(END) 7th Sense (MarkBam)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 22,635 Views

  • 262 Comments

  • 2,062 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    67

    Overall
    22,635

ตอนที่ 47 : EP.46 7th Sense 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1603
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    15 พ.ค. 60

Ep.46 

["D-DAY 1"]

.................เช้าสุดท้ายก่อนวันที่เรื่องราวต่างๆจะหยุดลง................

 ภายในห้องนอนสีครีมกว้างเงียบสนิท ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจเบาๆสม่ำเสมอของคนสองคนที่เข้าออกเป็นจังหวะเดียวกัน แสงแดดสอดส่องเล็ดลอดเข้ามาอ่อนๆพอให้ทั้งห้องกว้างสว่างไสวรับเช้าวันใหม่ เสียงคลื่นกระทบฝั่งอยู่ไม่ไกลเป็นเสียงดนตรีอย่างดีที่ขับกล่อมคนทั้งสองให้นอนสลบไสลอยู่ในห่วงนิทรา ไม่นานนักก็มีการเคลื่อนไหวแรกเกิดขึ้นภายในห้องโปร่งสีครีมนวล ร่างเล็กขยับตัวบิดขี้เกียจไปมา ก่อนที่เปลือกตาสีอ่อนจะค่อยๆลืมขึ้นอย่างช้าๆ 

"อื้อออ..." เสียงครางเบาๆดังเล็ดรอดออกจากลำคอเพื่่อไล่ความง่วงออกไป ร่างเล็กพลิกตัวหันไปมองร่างหนาที่นอนหลับตาพริ้มอยู่ข้างๆ สองมุมปากยกยิ้มขึ้น

ไม่มีอะไรจะมีความสุขไปกว่าการมีคนๆนี้อยู่ข้างกายอีกแล้ว ไม่ว่าจะเจอกับเรื่องที่หนักหนาแค่ไหนก็ตาม


มือเรียวลูบไล้ไปบนผมนุ่มสีอ่อน อยากจะหยุดวันเวลาเอาไว้แค่ตรงนี้จริงๆ 



************ 5 สหาย ***************

"ไอ่แจ็ค ตอนนี้มึงออกเดินทางเกาะเชจูได้ละ นี่ที่อยู่" เจบีบอกแจ็คสันก่อนจะยื่นกระดาษใบหนึ่งให้เพื่อน

พวกเขาต้องเริ่มทำตามแผนที่วางไว้ และทำตามข้อตกลงที่ให้ไว้กับท็อป ข้อตกลงนั่นก็คือ " อย่าให้แบมแบมเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ อย่าให้แบมแบมต้องงมาทำร้ายวิญญาณพ่อแท้ๆของตน อย่าให้แบมแบมเจ็บปวดเพราะเรื่องนี้ ให้มันจบลงที่พวกเขา" ซึ่งคำขอนั้นพวกเขาและมาร์คก็คิดจะทำแบบนี้อยู่แล้ว จึงไม่ได้มีผลกับพวกเขาเท่าไหร่ หลังจากตกลงกับท็อปแล้ว ท็อปบอกให้พวกเขาจับตาดูโซเฟียดีๆ เพราะโซเฟียจะพาพวกเขาให้มาเจอแบมแน่ๆ เป็นแผนการของท็อปเอง แล้วที่มันยอมช่วยก็ไม่ได้มีอะไรมาก แค่เพราะ มันรักแบมแบม เท่านั้นเอง

เรื่องโซเฟียมาร์คเป็นคนเข้าไปขอร้องน้องของตนเองไม่ให้ทำอะไรอีก ให้อยู่เฉยๆเพราะสิ่งที่เธอทำมันแย่จนเกินกว่าเขาจะรับได้แล้ว มันเอาความเป็นพี่น้องไปขู่ถึงจะไม่ได้อยากทำแบบนั้นเลยก็ตาม...

"มันจะดีหรอว เรื่องนี้ก็เริ่มมาด้วยกัน แต่พอจะจบมันกลับ.."จูเนียร์

"....แล้วมึงอยากให้มันทำร้ายพ่อตัวเองหรอ? มึงคิดว่าถ้าเรื่องจบเพราะมันแล้วความรู้สึกหลังจากนั้นมันจะเป็นยังไงวะ..."แจ็คสัน

"เฮ้ออออ~" ถึงจะโคตรอึดอัดแต่จูเนียร์ก็ทำได้เพียงแค่ถอนหายใจเท่านั้น

"ให้มันโกรธให้มันเกลียดเราดีกว่าให้มันโทษตัวเองนะ..."ยองแจ

ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย

"ไอ่แจ็ค ถ้ามึงเดินทางตอนนี้คงถึงเกาะเชจูประมาณเย็นๆอ่ะ หาที่พักก่อนแล้วค่อย..."เจบี

"เออ กูรู้แล้ว กูคิดถึงโรงแรมของลุงแก่นั่นว่ะ คงไปพักที่นั่นก่อน"

"ฝากด้วยนะมึง.."ยูคยอม

"พวกมึงอยู่นี่ก็เตรียมตัวให้พร้อม แล้วนี่" แจ็คสันยื่นถุงผ้าใบหนึ่งมาให้ยูคยอม" เผื่อพวกมึงต้องใช้" 

ยูคยอมจับถุงผ้ามากำไว้ก่อนจะเปิดดู มันเป็นหินรักษาพลังนั่นเอง เขาเงยขึ้นและพยักหน้าให้แจ็คสัน

"ดูแลตัวเองดีๆนะเว้ย" ทุกหันไปประสานเสียงบอกลาแจ็คสัน ก่อนจะโบกมือลากันไป





******************มาร์ค********************




"โหหหหหห แบม รามยอนแต่เช้าเลยนะ" 

ร่างหนาตื่นตาตื่นใจที่เห็นคนตัวเล็กเข้าครัว แต่เมื่อเดินมาพบกับอาหารเท่านั้นหละ ขำแห้งเลยครับ... ="=

"จะกินไม่กิน อุตส่าทำให้" พูดจบตัวเล็กก็หันขวับมองแรงมาในทันใด รู้สึกขนลุกแปลก 

"โหดจังครับ แฟนใครครับ กินครับ^^""
ผมหันไปยิ้มตาหยีให้ก่ินจะเดินไปนั่งที่โต๊ะอาหาร แบมเดินยกรามยอนมาวางอยู่ตรงหน้า ส่งกลิ่นหอมฉุยแต่เช้า ก่อนที่คนตัวเล็กจะเดินอ้อมไปนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเขา มองตาแป๋วเหมือนแมวมองขนมงั้นล่ะ

"ทำไมหรอ? หน้ามาร์คมีอะไรติดอยู่" 

"ป่าว แค่อยากมองนานๆ^___^"

"มากกว่ามองก็ได้นะ.."


จุ๊บ -x-


ผมรีบโน้มหน้าไปจุ๊บริมฝีปากเยลลี่เบาๆแล้วรีบดึงกลับมา คนตรงหน้าไม่ทันได้ตั้งตัวจึงมีท่าทางเงอะงะ แก้มสวยขึ้นสีแดงระเรื่อง แถมเบ้ปากใส่ผมเพราะคงกลบเกลื่อนอาการเขิน 

หึ กลบไม่มิดหรอก ^ ^

"วันนี้แบมอยากไปเที่ยวที่ไหนรึป่าว?"
ผมถามทั้งๆที่ยังก้มหน้าดูดเส้นรามยอนเหนียวนุ่มเข้าปาก

"อือออ แบมอยากกลับไปบ้านแสงดาวอีกอ่ะมาร์ค.."

 
เกร๊งง~ 

ช้อนที่ผมกำลังจะตักกินซุปหล่นลงจากมือทันที ใจมันสั่นยังไงก็ไม่รู้แต่ต้องทำตัวให้ปกติที่สุด ผมหยุดชะงักการกินไว้ ก่อนจะถามถึงเหตุผลของเขา

"ทำไม...ถึงอยากไป?" คิ้วของผมมันขมวดเข้าหากันอย่างเลี่ยงไม่ได้ แบมแบมคงจะจับอาการผมได้เลยคลี่ยิ้มหวานส่งมาให้

"ก็แค่อยากพามาร์คไปทักทายคุณลุงกับคุณป้าไง อีกอย่างอยากรู้ว่าที่นั่นจะเป็นไงบ้าง แต่....ถ้ามาร์คไม่อยากไปก็ไม่เป็นไรนะ..." 




ผมแค่พยักหัวให้แล้วก้มลงไปกินต่อ ไปก็ดีเหมือนกันเพราะผมก็ไม่รู้ว่าจะได้กลับไปที่นั้นอีกหรือเปล่า อาจจะไม่มีโอกาสได้กลับไปอีกแล้ว...





***************แบมแบม**************

รถเก๋งสีดำคันหรูแล่นเข้ามาจอดเทียบอยู่บริเวณโฮเตลเก่าๆแห่งหนึ่งที่แสนจะคุ้นตา คุณลุงยังคงยืนกวาดเศษใบไม้อยู่ตรงลานว่างด้านหน้าโฮเตล ผมหันไปมองมาร์คที่จดจ้องไปที่กับชายชรา ใบหน้าของเขามันนิ่งมาก ผมไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่  แต่ผมแค่เอื้อมมือไปจับมือเขา บีบมันให้แน่นเพื่อเรียกสติคนตรงหน้าให้เดินออกจากรถ 

"คุณลุงงงงง~ จำผมได้ป่าว^+++^"

ผมวิ่งไปสกิดคุณลุงที่เหมือนจะหยุดชะงักลง เขาจ้องมองมายังผมอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะระบายรอยยิ้มจางๆมาให้

"อ่าวว ไอ่หนูมาได้ยังไงเนี่ย"แกเอ่ยถาม ผมได้ได้ตอบอะไรเพียงแต่ปรายตามองไปทางด้านหลัง ส่งผลให้คุณลุงมองตามไป แกเพ่งมองอยู่สักครู่ก่อนจะ

แปร๊กกกก!

ไม้กวาดที่ถืออยู่หล่นลงไปกับพื้น ในตาแดงกล่ำคลอไปด้วยน้ำตา แต่มุมปากกลับยกยิ้มขึ้นมาซะอย่างนั้น มาร์คเองหยุดเดินก่อนจะยิ้มตอบกลับไปให้ชายผู้นั้นเหมือนกัน 

คุณลุงกึ่งวิ่งกึ่งเดินไปสวมกอดหลานรักในทันที ผมไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นภาพแบบนี้เกิดขึ้นกับผู้ชายน่ะนะ5555 แต่ก็ไม่แปลกหรอกแกก็รอหลานแกมาตั้งนานนี่นา..

"มาร์คคคคคคค..."

ไม่ใช่เสียงคุณลุง พอผมหันไปก็เจอกับคุณป้าเฝ้าบ้านแสงดาว ความจริงแกแก่จนเรียกว่าตายายกันได้เลย แต่ผมเรียกให้เด็กกว่าอายุจริงไป1สเตปตามมารยาทที่ผมตั้งขึ้นเอง... แล้วคุณป้ารู้ได้ไงว่ามาร์คจะมา...

"ม มาร์คจริงๆด้วย" แกเดินไปกอดมาร์คเช่นกัน 


ไม่นานทั้งสามคน รวมถึงผมพากันเข้าไปในโฮเตล ถามไถ่สารทุกข์สุขดิบกันนานพอสมควร จนจะเที่ยง คุณป้ากับคุณลุงจึงชวนให้พวกผมอยู่ทานอาหารกลางวันด้วยกัน

"อ๋ออ จะสร้างเป็นสถานเลี้ยงเด็กขึ้นมาใหม่หรอครับ ดีจัง"มาร์คพูดทั้งๆที่ยังตักข้าวเข้าปาก

"อื้มมม ว่างๆก็มาเยี่ยมนะมาร์ค อีกไม่นานก็เสร็จแล้ว"คุณลุงว่า มาร์คพยักหน้าเบาๆ 

คุณป้านั้นไม่พูดอะไรเลยหลังจากกินข้าว แกเอาแต่แอบมองหน้ามาร์คสลับกับหน้าผมไปมา แต่ก็ไม่ได้พูดหรือถามอะไร พวกเราบอกลาพวกเขาก่อนจะขอตัวกลับ แต่ก่อนจะกลับคุณป้าแกก็เดินมาเรียกให้ผมไปหาเสียก่อน ผมเดินตามคุณป้ามาถึงที่มุมหนึ่งของโรงแรม.. แกยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งมาให้ผม ผมงงๆแต่ก็หยิบกระดาษสีขาวแผ่นนั้นมาข้างในมันเป็นตัวเลข! ทำให้ผมตาลุกวาว 

"ป้าให้หวยผมหรอครับ! 0[]0"

"-_-"

พอแกทำหน้าเอือมๆมาให้ผมเลยใจแป้ว สรุปไม่ใช่หวยช่ะ ="= 

"นี่เบอร์ฉัน....เผื่อมีเรื่องอยากให้ฉันช่วย.."

ผมมองป้าเขาแบบงงๆ ป้าก็อายุเยอะแล้วนะ.....นี่อ่อยผมป่ะเนี่ย!! (คิดว่าตอนนี้บาปคงกินหัวแก!=*=)

แต่ผมไม่ได้พูดอะไรแค่รับคำแล้วเดินออกมาอย่าง งงๆ แต่คำพูดสุดท้ายที่ป้าพูดก็แล่นเข้ามาในหัวผมทันที

"มาร์คจะทำสำเร็จไม่ได้ถ้าไม่มีเธอ.......ช่วยมาร์คด้วยนะ"

ผมรีบหันกลับไปว่าจะถามต่อ แต่ป้าแกก็หันหลังเดินไปแล้วพร้อมกับที่มาร์คเดินเข้ามาทางผม

"คุยอะไรกันหรอ?"

"ปะ เปล่า...ป้าแกฝากให้แบมดูแลมาร์คด้วยน่ะ"
ผมส่งยิ้มกลับไปให้มาร์ค ก่อนจะกำกระดาษขาวในมือแน่นแล้วค่อยๆยัดใส่ในกางเกงยีนส์สีดำของตัวเอง


.
.
.
.

"แบมมม"

"...."

"แบมแบม!!"

"...."


ฟอดดดด -x-

ผมสะดุ้งโหยงเมื่อแก้มถูกสัมผัสอุ่นจากริมฝีปากของคนขี้ฉวยโอกาสข้างๆ พลางทำตาค้อนส่งไปให้ นี่ถ้าไม่ได้ขับรถพี่จะจับตีให้เข็ด!

"เป็นอะไรทำไมเหม่อๆ" คำถามของเขาทำให้ผมได้สติกลับมา

"ห้ะ เมื่อกี้มาร์คถามอะไรนะ"

"ก็เมื่อกี้ฉันถามนายว่าอยากไปเที่ยวที่ไหนอีกไง"  

ใช่แล้วแหละ ผมกับมาร์คตกลงกันว่าจะไม่ไปที่บ้านแสงดาว เพราะตอนนี้อยู่ระหว่างการก่อสร้าง อีกอย่าง คำพูดของคุณป้าทำให้ผมหยุดคิดถึงเรื่องต่างๆไม่ได้เลยอ่ะ

"ไม่แล้วอ่ะ กลับกันเถอะ"

"แต่มาร์คอยากไปนะ อยากไปทุ่งข้าวบาเล่สีเหลืองอ่ะ เขาบอกว่าตอนนี้มันกำลังเหลืองอร่ามเลย><"

"ไว้ค่อยไปได้มั้ยอ่ะมาร์ค วันนี้แบมเหนื่อยๆไงไม่รู้"

"แต่ว่าแค่ไปดูก็ได้อ่ะ มาร์คอยากพาแบมเที่ยวไง ฮึ"

มาร์คยังไม่หยุดเซ้าซี้ แต่ตอนนี้บอกตรงๆว่าผมไม่มีอารมณ์เลยอ่ะ ผมคิดมากไปหมด

"ไว้วันอื่นนะมาร์ค วันนี้กลับกันเถอะ.." ผมพูดเชิงขอร้อง

"......."

 มาร์คเงียบไปสักพักก่อนจะเป็นคนเริ่มพูดขึ้นมาอีก


"งั้น เดี๋ยวเราแวะตลาดข้างหน้าดีมั้ย? ซื้อของไปทำอะไรกินกันที่บ้าน^___^"

ผมเริ่มรู้สึกว่ามันแปลกๆนะ...ทำไมวันนี้เขาถึงรบเร้าให้ผมไปนั่นไปนี่ ทำนั่นทำนี่ ทั้งๆที่ทำวันอื่นก็ได้....อีกอย่างพรุ่งนี้...วันพรุ่งนี้มีอะไรรึป่าว..

"มาร์ค...มีอะไรที่ยังไม่ได้บอกแบมป่ะ?" ผมหันไปมองหน้าเขา แต่เขากลับยังจ้องไปที่ถนนด้านหน้าด้วยท่าทางที่ปกติดี

"ทำไมถามงั้นล่ะ?"

"ก็ดูมาร์คอยากพาแบมไปเที่ยว อยากทำอะไรเยอะแยะเลยอ่ะ ทั้งๆที่ไม่จำเป็นต้องรีบก็ได้" ผมตอบไปตามตรง

"...ก็มาร์คแค่ตื่นเต้นหนิ ได้เข้าร่างทั้งที แถมได้อยู่กับแฟนอีก .......เอาเป็นว่าวันนี้มาร์คทำดินเนอร์ให้นะ^____^" ว่าจบก็หันมายิ้มตาหยีให้ผม แค่เห็นเขายิ้มแบบนี้ผมก็ใจอ่อนแล่วว>3< คนอะไรหล่อชิบหายยย -///-




.
.
.
.

เราแวะซื้อพวกอาหารทะเลมามากมายที่ตลาดสดระหว่างทางกลับบ้าน พอกลับมาถึงมาร์คก็รับหน้าที่ทำอาหาร ส่วนผมก็รับหน้าที่จัดสถานที่...ทั้งจัดโต๊ะ ดอกไม้ เทียนหอม คืนนี้ต้องโรแมนติกสุดๆไปเลย คึคึ 


เมื่อตกค่ำอาหารต่างๆก็เรียงรายอยู่บนโต๊ะ ผมจุดไปเทียนหอมหลากสีให้สว่างขึ้น แต่โดนมาร์คไล่ให้ไปอาบ้ำ ส่วนเขาบอกจะเผากุ้งให้ผมกินอีก  เราจัดโต๊ะดินเนอร์อยู่ระเบียงด้วยนอกของบ้าน เพื่อซึมซับกับบรรยากาศริมทะเลในยามค่ำ... ผมขึ้นมาอาบน้ำอยู่สักครู่ มาร์คก็เรียกให้ผมลงไป........... แต่ก่อนที่ผมจะก้าวขาออกจากห้อง ผมกลับเจอกับกระดาษสีขาวที่คุณป้าให้ไว้เมื่อตอนเย็น...คำพูดของยายแก่คนนั้นทำให้ผมเริ่มกลับมาคิดมากอีกครั้ง 

'...เผื่อมีอะไรให้ฉันช่วย'



'มาร์ค...จะทำสำเร็จไม่ได้ถ้าไม่มีเธอ..'


"แบมมมมมมม ลงมาได้แล้ว"

เสียงมาร์คเรียกดังมาอีกครั้งหนึ่งจนผมสดุ้ง และคงเก็บคำถามที่อยากถามไว้ก่อน ยังไงวันนี้ผมก็ต้องถามเขาให้รู้เรื่อง...หลังกินข้าวผมคงต้องลองเปิดปากดูอีกสักครั้ง..


"ไปแล้ววว ไปแล้วว" ผมร้องตอบมาร์คแล้วรีบวิ่งลงไป


.

"หูยยยยย *0* ไม่นึกเลยนะเนี้ยว่าทำอาหารเก่งขนาดนี้ "

ผมกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ มีทั้งสปาเก็ตตี้อบซอส กุ้งอบวุ้นเส้น ปลาหมึกสามรส กุ้งเผา ปลาหมึกเผา ปูเผา มันเยอะไปหมด 

"มีน้ำผลไม้ปั่นด้วยนะ มาร์คทำเองเลยลองชิมดูว่าชอบรึป่าว><" 

ผมว่ามาร์คต้องเป็นพ่อบ้านที่ดีแน่ๆ มองเห็นอนาคตที่แสนสบายของตัวเอง ผมได้แต่มองอาหารและเครื่องดื่มมากมายตรงหน้าด้วยตาลุกวาว มาร์คเห็นเลยชวนให้ผมนั้่งและดื่มด่ำไปกับอาหารตรงหน้า...ฝีมือในการทำอาหารเขาดีมากๆเลยแหละ...บรรยากาศก็ดี ลมพัดเย็นสบาย ได้ยินเสียงคลื่นทะเลไปด้วยยิ่งทำให้ผมผ่อนคลาย..มาร์คนั่งมองหน้าผมยิ้มอยู่ตลอดเวลาจนผมเอ็ดไป ให้กินบ้าง เขินนะเว้ยย -////-



"อิ่มแล้วหรอ^_^"มาร์คถามผมที่วางช้อนซ้อมลง

"อื้มม แล้วมาร์คล่ะ เอาแต่มองหน้าแบมไม่กินอะไรซักทีจะอิ่มมั้ย- -""

"^__^ แค่มองหน้าแบมก็อิ่มแล้ว.."

"แหวะ..จะอ้วก" ผมทำท่าเหมือนจะขยอนอาหารออกมา จนมาร์คหัวเราะลั่น


"แบม วันนี้แบมมีความสุขรึป่าว?" อยู่ดีๆเขาก็ถามผมขึ้น ถึงวันนี้จะไม่ได้มีอะไรพิเศษแต่ผมก็รู้สึกมีความสุขดีนะ...แต่ถามแบบนี้กลับทำให้ผมคิดถึงเรื่องที่จะถามเขาได้แฮะ

ผมพยักหน้าตอบเขาไป 

"แต่มาร์คว่า...."

"มาร์ค...มีอะไรใช่มั้ย? มาร์คมรอะไรที่ยังไม่บอกแบมใช่มั้ย?"

"...เปล่า.." 

เขาตอบผมมาแบบนั้น แต่...นั้นไม่ใช่คำตอบที่ผมต้องการ ผมไม่ได้โง่ขนาดที่จะไม่รู้ว่าเขามีเรื่องอะไรปิดบังผมอยู่ และคงไม่พ้นกับเรื่องของ...พ่อผม


"...แต่แบมมองออก มาร์คมีแผนที่จะทำอะไรวันพรุ่งนี้รึป่าว?" ผมเริ่มมีอารมณ์ขึ้นมานิดหน่อยที่เขาเลือกที่จะปิดบังผม..


"......."

เขาไม่ตอบ...

"....มาร์คโกหกแบม"

ผมยกสองแขนขึ้นมากอดอกในทันที ไม่ได้ต้องการให้บรรยากาศมันเสียนะ แต่เลี่ยงไม่ได้ ผมรอให้เขาบอกผมแต่เขาก็ไม่บอก จนเลยมาถึงค่ำของวันนี้ มันใกล้เวลาเข้ามาทุกทีแต่เขาก็ไม่ยอมบอก!



"...แบมจำได้มั้ย..แบมเคยสัญญากับมาร์คว่ายังไง..?"


"......." เป็นผมบ้างที่เริ่มฉุกคิดกับคำพูดของเขา ขอบตาผมเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาเมื่อมาร์คดูจริงจังขึ้น มีสัญญาตั้งมากมายที่ผมเคยให้ไว้กับเขา....และมีสัญญาหนึ่ง...ที่ผมเคยให้ไว้ตอนที่เราเจอกันช่วงแรก....พอผมคิดได้ปากผมก็เม้มเข้าหากัน..ตัวผมเริ่มสั่น..

"แบม....แบมเคยบอกว่าจะถอนตัวออกมาทันทีถ้าเรื่องของมาร์คทำให้แบมเกิดอันตราย...แบมจำได้มั้ย? วันนี้มาร์คมาทวงสัญญ.."


แหมะ


น้ำตาหยดใสจากที่กลั้นไว้แล้ว..แต่มันก็ยังไหลหยดลงบนแขนผม..

"มาร์ค..แต่ตอนนี้เหตุการณ์มันเปลี่ยนไปแล้วไง! ตอนนั้นแบมอาจจะไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้แต่ตอนนี้แบมเกี่ยว! มาร์คไม่คิดจะบอกแบมเลยใช่มั้ย...."


"..........."


".......แบมจะปล่อยมาร์คไปคนเดียวได้ยังไง..ฮึก เราต้องช่วยกันสิมาร์ค มาร์คไม่คิดจะบอกแบมเลยหรอว่าพรุ่งนี้มาร์คจะทำอะไร จะไปที่ไหน! มาร์คคิดถึงแบมบ้างดิวะ! ฮึก" ผมพยายามสะกดเสียงสะอื้นน้ำตาตัวเองเอาไว้

"...แต่สำหรับมาร์คมันยังไม่เปลี่ยน.....แบมต้องไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ มาร์ครับปากท็อปไว้แล้ว"

เหอะ มาร์คแม่ง! ไม่คิดถึงความรู้สึกผมเลยว่ะ ผมก็อยากช่วยเขาป่ะวะ 

" ยังไงแบมก็จะไป! มาร์คเป็นคนรับปากพี่ท็อปไม่ใช่แบม! แล้วทำไมแบมต้องทำตามที่มาร์คบอกด้วย!" ผมเริ่มควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ มันโกรธ! โกรธที่เขาไม่คิดจะบอก! โกรธที่เขาบิดบังแล้วก็กีดกันผม ให้ผมปล่อยเขาไปเผชิญหน้าสู้อยู่คนเดียว!ทำไมเขาไม่คิดว่าถ้าเขาไปแล้วไม่กลับมาผมจะเป็นยังไง!


"แบม! ฟังกันบ้างดิ!" เขาเริ่มขึ้นเสียงใส่ผม

"จะฟังทำไมอ่ะ! แล้วมาร์คได้ฟังแบมบ้างมั้ยล่ะ!!"ผมสวนกลับไปพลางลุกขึ้นจากเก้าอี้..ผมไม่อยากจะเถียงกับเขาในวันนี้นะ!

หมับ!

แต่ก่อนที่ผมจะได้เดินหนีไปมาร์คก็เร่งเข้ามาจับข้อมือผมไว้แน่น เขาดึงให้ผมหันไปมองหน้าเขาอีกครั้ง..มาร์คตาแดงกล่ำ..แต่ยังไม่มีหยดน้ำตาออกมา ผมรู้ว่าเขาคิดอะไร..

"ขอร้องล่ะแบม...ช่วยอยู่ที่นี่ได้มั้ย? ถ้าแบมไปแล้วเกิดแบมเป็นอะไรขึ้นมามาร์คจะทำยังไง.." ทั้งสายตาและน้ำเสียงของเขามันเปลี่ยนมาเป็นอ้อนวอนผม..

"...ฮึก...แล้วถ้ามาร์คล่ะ อ อึก ..ล แล้วถ้ามาร์คเป็นอะไรขึ้นมา บ แบมจะทำยังไงวะ! ฮื้ออออ.." ตอนนี้นเองที่ผมสะกดอารมณ์ของตัวเองไม่อยู่อีกแล้ว..น้ำตาพรั่งพรูออกมาไม่หยุด ผมทุบกำปั้นไปที่หน้าอกหน้าของมาร์คอย่างต่อว่า.. "ฮ ฮื้อออ ถ้ามาร์คไม่กลับมาแบบจะทำยังไงวะ!!" ผมตวาดไปสุดเสียง...มาร์คดึงร่างของผมเข้าไปกอด..ใบหน้าของผมมันซุกลงตรงอกแกร่งของเขา...

"...มาร์คจะกลับมา..แบมอยู่ที่นี่รอมาร์คนะ"

ผมส่ายหัวยิ่งกว่าเดิม ..จากตอนแรกที่จะนิ่งๆยอมกอดกับเขาเฉยๆแล้ว มาร์คแม่งไม่เข้าใจผม..ผมผละหน้าออกจากอกเขา แหงนมองใบหน้าของเขาที่อยู่ไม่ห่างกันมากนัก..

"มาร์คแม่ง....มะ มาร์ค.. มาร์คทำอะไรแบม..."

ในตอนที่ผมกำลังจะว่าเขาต่อ..อยู่ๆหัวผมมันก็เริ่มหมุน..ภาพต่างๆค่อยๆเบลอ...จนผมเสียหลักแทบจะล้มลง แต่มาร์คก็ดึงร่างผมเข้าไปกอดได้ทัน...ด้วยสติที่ยังเหลือน้อยนิดนั้น..ผมได้ยินเสียงเขากระซิบข้างหูอย่างแผ่วเบา..


"...ขอโทษ....จะโกรธมาร์คก็ได้นะ.."


.....และแล้วสติของผมก็ดับวูบลง.....




****************มาร์ค***************
 

ผมนอนมองหน้าของคนตัวเล็กในอ้อมกอด ที่ตอนนี้กำลังหลับตาพริ้มเข้าสู่นิทรา ผมอยากจะทำสองวันที่ผ่านมาให้ดีกว่านี้แต่เหมือนว่าคนตัวเล็กจะไม่ให้ความร่วมมือผมเลย มันเป็นเพียง2วันที่ผ่านไปอย่างธรรมดา ผมว่าเขาไม่ได้มีความสุขอย่างที่บอกหรอก....เขาดูกังวลอยู่ตลอดเวลาถึงจะพยายามยิ้มออกมาก็เถอะ สายตาของเขามันปิดไม่มิด


ผมเป็นแฟนที่น่าเบื่อมากๆเลยใช่มั้ยล่ะ...ผมอยากจะทำให้2วันที่ผ่านมานี้มันออกมาดี แต่ผมเองกลับทำอะไรได้ไม่มาก เพราะผมคิดว่าเวลาที่ผมได้อยู่กับเขาทำไมมันผ่านไปไวขนาดนี้  แต่แค่ได้อยู่กับเขาผมก็มีความสุข


ขอโทษที่ต้องทำแบบนี้นะตัวเล็ก...คืนนี้หลับให้สบายนะครับ 

"สลบไปแล้วสินะ...."

เงาดำที่นั่งอยู่ในมุมมืดเอ่ยทักขึ้น...

"ครับ....ขอบคุณที่ให้ผมได้เข้าร่างนะ.."

"....ใช้เวลา 2 วันได้คุ้มรึป่าวล่ะ"
เขาเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าของผมกับแบมแบม

" หึ ผมก็ไม่รู้สิ สำหรับผมมันคุ้มนะ แต่ไม่น่ามาทะเลาะกับเขาเลย.."

"...แจ็คสันจะมารับนายพรุ่งนี้เช้า เตรียมตัวให้พร้อมล่ะ? "

"ผมรู้...."

"อ่อ....แล้วข้อตกลงของเรา นายอยากให้มันเป็นแบบนั้นจริงๆหรอ....นายจะเจ็บปวดนะ.." ผมนิ่งเงียบอยู่สักครู่ พลางมองไปที่ใบหน้าของคนตัวเล็กที่กำลังหลับสนิท  ผมยกมือขึ้นเกลี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าเขา..ให้มองเห็นแพขนตาสวยๆ..ก่อนจะยกยิ้มขึ้น..

"....ขอแค่ให้เขาไม่เจ็บปวดก็พอ...เกิดอะไรขึ้นผมจะรับไว้เอง.."

"อืม...พรุ่งนี้ฉันคงช่วยนายไม่ได้มาก..."

"ครับ....ยมทูต"

ผมตอบรับก่อนที่เงาดำนั้นจะหายไป...ผมรู้ว่าเขาเป็นยมทูตตอนไหนงั้นหรอ...ตอนที่ผมเข้าร่างได้ไงล่ะ ถ้าไม่ได้เจาผมคงจำเรื่องราวตอนเป็นวิญญาณไม่ได้...และถ้าไม่ได้เขาผมคงยังเข้าร่างไม่ได้...เพราะผมยังจำเรื่องของตัวเองไม่ได้ทั้งหมด...



.

มาร์คยังคงนั่งมองคนรักของเขาไม่วางตา....ตลอดทั้งคืน


***************แบมแบม*************


[เช้า 9.37 น.]

ฟรืบบบบบบ    ฟรืบบบบบบ


ผมกวาดแขนไปด้านข้างเตียงในตอนเช้า...ทำไมผ้าปูมันถึงเย็นจังนะ ถึงแม้จะง่วงสักแค่ไหนแต่ผมก็ต้องฝืนลืมขึ้นมา ....ลืมตาขึ้นมา......ก่อนจะคิดได้ว่า...เมื่อวานเกิดเรื่องอะไรขึ้น!...พยายามนึกแต่ภาพมันก็ตัด..จำอะไรยังไม่ค่อยได้...ไม่รู้ว่าความจริงหรือว่าความฝัน...ถ้าเป็นความฝันมันคงเป็นฝันร้าย..

มาร์ค! มาร์คไปไหน!....

ผมลุกมานั่งมองนาฬิกาเห็นว่ามันสายแล้ว นี่ผมหลับไปนานขนาดนั้นเลยหรอ!? แต่ผมกลับรู้สึกแปลกๆที่ในบ้านมันเงียบสงบเกินไป ไม่มีเสียงฝักบัว ไม่มีเสียงในห้องครัว...


ในตอนนั้นเองที่หัวใจผมมันเริ่มกระตุกวูบ หน้าเริ่มชา ลามไปถึงขาและแขน.... เมื่อเห็นโพสต์อิทสีฟ้าติดไกลๆที่บานประตู้องนอน....

ผมนั่งมองมันอยู่บนเตียง สองขาไม่กล้าที่จะเดินเข้าไปอ่านใกล้ๆ เพราะผมกลัว! ผมกลัวว่าเรื่องที่ผมกังวลมันจะเกิดขึ้น! เรื่องที่ผมคิดว่าเป็นความฝันมันจะเป็นความจริง แม้แต่จะกลืนน้ำลายลงไปในคอมันยังยากเกินไปสำหรับผมตอนนี้......


"มาร์คคคคคคคค" ผมเรียกชื่อเขาให้พอได้ยินไปทั่วห้องอย่างกล้าๆกลัวๆ ในใจก็ภาวนาให้เขาตอบกลับมา..



"........"


....แต่เปล่า....ไม่มีเสียงใดๆตอบกลับมา.....


"มาร์คคคคคคค! แบม-ไม่-เล่น-นะ!!"


ผมเพิ่มระดับเสียงให้ได้ยินชัดขึ้นและเน้นว่าผมจริงจัง และผมไม่ได้ล้อเล่น...

"......"


สิ่งที่ตอบกลับมาเป็นเพียงความเงียบ ...เงียบจนทำให้ตัวผมสั่น...เงียบจนทำให้ผมรู้ว่า....มันไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเช่นกัน..


"ไอ่เหี้ยมาร์คคค!!!! กูบอกว่าไม่เล่นไง!! ฮึก ฮื้ออออออ"

และตอนนั้นเองสิ่งที่ผมกลัวมันก็เกิด...มันทิ้งผมแล้วใช่มั้ย..


"....."

น้ำใสๆเริ่มหยดแหมะลงมาที่ต้นขา ไม่รู้กี่หยด ตัวผมสั่นและควบคุมไม่ได้! ไม่! ไม่! ไม่!! 

มาร์คต้องไม่ทำแบบนี้ ผมรู้แก่ใจดีว่าวันนี้มันวันอะไร!! 

"ฮึก! อึก ฮึก!! มาร์คคคคคคคคคคคคคคค!!!!" ผมตะโกนออกไปจนสุดเสียง ไม่กลัวว่าใครจะได้ยินอีก! ตัวสั่นเทาไปหมด ทั้งจุกทั้วเจ็บ ทั้งโกรธ ทั้งน้อยใจ เสียใจ ความรู้สึกของผมมันหลากหลายปนแป จนไม่อาจอธิบายออกมาได้...มีเพียงน้ำตาที่รินไหลไม่ขาดสาย



ผมแน่แก่ใจแล้วว่า
..คนๆนั้นไม่ได้อยู่ที่นี่กับผมอีกแล้ว..

 ผมอยากจะพังประตูออกไปเสียตอนนี้ สองขาหยัดลุกวิ่งมาหยุดตรงหน้าประตูอย่างยากลำบาก..

...ดึงโพสต์อิทสีฟ้าสวยลงมาอ่าน...

 ผมทรุดลงนั่งเพราะหมดเรี่ยวแรงในทันที ที่อ่านประโยคในโพสต์อิทนั้นจบ......มีเพียงน้ำตาที่ไหลอาบสองแก้ม ผมชันเข้าขึ้นก่อนจะฟุบหน้าลงไป กอดเข่าตัวเองเอาไว้...

.....แล้วจะให้แบมทำยังไงมาร์ค.....

....ทำไมต้องทำแบบนี้!! ถ้าผมรู้ว่ามันจะเป็นแบบนี้...ผมคงทำให้มาร์คมีความสุขมาก! มากกว่านี้... ผมเห็นแก่ตัวที่มองแต่ความรู้สึกของตัวเอง ลืมคิดถึงความรู้สึกของเขา....

....แทนที่จะทำให้มันเป็นวันดีๆ แต่แบมกลับทำมันพัง...


......จะให้แบมลืมมาร์คได้ยังไง......





{    แบม มาร์คขอโทษที่ 2 วันนี้                                }
{  มาร์คทำให้เป็นวันที่ดีที่สุดของเราไม่ได้               }
{  แต่แค่ได้อยู่กับแบม มาร์คก็มีความสุขมากแล้ว    }
{  หวังว่าแบมจะมีความสุขเช่นกัน                            }
{                                                                                }
{  **หลังจากนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น                         }
 {  ขอให้แบมเดินไปข้างหน้า ลืมมาร์ค                    }
 {  แบมต้องมีความสุขมากๆนะครับ **                     }
                                          
                                                รัก 

                                       "  มาร์ค ต้วน "         

#####################################


TALK : ตอนที่แล้วน่าเบื่อมากล่ะสิ ^ ^" แอบเห็นยอดวิวแล้วตกใจ นี่ถ้าไรท์ลงตอนจบต้องมีคนแอบคลิกมาอ่านก่อนแน่เลยอ่ะ555

             แอบอ่านตอนจบก่อนจะไม่สนุกน้าาา555...เศร้าจังตอนหน้าจะจบแล้วอ่า
             
            ****** อยากอ่านตอนจบกันซักวันที่เท่าไหร่ดีเอ่ย? เม้นมาบอกได้นะ ให้เหตุผลด้วยก็ดี555 ยังไงเรื่องนี้ก็ใกล้จะจบแล้วเข้ามาพูดกับไรท์บ้างก็ได้ ไม่อยากนั่งลุ้นตอนจบคนเดียว^^ *****

       ##### ตอนนี้ถ้าอ่านดีๆมีสปอยอยู่เยอะเลยน้า^__^####

                         ~~~~~~~~~~แล้วมาเจอกัน~~~~~~ 
                     ***** ขอบคุณทุกคนที่ตามอ่านอยู่น้า ถึงจะไม่ได้แต่งดีเท่าไหร่ แหะๆ *****

                    #####ประกาศรางวัลผู้โชคดีในตอนจบน้า^ ^ (เกือบลืม..คนเล่นอาจจะลืมไปแล้วด้วย)###


                                             ~~   บั้ยบายยยย ~~

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #201 kamonrat852a1 (@kamonrat852a1) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2560 / 00:21
    โหพี่มาร์คยิ่งทำแบบนี้แบทก็ยิ่งทุกข์นะมาร์ค
    #201
    0
  2. #200 itallxz (@aewaew48) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 07:07
    จะร้องเลยยยย ฮื่ออออพี่มัคคคคค
    #200
    0