(END) 7th Sense (MarkBam)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 22,633 Views

  • 262 Comments

  • 2,063 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    65

    Overall
    22,633

ตอนที่ 51 : Before 2 years. (100%) To :แบม and kkbamx2mb ^ ^

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1530
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    18 ธ.ค. 60





**หากลืมเนื้อหาหลัก...ถ้าขยันก็เปิดไปทวนก่อนได้เนาะ...แต่ถ้าขี้เกลียดก็...ช่างมันเนาะ อ่านพอรู้^^**






ก่อน 2ปี 




ผมเพียงตื่นขึ้นมาในเช้าวันหนึ่ง...วันที่ชีวิตของผมยังเป็นปกติสุขในทุกๆอย่าง...วันที่มีแสงแดดสาดส่องเข้ามาผ่านม่านสีครีม...ในบ้านหลังใหญ่ ใจกลางเมืองหลวง
           ผนยังคงนั่งนิ่งอยู่บนเตียงนุ่มหลังเดิม ความยับยู่ยี่ของผ้าปูสีขาวสะอาดคงเป็นสิ่งบ่งบอกได้อย่างดีของการมีอยู่ของสิ่งมีชีวิตในเมื่อคืน หัวสมองผมมันบีบกันดังตุบๆอยู่ภายใน
ภาพ.......
เรื่องราวต่างๆ.......
ไหลวนเวียนเข้ามาในหัวไม่หยุด มันบีบเค้นรอบหัวสมองผมจนเจ็บหนึบไปถึงแกนกลางหัวผมยกมือขึ้นกุมศรีษะตนเองไว้แน่น หวังว่าจะช่วยบรรเทาอาการเจ็บปวดภายใน เส้นเลือดปูดนูนออกมาตรงขมับทุกครั้งที่ภายในบีบรัดเสียงดังตุบตับ...ผมทนไม่ไหว....ก่อนที่สติทุกอย่างจะดับวูบลงไปอีกครั้ง....




           ผมตื่นขึ้นมาอีกครั้งในห้องสีขาวสะอาด มองต่ำเรื่อยลงมาพบเพียงสายระโยงระยางต่างๆมากมายรายรอบตัวผม...ผมมองเห็นไอร้อนจากลมหายใจของตนขึ้นฝ่าในยามที่ผมหายใจออก....ผมกำลังใช้เครื่องช่วยหายใจอยู่..
            เกิดอะไรขึ้นกับผม........
            ผมหลับไปนานเท่าไหร่......

"มาร์ค..มาร์คฟื้นแล้ว!!!"
เสียงแหลมของเจ้เฮอร์ชี่ผู้จัดการส่วนตัวผมดังขึ้น...เธอกระวีกระวาดวิ่งออกไปร้องเรียกหมอและพยาบาลที่อยู่ด้านนอก ไม่นานนักหมอและพยาบาลอีกหลายชีวิตก็วิ่งกันกรูเข้ามารายล้อมรอบเตียงผม...ผมเห็นห้องนี้วุ่นวายไปหมดหลังจากวินาทีนั้น หมอชูป้ายรูปต่างๆให้ผมตอบ นับเลขบ้าง อ่านหนังสือง่ายๆบ้าง เยอะแยะไปหมด...






"ผมหลับไปนานแค่ไหนแล้ว.." ในขณะที่ผมนั่งงอยู่บนเตียงกว้างของโรงพยาบาล ผมถามกับเจ้เฮอร์ชี่...เธอนั่งร้องห่มร้องไห้อยู่นานจนตอนนี้เริ่มสงบลงแล้ว

"ฮึก เจ้คิดว่ามาร์คจะไม่ตื่นมาแล้ว...หลับไปนานตั้ง3เดือนกว่าๆ ฮื้อออ ฮึก " ผมยกมือขึ้นลูบหลังเจ้แก่เบาๆเป็นการปลอบ
"นานขนาดนั้น..." ผมพูดกับตัวเองเบาๆ...ผมคิดว่า

ผมคงกำลังหลับฝัน....และช่างเป็นฝันที่ยาวนาน.........

น่าแปลกตรงที่...ผมจำมันได้ทุกเรื่องราว......

"เจ้......ผมตัดสินใจแล้ว"

เฮอร์ชี่หยุดร้องไห้สะอึกสะอื้นในทันที เธอยกมือขึ้นปาดน้ำตามองดูท่าทางจริงจังของดาราซุปเปอร์สตาร์หนุ่ม
"อะ อะไรมาร์ค....ตัดสินใจอะไร.." เธอถามอึกอัก เพราะเริ่มกลัวกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของมาร์ค สายตาที่แน่นิ่งหากแต่แฝงไปด้วยความแน่วแน่มั่นคงนั้น...มันเป็นสายตาเดียวกันกับตอนที่เขาตั้งมั่นว่าจะเข้าวงการเป็นดารา เพื่อตามหาใครคนหนึ่ง..และครั้งนี้ก็เช่นกัน..

"ผมจะลาออกจากวงการบันเทิง...."













หลังจากการตัดสินใจในครั้งนั้น...ผมต้องวิ่งวุ่นจัดการอะไรหลายๆอย่าง บอกลาผู้ใหญ่และแฟนคลับ แต่ก็ยังดีที่มีเจ้เฮอร์ชี่คอยช่วยเหลืออะไรหลายๆอย่าง แกบ่นแล้วก็ตามตื้ออยู่นานเหมือนกัน แต่คงจะเข้าใจว่าผมต้องการแบบนี้จริงๆและไม่คิดจะเปลี่ยนใจ...
           ถ้าถามว่าหลังจากลาออกจากงานในวงการบันเทิงแล้วผมจะทำอะไรต่อ ก็ต้องบอกว่าคงจะต้องหาความมั่นคงในชีวิตของตัวเอง ลองทำอะไรใหม่ๆที่เคยอยากทำเพื่อเปิดประสบการของตนเอง ผมดั้นด้นเรียนจบบริหารมาเพราะฉนั้นก็ต้องอยากทำงานตามสายที่ตัวเองเรียน อีกอย่างเงินของผมก็มีเก็บอยู่มากพอสมควร  เพราะงานในวงการทำแล้วได้เงินไม่ใช่น้อยๆ คงอยู่สุขสบายไปอีกนาน ผมเลือกที่จะทำร้านอาหารขนาดกลาง มันเป็นความฝันและความชอบส่วนตัวอยู่แล้ว อีกอย่างหนึ่งผมมีเพื่อนที่จบด้านการทำอาหารมาโดยเฉพาะ มันมาชวนผมทำร้านผมเองก็ยังว่างและไม่รู้ว่าจะทำอะไรดีจึงร่วมหุ้นกันสร้างร้านขึ้น

           ร้านอาหารของผมดำเนินไปได้ด้วยดีอาจจะเป็นเพราะผมค่อนข้างมีชื่อเสียงอยู่แล้วด้วยแฟนคลับจึงมาช่วยกันรีวิว และก็อาจเป็นเพราะรสชาติของอาหารที่ผมคิดว่าค่อนข้างจะดีและรักษาคุณภาพไว้ด้วย...



คุณคิดว่า1ปีที่ผ่านมาผมไม่ได้ทำอะไรกับความฝันของผมเลยใช่ไหม....

....ไม่หรอก....ผมตามหาเขาตลอด...และ..


ผมเจอเขาแล้ว....




แต่.....


มันยังไม่ถึงเวลา...ที่ผมจะเข้าไปในชีวิตของเขา แต่วันนี้ผมตื่นขึ้นมา....ผมพบกับร่มสีดำคันหนึ่งวางอยู่หน้าประตู....


คงเป็นวันนี้แล้วใช่ไหมยูคยอม...ที่ฉันต้องไปพบกับเด็กคนนั้นอีกครั้ง....นายใช่ไหมที่เอาร่มคันนี้มาให้ฉัน...


ผมเดินไปหยิบร่มคันนั้นมา ตรงด้ามมันสลักชื่อของเจ้าของมันไว้ชัดเจน...


หากความฝันของผมไม่ผิด ตามที่ได้ตกลงกับยูคยอมไว้..เขาจะนำสิ่งหนึ่งมามอบให้ผม และให้ผมนำไปคืนเจ้าของของมัน...มันเป็นวันที่ผมสามารถสร้างโชคชะตาครั้งใหม่ของตัวเองขึ้นมาได้อีกครั้ง....หากผมยังอยากผูกโชคชะตากับคนๆเดิม..ผมต้องเอาร่มไปคืนเขา...แต่หากผมอยากเดินไปในโชคชะตาครั้งใหม่ โดยที่ไม่มีเขา ให้ผมนำร่มนั้นไปทิ้งเสีย....


ผมควรจะทำอย่างไร...

วิ่งวนกลับไปหาวงล้อชีวิตเดิม....
หรือแสวงหาหนทางมีชีวิตครั้งใหม่...โดยลืมเรื่องต่างๆให้กลายเป็นความฝันเสีย...

ผมคิดว่า....


ผมอยากทิ้งมัน.....


ผมยังทำใจให้ลืมความเจ็บปวดนั้นไม่ได้...ผมจะมีความสุขได้อย่างไรเมื่อในหัวผมก็ยังคิดถึงน้องสาวของตัวเองตลอดเวลา.....








แต่ชีวิตของคนเรามันมีทางเลือกไม่มากนักหรอก....



ในตอนที่ผมกำลังเดินทางกลับบ้านด้วยรถคันหรู...ผมมองไปข้างนอกฝนกำลังจะตกลงมา..... ผมมองเลยไปยังกระจกในรถที่สะท้อนไปยังเบาะหลัง...มองเห็นร่มสีดำที่ผมเอาติดรถมาด้วย...ผมคิดว่าจะนำมันมาทิ้งในถังขยะสักที่หนึ่งที่ตัวเองจะไม่คิดกลับมาเอามันกลับไป...

ที่ผมเลือกจะทิ้งมันไม่ใช่ว่าผมไม่รักเขานะ....แต่เพราะผมไม่คิดว่าจะเป็นเรื่องที่ดีหากจะต้องดึงเขาเข้ามาในชีวิตของผมอีก เขาควรเจอคนที่ดี....

เจอคนอื่นหรอ....

ทำไมเริ่มเจ็บวะ...

ให้เราเดินผ่านกันไปโดยไม่รู้จักกันหรอ....

ทำไมใจหายวะ.....

ให้คนอื่นมาดูแลหรอ.....

แล้วถ้ามันดูแลได้ไม่ดีเท่าผมล่ะ.....

ถึงตอนนี้ใจผมเริ่มเว้าโหวง...มันเริ่มเต้นแรง และนึกถึงภาพคนๆหนึ่งฝุดมาทันที!!

ไอ้ท็อป!!

แค่คิดถึงตอนนี้ผมก็เริ่มลนลานขึ้นมา...เริ่มนั่งไม่ติดรถเอาเสียดื้อๆ

ไวเท่าความคิด! ผมรีบหักเลี้ยวรถมุ่งหน้าไปยังถนนเส้นที่เขามักจะเดินกลับบ้านเป็นประจำ แต่ให้ตายเถอะ! รถมันติดแหง็กแทบจะคลานเป็นเต่าเลยด้วยซ้ำ ผมร้อนรน เคาะพวกมาลัยรถเพื่อระบายความร้อนในใจตน! 

รถเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างเต่าเป็นตะคริว ผมทนรอไม่ไหวอีกต่อไป!! รีบเอี้ยวตัวไปด้านหลังหยิบร่มสีดำคันนั้นมาไว้ในมือมั่น ตัดสินใจทิ้งรถคันหรูของตัวเองไว้กลางถนน ไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น ผมโบกวินมอเตอร์ไซค์ที่กำลังขับมาแล้วบอกเส้นทางที่จะไปเจอเด็กคนนั้นทันที...

ให้ตายเถอะ...มันไม่เท่เอาเสียเลย...เมื่อผมไปถึงฝนที่ตั้งเค้าก็ตกลงมาในทันที

ผมมองเห็นแบมแบมอยู่อีกฟากของถนนตรงหน้า..เขายังเหมือนเดิม...ยกกระเป๋าและกระดาษแผ่นใหญ่ขึ้นมาต้านฝน...มันคงเป็นวันนี้ที่เป็นจุดเริ่มต้นของความฝันอันแสนยาวนาน.....

ผมกางร่มคันนั้นออกและเดินข้ามถนนไปหาเขา...อย่างน้อยเจอกันครั้งนี้ขอเก๊กหล่อหน่อยก็ยังดี...

ปักกก..

และเพียงแค่ไหล่ของเราสัมผัสกัน...

วินาทีที่ได้สบกับดวงตากลมคู่นั้นอีกครั้ง......

ผมกลับเจ็บปวดขึ้นมา....

ความรู้สึก ความทรงจำมากมายตีรวนกันในหัวผมอีกครั้ง...และอีกครั้ง.....ผมยังสับสน....

ผมยื่นร่มคันนั้นให้เขา...จับมือของเขามาจับกับมันไว้....ในตอนนั้นเองที่ผมรูตัว...ว่าตัวผมนั้น...


....ผมยังไม่พร้อม....

".....หวังว่าเราจะได้เจอกัน"

ไม่สิ...ผมต้องมาเจอเขาอีกครั้งในวันที่ผมพร้อม.....


"......รอฉันหน่อยนะ"


ผมบอกเขาไปแล้ว...ผมเลือกที่จะเห็นแก่ตัวและให้เขารอผม....


แต่ผมก็ปล่อยเขาไปไม่ได้จริงๆ....


ผมเดินผ่านฝูงชนมากมายอย่างไร้จุดหมาย....

พอรู้ตัวอีกทีก็คิดถึงรถคันหรูของตัวเอง....


ผมรีบหาแท็กซี่แถวนั้นและนั่งกลับไปหารถปอเซ่ที่ผมจอดทิ้งไว้กลางถนน....แต่พอผมกลับไปมันก็ไม่ทันเสียแล้ว...


น้องปอเซ่ถูกยกไปสถานีตำรวจเป็นที่เรียบร้อย....


เฮ้ออออ~



ในที่สุดผมก็เลือกเดินกลับไปหาโชคชะตาที่มีเขา.....ผมบอกแล้วครับชีวิตคนเรามีทางเลือกไม่มาก...แต่ถึงมีมากเราก็เลือกทางเดิม...:)


ทางที่มีใครคนหนึ่งอยู่ข้างๆ.....


รอหน่อยนะครับ...อีกไม่เกิน 2 ปี ผมจะกลับไปสร้างเรื่องของเราขึ้นใหม่...

ผมจะเป็นมาร์คที่พร้อมดูแลเขามากกว่ามาร์คที่เพิ่งออกงานมาในตอนนี้...

ผมจะเป็นมาร์คคนที่ทำให้คุณมีความสุขให้ได้ในทุกๆวันโดยไม่มีเรื่องไหนติดค้างในใจอีก....

ผมจะกลับไปหาคุณ...

คุณคนที่ชื่อ....แบมแบม  คนนั้นแหละ...


แค่รอผมคนนี้อีกเพียงสักหน่อยเท่านั้น..:)






#7thSenseMB

จะมีคนรออ่านอยู่ไหม555


นานไหมคะ..รอพี่มาร์ค55555 ได้คำตอบแล้วเนาะว่าพี่มาร์คหายไปไหนมา...เห็นเข้าใจผิดเรื่องยูคเยอะเลย ยูคแค่เอาร่มมาคืนค่ะ^^ 

ไม่รู้ว่าจะเรียกว่าสเปได้ไหมเนาะ...แต่มันเล่าก่อน2ปีที่แบมต้องรอมาร์คอีก..เพราะมาร์คเวลามันย้อนกลับไปก่อนจะเจอโซเฟียอีกจ้า..

เพราะงั้นไม่ใช่แค่แบมที่รอมาร์ค แต่มาร์คก็รอแบมนะ รอนานด้วย5555

เป็นยังไงก็บอกกันได้นะคะ...เหลือสเปเชียลอีก1ตอน...ตอนที่เขาอยู่ด้วยกัน..รรรรรรรรรรอ หน่อยนะ>< งานเยอะจริง

ด่าได้แต่อย่าด่าแรงจ้า

เอนจอยรีดดิ้ง..^^




#เซนส์มบ

นี่คือสปอย...มาร์คทำอะไรบ้างใน2ปีที่หายไป...แล้วยูคจะคัมแบคไหม...?

ไม่รู้ แต่รอดูกันค่ะ555


สำหรับตอนสเปเซียลตอนนี้มอบให้แฟนฟิคทั้ง 2 คนที่รีเควสมาคล้ายๆกันตรงชื่อตอนเลยค่ะ ขอบคุณมากๆเนอะ

หมดเวลารีเควสสเปเซียลแล้วนะคะ^^
จะทยอยแต่ให้เรื่อยๆค่ะตามที่ขอ..แต่อาจจะนานเพราะงานไม่เอื้ออำนวย
ตอนนี้ก็มาแค่นี้ก่อนค่ะ..ไม่ได้กักแต่อย่างไรแต่คิดได้แค่นี้อยํ่ แถมงานเยอะมาก
เอนจอยรีดดิ้งเรื่องอื่นรอก่อนนะคะ555

#ฝากเรื่อง Mr.M ไว้ด้วยนะคะ..เขาบอกมาว่าพี่มาร์คอบอุ่น อบอุ่นอย่างไรไปลองอ่านรอได้ค่ะ ^^

ท่านสามารถข้ามทอร์กที่มีความยาวมากกว่าเนื้อหาของตอนได้ค่ะ5555

แล้วเจอกัน ^ ^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

11 ความคิดเห็น

  1. #258 Supatcha0923 (@Supatcha0923) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 00:38
    กราบคนแต่งเรื่องนี้ค่ะ เนื้อเรื่องซับซ้อนแต่โคตรสนุก มีเรื่องให้ตื่นเต้นตลอด มีน้ำตาซึมเบาๆ กราบคนแต่งจริง สนุกมากเลยนะคะ สู้ๆนะคะ
    #258
    0
  2. #257 MukJtpss (@MukJtpss) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 12:55
    พึ่งเข้ามาอ่าน สนุกดีคะ ไม่ค่อยได้อ่านแนวนี้ส่วนมากติดมาม่ามากกว่า คือดีมาก ถึงจะต่อแค่นี้ก็พอ &#128522;&#128522;&#128522;
    #257
    0
  3. #256 Ayamu (@firmlove2759) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2561 / 02:02
    สนุกมากเลยค่ะ อ่านแล้วน้ำตาไหลตามเลย รู้สึกสงสารและเสียใจกับการที่ต้องคนที่ตัวเองรักหรือเพื่อนที่ผูกพันกันต้องหายหรือตายไปต่อหน้าต่อตา
    สำหรับแบมแบม มันเป็นความรู้สึกเจ็บ สับสน รอคอย ใครสักคนที่คุ้นเคย
    มาร์ค ความรักความผูกพันต่างๆ การตัดสินใจ อดทนรอ
    ยูคยอม ไม่รู้จะกลับมาไหมแต่ถ้าเราเป็นคนๆหนึ่งที่จำเรื่องราวต่างๆได้ แต่คนที่เราจำได้ ความรู้สึกผูกพันตลอดเวลาที่ผ่านมากับเค้า คนพวกนั้นกับจำไม่ได้คงรู้สึกเจ็บไม่น้อยเลยนะคะ&#128546;
    #256
    0
  4. #251 YuumeMB (@Yukimenishi) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 3 เมษายน 2561 / 12:47
    พึ่งจะได้อ่านค่ะ รอค่ะ >\\\< น่าล้ากกก เราชอบอะ
    #251
    0
  5. #245 fon zazaa (@pornsawan690) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 16:43
    รอยุนะคะ
    #245
    0
  6. #244 JJJMMM (@JJJMMM) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2560 / 21:36
    อ่านอยู่ค่ะ ชอบมากกกกก รอน่ะคะ
    #244
    0
  7. #242 Rueangpat_38 (@Rueangpat) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2560 / 02:49
    รีบมาต่อนะะะะะ
    #242
    0
  8. #239 Mp55667788 (@Mp55667788) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 16:11
    รอออออค่า
    #239
    0
  9. #237 Rabbit_N (@nadia_nora_nn) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 21:59
    เราว่าเราเข้าใจนะเราว่ามาร์คจะบอกว่า ยูคยอมนำร่มมาให้สื่อว่าทุกอย่างในความฝันเป็นจริงและรู้ว่าเเบมเป็นเจ้าของ ร่มไรงี้มะ?/// ไม่รู้นะ ^^
    #237
    0
  10. #232 kamonrat852a1 (@kamonrat852a1) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 00:39
    อะไรอ่ะมาร์คจำผิดคนหรือเปล่ารอค่ะ
    #232
    0
  11. #231 prawiioo_BG (@prawiioo_BG) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 09:47
    เอิ่มมมมม.....แบมจ้าแบม แบมเป็นคนให้เด้อออ
    #231
    0