(END) 7th Sense (MarkBam)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 22,630 Views

  • 262 Comments

  • 2,062 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    62

    Overall
    22,630

ตอนที่ 36 : EP.36 7th Sense 200%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1302
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    25 ธ.ค. 59

EP.36

"..มินนี่....ทำไมมาอยู่ตรงนี้ล่ะ"
มินนี่รีบหันกลับไปยังต้นเสียงด้านหลังด้วยความตกใจสุดขีด....แบมนี้เอง...ผมคิดว่าเขาเห็นผมเหมือนกันแต่เปล่าเลย.. เขามองไม่เห็นผม เขาฟังสิ่งที่ผมกำลังจะสื่อสารไม่ได้..ตอนที่เขาล้มเขาก็คงจะไม่ได้มองผมสินะ...
"แบมม...เออ..."
มินนี่ยังดูกระอักกระอ่วนใจอยู่มากทีเดียว..อาจเป็นเพราะเรื่องเมื่อช่วงเย็นที่ผ่านมา..
"...ทำไมถึง..มายืนอยูนี้คนเดียวได้ล่ะ?.."
"คือ...ไมอาถูกแกล้งน่ะ..ร้องไห้ไม่หยุดเลย เราเลยจะมาบอกมาร์คให้ไปหาไมอาหน่อย...มาร์คน่าจะปลอบไมอาได้.."
"งั้นกลับไปเถอะ..เดี๋ยวแบมไปบอกมาร์คให้..ตอนนี้น่าจะหลับแล้วมั้ง.."
"ไม่นะแบม...เมื่อกี้นี้เราเห็นมาร์คเดินไปข้างหลังอาคารแหนะ..แบมไปไหนมาหรอ?..ทำไมไม่อยู่กับมาร์คล่ะ?"
"เอ๋......เราแค่ออกมาเดินเล่นคิดอะไรหน่อยน่ะ มินนี่ก็รู้ว่าเรา....เป็น..ช่างเหอะ งั้นรอเราอยู่ตรงนี้นะ เดี๋ยวเราจะไปตามมาร์คเอง ดึกแล้วมันอันตราย.."
มินนี่พยักหัวให้แบมก่อนที่แบมจะรีบวิ่งไปหลังอาคาร แต่ถึงจะอย่างนั้น..มินนี่ก็แอบ เดินตามแบมไปยังหลังอาคารอยู่ดี...ผมเองก็รีบวิ่งตามออกไปติดๆเช่นกัน... ขออย่าให้เป็นแบบที่ผมคิดเลย...แต่...ถ้าเป็นแบบนั้นจริง ตอนนี้ผมจะสามารถหยุดมันได้มั้ยนะ...ผมวิ่งตามแบมไปตามทางที่แคบลงเรื่อยๆ..เหมือนจะเห็นหลังของมาร์คอยู่ไวๆ แบมตะโกนเรียกมาร์คแต่เขากลับไม่มีท่าทีที่จะสนใจ...เขายังคงเดินต่อไปเหมือนจะอ้อมไปยังหลังเขา...ผมลองพยายามเรียกและฉุดแขนเขาอยู่หลายครั้งแต่ไม่เป็นผล...แบมวิ่งมาจนถึงตัวของมาร์ค...เขาดึงแขนของมาร์คให้เซกลับไป...แต่มาร์คกลับสะบัดแขนออกอย่างแรงจนแบมล้มลงไปกองกับพื้น.....นี้มัน! เกิดอะไรขึ้น...!! ...และในทันทีนั้นเอง

....ผมก็ตกอยู่ในความมืดอีกครั้งเมื่อรู้ตัวอีกทีตัวของผมก็กลับมาอยู่หน้าห้องเช่นเดิม!! อะไรวะเนี้ย!!! 

"ไม่ตลกนะโว้ยยย!!! หยุดเดี๋ยวนี้!! มันเกิดอะไรขึ้น!"
ผมสบถออกไปด้วยหัวเสีย! ใครมันกำลังเล่นตลกกับผมอยู่แน่ๆ! 
แกร็กกก~ อยู่ๆประตูห้องก็ถูกเปิดออก....ไมอาเด็กน้อยอุ้มหมีสีชมพูค่อยๆเดินออกมาจากห้อง....อะไรอีกล่ะเนี่ยย! เธอเดินตรงไปยังทางเดิน..ห้องพักนักเรียนชาย...ไมอาจะไปหามาร์คงั้นหรอ? ไมอาเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องพักนักเรียนชาย1 ก่อนที่จะหยิบของบางอย่างออกมาจากกระเป๋า... 

0[]0!!!! 
"ยะ!...อย่านะไม่อาาาา!!!!!"
เธอหยิบกานไม้ขีดไฟและตลับไม้ขีดไฟขึ้นมา....ก่อนจะเดินไปหยิบรองเท้าของนักเรียนชายมาห้าถึงหกคู่... มาวางรวมกัน....ผมอึ้งจนทำอะไรไม่ถูกกับภาพเหตุการณ์ตรงหน้า! ได้แต่ทรุดลงคุกเข่าหมดแรงกับพื้น...นี้ผมมีสิทธิ์แค่รับรู้แต่ไม่สามารถทำอะไรได้เลยสินะ!!!! ภาพที่ผมเห็นตอนนี้แทบจะกระจ่างไปซะทุกอย่าง...

"...หนูจะลงโทษพวกที่ชอบแกล้งพี่และคุณหมีให้หมด....เขาจะได้รู้ว่าเวลาโดนเผาของที่ตัวเองรักมันเป็นยังไง..หนูจะไม่ให้พี่ต้องมาดูแลหนู...หนูจะปกป้องพี่เอง...."
เมื่อพูดจบ...เธอก็จุดไปก้านไม้ขีดจนลุก...และโยนลงบนกองรองเท้า....

"...เขาก็ทำแบบนี้กับหนู..."
น้ำตาของผมเริ่มรินใหลออกมา.....ต้องไม่ใช่แบบนี้สิ! ไมอา...เธอจะรู้มั้ยว่าที่เธอเผาในวันนี้....มันไม่ใช่แค่รองเท้า...เด็กหญิงเดินกอดคุณหมีกลับไปโดยที่แทบจะไม่ได้รู้อะไรเลย..เธอเพียงแค่เด็กเกินกว่าจะคิดถึงผลกระทบที่ร้ายแรงที่จะเกิดขึ้นได้...ผมพยายามวิ่งไปเคาะประตู พยายามจะดับไฟที่เริ่มจะโหมไหม้อย่างรวดเร็ว....ไมอาที่เดินกลับไปยังห้องโดยไม่ยอมหันหลังกลับมาเลย...เด็กน้อย...สิ่งที่เธอทำมันทำให้ผมยิ่งเจ็บปวด..เด็กอายุเพียงแค่นี้คิดที่จะแก้แค้นคนที่แกล้งเธอและพี่ชาย..พวกเขาต้องผ่านอะไรมาบ้างนะ! ทำไม! ทำไมต้องมาให้ผมรับรู้เรื่องโหดร้ายแบบนี้ด้วย!!! 


หวืดดดดดดดดดดดดดด!!! พรืบบบบบบบบบ

ความมืดเข้ามาครอบงำผมอีกครั้ง...แต่น้ำตาของผมยังคงใหลริน...ผมไม่อยากรับรู้เรื่องอะไรอีกต่อไปแล้ว....ผมใช้มือทั้งสองข้างปิดหูและหลับตาลงให้สนิท..ผมจะไม่มอง ไม่ฟัง ไม่เห็นสิ่งที่จะปรากฏตรงหน้าอีก...ผมจะรับมันไม่ไหวแล้ว!! ผมกำลังมาเห็นโศกนาฏกรรมที่เกิดขึ้นจากความไร้เดียงสาของเด็กน้อย...การฆ่าชีวิตของคนหลายสิบคน!...โดยที่ผมไม่สามารถช่วยอะไรได้เลย....ผมเอง..ก็เคยทำแบบนี้กับพ่อแท้ๆของตัวเองเหมือนกัน...และ.....ฮึก..ฮึก...ผมกลั้นน้ำตาตัวเองเอาไว้ไม่อยู่...เมื่อคิดได้ว่า....ต่อไป...พ่อของผมกำลังจะทำอะไร!! ผมมั่นใจว่าต้องใช่พ่อแน่ๆเพียงแค่ต้องการหลอกตัวเองอีกหน่อย...ฮึกๆ...

.......บรรยากาศรอบตัวของผมเย็นขึ้น...พื้นที่เคยเป็นไม้กลับกลายเป็นดินชุ่มๆเย็นๆ.....

ไม่!!!!!!  ไม่!!!!!

"พ่ออออออ!!! อย่าทำมาร์คเลย ฮื้อๆๆ ฮืออออ..."
เสียงอ้อนวอนของเด็กผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้น...มันเป็นเสียงของตัวผมเอง..

อะ!....อึก..
..ผมไม่แน่ใจว่ามันเป็นเสียงอะไร..แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ไม่กล้าที่จะลืมตาอยู่ดี....

"แบมมมมม.....ลูกเห็นมันสำคัญกว่าพ่อหรอ?...ลูกไม่อยากอยู่กับพ่อหรอ?!"

เสียงของพ่อดังขึ้น..ผมได้แต่พยายามส่ายหัวไปมาเพื่อที่จะไล่ความคิด ความรู้สึก ไล่สิ่งที่ได้ยินออกไปให้หมด!
"พ่อ....อย่าทำเค้าาาา..พ่อมาพาแบมไปอยู่ด้วยนะ...แบมจะไปกับพ่อเองงงฮื้อออออ"
"ยะ!...อย่านะ! นายหะ ห้าม ปะไป! อักกกกก!! "

"แกอย่ามายุ่ง!!"
"พ่ออออ!!!!! อย่าาาา!!!!!"
สิ้นเสียงของแบม...ผมไม่สามารถทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นได้อีกต่อไป...เมื่อตาของผมลืมขึ้น...พบกับภาพตรงหน้า ทำให้แทบจะเรี่ยวแรงที่จะลุกขึ้นยืน.....หัวใจของผมเหมือนกำลังหยุดเต้น.....มาร์คที่เท้าลอยอยู่เหนือพื้น..ร่างของเขากำลังทุรนทุรายจากมือแกร่งที่บีบรัดคอของเขาด้วยมือเดียวเขาพยายามใช้มือทั้งสองข้างแกะฝ่ามือหน้านั้น...ตาแดงกล่ำและเปื้อนไปด้วยน้ำตา..เขาดูทรมาน..และเหมือนคนกำลังจะขาดใจ...

......พ่อ..
..ผมร้องเรียกพ่อทั้งๆที่รู้ว่าพ่อคงจะไม่ได้ยิน...

"ฮื้อ ฮื่ออ ฮืออออออ....ม่ายยยย...ถ้าพ่อทำอะไรมาร์ค แบมจะเกลียดพ่อ!!แบมจะไม่เล่นกับพ่อแล้ววว แบมจะฟ้องแม่!! ฮือออ ๆ "

ตุ๊บบบ!!
แค่ได้ยินคำว่าแม่...พ่อก็โกรธจนเลือดขึ้นหน้า..เขาเหวี่ยวตัวมาร์คลงกับพื้นแล้วเดินเข้าไปหาแบมอย่างช้าๆแล้วเข้ามาเขย่าตัวของแบมอย่างแรง...เด็กน้อยร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดทั้งกายและใจ...แขนทั้งสองข้างถูกบีบแน่น

"เหอะ!!แก่หยุดเรียกมันว่าแม่ได้แล้ว!! มันทิ้งแกกับฉันไปแล้วว!! มันไม่ใช่แม่แก่!!"
"ฮื้ออ ฮือออ ไม่จริง! แม่ไม่ได้ทิ้งเราไปพ่อต่างหากที่หายไป! ่แม่รักพ่อ!!  โอ้ยย! "
 ผมอธิบายความรู้สึกของตัวเองออกมาไม่ได้..มันจุกมันอัด...พ่อคิดว่าแม่ทิ้งพ่อไปทั้งๆที่...พ่อหายออกจากบ้านไปเป็น3ปี...ตอนนั้นพ่อ คลั่งไคล้วัตถุโบราณเอามากๆ..พ่อหายเข้าไปในป่าจนมีคนบอกว่าพ่อตายไปแล้ว...แม่รอพ่ออยู่ทุกวัน..นานวันเข้าฐานะทางครอบของพวกผมก็ตกต่ำลง...แม่ป่วยจนไม่สามารถทำงานได้..อาจเพราะคิดถึงพ่อมาก อากิด(พ่อปัจจุบัน)เพื่อนสนิทของแมรู้ข่าวจึงเข้ามาช่วยเหลือและดูแลพวกผมทุกอย่าง..อากิดขอเป็นคนดูแลแม่และพวกผม..แต่เพื่อไม่ให้คนอื่นมาว่าได้จึงต้องจดทะเบียนสมรสกับแมเพราะพ่อหายไปนายจนเป็นบุคคลสาบสูญไปแล้ว..ถึงอย่างนั้นแม่ก็ยังรักพ่ออยู่..อากิดดีกับผมและแม่มากผมจึงเรียกเขาว่าพ่อ....แต่หลังจากนั้นไม่นานพ่อก็กลับมา..และพบว่าแม่แต่งงานกับคนอื่น  พ่อโกรธและเสียใจมากจึงพาผมออกบ้านมา....โดยที่ไม่ฟังเหตุผลอะไรทั้งนั้น.และวันนั้นเองที่ผมต้องเสียพ่อไปอีกครั้ง..เพราะอุบัติเหตุจากสองมือของผมเอง....และพ่อ..ไม่เคยรู้เรื่องนี้เลย...

"รักงั้นหรอ!..ความรักมันไม่จริงหรอกนะแบม!! มันมีแต่จะทำให้เราเจ็บ!! ดูแม่แกสิ!! เคยสัญญาว่าจะรักฉันแค่คนเดียว! เป็นไง!! มันก็หนีไปมีคนอื่น!! พ่อจะต้องทำให้แม่แกรู้ว่าความเจ็บปวดมันเป็นยังไง!!.. "
พ่อเผลอบีบแขนของแบมแรงขึ้น
"โอ้ยยยย!!! พ่อแบมเจ็บ !! ฮื้ออๆๆ "
ผมมองหน้า่พ่อที่ตอนนี้มีแต่ความโกรธแค้น....ผมสงสารเขาจริงๆ...ผมไม่รู้สึกโกรธเขาเลย...

"แบมมม...ฟังพ่อนะ ถ้าพ่อได้ร่างไอ่คนนี้ไปพ่อจะเอามันไปเลี้ยง...พอมันโตขึ้นพ่อจะได้ใช้ร่างมันมาอยู่กับแบมได้ไง..พ่อจะหาสิ่งที่แบมอยากได้มาให้ทุกอย่าง..แบมอยากได้อะระ...."

"ไม่เอาาา!!! แบมไม่อยากเห็นหน้าพ่ออีก!!! พ่อแค่ต้องการแก้แค้นแม่! พ่อเองก็ไม่ได้รักแบมเหมือนกัน!!ฮืออ "

กึกก..

คำพูดของแบมทำให้วิญญาณที่เต็มไปด้วยความแค้นสะดุดลง...

"นี้...แบมไม่รักพ่องั้นหรอ? แบมเห็นคนอื่นสำคัญกว่าพ่องั้นหรอ!?"

"......." เด็กน้อยไม่ได้ตอบอะไรเขาแค่ร้องไห้สะอึกสะอื้น..ใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำตา....
...เหมือนพ่อกำลังเสียใจกับสิ่งที่แบมพูด...เขาหยัดตัวลุกขึ้น...
"....ขนาดแบมยังไม่รักพ่อ!!...ดี!! งั้นไอ่เด็กนั้นก็อย่าหวังจะรอดเลย!!"

พ่อหันไปพุ่งเข้าหาร่างมาร์คอีกครั้ง! แต่แบมกับวิ่งไปกอดร่างของมาร์คเอาไว้ได้ก่อน..ทำให้มือของพ่อชะงักลงอย่างรวดเร็ว..แบมร้องไม่หยุด..เขาคลานไปกอดขาทั้งสองข้างของพ่อไว้เพื่ออ้อนวอน...

"..พะ..พ่อออ แบมขอนะ..แบมไม่เคยขออะไรพ่อเลย...อย่าทำอะไรมาร์คเลยนะ..มาร์คไม่เกี่ยวอะไรด้วย...."
"นีแ้บมต้องทำถึงขนาดนี้เลยหรอ!?.แบมรักมันมากกว่าพ่อหรอ...ได้!! งั้นพ่อจะรอดูว่าแบมจะปกป้องมันได้ถึงเมื่อไหร่!!"พ่อพูดและดึงบางอย่างออกมาจากคอโยนมันลงข้างๆแบม... มันเป็นจี้คอรูปดาวครึ่งดวง.....ผมเคยเห็นมันนะ! ที่ยายให้มาร์ค!ไม่ใช่หรอ?...
"...นี้!! ถ้าแบมรักมันมากนักก็เก็บอันนี้ไว้ให้ดีๆ..แล้วพ่อจะรอดูว่าแบมจะถ้าถึงวันนั้น! แบมจะทำยังไงกับมัน!"
พอพูดจบพ่อก็สะบัดขาและเดินออกไป....
...ทันใดนั้นเอง...แสงไฟที่ส่องสว่างจากด้านล่างทำให้แบมและมาร์คหันไปมองยังต้นตอของแสงไฟนั่น...แสงไฟนั้นคือเพลิงที่กำลังลุกโชติช่วงเผาไหม้บ้านแสงดาวอยู่...

"...ไมอา......ช่วยไมอาด้วย...."
มาร์คคางออกมาเบาๆ...เด็กทั้งสองคนดูตกใจกับภาพเหตุการณ์ข้างหน้าเมื่อตระหนักถึงสิ่งที่เกิดขึ้นได้...
"มาร์คคคค! ...ทำไงดี!...รออยู่ตรงนี้นะเดี๋ยวแบมจะไปช่วยไมอา..."
มาร์คพยักหัวให้แบมเบาๆ...ก่อนที่สติของเขาจะดับวูบไป...
แบมวิ่งออกจากหลังเขาด้วยความรวดเร็ว..ผมเองก็หยัดตัวลุกขึ้นและวิ่งตามแบมออกไป...แต่ในระหว่างทางนั้น
"แบมมม!!! ทำยังไงดี!" มินนี่ที่วิ่งสวนขึ้นมาเรียกเขาไว้....
"เราจะไปช่วยไมอา!!"
"แต่!!...แบมจะช่วยไมอาได้ยังไง!? แบมแตะไมอาไม่ได้นะ!!"
สองเท้าของเขาหยุดวิ่ง....ใช่!! เขาช่วยไมอาไม่ได้..และ..เขาลืมสิ่งของที่พ่อของเขาทิ้งไว้ให้เมื่อกี้ด้วย....ถ้าพ่อของเขากลับไปทำร้ายมาร์คล่ะ!?..'
"งั้น....มินนีไปช่วยไมอาแทนเราหน่อยได้มั้ย!? เราจะกลับขึ้นไปเอาของบางอย่า!.."

"..แต่เรากลัวววว......ตะ แต่..ถ้าแบมขอร้องล่ะก็...เราจะไป..."
มินนี่ดูกลัวมากๆจริงๆ..
"ขอบคุณมากนะมินนี่...ถ้าเราไปเอาของแล้วเราจะไปหานะ..."
มินนี่พยักหน้าให้แบมก่อนทั้งสองจะหันหลังวิ่งแยกกัน.....
.....นี่....ผมส่งมินนี่ไปตายงั้นหรอ???......เธอดีกับผมขนาดนี้แต่ผมกลับ่...... ผมแทบจะทรุดลงอีกครั้ง..น้ำตาที่เริ่มเหือดแห้งกลับคลอขึ้นมาอีกหน..

หวืดดดดดดด
และแทบจะไม่มีเวลาให้ผมหายใจ...เมื่อในตอนนี้ร่างของผมกลับมาอยู่ยังที่ๆเดิมอีกครั้ง..แบมวิ่งกลับมาและกำลังหาสร้อยคอเส้นนั้น...เขาดูรนรานมากจริงๆ...ผมต้องสะกดอารมณ์ตัวเองไว้ก่อน..
แต่อยู่ๆก็มีแสงสีขาวสว่างวาปขึ้นมายังบริเวณนั้น....ก่แนที่แบมจะหาสร้อยเจอ....ผมเห็นวิญญาณของเด็กน้อยถูกดูดเข้าไปในแสงสว่างนั้น....นั้น...ผมกำลังได้กลับเข้าร่างตัวเองสินะ..ในตอนนั้นผมก็ไม่มีโอกาสได้ร่ำลาหรือได้ทันตั้งตัวเลยทีเดียว....เมื่อแสงสว่างสีขาวนั้นหายไปพร้อมกับวิญญาณของผม...อย่าเพิ่งไป!!! ..... อย่าเพิ่งไปสิ!!!! 


------------------------------------------


"อย่า!!!!!!!!"

พรึบ!!!! 

ผมลุกขึ้นมาจากที่นอน....ตัวสั่นเหงื่อไหลทั่วร่าง..รู้สึกถึงความร้อนระอุของร่างกาย.....!!! 

หวืดดดดด~

ผมเห็นเงาสีดำอยู่บริเวณในห้องนอนของผม...แต่เมื่อสายตาผมเริ่มปรับโพกัสแบ้ว...มันกลับหายไป!! มันคืออะไร..

"แบมมมมม!! เป็นอะไรรึป่าว"
ไม่นานนักมาร์คก็เดินทะลุประตูเข้ามาในห้องหน้าตาตื่น...

"..ปะ..ป่าวว...ไปไหนมา?"
ผมพยายามสะกดอารมณ์ตัวเองเอาไว้..เมื่อกี้นี้ผมฝันงั้นหรอ?....ผมจำมันได้ทั้งหมด!..มันไม่ใช่แค่ความฝันแน่ๆ..
"ออกไปเดินเล่นคิดอะไรหน่อยน่ะ..เป็นอะไรรึป่าว...."

"...มาร์ค...ฉันว่า....ฉันน่าจะพอจำเรื่องที่บ้านแสงดาวได้แล้วล่ะ...."

"........ยังไง?"

"แต่...ฉันต้องไปพิสูจน์ความจริงก่อน!"

"แบมมม!! จะไปไหน!!!!!"

"........."

"มันดึกแล้วนะ!!! แบม!!!!!!"


### Merry Christmas !!! ซานต้าไรท์ให้ของขวัญเป็น 200%  เลยของตอนนี้ ^{++++}^ มีความสุขมากๆน้าา <3
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #146 Silver Bullet (@F-o-N) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 21:13
    โอ้ยยย พอแบมจำได้ก็สงสารแบม โหดร้ายอาะะะ
    อยากรู้ว่าแบมฆ่าพ่อยังไง?
    #146
    2
    • #146-1 SunSunZz (@SunshineZzmb) (จากตอนที่ 36)
      25 ธันวาคม 2559 / 21:30
      คำตอบอยู่ที่ EP.25 จ้าา ^^"
      #146-1
    • #146-2 SunSunZz (@SunshineZzmb) (จากตอนที่ 36)
      25 ธันวาคม 2559 / 21:31
      แบมไม่ได้ตั้งใจน้าาาา....แลดูแบมโหดร้ายมาก5555
      #146-2
  2. #145 Bow Tunyarut (@bowtunyarut2013) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 15:21
    แบมช่วยมาร์คให้ได้นะ
    #145
    0