[Levi x Mikasa] 助けて..I Really Love You.

ตอนที่ 8 : Episode 6 ตามหา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 276
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    3 ธ.ค. 62

เวลา 22:00น.

Levi Talk :

"รีไวล์ ฉันมาเเล้วจ๊ะ" เพตร้าเดินมาหาผม

"มิคาสะล่ะ?" ผมถาม

"อ๋อ มิคาสะบอกว่าปวดหัวนิดหน่อยจ่ะ ก็เลยขอกลับบ้านไปก่อน"

"...งั้นหรอ..?" ยัยนี่ ต้องมีเเผนอะไรเเน่ๆ.. เเต่ที่พูดก็อาจจะถูกเเฮะ

ยัยนั่นกลัวจะตาย หึ สงสัยจะทนไม่ได้สินะ อ่อนหัด ทำเป็นเก่ง

 

ณ ห้องชมรมดนตรี

เอาล่ะน้องๆมากันครบมั๊ยครับ

"..มิคาสะกลับไปก่อนเเล้วค่ะ! เธอบอกว่าปวดหัว" เพตร้าตอบรุ่นพี่

"งั้นหรอ งั้นวันนี้กิจกรรมก็ขอจบเพียงเท่านี้นะ กลับบ้านกันได้"

 

วันต่อมา

วันนี้ยัยนั่นไม่มาโรงเรียนหรอ มีอะไรรึปล่าวนะ...?

"อาจารย์ครับ ผมขอที่อยู่บ้านมิคาสะได้ไหมครับ ผมเป็นหัวหน้าเลยอยากจะไปเยี่ยมเธอน่ะครับ เธอไม่มา.."

"ได้สิ งั้นเดี๋ยวจบคาบเเล้วครูจะบอกนะ"

"ครับ" ต้องรู้ให้ได้ว่ายัยนั่นเป็นอะไร กลัวจนหัวหดสินะ จะไปหัวเราะให้

 

15:30 น.

หลังจากที่ผมได้เลขที่บ้านของยัยนั้น ผมก็รีบไปทันที

ก๊อกๆ

ผมเคาะประตูบ้านยัยนั่น

"ฮือๆ อ๊ะ! มาเเล้วจ๊ะ" เสียง ผญ คนหนึ่ง

"มิคาส---อ-อ้าว ใครล่ะจ๊ะ" เธอถาม

"สวัสดีครับ ผม..เพื่อนมิคาสะเองครับ ว่าเเต่ คุณน้าร้องไห้ทำไมครับ"

"มิคาสะจ๊ะ! มิคาสะ เมื่อวานมิคาสะไม่ได้กลับบ้าน น้าเป็นห่วงมากๆเลยจ๊ะ วันนี้มิคาสะไม่ได้ไปโรงเรียนหรอจ๊ะ" อะไรนะเมื่อวาน ยัยมิคาสะไม่ได้กลับบ้านงั้นหรอ

"ม-ไม่ครับ..."

"ฮืออ...พ่อหนุ่ม ช่วยตามหาลูกน้าหน่อยนะจ๊ะ น้าเป็นห่วงมาก"

"ค-ครับ.." ผมตอบตกลง

"งั้นเดี๋ยวผมรีบไปตามหาเธอให้นะครับ สวัสดีครับคุณน้า" ผมรีบวิ่งไปที่โรงเรียนอีกครั้ง

 

"ยั่ยมิคาสะ หายไปไหนของเธอนะ คนอื่นเขาเป็นห่วงหมด"

 

ผมตามหาเธอทั่วโรงเรียนเเต่ก็ไม่พบเลย..ผมเดินมากเรื่อยๆ..

"อ๊ะ..! อะไรเนี่ย?" มีอะไรตกอยู่ข้างหน้าผม

"นี่มัน..โทรศัพท์ของยัยนั่นนิ มาอยู่อะไรตรงนี้เนี่ยนะ?" ผมดูป้ายตึกที่โทรศัพท์ร่วงอยู่

"ตึกวิทยาศาสตร์เก่าหรอ..?" จริงด้วย..เมื่อวานเพตร้ากับมิคาสะเดินมาทางนี้นี่นา

 

ผมรีบวิ่งเข้าไปในตึก หาเธอตั้งเเต่ชั้นล่าง

ขณะที่ผมกำลังขึ้นบันใดไปที่ด่านฟ้า...

"มิคาสะ!" ผมเห็นเธอนอนอยู่อย่างเเน่นิ่ง

"มิคาสะ มิคาสะ!" ผมปลุกเธอ

"นี่ยัยบ้า ตื่นสิ!"

ผมรีบอุ้มเธอขึ้นมา เเละพาไปที่ห้องพยาบาล

 

"อืม...มีเเผลฟกช้ำที่หัวเข่าเเละศอกนะจ๊ะ พยายามอย่าวิ่งหรือยกของหนักนะจ๊ะ เเละหัวก็กระทบกระเทือนจากการโดนทุบนิดหน่อย อีกไม่นานก็หายดีจ่ะ" เฮ่อ...ต้องเป็นเเผนของเพตร้าเเน่ๆ เธอนี่ โชคร้ายชำมัด

ผมนั่งเฝ้าเธอมานานมาก..จนในที่สุด

"อืม..."

"มิคาสะ!" เธอตื่นเเล้ว

"นาย..? รีไวล์เองหรอ" ผมรู้สึกดีใจอย่างไงอย่างงั้น

ผมเพิ่งรู้สึกตัว เลยลุกขึ้นยืนกอดอก

"หึ ไปทำอะไรมาล่ะ ถึงได้ตกบันไดเเบบนั้นน่ะ ไม่ตายก็บุญเเล้วนะเธอน่ะ"

"หึย ฉันไม่ได้ซุ่มซ่ามนะ!" ยังปากดีเหมือนเดิม

"เร็วๆเข้า เดี๋ยวฉันจะไปส่งบ้าน"

"ไม่ต้องน่า ฉันไปเองได้" หึ จะจริงหึปล่าวเหอะ

"ลุกขึ้นรึปล่าวเถอะ"

"จุ้นจ้าน" ยัยนั่นสวน

"ปากดี" 

"งั้นเธอก็กลับไปเองเเล้วกัน" ผมตอบ

End Levi Talk

 

Mikasa Talk :

ระหว่างทางกลับบ้าน (มิคาสะ)

"อ้าว สาวน้อยจะไปไหนจ๊ะ ให้พี่ไปส่งไหม?" ใครอีกเนี่ย น่ารำคาณชำมัด

"อย่ามายุ่ง ฉันไม่มีเวลามาเสวนากับเเก ถอยไปซะ" 

"อ้าว สาวน้อยพูดงี้เดี๋ยวสวยหรอก" 

"หึ ฉันสวยอยู่เเล้ว"

พลั่ก!  ฉันต่อยมันไปครั้งนึง อูย... ไม่น่าต่อยเเขนข้างที่เจ็บเลยเเฮะ รู้สึก...ปวดมากๆ..

"นังนี่!" ห้ะ!? 

พลัก!! อึก..เจ้านั่นต่อยท้องฉัน เนื่องจากมันตัวใหญ่ อีกนิดนึงฉันบินเเน่ๆเลย จุก..จุกชำมัด

ด้วยความปวดเเขนข้างที่ต่อย เเละท้องที่มันต่อยฉัน ฉันเเทบทรุดลงไปกับพื้น

"ฮึ่ม...สวยดีนี่นา น่าจะได้กำไรงาม" มันเอามือเชิดคางฉันขึ้น

"อะไรของเเก เอามือสกปรกๆของเเกออกไปนะ"

"เเหม สวยเเต่ปากดีจังเลยนะ" 

"ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!" 

"ปล่อยก็โง่สิวะ เเกน่ะเป็นชาวตะวันออกที่อพยบมาอยู่ที่นี่ล่ะสิ ถ้าขายในตลาดมืดคงจะกำไรงาม"

...เจ้านั่น พูดถึงชาวตะวันออกหรอ.. อยู่ๆความทรงจำวัยเด็กของฉันก็ผุดขึ้นมา..

 

"เเม่คะ ทำยังไงถึงจะมีลูกคะ?"

"งั้นถามพ่อสิจ๊ะ"

"เอ่อ..พ่อก็ไม่เเน่ใจนะ งั้นเดี๋ยวลองถามหมอเยเกอร์ดีกว่านะ"

.

.

ฉึก! 

"พ่อคะ!!!"

"มิ..คาสะ...อย่า...ทิ้ง...ไว..โอลิน..นั่นนะ..."

"..." 

"พ่อคะ!!!!"

"หนีเร็วลูกมิคาสะ!"

.

.

เพี๋ยะ! 

"คุณเเม่!!" 

"อย่า!! อย่าเอามิคาสะไป ขอร้องละ"

"มิคาสะ!!!"

.

.

"สวัสดีครับ คุณนาย คุณอัคเคอร์เเมนอยู่ไหมครับ..."

"อ๊ะ คุณนาย!"

"ฮือ...มิคาสะ..พวกมัน จับมิคาสะไป!"

.

.

"จับยัยนี่มาทำไม ก็บอกให้จับ ผญ อีกคนไงวะ!"

"ก็ฉันลืมอะ ยังไงก็เถอะยังไง ยัยนี่ก็กำไรงามอยู่ดี มันดีทั้งเเม่ทั้งลูกนั่นเเหละ!"

.

.

จากนั้นเอเรน..มาช่วยฉันไว..งั้นสินะ?

 

ตัดมาที่ปัจจุบัน

พลั่ก! พลั่ก! เสียงต่อยนี่ ดึงฉันให้ออกจากภวังค์ ใครกันนะ

"อย่า! ผลัก ยุ่ง! ผลั่ก กับ! ผลั่ก เธอ! ผลั่ก " ใคร..กันน่ะ...

เเฮ่ก เเฮ่ก ฉันเห็นไอคนที่ต่อยฉันนอนอยู่อย่างเเน่นิ่ง

"นาย..รีไวล์..?" 

"เออ ฉันเอง เป็นไงล่ะ ปากดีอยากกลับเองน่ะ" ชิ ไม่น่าปากดีเลยเรา

"ฉ-ฉันไม่ได้เป็นอะไรซะหน่อย" ฉันพยายามลุกขึ้น

ตุบ!

"หึ สุดท้ายก็ร่วง" หนอย หยุดนะ! เกลียดรอยยิ้มนั่นชำมัด

"ฉันไปเองได้น่า.."

"ปากดี เดี๋ยวก็โดนเหมือนเมื่อกี้อีกหรอก ฉันจะสมน้ำหน้าให้"

"มานี่-!" อ๊ะ! ทำไรเนี่ย

พรึ่บ! 

"มาอุ้มฉันทำไม่เนี่ย!" ประเด็นมันไม่ใช่ท่าเจ้าหญิงธรรมดา มันเป็นท่าเเบกปูนอ้าากก นายรีไวล์ !!!

"เฮ้ยยยย ปล่อยฉ้านน นายรีไวล์ ไอคนบ้า! ปล่อยสิเฮ้ย!"

"เงียบๆไปเถอะ เดี๋ยวฉันก็ปล่อยลงน้ำเลย อยากหรอ?" ฉันเงียบ

"หึ" หึไรละ ต่อยมั๊ยห้ะ!

End Mikasa Talk

 

Levi Talk :

ระหว่างทางกลับบ้าน..เนื่องจากไม่ได้กลับด้วยจักรยานเลยต้องเดินเอา

"โฮ่ย...ยัยบ้า เธอนี่หนักเท่าไหร่เนี่ย หนักชำมัด" ผมถาม เเต่ไม่มีเสียงตอบรับ

"นี่ยัยเถื่อน!" เงียบ...

ผมเหลือบไปเห็น ยัยนี่หลับไปเเล้วเเฮะ เเต่ๆ! กระโปรงๆ มันสั้นเกินไป ผมรีบหันหน้าหนีทันทีเมื่อเห็นต้นขาอ่อนของยัยนั่น ผมรีบวางเธอลงเเละอุ้มท่าเจ้าหญิงเเทน (ท่าปกตินั่นเเหละค่ะ เเค่กๆ)

ระหว่างที่ผมเดิน ก็ได้ยินเสียงต่างๆของคนอื่นๆ "เเกๆดูนั่นดิ หล่อชำมัดอะ อร้ายย เเฟนเค้าดูน่ารักกันจังเลยเนาะ ดูสิสวยก็สวย หว๊านหวานจนมดขึ้นละจ้าา!! กรี๊ดด" พ-พวกเขาคงจะไม่ได้หมายถึงฉันกับยัยนี่หรอกนะ..

กรี๋ง--ก่อง--

"ฮืออ มาละจ๊ะ!" 

"นี่ครับคุณน้า เมื่อวานตอนที่ทำกิจกรรม มิคาสะเขาตกบันไดครับคุณน้าหัวฟาดพื้นน่ะครับ.."

"ฮืออ ยัยลูกคนนี้ซุ่มซ่าม ทำคนอื่นเขาห่วงกันหมด ขอบคุณพ่อหนุ่มนะจ๊ะ หน้าตาก็ดี จิตใจก็ดี มีเเฟนรึยังล่ะจ๊ะ ^^ ลูกน้ายังว่างนะ"

"อ-อ่า..เอ่อ..ขอบคุณมากครับ.." ผมหน้าเเดงนิดหน่อย บ้าน่า อะไรกัน

"ยังไงช่วยพามิคาสะไปที่ห้องหน่อยนะจ๊ะ อยู่ชั้น2 ทางซ้ายมือจ่ะ มีชื่อเเปะหน้าห้องอยู่"

"อ่า..ครับ" 

 

ตุบ!

 

เฮ่อ ยัยนี่หนักชำมัด ยังไงก็รีบไปดีกว่า พรุ่งนี้ก็วันเสาร์ด้วยงั้นสินะจะได้พักซักที...

"ดูๆไป ยัยนี่..ก็สวยดีเหมือนกันเเฮะ.." ผมจ้องหน้าเธอซักพัก เวลาเธอนอนดูไม่มีพิษภัยเหมือนตอนตื่นเลยเเฮะ ก็น่ารักเหมือนกันนิ....อ-อะไรนะ ผมพูดอะไรออกมาเนี่ย..! ไม่ได้ๆ รีบไปดีกว่า

"งั้นคุณน้าครับผมไปก่อนนะครับ ขออภัยที่รบกวนนะครับ"

"รบกวนอะไรจ๊ะ พ่อหนุ่มช่วยลูกป้าไว้ น้าสิต้องขอบคุณ ไว้วันหน้ามาใหม่ได้นะจ๊ะ น้าจะทำอาหารรอ^^"

"ครับ ขอบคุณครับ"

"สวัสดีครับคุณน้า" ผมกล่าวลาเเม่ของมิคาสะ

"จ้า"

 

ดูๆไป ครอบครัวยัยนี่ก็ไม่ได้เป็นครอบครัวที่คิดไว้นี่ เเล้วอะไรที่ทำให้ยัยนั่นเป็นเเบบนั้นล่ะ...

"หึ...น่าสนใจ" ผมพึมกับตัวเองเบาๆ เเล้วเดินออกมา..

.

.

.

--- || คุยกับนักเขียน || ---

สวัสดีค่ะ กลับมาเเล้วนะคะ 

ถ้าสั้นไปก็ขออภัยด้วยค่ะ

เจอกันวัน พฤหัสค่ะ >:3

            - SeouL -

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

84 ความคิดเห็น

  1. #65 555? (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 มีนาคม 2563 / 18:51

    ฮั่นแน่~~แอบชอบเค้าก็บอก​ อย่ามาซึนเดเระ

    #65
    0
  2. #17 47884lovelove (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2562 / 17:02
    แอบสนใจหรอ~รีไวล์~
    #17
    1
    • #17-1 iix_Zenz(จากตอนที่ 8)
      5 ธันวาคม 2562 / 09:26
      ก็เเหมม จะไม่ให้สนใจได้ยังไงละค้าาา >w<
      #17-1
  3. #16 Rose Ackerman (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2562 / 03:09
    https://image.dek-d.com/27/0789/5371/128288809 ♡รอๆนะไรท์
    #16
    1
    • #16-1 iix_Zenz(จากตอนที่ 8)
      5 ธันวาคม 2562 / 09:25
      ค่าาา <3
      #16-1