ้นก็ยังคงงดงามอยู่เสมอ


ปีกใหญ่พัดกระพือบินตรงไป ใช้เวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมง ภาพของกลุ่มคนก็ปรากฏขึ้นเบื้องล่างของเขา  วิหคสีขาวอันงดงามค่อย ๆ บินลงมายังเนินเล็กนั่น กลิ่นอายพลังธาตุน้ำแข็งอันทรงพลังแผ่พุ่งไปยังกลุ่มคนพวกนั้นทันที  เหยี่ยวเหมันต์พิรุณ มักจะไม่ค่อยถูกกับผู้คนเท่าไหร่นัก


           "วิหคนั่นมันอะไรกัน พลังธาตุน้ำทรงพลังมาก!!!"

          "หนาวเย็นจริง ๆ ราวกับว่าจะถูกแช่แข็งอย่างไรอย่างนั้น"


เสียงร้องโวยวายด้วยความตกตะลึงของเหล่านักเรียนเกียรติยศดังระงมไปทั่ว  ไม่เว้นแม้แต่อาจารย์บางคนอย่างตะลึงกับภาพสัตว์อสูรสีขาวขนาดใหญ่ที่บินร่อนลงมา มีเพียงอาจารย์บางคนที่พอจะจับสัมผัสพลังของปีเตอร์ได้ ก็คิดเพียงในใจว่า เด็กคนนี้มีการพัฒนาแบบก้าวกระโดดอย่างยิ่ง สามารถจับสัตว์อสูรที่ทรงพลังถึงเพียงนี้ได้ ในอนาคตเด็กคนนี้ต้องสร้างชื่อจนสั่นสะเทือนทั้งดินแดนได้อย่างแน่นอน 


หลังจากที่เจ้านกน้อยลงมายังพื้นเบื้องล่าง บริเวณที่มันเหยียบกลับกายเป็นน้ำแข็ง ดอกไม้ใบหญ้าในบริเวณนั้นล้วนถูกแช่แข็งจากพลังธาตุน้ำแข็งที่ทรงอานุภาพของเจ้านกน้อยทั้งสิ้น ปีเตอร์กระโดดลงมาพร้อมทั้งนำมือข้างเดียวของเขาลูบหัวมันอย่างเอ็นดู เจ้านกน้อยจึงค่อยสยบพลังตัวเองลงในที่สุด


          "นายน้อย  นายน้อยจริง ๆ ด้วย นายน้อยเป็นอย่างไรบ้างขอรับ"


ชายหนุ่มวิ่งตรงเข้ามากอดเด็กน้อยในทันที น้ำตารินไหลออกมาเล็กน้อยด้วยความเป็นห่วง ภาพที่เกิดขึ้นไม่ต่างอะไรกับพี่ชายกอดน้องชายเลยแม้แต่น้อย ปีเตอร์เองก็รับรู้ได้ถึงความรู้สึกนั้นของแอลฟ่าเช่นกัน พร้อมทั้งมองไปที่อาร์มันโดว์ที่ยืนทำความเคารพเขาอยู่ด้านหลังด้วยแววตาเป็นห่วงเป็นใย ปีเตอร์จึงใช้มือขวาของเขาโอบกอดแอลฟ่ากลับพร้อมทั้งลูบที่แผ่นหลังเบา ๆ 


          "นายน้อย!!  แขนซ้ายของท่าน  เกิดอะไรขึ้น  ฮื้ออออ เจ็บมากไหมขอรับ"


แอลฟ่าจับเข้าที่แขนเสื้อด้านซ้ายของเด็กน้อยตรงหน้า  หัวใจของเขาหล่นวูบ  ความตกใจเกินกว่าจะบรรยายออกมา เอ่ยถามนายน้อยของเขาออกไปด้วยน้ำตาที่ไหลมากกว่าเดิน ตัวเขาแม้จะไม่ใช่คนเย็นชา แต่ก็ไม่คิดว่าตนเองจะแสดงความรู้สึกออกมาถึงเพียงนี้เช่นกัน เพียงแค่นึกถึงเวลาหนึ่งเดือนที่ปีเตอร์ต้องเผชิญเพียงคนเดียว นายน้อยของเขาคงผ่านช่วงเวลาที่เจ็บปวดมามากมายอย่างแน่นอน


          "ข้าไม่เป็นอะไร  ข้าไม่เจ็บเลยสักนิด พี่แอลฟ่าไม่ต้องเป็นห่วงนะ ข้าจะนำมันกลับมาอีกครั้ง"


เขากล่าวตอบแอลฟ่าด้วยรอยยิ้มอย่างจริงใจ  หลังจากนี้คงไม่อาจกล่าวได้ว่าเขาเป็นอสูรผู้เย็นชาได้อีกแล้ว หลังฟังคำตอบของปีเตอร์ แอลฟ่าก็ตกตะลึงไปเลยทีเดียว แม้ที่ยุคสมัยนี้จะมีเวทมนตร์ที่วิเศษและอัศจรรย์มากมาย แต่การต่อแขนหรืออวัยวะเข้าใหม่จำเป็นต้องใช้ผู้เชี่ยวชาญอย่างมากและเวลาอันยาวนานอีกด้วย 


ปีเตอร์ได้ทำการแนะนำพวกเขาทั้งสองให้รู้จักกับเจ้านกน้อยของเขา  เพราะจากนี้ไปอาจมีโอกาสที่พวกเขาจะได้ทำงานร่วมกัน การให้เจ้านกน้อยได้จดจำและคุ้นเคยกับคนทั้งสองเอาไว้ย่อมเป็นเรื่องที่ดี  พวกเขายืนคุยกันได้สักพักโดยที่ไม่สนใจสายตาของเหล่านักเรียนที่เหล่าเลยแม้แต่น้อย พวกมันอีกเจ็ดคนร่วมกลุ่มกันสำรวจดันเจี้ยนแห่งนี้ แต่ในตอนนี้กับบาดเจ็บกันไม่น้อย สภาพของแต่ละคนไม่ต่างอะไรกับยาจก ไม่เว้นแม้แต่มากาเร็ตเองก็ตาม


          ครืนนนนน!!!!


          "ประตูมิติก็เปิดแล้ว  ทำไมเรียวแมนยังไม่มาอีก"  


เสียงครืนของประตูมิติที่เปิดขึ้นเพื่อใช้กลับไปยังโรงเรียนถูกเปิดขึ้นที่อีกฝั่งหนึ่งเรียบร้อยแล้ว  หัวหน้าของเหล่าคณะอาจารย์เอ่ยถามออกมาด้วยความร้อนใจ  เหตุเรียวแมนที่เขาส่งไปสำรวจลำแสงนั่นยังไม่กลับมาอีก หรือว่าจะเกิดเหตุร้ายอันใดขึ้น แต่ก็มิน่าจะเป็นไปได้ แม้ว่าอาจารย์เรียวแมนจะไม่ได้มีฝีมือเก่งกาจอะไรมากมายแต่ด้วยทักษะธาตุลมก็น่าจะเพียงพอที่หลบหนีจากสัตว์อสูรที่เก่งกว่าตนเองได้  แต่คงไม่มีใครคาดคิดว่า อาจารย์เรียวแมนคงไม่กลับมาอีกแล้ว เนื่องด้วยฝีมือของเด็กน้อยคนหนึ่ง


     "ในเมื่อกลับมาไม่ทันก็ทำตามกฏ ถือว่าเขาเสียชีวิตในการสำรวจครั้งนี้  พวกเรากลับโรงเรียนกันได้แล้ว!!!"


เสียงตะโกนดังก้องจากหัวหน้าคณะอาจารย์สั่งการให้ทุกคนกลับโรงเรียน  ท่ามกลางความเศร้าสร้อยที่ไม่มีใครคาดคิดว่าการสำรวจครั้งนี้จะต้องสูญเสียคนที่เป็นถึงอาจารย์ไปหนึ่งคนเลยทีเดียว บรรยากาศอันน่าหดหู่ที่มีเพียงเด็กน้อยปีเตอร์คนเดียวเท่านั้นที่ยิ้มออกมาเพียงเล็กน้อย


          "กลับกันเถอะพี่แอลฟ่า พี่อาร์มันโดว์ เรายังมีเรื่องต้องทำกันอีกเยอะ"


          "ครับนายน้อย"

 







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 971 ครั้ง

8 ความคิดเห็น

  1. #919 Zanzar (@5401170733) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 02:38
    บอกเลยเบื่อความจิ้นวายจริงๆ มันเกินไปเฟ้ยเจ้านี//เอาพัดกระดาษตีหัว
    #919
    0
  2. #887 kza007 (@kza007) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 08:40
    แอลฟ่า ใช่ใช่ไหม
    #887
    0
  3. #864 ZenesziaZilvalia (@ZenesziaZilvalia) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 18:39
    เขากอดกัน..
    #864
    0
  4. วันที่ 15 มกราคม 2562 / 21:54
    กอดเลยเหรอ..
    #758
    0
  5. #368 Aetep (@Aetep) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 12:38

    เนียนไปดิ

    #368
    0
  6. #326 Peerada1648 (@Peerada1648) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 11:33
    กลับโรงเรียนกันนนน;U;
    #326
    0
  7. #315 tople55 (@tople55) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 08:30
    สนุกมากครับ
    #315
    0
  8. #312 Shihe (@beequits) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 18:35
    สนุกกกกต่ออีกน้าไรท์
    #312
    0