(END) 7th Sense (MarkBam)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 22,634 Views

  • 262 Comments

  • 2,063 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    66

    Overall
    22,634

ตอนที่ 42 : EP.41.2 7th Sense 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1355
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    21 ก.พ. 60

EP.41.2  โซเฟีย

********* 18.00น. **********

บรื้นนนนนน~ 
รถเก๋งสีขาวป้ายแดงคันงามกำลังขับโลดเล่นอยู่บนถนนใจกลางเมืองหลวง....ในช่วงเวลาเย็นเช่นนี้มีรถมากกว่าปกติในทุกช่วงวัน..ท้องฟ้าที่ครึ้มมาทั้งวันบ่งบอกว่า วันนี้ฝนกำลังจะตก ทำให้บรรยากาศโดยรอบอึมครึม และมืดจนเหมือนเวลาผ่านไปช่วงค่ำแล้ว..

....หญิงสาวตัดสินใจอยู่นานจนแน่แก่ใจแล้วว่า....วันนี้เธอคงต้องสะสางความแค้นที่ฝังลึกมานานเป็นเวลาหลายปี...

"หนูจะจัดการมันเอง...คุณแค่อย่ามายุ่งตอนนั้นก็พอ " เธอพูดขึ้นในขณะที่ตายังมองตรงไปยังถนนข้างหน้า..มือยังคงบังคับพวงมาลัยให้เลี้ยวไปตามทางที่เธอต้องการ...
 
"..หึ.... " เสียงเค้นลำคอของคนที่นั่งข้างๆดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มเหยียดด้วยความพอใจ มองเธอ ก่อนที่มันจะยื่นมือหนาออกจากผ้าคลุมสีดำลูบผมสีน้ำตาลของเธอเบาๆ และหายวับไป...

"ไว้ใจฉันได้เลย....ไม่ผิดหวังแน่" หญิงสาวพึมพัมกับตัวเอง แล้วกดเหยียบคันเร่งจนสุดเท้า...เธอกำพวงมาลัยแน่น! ในวันนี้เธอจะได้ล้างแค้นเขาซักที! เธอกดโทรออกพร้อมเปิดบูธูดในรถ....รอใครบางคนรับสาย...ไม่นานนักปลายสายที่เธอต้องการก็กดรับ

(ว่าไงเฟีย?")
คำทักทายคำแรกที่ส่งมาถึงเธอ...

"แหมม ถ้าไม่มีอะไรเฟียจะโทรหาพี่ไม่ได้รึไงคะ?"

(อืออ..ป่าวหรอกก็นะ..)

"ชิ... คืองี้ค่ะ เจ้เฮอร์ชี่บอกว่าลืมตารางงานเฟียไว้ที่บ้านพี่แหนะ คือเฟียต้องการด่วนมาก.."
(อ่อออ อยู่ไหนล่ะเดี๋ยวพี่ให้คนเอาไปให้?)
"...เดี๋ยวเฟียจะไปเอาเองค่ะ! "
(จะดีหรอ? เดี๋ยวพี่หาเจอจะให้คนเอาไปให้ดีกว่านะถ้าเธอมาเองอาจดูไม่ดี..)
"เฟียใกล้ถึงบ้านพี่แล้วค่ะ! ทำไมอ่ะเฟียจะไปหาไม่ได้หรอ? เฟียอยากเจอพี่ด้วย! แค่นี้นะคะ รออยู่นั้นแหละ.."
(ฟะ เฟียย..)

ตูด ตูด ตูด 
เธอกดวางสายอย่างไม่สนใจเจ้าของบ้านนัก!   ก่อนจะรีบเร่งความเร็วรถขึ้นไปอีก...อาจเพราะด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวที่ปลายสายไม่เคยเอาใจเธอเหมือนแต่ก่อน เขายังจำเธอซึ่งเป็นน้องแท้ๆไม่ได้ด้วยซ้ำ ทั้งๆที่เธอจำเขาได้ตลอด และคอยเฝ้าติดตามเขาเสมอมา! เธอต้องพยายามอย่างมากเพื่อที่จะก้าวมายังจุดที่เขายืนอยู่ โดยที่ไม่ทำให้คนอื่นรู้และเอะใจได้...มีเพียงแค่เขาคนเดียวที่เธอต้องการให้จำเธอได้....แต่คงไม่ใช่เรื่องแปลกที่เขาจะเห็นเธอเป็นแค่คนที่หน้าคุ้นๆ เหมือนเพื่อนเก่าที่ไม่ได้เจอมาแสนนาน.....และนั้นก็ทำให้เธอเข้าใกล้เขาได้มากขึ้น....

เอี้ยดดดดดด! 
สติของเธอกลับมาอีกครั้งเมื่อรถที่แล่นมาด้วยความเร็วสูงมายังจุดหมาย เสียงเบรคดังแสบหูคงทำให้เจ้าของบ้านรู้ว่ามีผู้มาเยือน ประตูบ้านค่อยๆเลื่อนเปิดอย่างอัตโนมัติ โดยไม่พบแม้เงาของใครสักคน...เธอกำพวงมาลัยแน่นและพยายามสูดลมหายใจเข้าให้ลึกที่สุด เพื่อสะกดอารมณ์ต่างๆให้เป็นปกติ...สายตาที่แข็งกร้าวกำลังถูกปรับให้ดูเหมือนเด็กขี้งอนปกติ รถเก๋งสีขาวป้ายแดงขับเลี้ยวเข้าไปก่อนประตูรั้วจะปิดลงอีกครั้ง เมื่อรถแล่นเข้าไปจอดยังที่จอดรถก็เห็นผู้ชายร่างสูงยืนพิงประตูทางเข้าบ้าน ใบหน้าของเขาดูงัวเงียคล้ายกับเพิ่งตื่นในมือถือแทบเลทสีชมพูพิงค์อย่างไม่ค่อยใส่ใจนัก เมื่อโซเฟียก้าวเท้าไปถึงหน้าประตูเขาก็ยื่นมันแทปเลทนั้นให้เธอ ใบหน้าของโซเฟียงองั้มก่อนจะดึงแทปเลทนั้นจากมือเขาและเบี่ยงตัวเข้าไปในบ้าน..
"อ้ะ...นี่..เธอทำแบบนี้มันไม่ดีนะ..."มาร์คเดินตามมาติดๆ

โซเฟียเดินไปนังตรงโซฟากลางเซฟเฮาท์แสนหรูหรา...
"..ก็เฟียบอกแล้วไงว่าอยากมาเที่ยวบ้านพี่ด้วยอ่ะ =3="
"ถ้าคนอื่นมาเห็นเข้ามันจะไม่ดีนะ..="="
"..แล้วไงอ่ะ!? พี่ก็ชอบเป็นข่าวกับผู้หญิงอยู่แล้วไม่ใช่หรอ? เป็นข่าวกับเฟียอีกคนนี่ดังเลยนะ...เฟียดังด้วย ไม่แน่พี่อาจจะหาคนนั้นเจอเพราะเฟียก็ได้.."
ใครคนนั้นที่มาร์คตามหา คนที่ไม่ใช่น้องสาวของเขา...คนที่ไม่ใช่ฉัน! มันจะสำคัญมากกว่าน้องสาวแท้ๆของเขาอีกงั้นหรอ!?
".....ถ้าเขาจำได้ก็คงจะมาหานานแล้วมั้ง....."
ใบหน้าของมาร์คสลดลงอย่างเห็นได้ชัด เขาทรุดลงนั้งตรงข้ามกับโซเฟีย
"....เฟียอยากรู้จังว่าเขาเป็นใคร? คนที่ทำให้พี่มาเป็นดารา...คนที่ทำให้พี่ยอมเป็นข่าวฉาวเพื่อที่จะได้ดังอย่างทุกวันนี้..." ฉันอยากรู้จริงๆว่ามันเป็นใคร! คนที่เขารักมากกว่าน้องสาวแท้ๆของตัวเอง...ในตอนนั้นเองที่โซเฟียแทบจะสะกดอารมณ์เกลียดและน้อยเนื้อต่ำใจของตัวเองไม่ได้..น้ำตาของเธอมันรื้นออกมา....มันคงจะเป็นเรื่องดีล่ะมั้งที่มาร์ค....ไม่ได้สนใจหรือมองเธอสักนิดเลยไม่รู้...

"...อย่ารู้เลย....เขาเป็นแค่คนๆหนึ่ง...ที่พี่อยากเจออีกสักครั้ง..."

แต่...คงไม่มีวันนั้น!! โซเฟียกำหมัดแน่น..เธอต้องรีบลุกออกไปสะกดอารมณ์ของตัวเองก่อนที่มาร์คจะดูออก..ตอนนี้สายตาเขายังเหม่อลอยเหมือนคิดถึงใครสักคนอยู่..

"เดี๋ยวหนูไปชงกาแฟให้นะ...พี่คงเพิ่งตื่นล่ะสิ" เธอรีบลุกและเดินไปเข้าครัวทันที...แผนการยังคงดำเนินต่อไป..
"..ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวพี่ทำเอง เธอเป็นแขกนะ.."มาร์คลุกเดินตามโซเฟียไป..
"ไม่เป็นไรหรอกน่าาาา...หนูชงกาแฟอร่อยนะ นี่เพิ่งไปเรียนมา เดี๋ยวทำให้กิน...จะได้รู้ฝีมือด้วย...ตอนทำจริงตอนเข้าฉากจะได้เหมือนมืออาชีพ..^^" เธอดันหลังมาร์คให้ออกมา...เขาดูงงๆนิดๆแต่ก็พยักหน้ารับ ก่อนจะเดินมานั่งที่เดิม...

....ไม่นานนักโซเฟียก็ยกกาแฟร้อนๆมาเสิร์ฟ...
"วันนี้พี่ไม่มีงานหรอ?0.0"
"...วันนี้อยากพักน่ะ เลยแคนเซิลไปละ.."
มาร์คตอบก่อนจะหยิบกาแฟขึ้นมาจิบ..โซเฟียมองการกระทำของเขาไม่วางตา คงมีก็แต่เขาเองที่ไม่ทันได้เอะใจ..เพราะในหัวตอนนี้กำลังคิดเรื่องอื่นอยู่...

"...แล้ว..พี่ว่าเขาคนนั้นจะมาหาพี่มั้ย?"
มาร์คหันกลับมามองโซเฟียอีกครั้ง..เขาก็กำลังคิดอยู่เหมือนกัน..
"...นั้นสิ...ถ้าไม่มาพี่ก็คงจะตามหาเองมั้ง.."
"....พี่จะตามหาเขายังไงหรอ?"
"^__^ พี่กำลังตามหาเขาอยู่..พรุ่งนี้อาจได้เบาะแส คนที่ตามสืบบอกว่าพี่อาจได้เจอเขาเร็วๆนี้"
นั้นเป็นข่าวดีที่ทำให้มาร์คยิ้มขึ้นมา..ในตาของเขากลับมาเปล่งประกายอีกครั้ง...แต่มันกลับทำให้ความแค้นของโซเฟียพุ่งขึ้นอีก..
"..คนๆนั้นเขาเป็นคนในครอบครัวของพี่หรอ?"
มาร์คหันมามองหน้าเธอและส่ายหัวให้..
"ป่าว...เขาเป็น..ความประทับใจแรก^___^"
ความประทับใจแรกงั้นหรอ!!?
"..แล้วทำไมเมื่อกี้พี่ต้องทำหน้าเศร้าเวลาพูดถึงเขาด้วยล่ะ?"
"อือออ...เพราะพี่ไม่แน่ใจว่าเขาจะจำพี่ได้ พี่แค่กลัวว่า..ถ้าเขาไม่ได้อยากเจอพี่..."
"...ในชีวิตนี้ของพี่มีคนที่ให้ตามหาแค่เขาคนเดียวหรอ!..."
มาร์คมองหน้าโซเฟียอย่างไม่เข้าใจนัก เธอต้องการจะสื่ออะไรกันแน่..

"....พี่ไม่ได้มีน้องสาวที่ต้องตามหาหรอ?........"
เขามองหน้าฉันอย่างเหลือเชื่อ..คงไม่คิดว่าฉันจะรู้เรื่องน้องงสาวของเขา..แต่ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไร....ดวงตานั้นก็ค่อยๆปิดลง.....จบกันวันนี้แหละนะ! คนที่แกรอคอยตามหามาตลอด...แกจะไม่มีวันได้เจอมัน!! และฉัน!!คนที่ถูกลืมมาตลอด! จะส่งแกไปในที่ๆแกหนีมา...โดยทิ้งแม้แต่น้องแท้ๆของแกเอาไว้ ความทรมานจากลมหายใจเฮือกสุดท้าย..สิ้นสุดคำว่าพี่น้อง! สิ้นสุดสายสัมพันธ์! ฉันจะทำให้แกเข้าใจความทรมานจากการตายเหมือนที่ฉันเคยเจอ! 

สองแขนดึงร่างสูงให้นอนลงกับพื้น...ดึงเนคไทน์สีดำทีติดอยู่กับราวเสื้อมามัดเท้าและแขน..ร่างของพี่ชายเธอยังคงสลลบไสลไม่รับรู้เรื่องราวอะไร..โซเฟียเดินไปยังห้องนอนและดึงผ้าห่มลากออกมาจากห้อง พลิกร่างมาร์คให้นอนบนผ้าผืนหนาสีดำสลับขาวลายตารางหมากรุก เธอเดินไปจับชายผ้าห่มขึ้นมา แล้วใช้แรงที่มีลากร่างของมาร์คออกไปพร้อมกับผ้าห่มผืนนั้น ดีที่บ้านของมาร์คมีเพียงชั้นเดียวเธอลากร่างของเขาให้ออกไปยังลานกว้างหลังบ้าน...เผามันทั้งเป็น! เธอไม่สนข้อตกลงที่ให้ไว้กับผีตนนั้นอีกแล้ว เธอคงทนเห็นหน้าและร่างของเขาให้ยังอยู่วนเวียนอยู่บนโลกไม่ได้อีก! ฆ่ามันเท่านั้น ทำให้ร่างนี้หายไปจากโลก! และเธอเองก็ไม่ต้องการมีชีวิตอยู่ต่ออีก...ตายไปด้วยกัน ตายไปพร้อมกับความอัปยศที่เธอทำไว้กับพี่สาวที่ดีที่สุดของเธอ...เพราะผู้ชายคนนี้ทำให้เธอต้องใช้ร่างของมินนี่....เพราะเขาที่หนีเธอไปจากบ้านแสงดาวทำให้เธอต้องตาย และตายอีกครั้งทั้งเป็นในร่างของมินนี่...มีแต่วิญญาณตนนั้นที่ช่วยเธอเอาไว้! ถึงอยากจะมอบร่างของมาร์คให้แต่เธอกลับอยากให้เขาถูกแผดเผาเหมือนกับเธอในตอนนั้น! โซเฟียน้ำตาใหลอาบแก้ม..ในตาแดงกล่ำ แต่เธอไม่สะอื้นออกมาซักคำ!เธอมีแต่ความแค้นเท่านั้น! เมื่อลากร่างมาร์คมาถึงยังลานกว้าง...เธอเดินไปเปิดประตูหลังรถและแบกแกลอนน้ำมันที่หนักอึ้งออกมา...สองมือแดงกล่ำ ร่างของมาร์คยังคงนอนแน่นิ่งอยู่อย่างนั้น! โซเฟียราดน้ำมันลงบนพื้นเป็นวงกลมล้อมรอบร่างมาร์คเอาไว้...เธอยังจะไม่เผาเขาในตอนนี้! ก่อนเขาจะตายเธอต้องการให้เขามีสติและรับรู้ทุกๆความรู้สึก.. เธอวางแกลลอนน้ำมันลงข้างๆตัวออกห่างจากวงน้ำมันมาพอสมควร..ตอนนี้ก็รอแค่เขาตื่นขึ้นมา...รับรู้รสชาติของการตายทั้งเป็น! 


************ 19.45น.(มาร์ค)**********

......ร่างที่หลับใหลค่อยๆฟื้นตัวตื่นขึ้น...ในหัวผมหนักอึ้งและปวดไปหมด..เพราะเหม็นสาปน้ำมัน..ในหูอื้ออึง...และแขนขากลับขยับไม่ได้เหมือนถูกมัดไว้..

"ตื่นแล้วหรอ.....หลับสบายดีมั้ย?"
เสียงที่ผมคุ้นเคยทำให้ผมค่อยๆลืมตาขึ้นมา...และเห็นเพียงเลือนรางเป็นร่างของหญิงสาวคนหนึ่ง...โซเฟีย?...

"...หลับไปไม่ค่อยนานคงไม่ค่อยสบายเท่าไหร่สินะ..."ร่างนั้นเดินเข้ามาใกล้ขึ้นอีก..ผมหลี่ตามองจนร่างนั้นเข้ามาใกล้พอที่จะมองเห็นได้ชัด..
"โซเฟียยย!"
ผมดันตัวให้ลุกขึ้นนั่งกับพื้นอย่างทุลักทุเล..มองคนตรงหน้าและสิ่งที่่เกิดขึ่นรอบตัวอย่างไม่เชื่อสายตามากนัก! กลิ่นน้ำมันที่รอบตัวผม..มือและเท้าที่ถูกผูกเอาไว้! ผ้าห่มผืนใหญ่ที่ผมกำลังนั่งอยู่..

"....นี่มันอะไร!!!?"

"ทำไมล่ะ?...พี่จำหนูไม่ได้จริงๆหรอ?.."

".....เธอเป็นใครกันแน่! ทำไมฉันต้องจำเธอได้ด้วย!!"
ผมตวาดกลับไป!! บ้าชิบบ! 
"เหอะ!! ฉันเป็นคนที่แกทิ้งให้ตายอยู่ในกองไฟที่บ้านแสงดาวไงล่ะ!! คนที่แกไม่ช่วยแล้วหนีเอาตัวรอดออกมา!!"
น้ำตาของเธอใหลพรากและผมมองเห็นความเจ็บแค้นอย่างมหาศาลในตาคู่นั้น...มันเจ็บปวดจนผม...เจ็บตามไปด้วย..น้ำใสๆเริ่มคลออยู่ที่ตา..คนที่ผมทิ้งไว้...บ้านแสงดาว.. คงไม่ใช่ไมอาใช่มั้ย?... ไมอาตายไปแล้วและพบศพของเธอแล้ว.... เมื่อผมคิดถึงน้องสาวแท้ๆขึ้นมา มันยิ่งทำให้ผมเจ็บจนหายใจไม่ออก ผมได้แต่ส่ายหัวไปมาเพื่อสบัดความคิดของตัวเองออกไป.....
"....พี่จำหนูไม่ได้จริงๆใช่มั้ย?..."
น้ำเสียง..วิธีการพูดของเธอทำให้ผมเงยหน้าขึ้นไปมองใบหน้าของเธอ...ไม่จริง!...
"...เธอคงไม่ใช่......."

"ไมอา.....!!"

หัวใจของผมหล่นวูบเหมือนมันหยุดเต้น! ช็อคไปชั่วขณะที่เธอส่งร้อยยิ้มแสนแค้นนั้นมาให้และพูดชื่อนี้ออกมา...

"...เธอไม่ใช่! เธอไม่ใช่ไมอาาาา....."
น้ำตาเริ่มรินใหลออกมา...ไม่จริง! ไมอาตายแล้ว!! ...ไมอาที่ผมรักจะไม่กลับมาหาผมอีกแล้ว....

"...หึ! พี่คงคิดว่าฉันตายแล้ว!! แน่ล่ะ! วันนั้นพี่หนีออกไปก่อนที่ไฟจะไหม้!! วันนั้นพี่ทิ้งให้ฉันวิ่งตามหาพี่ที่หอจนทั่ว!! ฉันวิ่งตามหาพี่ทุกห้อง! ฉันร้องเรียกพี่ตลอดเวลา! แต่กลับไม่มีวี่แววของพี่! ทั้งควัน..ทั้งไฟ ที่กำลังไหมมันทำให้ฉันเจ็บแสบไปหมด! ฮึก ...แต่พี่รู้มั้ย! ฮึกฮึก... สิ่งที่มันเจ็บปวดยิ่งกว่าการหมดหนทางหนีรอดจากความตาย!! สิ่งที่มันเจ็บแสบกว่าการกลืนควันไฟ และเจ็บแสบยิ่งกว่าการถูกไฟเผา!! คือการที่พี่หักหลังและทิ้งฉันเอาไว้!!!!!"
เธอหวีดขึ้นมาสุดเสียง..น้ำเสียงและสายตาที่เจ็บปวดรวดร้าว..หัวใจที่แตกสลาย..น้ำตาที่รินใหล..มันทำให้ผมเจ็บปวด!! เธอตะโกนมันใส่หน้าผม! ผมหายใจแทบไม่ออกได้แต่สะอึกออกมา...นี่ไมอาจริงๆใช่ไหม!?... น้องสาวของผมจริงๆงั้นหรอ....ในตอนนั้นที่ผมสลบไป เธอต้องพบเจอกับเรื่องที่เลวร้ายและเจ็บปวดแสนสาหัสอย่างที่สุด!! ทำไมผมจะไม่รู้...เธอจากไปอย่างโดดเดี่ยวใต้กองเพลิง..

"พอจะจำฉันได้รึยังล่ะ!! "
"....พี่ขอโทษ...ฮึก ไมอา...."
น้ำตาของผมมันรินใหลและเจ็บปวดไม่น้อยกว่าเธอ แต่ผมไม่อาจรับรู้ได้เลยว่าในตอนนั้นเธอต้องเจ็บปวดขนาดไหน...

.....ไมอาหยิบไม้ขีดไฟออกมาจากตลับที่เธอถือมันไว้แต่แรกแล้ว...ก่อนจะขูดมันจนเกิดไฟที่ก้านไม้นั้น..

"...ขอโทษหรอ?.....ขอโทษแล้วไงอีกล่ะ...ร้องขอชีวิตจากฉันสิ!! ทุรนทุรายกลัวตายต่อหน้าฉันสิ!! ทำสิ!!!!"
เธอตวาดออกมาสุดเสียง! มาร์คได้แต่ร้องไห้อยู่อย่างนั้น..หัวใจของเขาแทบจะขาดอยู่ตรงนั้น เมื่อเห็นว่าน้องสาวที่น่ารักของเขาเปลี่ยนไปขนาดไหน..เปลี่ยนไปเพราะเขาเป็นเหตุ....
...โซเฟียยิ่งโกรธมากเข้าไปอีกเมื่อเห็นว่าผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเธอไม่ยอมพูดอะไรนอกจากขอโทษแค่คำเดียว! เขาไม่ร้องขอชีวิต! เขาไม่กลัวตายจนทุรนทุรายอย่างที่คิด!!
เธอโยนก้านไม้ขีดนั้นลงสู่พื้น...พื้นที่เทราดด้วยน้ำมันจุดไฟให้ติดในทันที!! ไฟรุกไหม้ล้อมรอบตัวมาร์คเป็นวงกลม...
"ทำไมล่ะ!! ตอนนั้นพี่ยังกลัวตายจนทิ้งฉันไปไม่ใช่หรอ!? แล้วตอนนี้ทำไมถึงยังนิ่งอยู่ล่ะ!! อยากตายงั้นหรอ!?"
..ผมมองหน้าเธอผ่านเปลวไฟที่กำลังลุกไหม้อยู่รอบตัวผม...มองด้วยตาพร่าเบรอที่มีแต่น้ำตา...ผมไม่อยากแก้ตัวอะไรทั้งนั้น เพราะวันนั้นผมทิ้งเธอไปจริงๆ ผมไม่ได้อยู่กับเธอในตอนนั้น.... เปลวไฟที่ร้อนระอุทำให้ผมแทบหมดแรง..เหงือไหลหยดไปทั้งตัว...รอบตัวมันร้อนไปหมด...ถ้า.แค่นี้ผมยังทรมานขนาดนี้..ตอนนั้นเธอจะต้องทรมานมากแค่ไหน.....

"...พี่ขอโทษ..ที่จำเธอไม่ได้.....ไมอา"
"หยุดพูดว่าขอโทษซักที!!! อธิบายมาสิว่าวันนั้นทำไมถึงทิ้งฉันไป!!!! บอกมาสิว่ารักฉันมากแค่ไหน!!!!" เหมือนเธอจะควบคุมอารมณ์ของตัวเองไม่ได้...เธอยังคงเป็นเด็กที่ต้องการความรักเสมอ...

"พี่รักเธอ..ไมอา....พี่ขอโทษ....ถ้าการที่พี่ตายมันจะทำให้เธอหายโกรธพี่ได้....พี่ก็จะทำ.."

"อย่ามาทำเป็นพูดดีหน่อยเลย!! ถ้าพี่ยอมตายได้จริงๆแล้วทำไมวันนั้นถึงทิ้งฉันไป!!!!"

"...เธอไม่จำเป็นต้องรู้เหตุผลของพี่..ฮึก พี่ผิดเองที่ไม่ได้อยู่กับเธอในวันนั้น.....ส่งมีดที่อยู่ในมือเธอมา....อย่าให้มือของตัวเองต้องมาเปื้อนเลือดเพราะพี่อีก....หยุดมันไว้ตรงนี้เถอะนะ..."

ไมอาถือมีดไว้หมั่น....เธอดูสับสน...แต่ผมไม่แน่ใจว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าผมตอนนี้....ร่างที่ยืนอยู่นี่ใช่ไมอาจริงหรือ...หรือว่าเป็นมินนี่...ถ้าเป็นแบบนั้น..น้องสาวผมทำอะไรกับมินนี่กันแน่....เพราะร่างของไมอา...ได้จัดพิธีเป็นที่เรียบร้อยแล้ว.......ผมเจ็บปวดใจมากยิ่งขึ้น เมื่อคิดว่าน้องสาวผม.....ไม่ใช่คนที่ผมรู้จักอีกต่อไป...หัวใจมันเหมือนจะระเบิดและอัดอั้นไปหมด! 
".....ได้....งั้นก็ฆ่าตัวเองให้ตายไปซะ!!! แล้วคนที่พี่รอคอยที่จะพบ...ก็อย่าหวังว่าจะได้เจอกันอีก...พรุ่งนี้จะได้เจอแล้วไม่ใช่หรอ?...ถ้าพี่รักหนูมากจริงๆ.....ก็ตายซะวันนี้.."
ไมอาโยนมีดสั้นที่อยู่ในมือเข้ามายังเปลวไฟ....เธอกำลังท้าทายและลองใจพี่ชายของเธอ...ถ้าเขารักเธอมากจริงๆ ยอมตายแทนเธอได้จริง..ก็เท่ากับวิญญาณนั้นโกหก!! แต่ถ้าเขาได้มีดและหนีเธอไป...ก็เท่ากับว่า เขาต้องตายด้วยน้ำมือเธอ!! 

....เมื่อมีดถูกโยนเข้าไปในกองเพลิง...มาร์คมองมันนิ่ง...ไมอา.....แบมแบม.....เขาได้แต่คิดภาพของเด็กน้อยคนนั้น..คนที่เขาตามหา...คนที่คงไม่มีโอกาสได้เจอกันอีก....น้ำตาของเขาไหลอาบแก้ม....ถึงเขาจะอยากเจอแบมแบมมากแค่ไหน....แต่นี่คือสิ่งที่เขาควรได้รับ กรรมที่เขาทิ้งน้องสาวของเขาเอาไว้...สองมือที่ถูกไทน์มัดติดกันค่อยๆขยับไปจับมีด...น้ตาแห่งความเจ็บปวดรินไหลลงมาไม่หยุด สองมือค่อยๆถูคมมีดลงบนผ้าสีดำที่มัดมันติดกันอยู่ โซเฟียมองตามการกระทำของเขาด้วยใจที่เต้นระรัว...เธอก็กำลังลุ้นกับสิ่งที่เขากำลังจะทำ...ถ้าเป็นไปได้...ในตอนนี้....สิ่งที่เธออยากให้เป็นคือการที่เขารีบหนีไป! ให้เธอรู้ว่าสิ่งที่เธอทำมาตลอดมันถูกต้อง! สิ่งที่เธอคิดมันไม่ผิด! 

...... เมื่่อผ้าที่มัดมือขาดออกจากกัน...สองมือเป็นอิสระ...มาร์คใช้มือข้างขวาจับมีดขึ้น...ในตาของเขามองตรงมายังน้องสาว...ไมอากำมือแน่นจนแทบลืมหายใจ..

"...หยุดมันตรงนี้นะ....และอย่าทำร้ายใครอีก......พี่รักเธอ"


จึกกกกก!!

เมื่อสิ้นเสียง...คมมีดถูกแทงเข้าไปตรงกลางใจ..มือช้ายของมาร์คยกขึ้นกุมมีดอีกข้าง..เขากดมันลงไปจนมิดด้าม... เหลือดสีแดงสดหลั่งใหลออกมาจากหัวใจ....ปากกระอักเลือด..พุ่งออกมา...ในตามองน้องสาวของเขา.....หัวใจที่จะระเบิดเมื่อกี้...ตอนนี้หยุดนิ่งแล้ว...เขารู้สึกเบาหวิวลง...หูอื้ออึงไม่ได้ยินเสียงใด....ไม่ได้ยินแม่เสียงร้องเรียกแทบขาดใจของน้องสาวนอกกองเพลิง.....

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

"หลังจากนั้นเจ้เฮอร์ชี่ก็มา....เครียสถานการณ์ทุกอย่าง แล้วก็ปิดนักข่าว ทำสัญญา ยัดเงินปิดปากทุกคนที่มาช่วยกันในวันนั้น..."

"มาร์ค......มาร์คคค!!"
ผมเรียกมาร์คที่ตอนนี้กำลังเหม่อลอย...เขาตกใจนิดๆและหันมามองหน้าผม..
ทุกคนมองหน้าเขาเหมือนอยากรู้ว่าเขาเป็นไง...
".......อื้มมม...โอเค เรื่องมันผ่านมาแล้วหนิ..."
พวกผมพยักหน้ารับ..

"แล้วเจ้เห็ดนี่รู้เรื่องของพวกเธอมาก่อนรึป่าว?"เจบี
โซเฟียส่ายหัว...
"ไม่เลยค่ะ..เจ้ตกใจมาก แล้วก็รู้เรื่องทุกอย่างตั้งแต่วันนั้น..."โซเฟีย
"งั้นก็ดูไม่ใช่คนไม่ดีนะ...?"ไอ่แจ็ค
"ยังไงก็เหอะ..งั้นนี่คงเป็นสาเหตุที่ทำให้ทุกคนเข้าใจว่ามาร์คฆ่าตัวตาย....แล้ววันนี้จะให้โซเฟียไปพักที่ไหนล่ะ?"ไอ่แจ
ทุกคนมองหน้ากัน...นั้นสิพวกผมมีแต่ผู้ชายจะให้โซเฟียมาอยู่ด้วยคงแปลกๆ....
"ไปอยู่บ้านมึงได้มั้ยแบม? ที่นั้นมีแม่มึงอยู่ด้วยหนิ"ไอ่ยูค
"....มันก็........"
ผมแอบเหล่ไปมองหน้ามาร์ค..ถ้าโซเฟียไปต้องอึดอัดแน่ๆล่ะ..

"...ให้ไปอยู่บ้านนายน่ะแหละ...เดี๋ยวฉันจะอยู่กับพวกยูคที่นี่เอง..."
"..แต่ว่าาาาาา"
"เหอะน่าาาาา.....เดี๋ยวกูก็จะย้ายมาอยู่กะพวกนี้ด้วย ส่วนไอ่แจ็คก็อยู่กับไอ่แบมกะโซเฟียไปก่อน มึงขับรถได้ด้วย.."ไอ่เนียร์
" เออๆ.....ตามใจ"ไอ่แจ็ค
พวกมันตกลงกันเสร็จสับไม่มีใครถามความเห็นผมซักคำ-"-

"ฝากดูแลแบมแบมด้วยนะ..."

มาร์คบอกกับไอ่แจ็ค..โซเฟียมองเขาแล้วดูเศร้าลง....

"แล้วก็.......ดูแลโซเฟียด้วย..."
มาร์คคงจะเห็นสีหน้าของโซเฟีย..เขาคงเริ่มใจอ่อนขึ้นมาบ้าง..

"เออๆ ไอ่แบมน่ะไม่เป็นไรหรอกพ่อมันคงไม่ทำไรมันอยู่ละ ส่วนโซเฟียจะดูแลให้ ที่บ้านมีอากิดด้วยน่าจะไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วงมาก...โอเคนะ..."

มาร์คพยักหน้ารับ....ผมหันไปมองหน้าโซเฟียอีกครั้งและสบสายตากับเธอเข้าพอดี...เธอก็กำลังมองผมอยู่เหมือนกัน....แต่สายตาของเธอ..มันทำให้ผมขนลุกแปลกๆ ผมไม่สามารถบอกได้ว่าเธอกำลังมองผมด้วยสายตาแบบไหน...ได้แต่ขยับตัวเองให้นั่งห่างมาร์คออกมานิดหนึ่งเท่านั้น - -"

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #178 Cjmmygnp1143 (@0928428803) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 10 มีนาคม 2560 / 15:50
    ต่อเถอะไรท์จะแย่ล้ะนี่มันมากเรื่องนี้
    #178
    1
  2. #177 yourg7 (@aewaew48) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 06:18
    เฟียไม่ได้วางแผนไรจริงๆใช่ไหมเนี่ยย อย่าม่านะไรท์จ๋า
    #177
    1
  3. #176 Bow Tunyarut (@bowtunyarut2013) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:32
    กลัวนางทำร้ายแบม ไม่ม่านะ
    #176
    1
  4. #175 bewtysriphet (@bewtysriphet) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:31
    ต่อไวๆน้าาาไรท์
    #175
    1