(END) 7th Sense (MarkBam)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 22,634 Views

  • 262 Comments

  • 2,063 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    66

    Overall
    22,634

ตอนที่ 30 : EP.30 7th Sense 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1430
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    23 พ.ย. 59

EP.30 
     .......[แบมพาร์ท].......

ในขณะที่ไฟเริ่มลุกโชนและไหม้ตัวอาคารรอบตัวพวกผม...ผมมองเห็นว่าจุดเริ่มต้นของไฟพวกนั้นมันพุ่งมาจากเขาหลังตึกเรียน.! ต้องเกิดเรื่องไม่ดีกับมาร์คขึ้นแน่ๆ! ผมจับสร้อยคอที่ไอ่แจ็คเคยให้ไว้...ถ้ามาร์คเป็นอะไรไป..ผมคงอยู่ไม่ได้ สร้อยนี้ก็อยู่ที่ผม! ผมตัดสินใจวิ่งฝ่ากองเพลิงออกไป!..มันยังพอมีช่องว่างระหว่างอาคารที่ผมจะวิ่งผ่านไปได้...ไอ่เนียร์และไอ่แจตอนนี้ไปช่วยยายที่บ้าน...

โครมม!

"โอ้ยย!!"
>[]< เศษไม้จากอาคารตกลงมาใส่ผมพอดี..มันร้อนและแสบแต่ผมใช้มือบังไว้ได้! ผมรีบวิ่งตรงดิ่งไปในทางยาวแคบๆขึ้นเขาไปทันที! ไม่ว่าจะผีจะสัตว์อะไรผมก็ไม่กลัวทั้งนั้น! ใจผมมันกำลังร้อนยิ่งกว่าไปที่ไหม้ตอนนี้ซะอีก!..ความกลัวว่ามาร์คจะเป็นอะไรไปมันมีมากกว่า!

แบมวิ่งขึ้นเขาชันมาอย่างไม่ลดละ! เขามองเห็นแสงสีแดงจากอะไรบางอย่างบนนั้น! ทำให้แน่ใจว่ามาร์คน่าจะอยู่ที่นั้น..ที่นั้นต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่ๆ...เขาสุดก้อนหินหกล้มลงหลายครั้ง..เข่าและศอกถลอกเลือดซิบออกมา...ในตอนที่เขาวิ่งขึ้นมาใกล้แสงสีแดงนั้นเรื่อยๆ...ก่อนที่เขาจะมองลอดผ่านต้นไม้สูงทึบออกไปยังแสงนั้น...เขาแทบทรุดเข่าหมดแรงลง...ร่างของมาร์ที่สะบักสะบอก...เลือดสีแดงสดกลบหน้า...เขาใช้มือทั้งสองข้างปิดปากตัวเองเอาไว้! เกือบร้องออกไป...น้ำตาใหลริน...ปากสั่นระริก..ด้วยความกลัว..แบมมองผีร้ายที่ตอนนี้ใช้เท้าของมันเหยียบหน้าอกของมาร์ค...ใบหน้าของมันทำให้เขาตกใจ! จนเกือบลืมหายใจ! สับสนงงงัน! ไม่จริง! ไม่ใช่! มะไ
 มะ ไม่!! ตอนนั้นเองที่สายตาของมาร์คมองเห็นร่างเล็กหลังต้นไม้นั้น...กำลังตกใจจนทรุดลง....มาร์คหลับตาลง...เขาไม่อยากให้แบมมาเห็นภาพนี้เลยจริงๆ...

"...พะ......พ่อ!!.....?.."

ผมตะโกนออกไป......ขอให้ไม่ใช่! ขอให้พ่อผมไม่ใช่ผีร้ายที่ยืนอยู่ตรงนี้! ฮึกฮัก.! ไม่จริง!...ผมภาวนาไว้อย่างนั้น!!! 
ร่างเล็กส่ายหัวไปมา...น้ำตาเอ่อล้นใหลริน.! ผีร้ายชุดดำ..เริ่มกระตุก! มันรีบหันมามองหน้าแบมอย่างตกใจ!! ในตาของมันเปลี่ยนไป!! ทันทีที่เห็นเขา... เหมือนสายตาของมันจะวูบไหวลง...มีน้ำใสๆคลออยู่....
มันไม่ได้พูดอะไรอีก! แต่รีบหายวับไปอย่างรวดเร็ว!! ทิ้งความเจ็บปวดและคำถามมากมายเอาไว้...

...ในตอนที่มันหันมา..ผมเห็นหน้าเขาไม่ชัดนัก..แต่มันเหมือนพ่อผมมากจริงๆ! เหมือนมากจนผมคิดว่าเป็นพ่อ!...แต่พ่อของผมต้องไม่ทำแบบนี้! ฮึกๆ... ผมยังคงปาดน้ำตาที่นองหน้า..แล้วรวบแรงทั้งหมดที่พอจะหยัดตัวลุกขึ้นไปหามาร์ค...

"ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ!...ฮึกๆ ไหนบอกว่าจะไม่เป็นไรไง.."

"......."

มาร์คค่อยๆเคลื่อนมือที่แทบจะไม่มีแรงของเขามาจับมือผมไว้.  

"เข้าไปก่อนนะ..."

มาร์คพยักหัวให้น้อยๆ..ผมหันจี้สีนิลไปทางเขา...ควันสีขาวฟุ้งค่อยๆลอยเข้าไปจนหมด...
ไอ่แจ็ค..พอจะมีแรงขึ้นบ้าง..มันเรียกเด็กให้มารวมกันและช่วยเพื่อนๆที่หมดพลังลงเขา...ไปที่ลานกว้าง...ซึ่งตอนนี้ผมก็ไม่รู้ชะตากรรมข้างล่างเหมือนกัน..ในหัวผมตอนนี้คิดถึงแต่ภาพของผีร้ายเมื่อกี้!มันสับสนไปหมด..ผมจำหน้าเขาได้...มีแต่คำว่า ทำไม ทำไม! ทำไม!!
"พี่ๆ...ช่วยเพื่อนผมหน่อยสิ...พวกผมแบกกันครบหมดแล้วอ่ะ"
หนึ่งในเด็กผู้ชายเดินมาสะกิดผม...ผมก้มลงมองเขา..ก่อนจะหันไปมองผีเด็กอีกคนที่เหลือ..ที่ยังไม่มีใครช่วย...ผมพยักหัวให้ก่อนจะหันกลับไปแบกเด็กผู้หญิงคนหนึ่งไว้บนหลัง...แล้วเดินลงเขาอย่างเหม่อลอย...

"ขอบคุณค่ะ.."
เสียงของเธอดังขึ้นข้างๆหูของผม..ทำให้ผมสะดุ้งน้อยๆ..
"อื้มมม..ทนอีกนิดนะ..เธอจะไม่ต้องทนทุกข์ทรมานอีกแล้ว.."
เธอไม่ตอบแต่กอดคอผมเอาไว้...เด็กพวกนี้น่าสงสารจริงๆ...แต่เพราะเธอ...ทำให้ผมนึกเรื่องสำคัญที่ลืมไปได้...

"ฉันถามอะไรหน่อยได้มั้ย?..."
"คะ...."
"เธอรู้จักเด็กผู้หญิงที่อยู่ที่นี่....ที่ชื่อ...ไมอามั้ย?.."

...เธอเงียบไป....เงียบไปมากก...จนผมไม่แน่ใจว่าควรถามรึป่าว..

"..เออ...ถ้าไม่อยากบอกกะ.."
"..ค่ะ...เค้าไม่อยู่ที่นี้หรอก....เค้าใจร้ายจะตายไป..ฮึกๆ ฮื้ออ "

"เออะ...อย่าร้องไห้สิ..ขอโทษนะ.."
ผมคงถามเรื่องที่ไม่ควรถามไป...เธอร้องไห้ใหญ่...จนผมไม่กล้าถามอะไรต่อ...

และเมื่อพวกผมเดินลงมาถึงยังลานกว้าง..ก็พบว่าไอ่เจบี ไอ่เนียร์ ไอ่แจ กำลังช่วยกันดับไฟเคลียร์ทางเข้าให้อยู่... พวกผมติดยันต์ไว้เจ็ดจุด..ดีที่ติดไว้ตรงพื้น..ไม่งั้นคงมอดไปกับไฟ..เหลืออีก1จุดที่ยังไม่ติดคือ..ทางที่จะพาเด็กๆเข้าไป..ผมมองเห็นคุณยายนั่งอยู่ตรงม้านั่งนั้นด้วย...แกกำลังมองกูไปที่โหมเผาอาคารจนเกือบมอดตรงหน้า...สายตาเวิ้งหว้างจนยากที่จะคาดเดาความคิดแก...อย่างที่บอกว่าลานนี้กว้างพอที่ไฟจะไม่ทำอันตรายพวกผมได้...เหมือนสนามหญ้ากว้างๆนั้นล่ะ...ผมเดินเข้าไปยังจุดที่จะช่วยปลดปล่อยวิญญาณ...ก่อนจะยอตัวลงให้เด็กผู้หญิงคนนั้นนั้งลงกับพื้นหญ้าได้..
"ฉันถามชื่อเธอได้มั้ย?.."
เด็กผู้หญิงคนนั้นเลิกร้องไห้แล้ว..
"มินนี่ค่ะ.....^____^ ขอบคุณที่ช่วยหนู.."
เธอเอี่ยวตัวมากอดผมเป็นครั้งสุดท้าย..ผมลูบหัวเธอเบาๆแล้วยิ้มให้..ก่อนที่เพื่อนๆจะส่งสัญญาณให้ผมเดินออกมา..
เมื่อผมเดินออกมาและเด็กๆเข้าไปจนครบแล้ว...ไอ่เนียร์ก็เดินเอายันต์ชิ้นสุดท้ายไปติด....

"โชคดีนะทุกคน..."
จูเนียร์และพวกผมยิ้มให้เด็กๆ..ก่อนจะเดินถอยหลังออกมา...ให้เจบีจัดการต่อ...
เจบีเดินไปหยุดที่หน้ายันต์ใบสุดท้าย..เขาดึงดาบของตัวเองออกมา...เป็นสัญญาณให้พวกผมหลับตา...ผมได้ยินเพียงเสียงลมที่แผ่วเบาที่ปะทะกับคมดาบของเจบีเท่านั้น...ก่อนที่เสียงจะเงียบลง..และ...เริ่มนับ..
...1.........................2.........................3.

 เมื่อพวกผมลืมตาขึ้นมา....ผมก็พบกับความประหลาดใจ...ท่ามกลางกองเพลิงที่กำลังลุกโชติช่วงอยู่..มีแสงสีเหลืองอ่อนเหมือกละอองดาวที่ลอยฟุ้งขึ้นไปบนอากาศ..เด็กๆหายไปหมดแล้ว...
"ขอให้ได้ไปเกิดในภพภูมิที่ดีนะ....เด็กๆ"
ไอ่แจ็คอธิฐานขึ้นเสียงแผ่วเบา..แต่ก็พอที่พวกผมจะได้ยิน..

    ***************************
วี๊ วี๊ วี๊วี๊~ ตอนนี้รถดับเพลิงเข้ามาถึงที่นี้แล้ว..และกำลังระดมฉีดน้ำดับไฟกันใหญ่....งานของพวกผมก็จบแล้วเช่นกัน....หวังว่าหลังจากนี้คงมีเวลาพักบ้างง

"พวกมึงงงงง!!! แฮ๊กๆๆ " 
0.0 ไอ่ยูควิ่งหอบหายใจมาแต่ไกล! ใช่สิ เมื่อกี้มันไม่อยู่นี่นาาา
"มึงหายไปไหนมาเนี่ย!! กูตามหาตั้งนาน!"ไอ่บี
" แฮ๊กๆ กูหลงซอยว่ะ! นี่ตามรถดับเพลิงมา! แฮ๊ก.."ไอ่ยูค.
"มึงนี่นะ!! กูหาตั้งนาน แต่กลัวไม่ทันเลยกลับมาก่อนเนี่ย!=*="ไอ่บี
"เออๆ ไม่เป็นไร เด็กเป็นไงบ้างวะ?"ไอ่ยูค.
"อื้มม เรียบร้อยแล้ว...."ไอ่เนียร์
"..แล้ว...พี่มาร์คไปไหน?."ไอ่ยูค
มันหันมามองหน้าผม...ผมได้แต่ยกมือขึ้นมาจับสร้อย..และกลั้นน้ำตาเอาไว้...ยังไงเขาก็จะปลอดภัยดีถ้าอยู่ในนั้น....แค่ต้องใช้เวลาซักพัก..ไอ่แจ็คทั้งรู้สึกผิดและเศร้ามากกว่าผมซะอีก..ผมตบบ่าปลอบใจมัน..ว่าผมโอเค....ให้มันสบายใจ...
"...กูว่าคนที่เดือดร้อนตลอดก็เขานี่แหละว่ะ...ไม่มช่พวกเราละ"ไอ่แจ็ค..
"เอาน่า....กูเชื่อว่าถ้าเขาอยู่ในสร้อยเขาจะดีขึ้น.."ไอ่ยูค.
"มึงเอาสร้อยมาจากไหนวะยูค.."ไอ่แจ็ค.
"อ่าวว! ไม่ใช่สร้อยมึงหรอ?.."แบม
"ป่าว..มันให้กูไว้นานละ..กูไม่ได้ใช้เลยให้มึงไง.."
นี่เป็นความรู้ใหม่ของผมแฮะ อุตส่าห์คิดว่าเป็นของมันมาตลอด-..-
"ตกทอดมา...อย่าสนใจเลย..ตอนนี้กลับกันก่อนดีกว่า..สภาพมึงกับไอ่แบมไม่น่าจะไหวละนะ.."
ไอ่ยูคว่าพรางมองผมกับแจ็ค คนที่เหลือก็เห็นด้วยเพราะเหนื่อยกันมากแล้ว...พวกผมเข้าไปลายายแล้วก็กลับออกมา....บางอย่างทิ้งให้มันเป็นความทรงจำที่ถูกลืมน่าจะดีกว่า......ไปรื้อฟื้นมันขึ้นมา......ผมจบจี้คอที่อยู่บนคอไว้แน่น...ขอให้เขาไม่เป็นอะไรมากก็พอแล้ว....
.......ผมจะไม่ตามหาความทรงจำที่นี้อีก.......


### อันยองฮาเซโยยยยยย^0^ มาต่อให้แล้วน้าา ไม่อยากปล่อยให้ค้างคากันนาน55 ไม่ใช่ไรหรอกช่วงนี้โมเม้นเยอะ อิอิ 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #106 PexYen (@PexYen) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 19:04
    ทำไมพ่อแบมเป็นผีร้ายได้
    #106
    0
  2. #105 Bow Tunyarut (@bowtunyarut2013) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 17:46
    ถ้าเป็นพ่อแบมขึ้นมาล่ะก็ มาม่าคงอืด
    #105
    0
  3. #104 Pang42690 (@Pang42690) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 17:46
    ต่อน้าาๆ
    #104
    0