(END) 7th Sense (MarkBam)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 22,670 Views

  • 263 Comments

  • 2,062 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    21

    Overall
    22,670

ตอนที่ 50 : ~Special~ 7th Sense (Baby comeblck to me) 777.777%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1695
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    23 ส.ค. 60

ร่า


                                       .................2 ปีต่อมา ......................

กรุ๊งกริ๊ง~

เสียงกระดิ่งแขวนบริเวณบานประตูดังขึ้น พร้อมกับบานประตูกระจกใสที่ถูกเปิดออกอีกครั้ง หลังจากที่มันถูกปิดล็อคไปเมื่อ4ทุ่มของเมื่อคืนนี้... 
ตอนนี้เป็นเวลาเก้าโมงเช้าของวันใหม่ เจ้าของเรียวขาสวยก้าวเข้ามาด้านในร้านเล็กที่ประดับตกแต่งไปด้วยรูปภาพและงานศิลปะที่เจ้าตัวรังสรรค์ขึ้น มือบางเอื้อมไปหันป้ายห้อยที่ติดอยู่ตรงบานประตูกระจกให้หันตัวอักษรที่ขึ้นว่า close เป็นคำว่า open เพื่อเตรียมต้อนรับลูกค้ากลุ่มใหม่ที่กำลังจะทยอยเข้ามาในเวลาอันไม่ช้า....
ร้านนี้เป็นร้านขายของที่ระลึกทำจากงานศิลปะโดยฝีมือของเจ้าของร้าน...มีตั้งแต่ร่มคันสวยที่ถูกเพ้นลวดลายสวยงามไม่เหมือนใคร เครื่องประดับที่ทำขึ้นมาเองไม่ว่าจะเป็น สร้อยคอ สร้อยแขน แหวน หรือนาฬิกา เอาเป็นว่าของทุกอย่างที่สามารถดัดแปลงแต่งเติมให้กลายเป็นงานศิลปได้นั้นมีทั้งหมดในร้านเล็กๆแห่งนี้ แม้แต่รูปภาพที่แขวนอยู่บางรูปก็ยังขายเลยก็ว่าได้...
และเพราะเป็นของที่มีเพียงชิ้นเดียวในโลกเท่านั้นจึงมีลูกค้าที่สนใจสั่งซื้ออยู่มากมาย ของในร้านสามารถขายได้เรื่อยๆโดยไม่ค้างสต็อกแน่นอน
ร้านของเขาตั้งอยู่บริเวณฟากหนึ่งของตึกเล็กๆกลางสี่แยกไฟแดง...มองทะลุกระจกออกไปนอกร้านจะเห็นสี่แยกไฟแดงที่มีผู้คนเดินกันขวักไขว่....เหตุผลที่เขาเช่าตึกตั้งร้านอยู่บริเวณนี้น่ะหรอ?

....เขาเพียงแค่อยากรอใครบางคน คนที่เขาก็ไม่รู้ว่าใคร...คนที่เขาสัมผัสได้จากอาการเต้นของหัวใจและความรู้สึกภายในจิตใจว่า...เขาคนนั้นจะกลับมาหาอีกครั้ง...จึงให้ชื่อร้านนี้ว่า "Sense" 


ต่อ


แบมแบมเมื่อจัดการร้านทุกอย่างเรียบร้อยจึงกลับไปนั่งประจำเคาน์เตอร์ในร้านรอคอยให้พนักงานพาสทามมาประจำหน้าที่อย่างเช่นทุกวัน ความจริงแบมแบมมีหน้าที่เพียงเปิด ปิดร้านดูแลจัดการและ ประดิษฐ์งานศิลปะของเขาอยู่อีกห้องหนึ่งซึ่งเป็นห้องเล็กๆมีเพดานกระจกคั่นไว้เพื่อให้ลูกค้าสามารถมองเข้าไปดูเขารังสรรค์ผลงานศิลปะได้..มันเป็นเสน่ห์อีกอย่างหนึ่งของร้านเล็กๆแห่งนี้ ความสวยงามและการตกแต่งอย่างเป็นศิลปะเรียกให้ลูกค้าทุกเพศทุกวัย และทุกชนชาติที่เดินผ่านไปมาต่างแวะเข้ามาชมและเก็บรูปสวยๆ ก่อนจะออกไปก็มักซื้อของที่ระลึกติดไม้ติดมือกลับไปด้วย ที่นี่จึงถือเป็นทำเลทองเลยก็ว่าได้ ครืดด ครืดดด ในขณะที่เขากำลังดื่มดั่มกับบรรยากาศภายในร้านและเปิดเสียงเพลงครอเบาๆอยู่นั้น เสียงโทรศัพท์ที่ตัวเองวางไว้บนเคาน์เตอร์ก็เรียกสติของเขาให้ก้มลงไปมองมัน หน้าจอปรากฏชื่อของคนโทรเข้ามาชัดเจน มุมปากของเขายกยิ้มขึ้นก่อนจะรีบกดรับสายเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันมานาน "ว่าไงครับ..ยองแจ?" เขากรอกน้ำเสียงอารมณ์ดีส่งไปให้ปรายสายก่อนจะถูกตอบกลับมา /ขนลุกก!! ไอ่สัสพูดเพราะเชียวนะมึง/ ยองแจกระแทกเสียงตอบกลับมาทำให้แบมแบมหัวเราะร่าออกมาในทันทีเพราะเขาแกล้งแหย่เพื่อนได้สำเร็จ "กูก็พูดเพราะอยู่แล้วป้ะ ฮ่าๆๆ แล้วโทรมานี่มีไร?" /เพราะกะผีสิ! พูดกะเพื่อนไม่ต้องดัดจริตมากก็ได้/ "เออๆ แล้วไอ่เหี้ย ไอ่สัส ไอ่ตูดเป็ด มึงมีไรครับ โทรมาเผื่อ" /ไอ่ห่าาา กวนตีนกู.. กูโทรหาเพื่อนอ่ะไม่ได้หรอ!? คืองี้ ความจริงกูอะไรดีๆมาบอก คือพี่ที่กูรู้จักในวงการบันเทิงอ่ะ มันกำลังจะมีเปิดกล้องหนังตัวใหม่เว้ยละทีนี้มันอยากได้คนช่วยมันจัดฉากแล้วก็พวกองค์ประกอบภาพคืออยากได้ฝ่ายอาร์ทฝีมือดีๆอ่ะ แล้วมันจำมึงได้ว่ามึงเป็นเพื่อนกู เคยทำงานแบบนี้ช่วงเรียนมหาลัยไง มันได้ดูผลงานมึงตอนนั้นละชอบ เลยติดต่อกูให้กูมาติดต่อมึงให้หน่อยงี้...เอ้ออ....พูดซะเหนื่อยเลยกู/
ผมฟังสิ่งที่ยองแจพูดและเข้าใจหมดทุกคำแต่....
"....................."

"............"

".....แบม....มึงได้ยินที่กูพูดรึป่าว?"

"......กูไม่สนวะแจ....มึงก็รู้ว่ากูมีร้านอยู่.."
/แต่ไปถ่ายหนังที่ลาสเวกัสเลยนะเว้ย..มึงอยากไปไม่ใช่หรอ? แล้วถ้ามึงรับงานนี้นะแบม อนาคตมึงไปได้ไกลแน่ มันเป็นงานใหญ่ มึงจะได้ทำงานตรงสายที่เรียนมาด้วยไง รุ่งกับรุ่ง../ "ไม่ว่ะ...กูไม่อยากทำงานในวงการแล้ว กูอยากทำร้านนี้แหละกูไม่อยากทิ้งร้าน.." /...../ ยองแจเงียบไป...ผมก็เงียบตามไปด้วย...เราปล่อยให้สายระหว่างเราเงียบไปสักพัก..ก่อนที่ผมจะได้ยินเสียงถอนหายใจออกมา /กูถามมึงจริงๆนะแบม....มึงยังรอเขาอยู่อีกหรอวะ คนที่มึงไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร มึงไม่รู้แม้กระทั่งชื่อเขาอ่ะนะ../ เสียงของมันจริงจังขึ้นมาในทันที ".....อืม..กูรอ" 

ผมตอบกลับมันไป ผมจำได้ว่าเมื่อสองปีก่อนตอนที่ผมเจอผู้ชายคนนั้น พอผมกลับไปถึงบ้านผมก็ไล่ถามคนที่บ้านใหญ่เลยว่ามีใครมาที่บ้านไหม มีใครมาเอาร่มผมไปไหม...แต่ทุกคนก็ทำหน้างงไม่ต่างกัน ผมเป็นบ้าอยู่นานเดินตามถนนขอดูกล้องวงจรปิดทั่วหมู่บ้านก็ไม่มีใครมีท่าทางเหมือนเขา...ผมเล่าเรื่องวันนั้นให้เพื่อนผมฟังและทุกคนก็ได้แต่หัวเราะและแซวว่า ผู้ชายคนนั้นอาจจะแอบชอบผมตอนอยู่มหาลัยก็ได้ จากนั้นเรื่องนี้ก็ถูกพับเก็บเอาไว้...ผมไม่ได้พูดกับใครอีกแต่มันก็ติดอยู่ในใจผมตลอดมา หากมันเป็นอย่างที่เพื่อนบอกผมก็ยังอยากเจอเขาอยู่ดี.. /....กูไม่คิดว่ามึงจะจริงจังขนาดนี้ว่ะแบม มีเรื่องอะไรที่กูไม่รู้อีกมั้ย? มึงเล่าให้กูฟังได้มั้ยวะ...ถ้ากูรู้ว่ามึงจริงจังขนาดที่รอมันมาจะสองปีขนาดนี้กูคงใส่ใจเรื่องของมึงมากกว่านี้.../ ตอนนั้นคำพูดที่ยองแจพูดกรอกตามสายมา...มันทำให้ผมรู้สึกเหมือนมีคนมาเคาะประตูในห้องที่ผมปิดตายอยู่ในนั้นเพียงลำพัง...ผมอยากเล่าเรื่องนี้ให้ใครสักคนฟัง อยากพูดกับใครสักคนที่ไม่คิดว่าสิ่งที่ผมกำลังทำอยู่มันงี่เง่า ไร้สาระ....

มันอาจจะงี่เง่าในสายตาของคนอื่นแต่กับคนที่รู้สึกอย่างผม....มันไม่ได้งี่เง่าเลยสักนิด...การรอคอยใครสักคนมานานโดยที่ไม่รู้ชื่อและตอนนี้จำหน้าเขาแทบไม่ได้แล้วด้วยซ้ำ...มีเพียงภาพวาดในสมุดสเก็ตเล่มหนึ่งที่จำได้ลางๆว่าเขาหน้าคล้ายมันมากๆ....พอคิดถึงความรู้สึกนั้น..คิดถึงคนๆนั้น...คนที่ผมต้องรอคอยมาจนถึงตอนนี้...คนที่ผมเอาแต่คิดถึงเขาในทุกๆวันวันละหลายๆครั้ง..คนที่ผมไม่รู้เลยว่าอีกนานไหม อีกนานแค่ไหนผมจะได้พบเขา...หรือผมจะไม่ได้พบเขาอีกต่อไปแล้ว....มันก็ทำให้หยดน้ำตาที่กลั้นไว้ตลอดสองปีร่วงโรยลงมาจากดวงตา.. ผมไม่รู้ว่าเสียงที่ผมตอบกลับยองแจไปมันเจ็บปวดแค่ไหน...หากแต่ตอนนี้ผมกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่แล้ว.. "กู...คิดถึงเขาว่ะ..." พอพูดจบผมก็ได้แต่ฟุบหน้าลงกับเคาน์เตอร์...ปล่อยให้ความอ้างว้าง ความเหงา ความโดดเดี่ยว ความหวัง มันพรั่งพรูออกมาพร้อมกับเสียงร้องไห้ของผม...ยองแจไม่น่ามาสะกิดบาดแผลของผมเลยจริงๆ...แต่อย่างน้อยผมก็ได้ระบายความรู้สึกนี้ให้ใครฟังบ้าง.. /ใจเย็นๆมึง.....แบม ../



หลังจากนั้นยองแจมันก็พูดปลอบผมอยู่นานเหมือนกัน แต่แม่ง...ผมก็ยังทำใจดีไม่ได้อยู่ดีอ่ะ...ผมกลัว กลัวว่าเขาจะไม่กลับมา...กลัวว่าสิ่งที่ผมรอจะไม่มีวันหวนกลับมาอีก..
กรุ๊งกริ๊ง~ เสียงกระดิ่งหน้าประตูดังขึ้นทำให้ผมมีสติ..ผมยังยกโทรศัพท์ขึ้นติดหูแต่มืออีกข้างก็พยายามปาดและเช็ดน้ำตาตัวเองออก...หายใจเข้าให้ลึกๆและพยายามทำหน้าตาให้ปกติที่สุด.. "มึง...มีคนมาแปบนะ.." ผมกรอกเสียงที่ยังสั่นอยู่บอกยองแจเบาๆ /เออมึง..ไม่ต้องหรอกกลับไปทำงานมึงเหอะ เดี๋ยวเรื่องงานนั้นกูบอกเขาให้....เออ! จริงด้วย วันอาทิตย์นี้นัดรียูเนียนพวกเรา5คนนะเว้ย..มึงหาร้านอาหารดีๆแถวนั้นให้หน่อยละกัน เคนะ/
ผมฟังยองแจพูดไปและก็มองหาคนที่เพิ่งเข้าร้านมาใหม่ไปด้วย...เตนล์ยกมือทักทายผมเป็นการสวัสดีก่อนจะเดินเข้าไปแถวหลังร้าน...ความจริงก็พนักงานพาสทามที่ผมจ้างนี่เองเป็นเด็กมหาลัยปีสองของมหาลัยเดียวกะผมที่เคยเรียนเมื่อก่อน..พอเตนล์เข้าไปเปลี่ยนชุดหลังร้านผมจึงคุยกะยองแจต่ออีกนิดหน่อยมันขอไปทำงานและวางสายไป "ไงพี่? เป็นอะไรรึป่าวตาแดงๆ อกหักมาหรอ?" เตนล์แซวทักทายก่อนจะส่งยิ้มตาหยีมาให้ "อกหักกะผีดิ...ฝุ่นมันเข้าตา มาประจำที่ได้ละมาสายนะเรา" ผมแกล้งทำเสียงดุส่งไปให้ "แหะๆ เมื่อคืนหนักไปหน่อย ขอโทษนะครับ^^" มันส่งยิ้มแห้งๆมาให้ ผมส่ายหน้าระอาใจนิดหน่อยแล้วก็เดินไปเขกหัวมันสองสามทีโทษฐานมันมาสาย..เราแยกกันประจำที่แล้วทำงานของใครของมัน เตนล์จะมาทำงานทุกวันอังคาร พฤหัสบดี และวันหยุดเสาร์ อาทิตย์เป็นประจำ...เราสองคนผลัดกันต้อนรับลูกค้าและคอยสอดส่องดูแลร้าน...วันนี้ลูกค้าเข้าร้านมาเยอะพอสมควรจึงทำงานกันเหนื่อยนิดหน่อย... ความจริงเตนล์น่ะเหนื่อยผมไม่เหนื่อยเลยสักนิดเพราะตอนนี้ผมกำลังจับจ้องและทำงานศิลปะของตนอยู่ภายในห้อง...มีคนมาหยุดยืนดูผมทำงานอยู่เป็นระยะ วันนี้ผมทำกรอบนาฬิกาตั้งโต๊ะ ใช้ลูกปัดเม็ดเล็กๆหลากลายสีแต่งแต้มติดกับตัวกรอนาฬิกาให้เป็นรูปร่างต่างๆ..เหมือนเพรชพลอยระยิบระยับซึ่งงานพวกนี้ทำให้ผมมีสมาธิและไม่คิดฟุ้งซ่าน...อาหารกลางวันเรามักจะสั่งมากินกันที่หลังร้านโดยผลัดกันกินผลัดกันเผ้าแบบนี้อยู่เป็นประจำ.. เวลาล่วงเลยไปจนถึงช่วงสายจนเกือบค่ำของวัน...ตอนนี้เป็นเวลาเลิกงานของเตนล์แล้วเพราะเตนล์เลิกงานตอน1ทุ่มครึ่ง...หลังจากนี้เป็นหน้าที่ของผมที่ต้องอยู่เฝ้าร้าน.. ครึ่มมมม~ ครึ่มมมมม~ อ่าาา เสียงฟ้าร้องดังขึ้นพร้อมกับสายฝนที่เริ่มตกกระหน่ำลงมาเหมือนฟ้าร่ัวในทันทผมมองออกไปนอกร้านเห็นผู้คนเริ่มวิ่งกันขวักไขว่เพื่อหนีเม็ดฝน....เป็นภาพที่เริ่มจะชินตาสำหรับผมไปเสียแล้ว..ผมชอบตอนฝนตกนะเพราะเม็ดฝนและละอองฝนเม็ดเล็กๆมันจะเกาะอยู่ที่เรือนหระจกซึ่งเป็นเหมือนกำแพงของร้าน พอมันต้องกับแสงไฟแล้วก็ส่งแสงวิบวับผมว่ามันสวยดี และ....อีกเหตูผลหนึ่งคือ.......






กรุ๊งกริ๊ง~


ผมหวังว่าสายฝนมันจะนำพาเขาให้มาพบกับผมอีกสักครั้ง.. ดวงตากลมมองไปยังบานประตูของร้านที่เพิ่งเปิดออก...จ้องมองปรายรองเท้าสีดำเงาคู่สวยที่มีหยดน้ำเกาะอยู่พร่างพราวค่อยๆก้าวเข้ามาในตัวร้าน...กางเกงสีดำยาวเปียกน้ำฝนเพียงนิด..เขาค่อยๆไล้มองคนที่เดินเข้ามาใหม่ด้วยหัวใจที่เต้นระรัวและเร็วขึ้น..เมื่อดวงตากลมเงยขึ้นไปสบสายตากับดวงตาคมที่จ้องมองเขาอยู่เหมือนกัน.. ....เหมือนถูกไฟฟ้าช็อตร่างเขาจนชาและไม่สามารถขยับตัวหนีสายตาคมนั้นไปไหนได้..ริมฝีปากบางของชายคนนั้นขยับยิ้มส่งมาให้เขา...แบมแบมน้ำตาแทบจะร่วงออกมาในตอนนั้น...หากไม่ติดที่คำทักทายของชายหนุ่ม... "...อย่ามองผมด้วยสายตาแสดงความต้องการ แบบนั้นสิครับ ผมเขินนะ" คนที่หยุดยืนอยู่ตรงหน้าหัวเราะร่าพร้อมกับยกมือขึ้นเกาท้ายทอยแสดงความเขินอาย... แบมแบมต้องรีบหลบสายตาเขาเซไปมองทางอื่นแทน..ไม่รู้ว่าตนเองมองชายคนนั้นด้วยสายตาแบบไหนแต่ใจมันกลับเต้นแรง..ใบหน้ากลับร้อนผ่าวขึ้นไปถึงใบหู..ความรู้สึกที่เหมือนมันถูกเติมเต็มทันทีที่มองเขามันคืออะไรกัน...จะใช่คนๆนั่นหรอ?..แต่ถ้าเป็นคนๆนั้นจริงการพบกันครั้งนี้แตกต่างจากตอนนั้นโดยสิ้นเชิงเลย... "..ผมล้อเล่นน่ะครับ ไม่ต้องอายหรอก..." คนที่เอ่ยแซวเมื่อกี้พูดออกมาขำๆก่อนจะขยับเท้าเดินมองของต่างๆไปทั่วร้าน...แบมแบมที่พอได้ยินแบบนั้นก็พอจะโล่งใจขึ้นมาบ้างจึงลอบถอนหายใจออกมา...ว่าคนตรงหน้าคงไม่มองเขาเป็นพวกโรคจิต บ้ากามอะไรทำนองนั้น.. ดวงตากลมมองตามชายคนนั้นที่กำลังขยับตัวหยิบจับและเดินมองของต่างๆไปทั่วร้าน...ท่าทางสุขุม ใจดีและมีมาด ทำให้เขาคิดว่าคนตรงหน้าคงไม่ใช่คนธรรมดาพนักงานออฟฟิตกระจอกๆเป็นแน่...แถมใบหน้าที่หล่อเหลาเข้ากับชุดสูทสีดำหรูนั้นอีก....จะใช่ผู้ชายคนนั้นจริงหรือ...จะใช่ไหมวะ!! เขาจำหน้าชายคนนั้นไม่ค่อยจะได้แล้วหากแต่มันเลือนลางเต็มที...แต่ด้วยความรู้สึกต่างๆที่มันบอกเขาและชี้ชัดว่าใช่...ต้องใช่แน่ๆ..มันเป็นอะไรที่พูดยาก ไม่อยากให้เธอแก้..(ไปแก้เนื้อเพลงเขาอีก) เออนั้นล่ะ รู้ตัวอีกทีสองเท้าของเขาก็เดินมาหยุดยืนอยู่ข้างหลังผู้ชายคนนั้นเสียแล้ว... "...เอ่อ....ค...คือ.." เชี่ย!ปากจะมาสั่นอะไรตอนนี้.. หอมก็หอม..เห้ยยยไม่ใช่ๆน้ำหอมผู้ชายข้างหน้านี้คงจะแรงไปหน่อยทำให้เขาสูดดมมันไปแทบเต็มปอด.. "ครับ..." ผู้ชายคนนั้นเบื่องตัวหันมาทำให้ร่างเล็กที่กำลังสูดกลิ่นหอมอยู่นั้นแทบชะงักไปในทันที..แบมแบมได้แต่อ้าปากค้าง ปากสั่นไปหมด ขณะที่อีปคนขมวดคิ้วเหมือนจะถามเขาว่ามีอะไรหรือเปล่า..สายตาคมทรงเสนห์นั้นทำพิษจนแบมแบมไม่อาจสบตาได้อีกต่อไป..เขารีบเบนสายตาหนีก่อนจะพบว่า..... "คุ...คุณรู้จักผู้ชายในรูปนี้ไหมครับ" แบมแบมชี้ไปที่ฝาผนังและอึ้งค้างเพราะรูปที่เขาแขวนติดไว้บนผนังตรงนี้คือรูปในสมุดสเกตที่มีหน้าเหมือนผู้ชายคนนั้น...เป็นรูปที่เขาเจอมันตกอยู่ในห้อง... และถ้าดูไม่ผิดผู้ชายตรงหน้าเขาเมื่อกี้กำลังยืนมองรูปนี้อยู่ไม่ใช่หรอ!!?
"คุณคิดว่า....ผมหน้าเหมือนเขามั้ยล่ะ?"
"อ้ะ.." 

ในขณะที่เขายังอึ้งค้างอยู่นั้นก็ต้อง สะดุ้งรีบผละตัวออกทันทีที่เสียงทุ่มต่ำกับลมหายใจร้อนๆรินรดใกล้ใบหู...เขาจ้องคนตรงหน้าเขม่ง! ก็เหมือนสิไม่งั้นจะถามทำไม!! ผู้ชายตรงหน้าเห็นปฏิกิริยาของเขาก็ยิ้มขำขึ้นมาอีก.... กวนตีน.... ถึงจะเขินแต่เขาสัมผัสได้ว่าคนตรงหน้ากำลังกวนเขาอยู่ "ขอโทษครับอย่าทำหน้าแบบนั้นสิ...หน้าคุณตอนเหวอตลกดีน่ะผมเลยแกล้ง...หึหึ" เขาส่งยิ้มเหมือนคนกำลังเอ็นดูเด็กส่งมาให้ผม....คนตรงหน้าจะมาไม้ไหนกันแน่ ผมเริ่มเดาทางไม่ถูกแล้วนะว่าคนตรงหน้าใช่หรือว่าไม่ใช่ หรือว่าแค่หน้าคล้ายแต่กวนตีนผมเล่น.. ".....ผมก็คงถามเรื่องไม่เป็นเรื่องไปน่ะครับ คุณลูกค้าจะไปรู้จักเขาได้ยังไง....ยังไงก็ต้องขอโทษด้วยนะครับ" ผมโค้งหัวให้อย่างมีมารยาท..ก็คงเป็นอย่างนั้นแหละจู่ๆไปถามว่ารู้จักคนในรูปไหม..ใครมันจะไปรู้จักวะ ผมยังไม่รู้จักเลย แต่เมื่อกี้อารมณ์มันพาไปเลยทำให้หลุดปากถาม.. "แล้วทำไมถึงคิดว่าผมจะรู้จักล่ะครับ? " เขาเลิกคิ้วมองมาที่ผมอย่างอยากรู้คำตอบ..ใบหน้ายังเปื้อนยิ้มอยู่ตลอดเวลา...ใจผมแม่งก็ยังไม่หยุดเต้นสักที..ความจริงอยากดึงมากอดด้วยซ้ำนะโทษฐานที่ทำให้ใจเต้นขนาดนี้แต่ทำไม่ได้ไง.....เดี๋ยวๆ คิดอะไรของมรึงงง!!! "คือ...ผมว่าคุณหน้าคล้ายๆคนที่ผมเคยเจอน่ะครับ...แล้วก็หน้าคล้ายๆคนในรูปนี้ด้วย.." ผมตอบไปตามจริง ก็ไม่รู้จะโกหกไปทำไม...แต่พอตอบไปแบบนั้นคนตรงหน้าก็ตัวสั่นเทิ้มเหมือนเจ้าเข้า..ผมจึงหันไปมองหน้าเขาอย่างสงสัยแต่ก็พบว่าเขากำลังกลั้นหัวเราะอยู่!! "!!!"

มีอะไรให้น่าหัวเราะไม่ทราบ...ปากผมเบะออกมองจ้องหน้าเขาเขม่งในทันที..คิ้วเรียวตอนนี้กำลังผูกติดกันเป็นปม จนคนตรงหน้าต้องรีบโบกไม้โบกมือก้มหัวขอโทษผมแทน.. "คือ...ที่ผมหัวเราะเพราะมันเหมือนมุกที่เขาใช้จีบกันน่ะครับ... แบบว่า เราเคยเจอกันมาก่อนรึป่าว อะไรประมาณนั้น ฮ่าๆๆๆ ผมรู้สึกเหมือนโดนคุณจีบอยู่เลย" ฉ่าาาาาาาา 0////////0

ไอ่บ้า!!! ใครเขาจีบกันล่ะ ฮื้ออออ เค้าก็แค่พูดตามความจริง..ผู้ชายคนนั้นพูดจบก็ยิ้มหวานจนเห็นเหงือกส่งมาให้...ผมว่าตอนนี้หน้าผมต้องแดง! แดงมากแน่ๆ!!! "คะ...คือ ไม่ใช่นะครับ คุณเหมือนคนที่เคยเจอจริงๆอ่ะ...." แล้วปากจะสั่นเพื่อ!! ผมรีบก้มหน้างุดซ่อนหน้าแดงๆของตัวเอง ถึงรู้ว่ามันไม่ทันแต่ก็ไม่อยากเขินมากไปกว่านี้แล้วไง...ฮื้ออออ "อ๋อออออออออออ เหรอครับ" แม่งงง!! ทำไมต้องลากเสียงยาวแบบไม่เชื่อด้วยวะ..เปลี่ยนเรื่องๆๆๆ "ละ แล้ว คุณลูกค้ามีอะไรให้ผมช่วยหรือป่าวครับ?" ผมถามกลับไปแต่ยังก้มหน้างุดอยู่เหมือนเดิม... "มีครับ...ร้านคุณมีช็อกโกแลตขายรึป่าวครับ?" ห้ะ!! ผมมองหน้าเขางงๆนิดหน่อย คือ นี่มันร้านของที่ระลึก ไม่ใช่ร้านขายขนมแล้วมันจะมีได้ไงวะ... "ไม่มีครับ..." ผมตอบไปตามมารยาท จะมากวนอะไรอีกเนี่ย มา มาเลยกวนให้เต็มที่-"- "มีดอกกุหลาบรึป่าวครับ?" "ไม่มีครับ... - *-" "มีขนมเค้กรึป่าวครับ?" "ไม่มีครับ" -*-! "มีแฟนรึยังครับ" "ไม่มีครั....หะ...เหหหห?0.0" "ผมก็ยังไม่มีนะครับ...J" 0//////0 โว้ยยยยยยยยย!!! ฟหกด่าสว้้กกันส่้่าสสส เขินกว่านี้ไม่มีอีกล้าววว ใครก็ได้ช่วยแบมด้วยยยยย พี่แบมถูกหมัดฮุก!! ฮื้ออออออ ไม่ต้องมาส่งยิ้มจนตาหยีเห็นฟันเรียงครบ26ซี่ให้เลาเลยนะ เลาจะไปฟ้องแม่ว่านายเต้าะเลาาาา >3< ไม่ใช่แค่มันหรอกที่รู้สึกเหมือนโดนจีบ...ผมก็รู้สึกเหมือนโดนจีบเหมือนกัน ฮื้ออออออ>////< ตอนนี้เขินจนทำอะไรไม่ถูกได้แต่ก้มหน้าก้มตาขบริมฝีปากตัวเองจนมันจะแตกแล้วเนี้ย หึ้ยยย เล่นไรไม่รู้เรื่อง!! "หึหึ....อันที่จริงผมมีร้านอาหารอยู่แห่งหนึ่งน่ะครับ แต่อยากได้รูปภาพแล้วก็ของจากร้านคุณไปตกแต่งภายในร้าน...พอจะเป็นไปได้ไหม..ผมชอบการตกแต่งร้านของคุณน่ะ^^" อ่ออออออออออ แอบเสียใจ....มาหลอกให้เขินแล้วจากไป.... กระซิก กระซิกT^T "ได้สิครับ...คุณต้องการของเยอะหรือเปล่า..จะลองเลือกดูก่อนมั้ย?"ผมถามกลับ เขาส่งยิ้มมาให้อีกครั้งพลางส่ายหน้าทำให้ผมเอียงคอมองเขาด้วยความสงสัย..อ้าววจะเอาไงกันแน่ผู้ชายคนนี้.. "คือ...ผมอยากให้คุณช่วยเลือกของไปตกแต่งด้วยน่ะครับ อยากให้คุณไปช่วยดูร้านผมก่อนว่าควรจะเอาของชิ้นไหนไปตกแต่งดี...ผมไม่ค่อยถนัดเรื่องนี้สักเท่าไหร่ จะเป็นการรบกวนมั้ยครับ?" เสียงในตอนท้ายของเขาแผ่วลง...แล้วทำไมต้องทำหน้าตาหน้าสงสารขนาดนั้นด้วยเนี่ยย.. "ได้สิครับ! ไม่มีปัญหา แล้วคุณอยากให้ผมไปดูด้วยวันไหนล่ะครับ?" แหน่ะ...ปากไวไปอีกกู...เพื่อนบอกไปทำงานลาสเวกัสกลับไม่ยอมไป...แต่อันนี้ยอมทิ้งร้านไปเฝ้า..เอ้ยยย ไปดูร้านเขาได้ทั้งวันเลยอ่ะ...ใจแตกกว่านี้ไม่มีอีกแล้วว ถถถถถถ คุณผู้ชายดีใจส่งยิ้มตาหยีมาให้ผมในอีกครั้ง...แหมมมมไม่ต้องดีใจขนาดนั้นก็ได้ม้างงงงง "วันอาทิตย์ที่จะถึงนี้ว่างมั้ยครับ? ผมว่างวันอาทิตย์พอดี เลยอยากพาคุณดูร้านให้ทั่วๆน่ะ?" "เอ่ออ......" วันอาทิตย์จำได้ว่านัดรียูเนียลกับพวก4สหายนี่หว่า....แต่มันก็บอกให้จองร้านอาหารไว้....นี่ก็ไปร้านอาหารเหมือนกัน...เพราะงั้น.. "ถ้าไม่ว่างก็..." "ว่างครับ!! ว่าง ว่างมาเลยด้วย" รีบตอบไปอย่างทันควันไม่ต้องไปคิดอะไรอีกแล้ว!! นี่คือโอกาสที่จะได้ใกล้ชิดและสานต่อความสัมพันธ์เลยนะเว้ยยย!! คุณลูกค้าหัวเราะร่วนอีกครั้งกับท่าทีของผม.....ตอนนี้ถือคติว่าด้านได้อายอดโว้ยย ไม่ใช่ว่าไม่เขินนะ เขินโคตรรร !! ใจนี่เต้นตึกตักๆๆเหมือนมันจะทะลุออกมาข้างนอกให้ได้...เหงื่อผุดออกเต็มฝ่ามือจนชื้นไปหมดแล้วว....แสดงอาการมากไปรึป่าววะเนี่ย แบมแบม>< "โอเคครับ..งั้นเจอกันวันอาทิตย์...ผม มาร์ค ต้วน ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ คุณ....." "แบมแบมครับ" คนตรงหน้ายื่นมือออกมาเช็คแฮนด์ผม...ผมยื่นมือออกไปจับมือของเขา... ฮื้ออออออ เค้าเขินอ่ะแม่จ้าาา คุณมาร์คยิ้มให้เค้าแถมหูแดงด้วยง่ะ>..< "งั้น...แบมแบม เดี๋ยววันอาทิตย์ผมมารับนะครับ..." ">..<" ครับๆๆๆๆๆในใจมีแต่คำนี้แต่ไม่ได้พูดออกมา แค่คิดว่าจะได้เจอกันอีกจมูกก็บานเป็นฮิปโปแล้ววว เก็บอาการไม่อยู่!! มารับด้วยอ่าาาาา >3< "อ่อ....แต่ที่บอกว่ายังไม่มีแฟน...จริงจังนะครับ^ ^" ร่วงงงงงง!!! ......อ่อนระทวยไปหมดเลยแม่จ๋า >////< ผมรีบดึงมือสั่นๆออกมาจากฝ่ามือแสนอบอุ่นนั้น เพราะมันเหมือนถูกไฟช็อตไปทั่วร่างแล้ว...อีกอย่างคือตอนนี้มือพี่แบมมันสั่นฮื้ออออ ผมได้ยินเสียงหัวเราะของคนตรงหน้าดังขึ้นแต่ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นไปมอง จะให้มองได้ไงล่ะ รู้สภาพตัวเองตอนนี้ดีหรอกว่าหน้าแดงขนาดไหน แถมยังยืนบิดไปบิดมาเสียความมาดแมนแฮนซั่มเพราะควบคุมตัวเองไม่ได้อีก คุณมาร์คเริ่มขยับถอยออกไป จนผมรู้สึกได้....แต่ก่อนที่คนตรงหน้าจะก้าวเท้าออกไปผมก็คิดอะไรขึ้นได้!!
"เดี๋ยวครับคุณมาร์ค!" 

คุณมาร์คหันมามองหน้าผมอย่างงงๆ แต่ก็ยังคงปรากฏรอยยิ้มอยู่บนใบหน้า ตอนนั้นผมจึงรีบเดินไปที่ตู้เก็บของหลังเคาร์เตอร์เปิดมันออกและหยิบบางอย่างติดมือมา... "นี่ครับร่ม.... ผมคืนให้ เอาไว้กันฝนนะครับเดี๋ยวได้เดินเปียกกลับไปอีก" ......... "ขอบคุณนะครับ...ที่เก็บมันไว้ให้ :)" และแล้วเขาคนนั้นก็เดินออกไป....พร้อมกับหัวใจของผมที่เต้นโครมครามเหมือนมันจะหลุดออกมา ....ในที่สุดผมก็ได้เจอเขา ทั้งน้ำหูน้ำตาแห่งความดีใจมันไหลออกมาไม่หยุด...ถ้ามีใครเข้าร้านมาตอนนี้คงคิดว่าผมเป็นบ้าไปแล้ว....แต่เขาคือคนที่ผมรอไง....รอมาตลอด...และผมมั่นใจแล้วว่าเขาคือคนนั้น...... ...มาร์ค ต้วน..... เวลาที่ผมต้องเฝ้ารอพบเขามันก็จะสั้นลงอีกเรื่อยๆ.....วันอาทิตย์นี้เจอกันอีกนะ.....วันต่อๆไปก็มาเจอกันอีกนะ.....ต่อๆๆๆๆๆๆไปก็ขอให้ได้เจอกันทุกวันเลยนะ....เง้ออออออออออ >////////<






#เซนส์มบ


แง๊งงงง ตอนแรกกะว่าจะทำสเปเซียลครบรอบ1ปีของฟิคเรื่องนี้ให้ แต่ช่วงนี้ยุ่งจนลืมเลยอ่ะ เบี้ยนเน~ เอาเป็นว่าลงให้เพราะฉลองเฟบ900คนแล้วละกันเนาะ...ขอบคุณทุกคนมากๆค่ะ

ต่อไปนี้จะเป็นของขวัญจากเรา...สเปเซียลกี่ตอนไม่รู้แต่ไม่เกิน3ตอน ขอบคุณแฟนฟิคทุกคน


มาดูกันว่าเรื่องราวของเขาสองคนหลังจากผ่านเหตุการณ์ร้ายๆมาแล้ว2ปี มันมีอะไรเปลี่ยนแปลงไปบ้าง...แล้วใครคนนั้นที่เดินออกไปกลางสายฝนในวันนั้น...เขาจะเอายังไงกะความรักต่อไป..ทิ้งไหมหรือสานต่อ...แหะๆ 




***************โปรดอ่าน************


สเปเชียลตอนนี้เป็นตอนหลังจากที่พวกเขาได้พบกันอีกครั้งนะคะ แต่เราอ่านคอมเม้นต์แล้วรู้สึกว่าทุกคนอยากให้เขาได้อยู่ด้วยกันอ่ะ ใช่มั้ยล่ะ เห็นคนบอกว่ายังรอก็อบอุ่นหัวใจมากๆค่ะ ขอบคุณทุกคน


เราเลยจะเปิดโอกาสให้แฟนฟิคทุกคน คอมเม้นต์มาว่าอยากได้ตอนสเปเชียลแบบไหน ได้ทุกแนวจะอดีต ปัจจุบัน อนาคต  เราจะทยอยแต่งให้ทุกคน คืนความสุขให้กับทุกคนจริงๆ ฮ่าๆๆๆๆ

คิดว่าไม่น่าจะมีเกิน 10คน เพราะงั้นไม่น่าจะเกิน 10ตอน จะค่อยๆทยอยแต่งให้นะค่ะไม่เรียงลำดับที่ขอค่ะ 

      และ และ และ และ และ 


ของฝากเล็กน้อยจากตอนนี้ ลองหากันดูเนอะ 





ปล. แอฟมันบอกว่ามันไม่ขึ้นแจ้งเตือนอ่าา TT


ขอให้มีค.สุขนะคะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

14 ความคิดเห็น

  1. #260 Honey (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 / 09:38

    ต่ออออออออออค่าาาาาาาาาาา

    #260
    0
  2. #253 YuumeMB (@Yukimenishi) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 11:57
    !!พึ่งมาอ่าน!! คือชอบมากๆ แล้วพอยิ่งอ่านตอนนี้แล้ว อยากให้มีต่อ แบบตอนไปเจอพี่มาร์คที่ไปดูร้านอะ >< อยากรู้ว่ามันจะเป็นยังไงต่ออะ เขาจะได้อยู่ด้วยกันไหม จีบกันยังไง แบมจะจำได้ไหมมม อ้ากก //ชั้นว่าชั้นกำลังบ้า 55 แต่ถ้าเอาเป็นซีซัน 2 ก็อาจจะดีก็ได้นะค่ะ แวกแนวจากสยองขวัญเป็นหวานแววไปเลยไรงี้... (ดูต้องการมาก)
    #253
    0
  3. #226 Tonnamwrp (@rinwp) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 23:53
    อยากให้ได้กัน เฮ้ยยยย ได้อยู่ด้วยกัน ^^
    #226
    1
    • #226-1 SunSunZz (@SunshineZzmb) (จากตอนที่ 50)
      25 กันยายน 2560 / 18:35
      เดี๋ยวให้เขาได้กัน เฮ้ยยย เดี๋ยวให้เขาได้อยู่ด้วยกันน้า5555
      #226-1
  4. #224 แบม (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 22:43
    โอยยย พี่มาร์คจีบแบมได้น่ารักมากๆ ตอนแบมเขินก็น่ารัก ชอบมากๆ. ให้มันเป็นเรื่องของอนาคตไปเลยก็ดีค่ะ อยากเห็นมาร์คกับแบมค่อยๆสานสัมพันธ์กัน แต่ถ้ามีเฉลยว่าพี่มาร์คทำไมไม่ตาย แล้วหายไปทำอะไรมา2ปีสักนิดก็ดีค่ะ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นแล้วแต่ไรท์เตอร์นะคะเพราะว่าสเปเชียลที่ไรท์แต่งก็น่ารักดีแล้ว ชอบมากๆเลยค่ะ
    #224
    1
    • #224-1 SunSunZz (@SunshineZzmb) (จากตอนที่ 50)
      25 กันยายน 2560 / 18:39
      ขอบคุณมากๆค่ะ^ ^ จะค่อยๆทยอยแต่งให้นะคะ ส่วนเรื่องเฉลย รอตอนหน้าอาจจะมีนะคะ555 อาจจะๆ
      #224-1
  5. #223 แบม (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 22:43
    โอยยย พี่มาร์คจีบแบมได้น่ารักมากๆ ตอนแบมเขินก็น่ารัก ชอบมากๆ. ให้มันเป็นเรื่องของอนาคตไปเลยก็ดีค่ะ อยากเห็นมาร์คกับแบมค่อยๆสานสัมพันธ์กัน แต่ถ้ามีเฉลยว่าพี่มาร์คทำไมไม่ตาย แล้วหายไปทำอะไรมา2ปีสักนิดก็ดีค่ะ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นแล้วแต่ไรท์เตอร์นะคะเพราะว่าสเปเชียลที่ไรท์แต่งก็น่ารักดีแล้ว ชอบมากๆเลยค่ะ
    #223
    0
  6. #222 kkbamx2mb (@kaewkik07) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2560 / 13:15
    อยากให้แต่งระหว่างสองปีมาร์คทำไร แต่ระหว่างสองปีแบมรอมาร์ค และอยากให้เค้าใช้ชีวิตคู่อยู่ด้วยกันค่ะ
    #222
    1
    • #222-1 SunSunZz (@SunshineZzmb) (จากตอนที่ 50)
      25 กันยายน 2560 / 18:40
      รอตอนหน้าได้เลยค่ะ55 #ชื่อตอนตามชื่อคนขอเนอะ555 แต่รอหน่อยนะคะ
      #222-1
  7. #221 Rabbit_N (@nadia_nora_nn) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2560 / 21:55
    อยากให้เค้าได้กับมาอยู่ด้วยกันมากๆเลยค่ะ^^ ได้เจอกันล้าววว
    #221
    1
  8. #219 'ggringps (@sailisburry) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2560 / 23:21
    รออ่านต่อนะคะ
    #219
    0
  9. #218 Pukjira2212 (@Pukjira2212) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2560 / 19:40
    รอน้าาาาา
    #218
    0
  10. #217 PARK_G-DRAWARN (@PARK_G-DRAWARN) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2560 / 07:51
    รอนะคะ อยากเห็นมาร์คแบมเค้าได้อยู่ด้วยกันซักที T0T
    #217
    0
  11. #216 แบม (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 23:19
    สนุกมากค่ะ พล้อตเรื่องเอาไปทำเป็นหนังได้เลย (แต่เราไม่น่าอ่านตอนกลางคืนเลย แอบหลอนนิดๆ ฮือ~~) จะรอสเปนเชี่ยลนะคะ อยากเห็นมาร์คแบมอยู่ด้วยกัน
    #216
    0
  12. #214 Mp55667788 (@Mp55667788) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 00:20
    รออยู่นะค่ะ
    #214
    0
  13. #213 kkbamx2mb (@kaewkik07) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 23:47
    รอนะคะ รอเสมอ อยากให้รู้ว่ารอค่ะ
    #213
    0
  14. #212 nadia_nora_nn (@nadia_nora_nn) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 21:31
    รอนะคะะะะ
    #212
    0