(END) 7th Sense (MarkBam)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 22,642 Views

  • 262 Comments

  • 2,061 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    74

    Overall
    22,642

ตอนที่ 3 : EP.3 7th Sense 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2389
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    22 ก.ย. 59

Ep.3
ปริบ ปริบ ปริบ ...แบมยืนค้างกระพริบตาปริบๆ คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาคือ...มาร์ค ต้วน แบมสูดหายใจเข้าให้ลึกที่สุด เขาค่อยๆยื่นนิ้วมือออกไป ....และ..จึก! จึก! จึก! ><" จิ้มไปที่ตัวมาร์ค.....

......ผมถอนหายใจโล่งอกออกมาทันทีที่นิ้วผมสามารถสัมผัสกับตัวมาร์คได้...ถ้ามันเป็นผีผมคงแตะไม่ได้แน่ๆ 
"ฉันไม่ใช่อุนจินะ - -" "
"ผมก็ไม่ได้ว่าคุณเป็นอุนจิหนิ!... _"_"
" - - "
แต่สิ่งที่ผมแปลกใจก็ยังไม่หมดไป...ทำไมผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาถึงเหมือนไม่มีใครสนใจเขาเลยล่ะ..ทั้งๆที่เขาเป็นคนดังขนาดนั้นนน...ในตอนนั้นเอง ผมตัดสินใจถามป้าคนหนึ่งที่เดินมาทางเรา
" ป้าครับๆ ...ไม่ขอลายเซนมาร์คต้วนหรอครับป้า.." ผมชี้ไปที่มาร์ค..มาร์คยืนมองหน้าผมนิ่ง..เขาเองดูงงๆ
..ป้าผู้หญิงมองผมอย่างไม่สบอารมณ์นัก..
"เล่นอะไรของเธอเนี่ยย! ตัวโตซะเปล่าเล่นเป็นเด็กๆไปได้!!้" เธอปัดมือผมแล้วเร่งฝีเท้าเดินออกไป..
"0 0?" อะไรวะ...ผมหันไปมองตัวซวยอีกครั้ง..เขายังทำหน้านิ่ง.....ป้าอาจจะแก่เกินไป ที่บ้านไม่มีทีวีเลยไม่รู้จักมาร์ค...มีกลุ่มเด็กนักเรียนสาวเดินมาทางเรา..ผมรีบเดินเข้าไปหาพวกเธอทันที..
" ขอโทษนะครับ...." ชี้ไปที่มาร์ค 
" หะ เห็นมาร์ค ต้วนมั้ยครับ?" 
ตอนนี้ใจของผมเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ...ผู้ชายที่ยืนอยู่ท่ามกลางผู้คนตรงหน้าผมตอนนี้ ...เป็นอะไรกันแน่.. 
" ฮืออออออ....ทำไมพี่ใจร้าย! พี่มาร์คเค้าจะมายืนอยู่นี่ได้ไง!! เขาต้องอยู่ที่โรงพยาบาลสิ!! ฮะฮึกก ฮิืออออ" 
อยู่ๆผู้หญิงคนนั้นก็ร้องไห้ออกมาและทุกๆคนในกลุ่มก็พากันทำหน้าเศร้าอย่างกับจะร้องไห้ มองแรงมาที่ผม..แต่...ตัวของผมเริ่มสั่นไปหมด! 
"มะมะมะมะไม่จริงงงง.ง. งง ละละละละ ทะทะที่..." 
แบมยื่นแขนที่เริ่มสั่นเทาออกไป..ชี้ยังที่มาร์คอยู่...เหมือนขาของเขาจะก้าวไม่ออกเสียแล้ว.. กลุ่มเด็กสาวไม่เสียเวลายืนฟังเขาต่อ พวกเธอรีบเดินกระแทกเท้าออกไป...
"ฮะฮะ เฮ้ยยยย ยะอยู่ด้วยกันก่อนเส่!! "
ไม่มีใครฟังคำขอร้องของผม.....ไอ่เหี้ยยยย!! ผะผีหลอกกลางวันแสกๆ...ผมหันหน้าไปสบตาเข้ากับสายตาของไอ่ผีตัวซวย..ที่ตอนนี้..เหมือนหน้ามันจะเศร้าสลดลง..นั้นยิ่งทำให้ผมขนลุกไปหมดดด...
ครึ้มมมม~ ครึ้มมมมม~ อยู่ๆท้องฟ้าที่สดใสก็เริ่มมืดขึ้นมา..เมฆฝนมากมายจากไหนไม่รู้เกาะกลุ่มกันเป็นก้อนทะมึนทึน....ขะขาผมตอนนี้มันก้าวไม่ออก!! เกิดมากลัวผีก็จริง แต่ชีวิตนี้ไม่เคยประสบพบเจอมาก่อน! และนี่ไม่ใช่แค่เจอ ..แต่ยังจับได้ด้วย...มาร์คค่อยๆเดินเข้ามาหาผม. ทีละก้าว ทีละก้าว.. น้ำตาของผมเริ่มจะใหล...
ซ่าาาาาา ซ่า ซ่า.... ตอนนี้ฝนกระหน่ำตกลงมาอย่างหนัก ทำให้ผู้คนรอบข้างต่างวิ่งไปหลบฝน...เหลือก็แต่ ผมกับผี1ตัว...
"มะมะมะมึง อย่าเข้ามานะ! เป็นผีก็ไปอยู่สวนผีดิวะ!! ฮือออออออ"
ผมตะโกนด่าแม่งอย่างแรง แล้วพรุบลงเอาหน้ามุดเข่าตัวเองร้องไห้....ฮือออออออ ไอ่ผีตัวซวย!! กูเกลียดเมิงงงงง!!
"ฉันไม่ใช่ผี! ฉันยังไม่ตาย!! ,_,*"
"ไม่ตายเหี้ยยยอะไรก็ช่างเมิงงงงงง!! อย่ามายุ้งกะกู!! ฮืออออออ มึงเป็นผีก็อยู่ของมึงไปดิ!! ฮื้อออ"
 แบมเอาหน้ามุดเข่า ตัวสั่นเทาร้องไห้ด้วยความกลัววว สายฝนที่หนาวเหน็บตอนนี้ไม่สามารถซะล้างความกลัวที่เกาะกุมจิตใจของเขาได้
" ฉันแค่คิดว่านายจะช่วยฉันได้...." 
หน้าของวิญญาณหนุ่มเศร้าสลดทันที....เขาคิดว่าเจอคนที่รู้จักเขา คิดว่าผู้ชายคนนี้คือคนที่จะช่วยให้เขากลับไปใช้ชีวิตอีกครั้งได้....คิดว่า...เขาจะมีเพื่อน และไม่โดดเดี่ยวในโลกนี้อีก..
" ไม่ช่วยเหี้ยอะไรทั้งนั้นแหละ!!! ไป!! ถ้ามึงไม่ไปกูจะให้เพื่อนกูมาปราบมึงง ฮืออิอ ฮืออออ" 
แบมกลัวเกินกว่าจะควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้....สิ่งที่เขาต้องการตอนนี้คือ ให้มาร์คหายไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด..
.....มาร์คมองร่างเล็กที่กำลังสั่นเทาไปด้วยความกลัว ตัวของแบมเปียกปอนไปหมด...เขายื่นมือออกไป..หวังจะช่วยบังฝนให้...แต่...มันกลับไม่มีประโยชน์ใดๆ..เขาเป็นแค่วิญญาณเร่ร่อน...ที่น่ากลัว สายตาของเขาเศร้ายิ่งกว่าเดิม..
" นายพูดถูกแล้วล่ะ...ฉันเป็นแค่วิญญาณควรอยู่ในที่ๆตัวเองควรอยู่....อีกไม่นานยังไงฉันก็ต้องตาย..มันคงถูกกำหนดมาแล้ว รีบกลับบ้านเถอะนายอาจจะป่วยได้นะ...ฉันจะหายไป..ไม่มาให้เห็นอีก.." 
   เขาหันหลังและเดินลับหายไป...อย่างคนที่สิ้นหวัง...สุดท้ายแล้ว...วิญญาณก็เป็นเพื่อนกับคนไม่ได้...ไม่มีใครอยากจะช่วยเหลือวิญญาณเร่ร่อนที่ไร้ประโยขน์..หรอก..... 

.....ผมตัวสั่นหลับตาปี๋...ไม่ตอบอะไรกลับไป ฮือออออออ ภาวนาอย่างเดียวให้มันรีบๆไป...ไอ่ผีร้าย!! ไอ่ผีซวย!! พอเสียงไอ่มาร์คหยุดลงสักพัก.....สายฝนที่ตกหนักเริ่มซาลง...ผมเริ่มสัมผัสได้ถึงความอุ่นของแสงแดด..ผมค่อยๆเงยหน้าขึ้นมา และสอดสายตาไปทั่วบริเวณ....
....ไอ่ผีร้ายหายไปแล้วว.... ผมไม่รอช้ารีบวิ่งเร่งสปีดตัวเองกลับบ้านให้เร็วที่สุดดด!!!
      ****บ้าน*****
ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก !!! ผมรีบวิ่งขึ้นห้องทันที!!
"ไอ่แบมมม!!! มึงจะรีบไปไหนวะ!! " 
เสียงไอ่เจบีเรียกไล่หลังผมมาติดๆ แต่ผมไม่สนใจเลยสักนิด!! บนห้องนอนมีหลวงปู่ทวด!!!  ฮือออออ
"แบมม!! มาคุยกันก่อนดิวะ!!" ไอ่เนียร์
 ปังงงง!!!!! ผมปิดประตูอย่างแรงกระโดดขึ้นเตียงดึงผ้าห่มมาคลุมตัวเพราะหนาว..ยกหลวงปู่ทวดมากอด...ท่องนะโม นะโม.. จะครบร้อยรอบบบ..=w=# 
ก๊อก ก๊อก ก๊อก ..
คนเคาะถือวิสาสะเปิดประตูห้องผมออก...และ เห็นสภาพของผมในตอนนี้ =0=
"มึงเป็นเหี้ยอะไรวะ!? 0.0" ไอ่ยูค
แขกไม่ได้รับเชิญอีกคนโผล่หน้ามาดูผม
"0_0# สภาพมึงตอนนี้เหมือนกำลังจะออกบวชอ่ะ!"ไอ่แจ็ค
เจบี ยองแจ เดินมาสมทบ.. 
"กูว่า...คงต้องเรียกขวัญให้ละ" เจบี
"แปลว่ามึงรู้แล้วสินะว่าพี่มาร์ค....เออออ..."
มันยังพูดไม่จบ แต่ผมรีบพยักหน้าให้มันหงึกๆ ตอนนั้นน้ำหูน้ำตาน้ำมูก แห่งความกลัวใหลออกมา...หลวงปู่ทวดก็หลวงปู่ทวดเหอะ ฮือออออ เอาผมไม่อยู่แล้วววว!!! T[]T
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #115 Vagabond Picha (@vagabondnue) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2559 / 14:42
    เรื่องแบบนี้มันเศร้า
    #115
    0
  2. #68 pex (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2559 / 12:12
    มาร์คกลับเข้าร่างไม่ได้ แบมกลับไปช่วยมาร์คที สงสารมาร์ค
    #68
    0
  3. #30 Wningaann (@Wningaann) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2559 / 17:40
    ผีพี่มาร์คมาหาหนูบ้างสิ้หนูจะได้ช่วยแบมไม่ช่วยไม่เป้นไรเค้าช่วยเอง555
    #30
    0
  4. #3 ปุ้มปุ้ย5117 (@lovelypig5117) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 19:56
    หง่า~~~ สงสารพี่มาร์ค
    #3
    1