[Levi x Mikasa] 助けて..I Really Love You.

ตอนที่ 14 : Episode 12 ความสุข

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 253
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    21 ธ.ค. 62

ณ วันต่อมา ณ บ้านมิคาสะ

 

Levi Talk :

"นี่รีไวล์ ไปสวนสนุกกันมั๊ย?" มิคาสะถามผมพลางชูใบเเผนที่สวนสนุก พูดชื่อดีๆก็ได้นี่นา

"น่าสนใจนะ เอาสิ" ไม่ได้ไปสวนสนุกนานเเล้วนะเนี่ย

"งั้นนายก็ไปเเต่งตัวซะ"

"อ่า.."

 

หลังจากเตรียมตัวเสร็จ

"วันนี้จะต้องสนุกเเน่เลย!" ยัยนั่นดูตื่นเต้นใหญ่เลยเเฮะ

"คึกมาจากไหนล่ะ?"

"ก็ฉันไม่เคยไปนี่นา" ยัยนี่น่ะหรอไม่เคยไป?

"เธอ..ไม่เคยไปงั้นหรอ?"

"อืม...ตั้งเเต่เด็ก ฉันไม่ค่อยอยู่กับคุณเเม่ คุณเเม่มักจะไปทำงานเเบบนี้ เลยทำให้ฉันไม่ค่อยมีเวลาน่ะ"

"งั้นหรอ..." น่าสงสารเเฮะ จำได้ว่าตอนเด็กๆเเม่เราก็พายัยนี่ไปเที่ยวบ่อยๆนี่นา ลืมเเล้วงั้นหรอ?

 

'พี่รีไวล์...ฮึก'

'เป็นอะไรมิคาสะ ร้องไห้ทำไม'

'ไอ-ไอติมของหนูมันตกไปเเล้วอะ ฮือ...'

'นี่ ไม่เป็นไรนะ เอานี่ เอาของพี่ไปกินซะ'

'ไม่เป็นไรหรอกค่ะ..ฮือ..'

'เอาน่า เดี๋ยวพี่ไปซื้อใหม่'

'จริงหรอคะ เย้! ขอบคุณค่ะ พี่รีไวล์ใจดีที่สุดเลย'

 

คิดถึงตอนนั้นจังเเฮะ ตอนที่ยัยนั่นยังเด็กก็น่ารักดีนี่

"นี่นาย เหม่ออะไร?" ยัยนั่นสะกิดผม

"ปล่าวหรอก..ไปกันเถอะ"

"อื้ม"

 

ณ สวนสนุกเเห่งหนึ่ง

"โห...สุดยอดไปเลย น่าสนุกจัง"

"อ่า"

จากนั้นยัยนี่ก็เดินหายไปในร้านสะดวกซื้อร้านนึง

"อะนี่นาย!" มิคาสะพูดพลางยื่นไอศกรีมอันนึงมาให้ผม

"ขอบใจ"

"เห๋--- ขอบใจเป็นกับเขาด้วยหรอเนี่ย--"

"เหอะ ฉันทำได้มากกว่านี้อีก"

 

"นี่ๆนาย ไปเล่นนี่กัน!" มิคาสะชวนผมพลางชี้ไปที่รถไฟเหาะ" เฮ้ย! นี่ไม่เล่นของเบาๆก็หรอ!

"อ-เอ่อ..คือ..."

"ไปเร็ว!" มิคาสะดึงมือผม ไม่นะ ช่วยด้วยย

 

ขณะเล่นรถไฟเหาะ

"ย้าหูววววว" มิคาสะทำท่าดีใจ ไม่ตกใจหน่อยรึไงฟะ อึดมาจากไหน ซึ่งมันต่างกันผมที่นั่งช็อกอยู่ข้างๆ

หลังลงมาจากรถไปเหาะ ผมเเทบจะเป็นลม

"อ้าวนาย เป็นอะไรอะ?" จะอะไรเล่า

"ฉ-ฉันว่า ฉันไม่เล่นเเล้วได้มั๊ย"

"อะไรเล่า ปอดเเหกจังเลย เอาน่าามาต่อกันเถอะ" เดี๋ยวก่อนน ม่ายยย!

"ฮือ...ช่วยด้วย.."

 

เรายืนอยู่เครื่องเล่นนรกที่ชื่อว่า...เฮอร์ริเคน...

"โหวว น่าเล่นจัง ไปเถอะนายรีไวล์" อะไรนะ จริงดิ!?

"มิคาสะ ฉันขอเตือน ถ้าเธอยังรักชีวิต อย่าคิดจะลองเจ้านี่"

"เอาน่า ดูสิยังมีคนมาต่อเลย" ผมเห็นคนต่อเเถวขึ้นเครื่องเล่นนรกนี่ประมาณ 6-7 คน นี่คือเหล่านักทิ้งชีวิตสินะ

เเล้วมิคาสะก็ดึงผมให้มาต่อเเถวด้วย ไม่นะ ไม่ ใครก็ได้ช่วยผมที

 

ในที่สุดก็ถึงคิวเรา เเต่ทำไมผมไม่ดีใจวะเนี่ย!

"อ๊ากกกกกกกกก" ผมกรีดร้องพร้อมกับเหล่านักทิ้งชีวิต 6-7 คนนั่นเเต่ต่างกับมิคาสะลิบลับ

"เย้!!! วู้ววว" ดีใจอะไรนักหนาวะเนี่ย! เเล้วทำไมเครื่องนี่มันเล่นนานจังเลย เเถมเหวี่ยงเเรงขึ้นด้วย!

ยาดม! ยาดมอยู่ไหนวะเนี่ย

 

หลังจากลงมาจากเครื่องเล่นนรกนั่น ที่มีความเหวี่ยงเเรงถึง 350 กิโลเมตร/วินาที เเบบไม่มีลิมิต

รู้สึกว่าพระเจ้าจะเห็นใจผมที่ไม่ทำให้ผมอ๊อกออกมา เเทบจะกราบพื้นกันเลยที่เดียว

"เอ้านาย เป็นไรอะ" ยังจะถามอีกยัยถึก

เเต่ดูเหมือนพระเจ้าจะประทานพรให้ผมได้ไม่นาน เพราะในที่สุด...

อ้ววกกกก ตาผมเริ่มปิดลง

"นี่นาย! นาย! นายรีไวล์--" ผมได้ยินเสียงมิคาสะเเละจากนั้น ผมก็ไม่ได้ยินอะไรอีกเลย ใช่ผมช็อกไปเเล้ว

 

 

"อืม..." ผมลืมตามาเห็นเตียงพยาบาลเเละผ้าม่าน ห้องพยาบาลหรอ?

"อ้าว ตื่นเเล้วหรอจ๊ะ?" พยาบาลสาวคนหนึ่งมาหาผมพร้อมกับยา

"อ่า..ครับ..ผมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงหรอครับ"

"อ๋อ มีผู้หญิงสวยคนนึงพามาน่ะจ้ะ" ยัยนั่นหรอ จากนั้นผมก็นึกภาพอะไรได้ลางๆ

 

'หลบหน่อยค่าา! มีคนเป็นลมม หลีกหน่อยเร๊ววววว' เสียงยัยมิคาสะหรอ?

ผมสลึมสลือเห็นตัวเองโดนอุ้มเเบบท่าโปกปูน ช่างเป็นที่ท่าอนาจชำมัด

เเล้วยัยมิคาสะอุ้มยังไงของเธอวะเนี่ย หัวฉันจะถึงพื้นอยู่เเล้วโว๊ยย!

มิคาสะเลยอุ้มผมท่าเจ้าหญิงเเทน อะไรวะเนี่ยผมเป็นผู้ชายนะ!

จากนั้นผมก็เป็นลมอีกรอบเเละไม่รับรู้อะไรอีกเลย

 

"งั้นทานยาด้วยนะจ๊ะ พักผ่อนนิดหน่อยก็กลับบ้านไปเเล้วจ่ะ งั้นเดี๋ยวพี่ให้ญาติเข้ามาเลยนะ"

"ครับ.."

"ตื่นเเล้วหรอ?" มิคาสะถามผม

"อ่า เพราะเธอนั่นเเหละยัยบ้า"

"เอาน่า ฉันขอโทษละกัน เเต่หน้านายตอนเป็นลมนี่ตลกชำมัด ฮ่าๆๆๆ" ยัยนี่หัวเราะ ตลกรึไง

ผมยิ้ม

"โห..นายยิ้มเป็นด้วยหรอ?"

"ก็ใช่น่ะสิ เห็นฉันเป็นหุ่นยนต์รึไง"

"ใช่ ประมาณนั้นมั้ง ฉันไม่เคยเห็นนายยิ้มเลย"

"...เธอคนเดียวที่เห็นนั่นเเหละ" ผมพูดเบาๆเเต่เหมือนยัยนั่นไม่ได้ยิน

"อะไรนะ ฉันไม่ได้ยิน..?"

"ปล่าวหรอก กลับกันเถอะ"

"อะไรเล่า ใครบอกว่าจะกลับกัน ไปจบด้วยบ้านผีสิงกันเถอะ!"

"เธอจะทำให้ฉันเป็นลมอีกรอบ"

"น่าานะ!" ยัยนั่นดึงมือผม นี่ชวนหรือยัดเยียดวะเนี่ย

 

 

วันนี้เป็นวันที่ผมมีความสุขที่สุด(อาจจะละมั้งนะ) ผมไม่ได้มาหาความสุขเเบบนี้มานาน ไม่อยากเชื่อว่ายัยนี่จะทำให้ผมยิ้มได้ขนาดนี้ ปกติผมเป็นคนเงียบๆ ตั้งเเต่พ่อของผมเสียไป ผมก็ไม่เคยยิ้มอีกเลย นานเเค่ไหนที่ผมไม่ยิ้มเเล้วก็ไม่รู้

ขอบใจนะ มิคาสะ อัคเคอร์มัน

.

.

ขอบใจจริงๆ

.

.

--- || คุยกับนักเขียน || ---

สวัสดีค่ะกลับมาเเล้วนะคะ ลงดึกหน่อยขออภัยจริงๆค่ะ ;w;

เดี๋ยวตอนหน้าอาจจะกลับมาปวดตับอีกครั้งต้องรอดูนะคะ

เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยน้า UwU

ใครมีพลอตเรื่องน่าสนใจทักมาได้นะคะ

Fb: Senpazaki Zen

 

เจอกันตอนหน้าน้าา!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

84 ความคิดเห็น

  1. #45 thebobze559 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2562 / 15:52

    มมิคาสะนักทิ้งชีวิตอันดันโลก5555555

    #45
    1
    • #45-1 iix_Zenz(จากตอนที่ 14)
      21 ธันวาคม 2562 / 22:29
      55555มิคาสะผู้เเข็งเเกร่ง 555
      #45-1
  2. #44 47884lovelove (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2562 / 07:37
    เฮียจะตายแล้วหนูมิเป็นฆาตกร5555
    #44
    1
    • #44-1 iix_Zenz(จากตอนที่ 14)
      21 ธันวาคม 2562 / 22:29
      ความฝันของหนูมิ 55555
      #44-1
  3. #43 dark show (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2562 / 07:00
    อบอุ่นจังเลยยยยยย
    #43
    1
    • #43-1 iix_Zenz(จากตอนที่ 14)
      21 ธันวาคม 2562 / 22:29
      ขอบคุณน้าาา เรื่องของรีดก็น่ารักมากๆเลย >w<
      #43-1
  4. #42 Rose Ackerman (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2562 / 03:34
    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-big-07.pngสูู้ๆนะ
    #42
    1
    • #42-1 iix_Zenz(จากตอนที่ 14)
      21 ธันวาคม 2562 / 22:28
      ข่อมคุงค่าา ;w;
      #42-1
  5. #41 2 0 0 4' (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2562 / 23:13

    ปะ.. กลับบ้าน กลับไปเล่นโยกเยกบนเตียงกันต่อ.. เครื่องเล่นยักษ์หรอจะสู้โยกเยก!
    #41
    2
    • #41-2 iix_Zenz(จากตอนที่ 14)
      21 ธันวาคม 2562 / 22:28
      อยากเเต่งเหมือนกันเเต่กลัวบิน 555555

      มิคาสะ: น-นั่นมันเครื่องเล่นอะไรน่ะ คนบ้า! >w<
      รีไวล์: เธอคิดไปเอง มิคาสะ
      #41-2