[Levi x Mikasa] 助けて..I Really Love You.

ตอนที่ 18 : Episode 15 เเย่ลง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 298
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    19 มี.ค. 63

ณ โรงพยาบาลเเห่งหนึ่ง

 

เเสงเเดดจากผ้าม่านสีกรมสาดส่องเข้ามาในห้องเล็ก ส่องผ่านชายหนุ่มผู้เฝ้าหญิงสาวให้ตื่นขึ้น

เมื่อเขาลืมตาขึ้นมาก็เห็นหญิงสาวผู้นั้นมองตรงไปเเบบไร้จุดหมาย สร้อยคอของเธอเป็นสีดำออกม่วง ดวงตาของเธอนั้นเหม่อลอย ตาสีนิลมองลงไปก็เหมือนกับเหวลึกที่ไม่มีวันสิ้นสุด หญิงสาวรู้ตัวว่ามีใครกำลังเฝ้าเธอ เเต่เธอก็ไม่สนเขาเลย

 

"มิคาสะ..." ชายหนุ่มเรียกเธอ

"นี่..มิคาสะ..ตอบอะไรฉันหน่อยสิ.."

"...ไม่จำเป็น.." เธอตอบเขา

"เธอ..โกรธฉันงั้นหรอ..? ที่เธอเห็นมันเป็นเรื่องเข้าใจผิดนะ"

"เปล่า...ช่างมันเถอะ..ฉันว่า..นายควรไปได้ละ"

"เเต่..ใครจะเฝ้าเธอล่ะ?"

"ฉันดูเเลตัวเองได้ ไปเถอะ"

"เเต่ว่า.."

"ไปซะ!"

คำพูดของหญิงสาวทำให้ชายหนุ่มต้องเดินออกจากห้องไปเเบบเลี่ยงไม่ได้ ถ้าขืนอยู่ต่อเธอคงจะเกลียดเขาไปมากกว่านี้เเน่ๆ

.

.

.

"อึก...ฮึก..ฮืออ.."

 

Levi Talk

ตั้งเเต่วันนั้น ผมก็ไปเฝ้าเธอทุกวันโดยที่เธอไม่รู้ เธอคงเกลียดผมจริงๆเเล้วสินะ

.

.

.

หลังจากนั้น 1 อาทิตย์ให้หลัง

"เดินไหวรึปล่าวมิคาสะ"

"อืม ฉันเดินได้"

"เธอยังโกรธฉันงั้นหรอ?"

"ใครบอกล่ะ ปล่อยได้ละ" ผมจึงรีบปล่อยมือจากตัวเธอ

 

ณ โรงเรียนมัธยมนากาโอวะสึ

มิคาสะเริ่มจะไม่คุยกับผมทั้นที่บ้านเเละที่โรงเรียน นี่ผมต้องตามง้องั้นหรอเนี่ย? ว่าเเต่ผู้หญิงเค้าง้อกันยังไงนะ

"มิคาสะ ฉันซื้อตุ๊กตามาให้" ผมยื่นตุ๊กตาหมีน้อยสีน้ำตาลให้เธอ ผู้หญิงนี่เค้าชอบอะไรเเบบนี้จริงๆหรอ;-;

"นี่ ฉันว่านายควรหาเหตุผลอื่นในการง้อฉันดีกว่านะ"

"เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันง้อ" ผมตอบกลับ

"ก็...ฮึ่ยชิ ! ช่างมันเถอะ" เเละมิคาสะก็หันหน้าไปอีกทาง

"อะไรของเธอเนี่ย"

End Levi part

 

Mikasa part

เฮ่อ หลังจากต่อร้องต่อเถียงที่ไร้สาระกับตานั่นมาเเล้วทำเอาฉันปวดหัว รีบกินยาดีกว่า

"อึก" เสียงสะอึกในลำคอโบ่งบอกว่าฉันเพิ่งกินยาไปได้3เม็ด ว่าเเต่ปกติฉันต้องกิน 2 เม็ดนิ...คงไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง เพราะยังไงยาที่เเม่ฉันให้มาก็ต้องกิน

"เอาล่ะนักเรียน มาเริ่มเรียนกันเลยดีกว่า เปิดหน้า42.." สิ้นเสียงของอาจารย์ สติของฉันก็กลับมาจดจ่อกับกระดานดำอีกครั้ง

 

'เธอต้องกินยานี้ควบคู่กับยานี้ เพราะอาจจะมีผลข้างเคียงได้หากเธอทานเกิน เเละจำไว้ว่ายาที่เธอเคยทานอยู่ก็ห้ามทานเช่นกัน'

"เฮือก!" อะ..เอ๊ะเมื่อกี้มันอะไร เหมือนจะจำอะไรบางอย่างที่คุณหมอบอก..

 

"มิคาสะ อัคเคอร์เเมน เธอเป็นอะไรรึปล่าว หรือเธอยังไม่หายดีจากอุบติเหตุ?"

"อ่า..คงจะประมาณนั้นมั้งคะ งั้นหนูขออนุญาตไปห้องพยาบาลนะคะ"

"อืม ได้สิ เขียนใบรับรองที่ห้องพยาบาลด้วยนะ"

"ค่ะ.."

"ผมขอไปด้วยได้ไหมครับอาจารย์" หืม? ใครน่ะ

"ได้สิ เฮย์โจว" ห้ะ..? นายนั่นอีกเเล้วหรอ จะมาทำฉันปวดประสาทอะไรอีกล่ะยะ

 

"มาทำไม.." ฉันเปิดประโยค

"มาดูเธอไง ถ้าเธอคิดสั้นฆ่าตัวตายมาจะทำยังไงล่ะ" ...

"...ฉันทำเเน่ เเต่ไม่ใช่ตอนนี้"

"หะ!? อะ..อะไรนะ นี่เธอ"

"ช่างเถอะ ฉันล้อเล่นน่ะ" 

เเละฉันก็รีบเดินหนีเขา

 

หลังจากที่ฉันไปห้องพยาบาลมาก็รีบกลับมาเรียนทันที

 

เวลาพักเที่ยง

ฉันนั่นทานข้าวอยู่คนเดียวที่ใต้ต้นไม้ต้นเดิม ก็รอนายนั่นอยู่นี่นะ

ว่าเเต่ฉันงอนเขาเเละฉันจะรอทำไมกันล่ะ?

"มิคาสะ.."

"หืมอะไร..มาเเล้ว..." 

"หรอ..." ฉันยังพูดไม่จบประโยคก็มองขึ้นไป

"ต้องการอะไร..เพตร้า" 

..ติ๊ก..

"หึ ก็ไม่อะไร ก็เเค่จะมาสั่งสอนคนทำผิดน่ะ เล่นไว้ซะเยอะเลยนะยะครั้งที่เเล้วน่ะ"

"ทำเอาลูกน้องของฉันเจ็บ"

"อึก!" ยัยนั่นดึงคอเสื้อฉัน

เพตร้าเเละพวกของเธอพาฉันมาที่ห้องน้ำข้างๆกับสะพานข้ามเเม่น้ำ ซึ่งเเน่นอน ที่นั่นมันเปลี่ยว

"ทำไว้ซะเจ็บเเสบจริงๆ ดูซิเเบบนี้เธอจะยังรู่สึกยังไง"

ตุบ

"อึก!" มีผู้ชายตัวใหญ่ๆมาต่อยที่ท้องของฉัน

ชิ..ฉันสวนกลับไปนานเเล้ว ถ้าไม่ใช่พวกของยัยนั่นจับฉันเเละมัดฉันไว้

"จึก!" มันต่อยซ้ำที่เดิม ให้ตาย พวกมันรู้จุดอ่อนของฉันรึไง ตอนที่ฉันโดนรถชนก็เจ็บที่ท้องนะ!

"เธอ...ตะ..ต้องการอะไรอีก..." 

"ก็ไม่หรอกนะ เเค่อยากให้เธอไม่อยู่เท่านั้น"

สวบ เพตร้าล้วงกระเป๋าเสื้อฉัน

"หืม..นี่อะไรน้าา ในห้องฉันเห็นเธอกินอยู่เปิดประจำเลย..คงจะสำคัญสินะ..ฉันสงสัยจังเลยว่าถ้ามันหายไปเธอจะทำยังไง?..หึ" ยัยนั่นหยิบยาที่คุณเเม่ให้ฉันไว้ไป

"เอ๊ะ! นี่! เอามาเดี๋ยวนี้นะ!" ไม่ๆ ยานั้นของฉันน่ะ

จี้สร้อยคอของฉันเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำ

"ไม่ๆๆๆ เอามาฉันขอร้อง"

"ว้าว...สร้อยขอของเธอนี่สวยใช้ได้นะ เปลี่ยนสีได้ด้วยอีกต่างหาก...พวกเเก..ไปเอามันมา!" ห้ะ !? ยัยนั่นสั่งลูกน้องให้มาถอดสร้อยขอของฉัน

"ไม่นะ หยุดเดี๋ยวนี้!"

"เห..สวยจริงๆเลย งั้น...ฉันขอนะ หึ"

"เฮ้พวกเรา เหมือนเราลืมอะไรรึปล่าวน้าา...?" เพตร้ามองไปยังพวกของเธอเเละจบด้วยการมามองฉัน

"นี่ไงล่ะ..หึ" ยัยนั่นเเกว่งขวดยาของฉันที่เเม่น้ำ

"มะ..ไม่..ไม่นะไม่ อย่าฉันขอร้อง" 

"เห...เธอน่ะขอร้องเป็นด้วยหรอ หึ.."

"เธอ..ต้องการอะไร ฉะ..ฉันจะหามาให้"

"งั้นหรอ..ฉันต้องการทุกอย่างที่เป็นของเธอ..มาเป็นของฉัน..เธอทำได้มั๊ยล่ะ?" ทะ..ทุกอย่าง...?

"อะ..มะ..ไม่!" 

"เเหม เรื่องมากจังนะเธอ งั้นก็บอกลายาโง่ๆของเเกไปได้เลย!" 

ฟิ้ว...

"อ๊ะ! ไม่! ขอร้อง...!!!!!"

จ๋อม

..ตะ..ตกไปเเล้ว...

"ไม่นะ ไม่ๆๆๆ"

"หว๋าตายจริง ถ้าเธอตกลงเเต่เเรกคงไม่เป็นเเบบนี้สินะ หึๆๆๆ"

ฮ่าๆๆๆ 

"เเละสร้อยคอนี้..ฉันขอนะจ๊ะ มิคาสะจัง ฮ่าๆๆๆๆๆ!" มะ..ไม่ ฉันเริ่มไม่มีเเรงเเล้ว..

ยาของฉัน สร้อยของฉัน..

"อะ....อะ..เอา...มา..."

"บายนะจ๊ะ มิคาสะจัง:)"

เเละพวกนั้นก็เดินหายไป...

 

 

"อึก! อ๊ะ! เฮือก!" ฉันพยายามลุกขึ้นเเต่ก็ล้มลง

"ฮึบ! ขะ..ขอร้อง..." ฉันจับราวสะพาน พยายามพยุงตัวเองให้ลุกขึ้น

ทะ..ทำไม เปลือกตามันหนักขนาดนี้นะ!

"อึก!..ใครก็ได้..ช่วยด้วย...ชะ..ช่วยฉันด้วย....."

 

วูบ....ตุบ

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

84 ความคิดเห็น

  1. #77 Paworasa_a (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 10:36

    มาต่อเร็วๆน้า

    #77
    0
  2. #75 Rose Ackerman (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 06:11

    เวลาสำคัญๆรีไวล์หายไปไหนค่ะ...สงสารมิคาสะ(มาต่อไวๆนะไรท์https://image.dek-d.com/27/0789/5371/129729626

    #75
    1
  3. #73 555? (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 มีนาคม 2563 / 16:43

    นึกว่าจะไม่มาซะแล้ว:-: แต่งต่อไปนะคะ~

    #73
    1
  4. #72 popangniem (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 มีนาคม 2563 / 15:11
    รอตอนต่อไปนะคะ มิคาสะจะทำยังไงต่อไป รีไวล์จะมาช่วยมั้ย
    #72
    0