BildZ Online เกมรัก(ษ์)พิทักษ์มนตรา

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 43 Views

  • 0 Comments

  • 6 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1

    Overall
    43

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    6 พ.ค. 62

BILDZ : บทนำ


   "どうして...私たちは友達なったのに... (ทำไมกันล่ะ...ทั้งที่พวกเราอุตส่าห์เป็นเพื่อนกันแล้วแท้ๆ...)" เด็กสาวแก้มป่องคนนึงร้องไห้โฮออกมากลางสนามบินโอตะ มือเล็กปาดน้ำตาที่ไหลอาบอย่างลวกๆ ฉันยังอยากจะเล่นกับโยจังไปตลอดเลย อยากเรียนด้วยกัน อยากไปในที่ๆอยากไปด้วยกัน แต่ทำไมเธอต้องย้ายไปเรียนที่ไทยด้วยล่ะ!


   "泣かないで、えみちゃん (ไม่ร้องสิเอมิจัง)" เด็กสาวผมสีดำสนิทกอดปลอบเพื่อนรักของเธอทั้งน้ำตา เธอเองก็ไม่ได้อยากจากไปไหนเลย แต่เพราะพ่อกับแม่ต้องการที่จะกลับไปยังที่ๆแม่เคยอาศัยอยู่เพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่ แม่เคยบอกเอาไว้ว่า แม่เคยใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นเมื่อนานมาแล้ว แต่เพราะเหตุผลบางอย่างทำให้อยากจะหนีห่างจากอดีตแล้วมาอาศัยอยู่ที่ญี่ปุ่น แต่ตอนนี้พวกเค้าพร้อมแล้วที่จะกลับไปเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง ทันทีที่ฉันเรียนจบชั้นประถม พวกเค้าก็เตรียมการที่จะเดินทางกลับทันที


   "で...でも ふっ... (ตะ...แต่ว่า ฮึก...)" เอมิยังคงน้ำตานองหน้า แค่คิดถึงช่วงเวลาที่ไม่มีโยจังก็เศร้าจนไม่รู้จะทำยังไงแล้ว


   ชายหนุ่มผมสีขาวเดินมาพร้อมกับหญิงสาวผมสีดำเช่นเดียวกับเด็กสาวที่กำลังปลอบเพื่อนของเธออยู่ ทั้งคู่จ้องหน้ากันด้วยความลำบากใจ แต่นี่เป็นสิ่งที่พวกเค้าคิดที่จะทำมาตั้งหลายปีแล้ว จะให้ยกเลิกก็คงจะไม่ได้หรอก


   "いくそ、よう (ไปกันเถอะ โย)" ชายหนุ่มกล่าวกับลูกสาว


   "はい (ค่ะ)"


   "もしそうなら、「さよなら」を...言わなければならないでしょう... (ถ้างั้น คงต้องพูดคำว่า 'ลาก่อน' แล้วสินะ...)"


   โยส่ายหัวแรงๆ สองมือวางลงบนแก้มทั้งข้างที่ป่องออกมาแล้วออกแรงหยิกเบาๆอย่างหมั่นเขี้ยว


   "あー!!  痛いよ! (อ้ะ!! เจ็บน้าาา)" เอมิดิ้นดุกดิ้กไปมา ทำเอาพ่อแม่ของโยที่มองอยู่จ้องมองอย่างเอ็นดู


   " 「さよなら」 じゃいないよ。「またね」だ (ไม่ใช่ 'ลาก่อน' ซะหน่อย แต่ต้องพูดว่า 'แล้วเจอกันนะ' ต่างหากเล่า)" เด็กสาวฉีกยิ้มกว้างให้กับเพื่อนสาวที่แสนจะขี้แยของตัวเอง ถึงจะอยู่คนละประเทศ แต่ยังไงเราก็จะเป็นเพื่อนกันตลอดไปนะเอมิ


   "う...うん そうだね (อะ...อื้ม นั่นสินะ)" 


   "じゃ、いくそ (งั้นไปกันเถอะ)" ชายหนุ่มพูดพร้อมกับเดินไปกับหญิงสาวผู้เป็นคู่ชีวิตของเค้า


   โยปล่อยมือออกจากแก้มของเอมิก่อนจะวิ่งตามหลังพ่อกับแม่ไป ถ้าไปสายกว่านี้ล่ะก็ต้องตกเครื่องแน่


   "また...ね (ไว้เจอกัน...นะ)"


..........


   "กระผมผู้อำนวยการโรงเรียนMK ขอแสดงความยินดีกับนักเรียนที่จบการศึกษาในปี2666นี้นะครับ ขอให้ทุกคนได้พบกับความสุขความเจริญ ทั้งชาตินี่แหละชาติหน้า... บลาๆๆ"


   สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่านักเรียนกำลังยืนเป็นผีตายซากอยู่ท่ามกลางอากาศที่ร้อนผ่าว ยูนิฟอมต์สีขาวเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อแนบติดกับผิวหนังจนเห็นชุดชั้นในได้โดยที่ไม่ต้องส่อง ผู้อำนวยการและอาจารย์ที่เคารพต่างนั่งอยู่บนเวทีกลางสนามที่มีร่มโพธิ์ร่มไทรปกป้องได้อย่างดีเยี่ยม ตัดภาพมาที่นักเรียนที่ยืนเซแหล่จะล้มแหล่อยู่ลอมล่อ


   "ขอขอบคุณผู้สนับสนุนใจดี อามาฮ่า โซจี้และอีชูฉุ จริงๆนะครับที่ทำให้งานนี้เกิดขึ้นได้ กระผมมีความตั้งใจอย่างยิ่งว่า..."


   "โหยยย จารย์ค้าบบ จะพูดอีกนานไหมคับเนี้ย" เสียงของเด็กนักเรียนร้องโอดโอยสู้กับแสงแดดอันร้อนแรงในตอนเที่ยงวัน อันที่จริงในรายละเอียดงานเขียนเอาไว้ว่างานเริ่มตอน10โมงนะ แต่พอนักเรียนมากันหมด พวกผู้สนับสนุนงานทั้งหลายกลับไม่โผล่มาซะงั้น จนต้องลากยาวมาจนถึงเวลาเที่ยงวันเนี้ย


   "โอ้ยย ตอนนี้เบิร์น เบบี้ เบิร์นไปหมดแล้วค่าา" หญิงสาวข้างๆบ่นงุบงิบไม่หยุด ก็แหม๋ เจ้าหล่อนห่วงสวยยิ่งกว่าอะไรทั้งหมดเลยนี่นา


   "นี่ซันนี่ แกบอกให้พี่พระอาทิตย์เบาๆลงหน่อยได้ไหม พวกเราจะสุกพร้อมเสิร์ฟกันอยู่แล้ว" หยก เพื่อนสาวของซันนี่สะกิดต้นแขนเธอให้หันไปคุยกับดวงอาทิตย์ข้างบน


   "นี่แกจะบ้าหรอ ชื่อซันนี่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะคุยกับพระอาทิตย์ได้นะเฮ้ย อีกอย่างอย่ามาจับได้ไหม เหนียว" ว่าพลางเอาหลังมือลูบลอยเดิมที่หยกมันจิ้มไปเมื่อครู่ แต่ก็นะ จะเช็ดหรือไม่เช็ดกะมีค่าเท่ากันแหละ ก็ตัวฉันมันเปียกไปทั้งตัวอยู่แล้วนี่หว่า


   "อาจ้ะ แตะนิดแต่หน่อยมาทำเป็นหวง เดะปั้ดลูบมันทั้งตัวเลยนิ" ไม่ว่าปล่าว หยกเอาฝ่ามือทั้งสองข้างมาลูบไปทั่วทั้งแขนและลามมาแถวต้นคอจนเธอสะดุ้งหลบ


   "เฮ้ยอย่าดิ อี๋!~ อ้ะ!? ขอโทษๆ" ด้วยความที่กำลังดิ้นพล่านเพื่อหลบอุ้งมือของนังเพื่อนตัวดีเลยทำให้ร่างอันใหญ่เทอะทะของฉันชนเข้ากับใครซักคนที่ยืนต่อแถวอยู่ห้องข้างๆ แต่ทำไมถึงรู้สึกเหมือนมีน้ำอะไรเย็นๆมาโดนหลังด้วยนะ...


   "..."


   "ชิบผายและ" เสียงของบุคคลข้างๆอุทาน ร่างของเด็กหนุ่มเปียกชุ่มไปด้วยน้ำแป้บสิที่พึ่งซื้อมาจากเซบุ้งอีเลบุ้งเมื่อเช้านี้ น้ำสีดำสนิทฉาบไปทั่วชุดนักเรียนสีขาวจนออกสีน้ำตาลเข้ม บุคคลผู้ไม่เกี่ยวข้องต่างถอยออกห่างทันทีที่รับรู้ถึงหายนะที่กำลังจะเกิด


   "หึ้ย!!" เด็กหนุ่มที่ตัวเปียกด้วยน้ำสีดำตั้งแต่หัวจรดเท้าเควี้ยงขวดที่ว่างปล่าวลงกับพื้น ก่อนจะพุ่งเข้ามาหาตัวการด้วยความโทสะ


   "เฮ้ยๆ ใจเย็นก่อนทัช นี่งานกลางพิธีจบการศึกษานะเฮ้ย!" เด็กหนุ่มคนที่นั่งอยู่ด้านหลังทัชรั้งไหล่กว้างเอาไว้เพื่อไม่ให้เพื่อนตัวเองทำอะไรวู่วาม


   "ไอเจมส์ปล่อยกู ถ้าวันนี้ไม่ได้เอาคืนยัยอ้วนนี่ฉันคงนอนไม่หลับแน่!!"


   "ใครอ้วนยะ! เค้าเรียกสาวอุดมสมบูรณ์เว้ย ฉันก็ขอโทษไปแล้วไม่ได้ยินรึยังไง!!" ซันนี่ตอบ


   "ถุย อุดมสมบูรณ์ พูดมาได้ ขอโทษแล้วมันทำให้น้ำบนตัวฉันมันระเหยไปไหม!!"


   คำขอโทษฉันทำให้น้ำมันระเหยไปไม่ได้หรอก แต่แดดตอนนี้เนี้ยแหละเหมาะเลย...


   "อะไรของนายเนี้ย มันเป็นอุบัติเหตุไม่เห็นไง!" ยัยหยกที่ทนดูเหตุการณ์ตรงหน้าไม่ไหวรีบเดินมาขวางระหว่างฉันและทัชทันที


   เดี๋ยวๆ ตัวเธอก็เล็กนิดเดียวยังจะใจกล้าเข้ามาขวางอีกนะยะ เด็กผู้หญิงที่สูง152ซม. จะไปสู้อันตพาลที่สูงตั้ง170กว่าได้ยังไงกันเล่า!


   "หลบไปยัยเตี้ย ฉันไม่ได้มีปัญหากับเธอ แต่ถ้าอยากมีปัญหานักก็เข้ามา!!" ทัชหักนิ้วขู่พร้อมกับส่งสายตาเหี้ยมโหดไปให้ยัยหยกที่ยังเชิดหน้าสู้ไม่ถอย


   "อย่างนี้ก็สวยสิ ถ้าแน่จริงกะเข้ามา" เด็กสาวถกแขนเสื้อแถมตั้งกาดพร้อมไฟว์ ภาพตอนนี้เหมือนกับชิวาว่ากำลังจะกัดกับพิตบลูยังไงอย่างงั้นเลยแฮะ


   "เอะอะอะไรกัน!!" ครูวิลัยประจำฝ่ายปกครองเดินมาพร้อมกับดันแว่นของตัวเองให้เข้าที่ สายตาอันเฉียบคมกวาดมองสถานการณ์ของนักเรียนตรงหน้าอย่างพิจารณา "นพดล เธอหาเรื่องอีกแล้วใช่ไหม!!"


   "ป่าวคับจารย์ ไม่เห็นหรอว่าผมเป็นผู้เสียหายน่ะ! ยัยอ้วนนี่มัน..."


   "โอ้ยยย เจ็บจังเลยค่ะอาจารย์ นพดลเค้าตีหนูเพราะว่าหนูเข้าไปขวางไม่ให้มาทำร้ายเพื่อนหนูน่ะค่ะ" ยัยหยกที่ตะกี้ยังทำท่าห้าวหาญจู่ๆก็เกิดลงไปดิ้นกับพื้นซะอย่างนั้น


   "เฮ้ย!! ไม่จริงนะคับ ทุกคนก็เป็นพยานได้!!" ทัชหันซ้ายหันขวามองไปรอบๆ แต่ทุกคนกลับลุบหน้าลงต่ำไม่มีใครสบตากับเค้าซักคน "ไอเจมส์! แกก็เห็นใช่ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น!" เมื่อไร้ที่พึ่งเด็กหนุ่มจึงหันไปหาเพื่อนรักของตนที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาตลอด3ปีเต็ม


   "เอ่อ...คือ..."


   "ไอเจมส์!!"


   "ผะ...ผมไม่เห็นอะไรเลยครับ" เจมส์หลบหน้าไม่กล้าสบตากับเพื่อนของเค้า ขอโทษทีนะเว้ย ถ้าเข้าข้างแกเดี๋ยวก็มีหวังโดนหางเลขไปด้วยแน่ๆ ฉันไม่อยากมีปัญหากับพ่อข้อหาไปสร้างเรื่องให้ท่านปวดกะบาลอีกแล้ว และอีกอย่างถึงเราจะเข้าข้างมันไปก็ไม่มีใครเชื่อหรอก ก็นะ... ทำกับคนอื่นเค้าไว้เยอะ พอถึงเวลาก็มีแต่คนจะซ้ำมากกว่าฉุด


   "ไอเพื่อนชั่ว!!"


   "นพดล!! ตามครูมาที่ห้องพักครู!!" เสียงของอาจารย์วิลัยชัดเจนและหนักแน่น


   ทัชจึงจำใจต้องเดิมตามไปอย่างช่วยไม่ได้ ก่อนจะไปเขาก็ได้มองไปที่เด็กสาวตัวเล็กๆที่ทำให้เขาต้องโดนแบบนี้ หยกหันไปสบตาอย่างไม่กลัวตายพร้อมกับทำท่าล้อเลียนส่งท้ายบุคคลผู้ดวงซวยที่บังอาจมาทำตัวเกรี้ยวกราดกับเพื่อนของเธอ


   จำเอาไว้เลยยัยเปี๊ยก


   "นี่ ไปหาเรื่องมันแบบนั้นจะดีหรอ" ฉันส่งมือไปให้เพื่อนของตัวเองจับ ก่อนจะช่วยกันปัดฝุ่นที่ติดอยู่ตามกระโปรงให้ออกไป เอาตามตรงฉันเองก็เป็นฝ่ายผิดด้วยแหละที่ไปชนเค้าก่อน


   "ไม่ต้องรู้สึกผิดไปหรอกน่า คนแบบมันโดนแบบนี้สิดี จะได้เลิกห้าวกับคนอื่นเค้าซักที แม้แต่เพื่อนมันก็ยังไม่ช่วยเลย หึ น่าสงสาร"


   ฉันได้แต่ยิ้มแหยงๆกับท่าทีของหยก อะไรทำให้เธออยากจะกลายเป็นองค์รักษ์พิทักษ์ความยุติธรรมขึ้นมากันเนี้ย ก็ได้แต่ขอว่าอย่าให้หมอนั้นแค้นฝังหุ่นกับยัยนี่เลย เดี๋ยวได้มีการตามล้างตามเช็ดกันอีกแหง๋มๆ


..........

   "ชนแก้ว!!!"


   แกร๊ง!!!


   เสียงพูดคุยของกลุ่มนักเรียนดังเซ็งแซ่อยู่ภายในร้านหมูกระทะป้าแจ่ม หลังจากที่จบพิธีสำเร็จการศึกษาแล้วพวกเพื่อนในห้องของซันนี่ก็พากันยกโขยงกันมาสังสรรค์กันทั้งห้อง


   "เฮ้ย หมูสามชั้นที่ฉันปิ้งไว้ตรงนี้หายไปไหนแล้วอ้า!" เด็กสาวร่างท้วมแหกปากโวยวาย ฉันอุตส่าห์ดูและประคบประหงมมันอย่างดี ทั้งทาซอสสลับกับปิ้งแล้วก็จุ่มน้ำจิ้มซีฟู้ดแล้วก็ปิ้งอีกรอบ ทำแบบนี้ถึง3เที่ยวเชียวนะ กะว่าจะกินให้ฟินซะหน่อยแท้ๆ "ยัยหยก!!"


   เพื่อนสาวหาได้สนใจไม่ คีบหมูสามชั้นชิ้นงามเข้าปากอย่างรวดเร็ว "หึ..."


   "ทำไมแกทำกับฉันแบบเน้!! ฉันอุตส่าห์ทุนลงแรงกับมันตั้งนานนะ!!" ซันนี่โอดครวญ


   "ฉันล่ะไม่เข้าใจเลยว่าแกจะทำแบบนั้นเพื่อ?" หยกเบะปากให้กับความเยอะของเพื่อนสาว


   "ยุ่ม!!"


   "ยุ่งเฟ้ย ออกเสียงให้มันถูกหน่อยสิ!"


   "เรื่องของฉันน่า!!"


   "พวกเธอเลิกเถียงกันแล้วมันช่วยกันกลับเนื้อดีกว่าไหม มันเรื่มจะไหม้หมดและเนี้ย" เมษาบ่น เธอคือเพื่อนร่วมห้องของซันนี่และหยก ด้วยบุคลิกที่กล้าพูดกล้าแสดงออกและเรียนเก่งสุดๆเลยได้รับเลือกให้เป็นหัวหน้าห้องไป


   "ปล่อยให้พวกมันตีกันสิดี เนื้อทั้งหมดนี่พวกมันจะได้อดไง ฮ่าๆๆ" เกน เด็กหนุ่มตัวป่วนของห้องพูดอย่างขบขัน


   "เฮ้ยอย่านะเว้ย" ซันนี่รีบพุ่งเข้าไปแย่งเนื้อในกระทะทันที เรื่องกินขอให้บอก ซันนี่จะฟาดให้เรียบให้หมดเลยค่าา


   "ว่าแต่พวกแกจะไปต่อไหนกันล่ะ จะเรียนต่อมอปลายที่นี่เลยไหม" เมษาถาม


   "นั่นสิ พวกฉันว่าจะอยู่นี่แหละ คนอื่นๆส่วนใหญ่ก็เลือกเรียนต่อที่นี่กันเพราะขี้เกียจหาเพื่อนใหม่ด้วย ซันกับหยกล่ะ" เกนตอบ


   "ฉันอยู่นี่แหละ บ้านก็อยู่แค่นี้ขี้เกียจเดินทางไกลด้วย" หยกพูดพลางกระดกแก้วแป้บสิ


   "งั้นหรอ ถ้างั้นฉันก็คงจะอยู่นี่เหมือนกันล่ะมั้ง... ไม่รู้จะไปไหนอ่ะ แถมจะไปสอบเข้าที่ไหนเค้าจะกล้ารับคนเกรดไม่ถึง2.50อย่างฉันล่ะ ฮ่าๆๆๆ" ซันนี่หัวเราะให้กับความโง่ตัวเอง เหมือนจะตลกนะ แต่ก็จุกด้วยแหละ ถ้าฉันฉลาดให้ได้ครึ่งนึงของยัยหยกซะก็ดี


   "แป้บสิหมดแล้วอะ ขอโทษนะคะ ขอเพิ่มแป้บสิ3ขวดค่ะ" เมษายกมือเรียกพี่สาวคนนึงที่คอยดูแลโต๊ะของเรามาซักพักแล้ว


   "เอ่อ...ขอโทษนะคะ ตอนนี้แป้บสิหมดเกลี้ยงเลยค่ะ ทางเรากำลังไปหาซื้อเพิ่มอยู่ กรุณารอซัก3ชม.นะคะ" พี่สาวเอ่ยขอโทษพวกเรา


   "3ชม.เลยหรอ นานจังง่ะ" หยกบ่น


   "ทางเราต้องขอโทษคุณลูกค้าจริงๆนะคะ"


   "อ๋อไม่เป็นไรค่ะพวกเรารอได้" เมษากล่าวอย่างนอบน้อม


   "แต่หมูกระทะที่ไม่มีแป้บสิก็เหมือนท้องฟ้าที่ไร้ดวงดาว..."


   "บ่นอะไรของแกเนี้ยยัยซัน" หยกมองด้วยหางตาอย่างเอือมๆ


   "หยก ออกไปซื้อแป้บสิที่เซบุ้งอีเลบุ้งกับฉันหน่อยสิ" หญิงสาวทำท่าทางออดอ้อนสุดฤทธิ์


   "หา? รอไม่เป็นรึไงเนี้ย" หยกพูดด้วยท่าทางหัวเสีย อยากนั่งกินเฉยๆแบบไม่ขยับไปไหนเลยไม่ได้รึไงกัน


   "นะ ขอร้องล่ะ ถ้าขาดมันฉันจะดิ้นตาย" ซันนี่เขย่าแขนที่หยกถือตะเกียบอยู่และกำลังจะคีบเนื้อเข้าปากจนมันหล่นลงไปในจานอีกรอบ


   แกร็ก!


   เมื่อความรำคาญถึงขีดสุดจำต้องกระแทกตะเกียบลงบนจานเช่นเดิม "เออๆไปก็ไป เร็วๆเข้าฉันจะรีบกลับมากินต่อ"


   "เย่!! นังหยกเพื่อนรักใจดีที่สุดเลย~~" ซันนี่กระโดดดีใจจนหยกต้องสะกิดบอกให้พอเพราะโต๊ะข้างๆเริ่มมองพวกเธอด้วยสายตาแปลกๆแล้ว


   "เดินระวังด้วยล่ะ มืดแล้วระวังงูจะฉก" เกนพูดแหย่สองสาว


   "นั่นปากหรืออะไรล่ะนั่น ไปเหอะซัน"


   "อื้อ"


..........

   "ฉันนั่งตกปลาอยู่ริมตะลิ่ง~~~"


   "แปลกใจๆจริงๆปลาไม่กินเหยื่อ~"


   กลุ่มวัยรุ่นชายสามคนนั่งสังสรรค์กันอยู่ด้านข้างของร้านเซบุ้งอีเลบุ้ง ทั้งซันและหยกได้แต่พยักหน้าส่งสัญญาณพร้อมกันว่าไม่ควรเข้าไปใกล้อย่างเด็ดขาด


   ตี้ดีด~~


   "เซบุ้งอีเลบุ้งยินดีต้อนรับค่า" เสียงพนักงานที่เคาน์เตอร์ตะโกนต้อนรับลูกค้าที่เข้ามาใหม่


   "ให้ตายสิซันนี่ฉันขนลุกขนพองไปหมดแล้ว เห็นสายตาที่พวกมันมองม้ะ อี๋~" ทันทีที่ผ่านประตูร้าน อาการที่ทนเก็บเอาไว้ก็ถูกปล่อยออกมา หยกยกมือขึ้นกอดตัวเองพร้อมทั้งเหล่มองไปทางที่พวกวัยรุ่นกลุ่มนั่นอยู่ก็ต้องพบว่าพวกนั้นยังคงจ้องมาที่หยกไม่เลิก "อะไรเนี้ย น่ากลัวเกินไปแล้วนะ"


   "ฉันว่าเรารีบซื้อรีบกลับเหอะ อยู่เป็นเป้าสายตาแบบนี้ไม่ดีเลย" ไอฉันน่ะไม่เท่าไหร่หรอก แต่ยัยหยกเนี้ยสิโดนมองจิกยังกะจะกินเลือดกินเนื้อ ดูแล้วก็เหมือนว่าพวกนั้นจะรุ่นราวคราวเดียวกับเรา แต่ทำไมถึงกล้าออกมากินเหล้ากันในที่โล่งกว้างแบบนี้กันเนี้ย


   "ฉันก็ว่างั้นแหละ โทรเรียกพวกไอเกนมารับดีกว่า" ว่าแล้วก็ขอตัวไปโทรศัพท์ซักครู่


   ฉันที่โดนทิ้งไว้ด้านหลังจึงเดินไปหยิบน้ำตามที่ตั้งใจเอาไว้ แต่สายตายังคงมองไปที่กลุ่มวัยรุ่นนั้นไม่ละสายตา พวกมันเอาแต่ยิ้มหัวเราะกันและจ้องไปที่หยกไม่เลิก ฉันว่าโดนแน่ๆเลยว่ะยัยหยกเอ้ย


   "ว่ายังไงบ้าง" ฉันถามเพื่อนสาวขณะที่วางของลงบนแคชเชียร์


   "พวกมันบอกว่าจะขับมอไซค์มารับให้รออยู่ในร้านก่อนอย่าออกไปไหน" หยกพูดพลางทำหน้าเซ็งๆ แค่ออกมาซื้อของทำไมต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วยเนี้ย


   "ฉันเห็นด้วย รออยู่ในนี้จนกว่าพวกไอเกนจะมา..."


   "นี่ซัน เราซื้อขนมนี่ไปด้วยดีไหม จะได้เผื่อพวกเพื่อนๆด้ว... อ้าว นั่นแกจะไปไหนน่ะ" หยกหันไปมองขนมแค่แป้บเดียว หันกลับมาก็เห็นว่าเพื่อนของตัวเองวิ่งไปโน้นแล้ว


   "มากับพี่สิน้องสาว" ชายวัยรุ่นคนนึงที่ถอดเสื้อโชพุงพลุ้ยเดินเข้าไปหาเด็กตัวเล็กๆที่เดินมากับพี่สาว


   "อะไรของพวกแกน่ะ ถอยไปเลยนะ!" พี่สาวของเด็กหญิงดึงน้องเข้ามากอดแน่นเมื่อเห็นว่าพวกมันเริ่มตีวงล้อมรอบ


   "น้องน่ารักจังเลย ขอเบอร์หน่อยได้ไหมจ้ะ" ชายคนเดิมยังพุ่งเป้าไปที่เด็กสาวไม่เลิก นั่นยิ่งทำให้พี่สาวกอดน้องแน่นขึ้นไปอีก


   "ก้อต ไม่เห็นรึไงว่าคนพี่น่ะแจ่มแค่ไหน แกนี่ตาถั่วจริงๆ" วัยรุ่นคนที่สองเสยผมสีน้ำตาลแดงซอยสไลด์สไตล์เกาหลีที่ไม่เข้ากับหน้าสุดๆ


   "เคารพรสนิยมของคนอื่นซะบ้างสิวะ!"


   "ไม่เอาน่า ไอก้อต ไออี๊ดสาวๆกลัวหมดแล้วเห็นไหม..." ชายคนสุดท้ายยกบุหรี่ขึ้นสูดเต็มปอดก่อนจะพ่นใส่หน้าของสาวคนพี่จนเธอต้องหันหน้าหลบ


   "พี่คะ...หนูกลัว..." เด็กสาวพูดด้วยน้ำตานองหน้า มือเล็กยังคงเกาะกุมเสื้อของพี่สาวไว้แน่น


   "อุ้บ แค่กๆๆ ทำบ้าอะไรของพวกแก อย่ามายุ่งกับพวกเรานะ...แค่กๆ"


   "หยุดนะไอพวกชั่ว!!" ก่อนที่สามหนุ่มจะทำอะไรไปมากกว่านี้ ซันนี่ก็ตะโกนออกไป


   "หา ไปไหนก็ไปไป หมูก็อยู่ส่วนหมู พวกฉันไม่เล่นกับของกินหรอกนะ" ชายหนุ่มยกบุหรี่ขึ้นมาสูบอย่างไม่แยแสถึงการปรากฏตัวของซันนี่เลยแม้แต่น้อย


   เพียงแค่คำพูดไม่กี่คำก็ทำให้ซันนี่ถึงกับเส้นเลือดปูด "มันจะมากไปแล้วนะ!!" สาวเจ้าพุ่งเข้าใส่คนที่ปากดีใส่เธอ แต่ก่อนจะถึงตัวคนอีกสองคนข้างๆก็พุ่งเข้ามาขวางไว้พร้อมกับแจกบาทาเข้าที่กลางท้องของซันนี่ซะจนล้มกลิ้งไม่เป็นท่า


   โอ้ยย! จุกชะมัดเลย!!


   "อย่ามาห้าวกับลูกพี่เด็กขาด รู้ไว้ซะด้วยว่าเขตนี้ลูกพี่แจ้คของพวกเราคุมโว้ย ฮ่าๆๆ ถุย!" ชายที่ถอดเสื้อหัวเราะอย่างสะใจก่อนจะถุยน้ำลายลงพื้นที่อยู่ห่างจากจุดที่ซันนี่นอนกุมท้องอยู่เพียงนิดเดียวเท่านั้น...


   ย้ากกกก!!! โคร้ม!!!


   จู่ๆก็มีบาทาลอยฟ้าจากไหนไม่รู้ ลอยมากระแทกหน้าของไอคนที่กำลังยืนหัวเราะอยู่เมื่อครู่


   "ยะ...หยก!" เธอพูดอย่างอึ้งๆ เพราะท่ากระโดดเตะเมื่อกี้มันสวยมากๆเลย


   "พวกพี่หนีออกไปก่อนเถอะค่ะ!" หยกหันไปพูดกับพี่สาวคนนนั้นให้พาน้องสาวหนีไป ซึ่งเธอก็รีบวิ่งออกไปทันทีที่มีช่องว่างหนี


   "หนอย ยัยผู้หญิงนี่คิดว่าพวกเราแอบมองเพราะชอบแล้วจะออมมือให้อย่างนั้นหรอ ฝันไปเหอะโว้ย!" ชายหนุ่มทรงผมเกาหลีพูดด้วยความโทสะ


   สาวร่างท้วมที่เห็นว่าคนที่ต้องคอยห่วงไม่มีอีกแล้วก็ยันตัวลุกขึ้นยืนในท่าที่เคยเรียนกับป๊ามาตั้งแต่เด็ก "แน่จริงก็ดาหน้ากันเข้ามา!!"


   แทบจะในทันทีชายทั้งสามก็พุ่งกระโจนใส่พวกเค้าทั้งสอง หมัด สอกและเตะระดมใส่พวกมันไม่ยั้ง และพวกมันเองก็ดูเหมือนว่าจะไม่ยั้งมือเช่นเดียวกัน ด้วยฤทธิ์ของสุราจึงทำให้ความสามารถในการต่อสู้ของพวกมันไม่ดีเท่าที่ควร จากที่สู้กันอยู่เริ่มกลับกลายเป็นว่า ฝ่ายพวกเธอนั่นแหละเป็นฝ่ายไปลุมพวกนั้นเองเสียมากกว่า


   "ไงล่ะไอพวกเลว ดีแต่รังแกชาวบ้าน โดนแบบนี้บ้างก็ดี!!" ซันนี่พูดอย่างสะใจ เธอล่ะเกลียดพวกผู้ชายที่ชอบรวมหัวกันลุมแกล้งผู้หญิงที่สุดเลย


   "หนอย อย่าได้ใจไปหน่อยเลย!!"


   ชิ้ง! ฉุบ!


   หนึ่งในนั้นจู่ๆก็ควักมีดที่มีขนาดยาวถึงคืบนึงฟันเข้าที่กลางอกที่สาวร่างท้วม เพราะอยู่ในสถานการณ์ที่กำลังตะลุมบอนกันอยู่จึงไม่ทันมองว่ามันควักมีดออกมาตอนไหน ท่ามกลางความตกตะลึง เด็กสาวก้มมองรอยขาดของเสื้อที่เริ่มมีสีแดงของเลือดซึมออกมาอย่างช้าๆ


   "เฮ้ย ทำไรของมึงวะเนี้ย!!" คนที่เหมือนจะเป็นหัวหน้ากลุ่มสบถออกมา


   "ตายซะไอหมู!!"


   คนๆนั้นเหมือนคนที่กำลังหน้ามืดตามัว ไม่สนแม้กระทั่งคำพูดของลูกพี่ตัวเอง มีดปลายแหลมพุ่งเข้าใส่ร่างของซันนี่ที่กำลังนั่งกุมอกอยู่ที่พื้น


   ตายแน่ๆเลยคราวนี้!!


   กึก!!


   ใบมีดที่คาดว่าจะเสียบทะลุร่างของตนกลับถูกหยุดอยู่กลางอากาศด้วยเงื้อมือของเด็กสาวตัวเล็กที่กำลังมองพวกมันด้วยความเคียดแค้น พวกมันที่เห็นสายตานั้นก็พากันสะดุ้งโหยงกันไปหมด เลือดสีแดงสดค่อยๆไหลออกจากฝ่ามือเล็กที่กำลังกำอยู่ที่ใบมีดนั้น


   "กะ...แกต้องบ้าไปแล้วแน่ๆเลย" หัวหน้าหัวโจกพูดตะกุกตะกัก


   "คุณตำรวจครับ!!!"


   "เฮ้ย!! หนีเร็วพวกเรา!!" ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเสียงนั้นเป็นเพียงแค่การหลอกแต่พวกมันก็พากันวิ่งกระเจิงหายกันไปหมด


   "พี่รีบมานี่เร็วเหมือนว่าจะมีคนเจ็บ...เดี๋ยวนะ ยัยขี้ฟ้องคนนั้นนี่หว่า...เฮ้ย เลือด!" ทัชที่เคยมีปัญหากับพวกเค้าทั้งสองคนเดินมาพร้อมกับผู้ชายอีกคนที่ไปค่อยคุ้นหน้า


   เคร้ง!


   มีดเล่มนั้นถูกโยนทิ้งอย่างไร้เยื้อใย ยัยหยกพุ่งเข้ามากอดเธอทั้งที่น้ำตานองหน้า ปากก็เอาแต่พล่ำบ่นคำขอโทษมากมายที่ปล่อยให้พวกนั้นมันทำร้ายเพื่อนของเธอได้


   ซึ้งอยู่นะเพื่อน แต่ตอนนี้เธอกอดแรงเกินไปแล้ว เจ็บแผลโว้ย!!


   "นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันเนี้ย คนรู้จักหรอทัช" ชายที่เธอไม่คุ้นหน้าเดินเข้ามาดูสถานการณ์ แสงจากร้านส่องเข้าที่หน้าของชายคนนั้นทำเอาเธอตกตะลึง ละ...หล่อโคตรเลยเฟ้ย!! หน้าคม จมูกโด่งปากเป็นกระจับ สูงน่าจะราว170กว่าๆได้ หน้าของเค้าใสกว่าฉันซะอีก น่ะ...นี่มัน...รักแรกพบ!!!


   "เฮ้ยยัยอ้วน เป็นไรมากไหม" ทัชนั่งลงถามซันนี่ที่กำลังโดนหยกฝังร่างร้องไห้อยู่แนบแน่น เมื่อทัชยกมือขึ้นไปจับที่บ่าก็โดนปัดมือออกซะอย่างนั้น


   "ฉันไม่ได้ชื่อยัยอ้วน ซันนี่ต่างหากล่ะโว้ย แล้วนี่ก็หยก ช่วยเรียกให้มันดีๆด้วย"


   "เออๆ แต่ตอนนี้รีบไปโรงพยาบาลก่อน ทั้งคู่เลย" ทัชดึงไหล่ของหยกให้ออกมาแต่เด็กสาวก็ปัดมันออกอีกรอบนึง


   "หยก..."


   "ไม่เอานะ ฉันขอโทษนะซัน ฉันไม่ดีเอง ฉัน...ขอโทษ ฮึก ฮืออ"


   "อย่าบ้าน่า! ถ้าช้าก็มีแต่จะแย่ลง พวกเราจะพาพวกเธอไปโรงพยาบาลก่อน รถพวกเราจอดอยู่ไม่ไกลนี่เอง ถ้าเธอรักเพื่อนนักก็ปล่อยซะ" ทัชจับเข้าที่ข้อมือของหยกให้ออกมาจากตัวของซันนี่ ซึ่งดูเหมือนว่าเธอยังอาลัยอาวรอยู่บ้างแต่ก็ยอมปล่อยแต่โดยดี


   "ลุกขึ้นไหวไหมครับ..." ชายหนุ่มยื่นหน้าเข้ามาพลางยื่นมือมาตรงหน้าเธอ


   โอ้โห งามดีจริงเจ้าค่า เหมือนจะลุกไหวแหละแต่ไม่ไหวก็ได้ "มะ..ไม่ไหวอาค่ะพี่ โอ้ย" ซันนี่พยายามทำให้สมจริงที่สุด


   "อย่าไปเชื่อมันพี่เทมส์ ยัยนี่มันต้องสำออยแน่ๆ" ถึงปากจะว่างั้นแต่มือก็ยังไม่ปล่อยออกจากข้อมือของหยก


   "อย่าไปพูดกับเค้าอย่างงั้นสิ ขออนุญาตนะ..."


   "อ้ะ!?" ตัวที่หนักอึ้งของฉันถูกอุ้มโดยคนตรงหน้า ไม่คิดเลยว่าชีวิตนี้จะโดนผู้อุ้มท่านี้ ฝันเป็นจริงซะแล้วสิ แถมคนอุ้มยังเป็นเจ้าชายขี่ม้าขาวอีก โอ้ย ไม่มีสิ่งใดจะสุขเท่านี้อีกแล้ว!!


   สายตาของซันนี่กวาดไปมองตราโรงเรียนที่ติดอยู่บนกระเป๋าเสื้อของพี่เทมส์อย่างใจจดใจจ่อ


   ATU...นั่นต้องเป็นชื่อโรงเรียนมอปลายชื่อดังนั่นแน่ๆ ฉันเปลี่ยนใจแล้วหยก ฉันจะเรียนที่เดียวกับเค้า ไม่สนอะไรอีกแล้วโว้ยยยย





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

0 ความคิดเห็น