ตอนที่ 8 : บทที่ 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1551
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 101 ครั้ง
    8 มี.ค. 62




บทที่ 8


"มีสิเจ้าคะเพราะถ้าเป็นดอกไม้แปลกๆร้านของหรงจ่ายก็พอมีอยู่บ้างเจ้าคะแต่ถ้าเป็นสัตว์มายาหรงจ่ายก็คงต้องขอให้คุณหนูไปกับหรงจ่ายคุณหนูถึงจะได้สัตว์พวกนั้นมาครอบครองเจ้าคะ"

"ไม่ได้นะเจ้าคะคุณหนู!!!! อ่อ.....คือแบบว่านางเป็นปีศาจตะขาบนะเจ้าคะ"      ซูเม่ยร้องห้ามคุณหนูของนางเสียงดังลั่นก่อนที่ประโยคต่อมาจะเปลี่ยนเป็นกระซิบแทนเพราะกลัวว่าหรงจ่ายจะได้ยิน

"ซู่เม่ย!!!! เจ้าไม่ควรที่จะไปพูดจาแบบนี้ใส่ผู้อื่นนะรู้มั้ย!!!"

"หึ!!!! ไม่ต้องกระซิบก็ได้เจ้าคะหรงจ่ายรู้ดีว่าหรงจ่ายเป็นอะไร"      หรงจ่ายว่าอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไรเพราะคำๆนี้เค้าก็ได้ยินมันมาจนชินแล้ว

"ข้าต้องขอโทษหลงจู๊แทนบ่าวของข้าด้วยนางยังเด็กนักเลยไม่ทันระวัง....พูดจาอะไรออกไปอาจไม่ทันคิด"

"หรงจ่ายไม่ถือหรอกเจ้าคะเพราะถึงยังไงหรงจ่ายเองก็เป็น......ปีศาจจริงๆ"      นางว่าพรางแสยะยิ้มให้ซูเม่ยที่ตอนนี้วิ่งเข้ามาหลบอยู่ด้านหลังของเค้าแล้ว

"ฮ่าฮ่าฮ่า!!!! หรงจ่ายแค่ล้อเล่นเจ้าคะ...เชิญคุณหนูตามหรงจ่ายมาทางนี้เจ้าคะ"

หรงจ่ายว่าพรางเดินนำเค้าเข้าไปด้านหลังของร้านที่มีทั้งดอกไม้และต้นไม้พันธุ์แปลกๆที่เค้าไม่เคยเห็นอยู่เต็มไปหมด

"หลงจู๊ข้าสนใจเจ้าดอกไม้กระโหลกนี่อ่ะมันคือดอกอะไรหรือ??"

"คุณหนูสนใจมันหรือเจ้าคะ.....ปกติมีแต่คนหวาดกลัวมันนะเจ้าคะ??"

"แต่ข้าชอบมันเพราะข้าคิดว่ามันดูน่ารักดีออก"

"มันชื่อดอกมังกรเจ้าคะตามความเชื่อโบราณบอกว่า..มันมีพลังเหนือธรรมชาติแฝงอยู่หากปลูกไว้ในบ้านจะช่วยป้องกันคำสาปและขจัดปัดเป่าโรคร้ายหรือถ้าเอาไปให้ผู้หญิงกินจะทำให้ไม่แก่ไม่เฒ่าแลดูเป็นสาวตลอดกาลอีกด้วยนะเจ้าคะ"     หรงจ่ายว่าด้วยสายตาแพรวพราว

"ตกลงข้าต้องการมันเชิญหลงจู๊เรียกราคามาได้เลยข้าพร้อมจ่าย" 

"แล้วสัตว์มายาล่ะเจ้าคะคุณหนูยังสนใจอยู่หรือไม่??"       หรงจ่ายถามขึ้นขณะกำลังดีดลูกคิดคำนวณเงินค่าดอกไม้        

"ข้าสน!!! แต่ว่าหลงจู๊คงต้องรอวันอื่นก่อนนะเจ้าคะ...เพราะวันนี้ข้าคงต้องกลับก่อนแล้วเอาไว้ข้าจะให้คนของข้าติดต่อหลงจู๊มาอีกที"          ถ้าเค้าไม่สนน่ะสิแปลก!!! ไหนๆเค้าก็ได้ย้อนอดีตมาทั้งทีเค้าก็อยากจะทำทุกสิ่งทุกอย่างที่กันต์นี่ตัวจริงไม่เคยทำมาก่อนให้มันคุ้ม

"ได้เจ้าคะ.....หรงจ่ายจะรอ....ไม่ว่าคุณหนูต้องการสิ่งใดก็สามารถบอกกับหรงจ่ายได้เลยนะเจ้าคะหรงจ่ายจะได้หามาขายให้คุณหนูเจ้าคะ" 

"ขอบใจเจ้ามากนะหลงจู๊ไว้ข้าจะมาหาใหม่"

"เรือนไม้หอมของหรงจ่ายยินดีต้อนรับเสมอถ้าหากว่าคุณหนูไม่กลัวว่าจะถูกหรงจ่ายจับกินจนเหลือแต่กระดูก..."   

"คะ....คุณหนูเจ้าคะรีบไปเถอะเจ้าคะ!!!" 

   
    หลังจากตกลงเรื่องเงินและจ่ายค่าดอกไม้มังกรเรียบร้อยแล้วซูเม่ยก็รีบฉุดข้อมือคุณหนูของนางออกไปทันทีเพราะนางไม่ต้องการให้คุณหนูของนางอยู่ใกล้ๆกับหรงจ่ายไปนานกว่านี้

"ซู่เม่ย~เดินช้าๆหน่อยๆ"

"ไม่ได้เจ้าคะคุณหนูเพราะตอนนี้พวกเรายังเดินออกมาไม่พ้นอาณาเขตของนางเลยนะเจ้าคะ"          ซู่เม่ยว่าด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลเพราะนางเชื่อว่าปีศาจก็คือปีศาจพวกมันไม่มีทางที่จะเป็นมิตรกับคนธรรมดาอย่างคุณหนูของนางเป็นแน่

"แล้วอย่างไร?? หลงจู๊นางก็ดูเป็นคนดีถึงแม้ว่าใครจะบอกว่านางเป็นปีศาจข้าก็ไม่กลัวดีซะอีกข้าจะได้มีสหายเป็นปีศาจทั้งๆที่ผู้อื่นไม่มี"      เค้าว่าพรางส่งยิ้มหวานกลับไปให้ซู่เม่ยก่อนที่เค้าจะกระโดดดึ๋งดั๋งออกไปอย่างอารมณ์ดี

"คุณหนู!!!!!!! แต่นางเป็นปีศาจนะเจ้าคะ!!"

"ข้าไม่สน!!! จริงสิซู่เม่ยคราวนี้พวกเราไม่มุดโพรงหมารอดแล้วได้มั้ยอ่ะ??"

"เฮ่อ!!! ตามใจคุณหนูเจ้าคะ....งั้นพวกเราเข้าทางประตูเล็กของจวนก็ได้เพราะประตูนั่นน่ะอยู่ไม่ไกลจากเรือนอิงฮวา(อิงฮวา หมายถึง ดอกซากุระ)ของคุณหนูเท่าไหร่นักอยู่แล้วนี่เจ้าคะ"

ตอนนี้เค้ากำลังเริงร่าเพราะได้พบเพื่อนใหม่อย่างหรงจ่ายที่มีใบหน้าหลายส่วนครายเพื่อนรักร่างอวบของเค้าที่โลกปัจจุบันอย่างยองแจอยู่โดยที่ไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าเค้ากำลังทำให้ผู้คนทั้งจวนเดือดร้อน     เพราะอีกด้านหนึ่งนั่นฮูหยินใหญ่หลี่หลินหรงเป็นลมแล้วเป็นลมอีกจนไม่รู้ว่านี่มันเป็นรอบที่เท่าไหร่กันแล้วพวกบ่าวไพร่ในจวนต่างก็พากันวิ่งวุ่นไปทั่วเพราะคุณหนูใหญ่กันต์นี่ได้หายออกไปจวนโดยไม่มีใครได้พบเห็น

"นี่มันยามไหนกันแล้ว!!! พวกเจ้ายังหาหนี่เออร์ของข้าไม่พบอีกรึไงกัน!!!!"

"ไม่พบขอรับ / ยังไม่พบเจ้าคะ"    ไม่ว่าจะถามสักกี่ครั้งคำตอบจากปากของพวกบ่าวในจวนก็ยังคงเป็นเช่นนี้เสมอ

"พี่หญิงใจเย็นๆก่อนนะเจ้าคะน้องเชื่อว่าลูกหญิงจะต้องปลอดภัยกลับมาเจ้าคะ"     ฮูหยินรองพูดปลอบให้ฮูหยินใหญ่เพื่อหวังให้นางใจเย็นลงบ้าง

"แต่นี่มันยามไหนกันแล้ว!!! บ่าวมันก็หาหนี่เออร์กันมาตั้งสองสามชั่วยามแล้วก็ยังไม่มีใครพบ......"

"หึหึ....ไม่ใช่ว่าคุณหนูใหญ่ถูกพวกจากพรรคมารจับตัวไปฆ่าอีกหรอกนะเจ้าคะท่านพี่หญิง"        

อนุหลิงเหมยว่าด้วยสีหน้าและแววตาที่เปื่ยมสุขเพราะถ้าไม่มีกันต์นี่สักคนอำนาจของฮูหยินใหญ่ในจวนก็คงจะถูกสั่นคลอนไปไม่น้อยหรือไม่นางก็อาจจะคลุ้มครั่งเหมือนคราวก่อนที่บุตรีของนางโดนลอบสังฆ่านางก็แทบจะสิ้นใจตามบุตรีของนางไปและครานี้หลิงเหมยก็หวังว่ามันจะเป็นเช่นนั้นอีกครา

"หากว่าปากของเจ้าพูดสิ่งอื่นที่มันดีกว่านี้ไม่ได้ก็กลับเรือนของเจ้าไปซะหลิงเหมย!!! อย่าลืมว่าถึงยังไงเจ้ามันก็แค่เมียบ่าวไม่มีสิทธิ์มาตีฝีปากกับฮูหยินใหญ่เช่นนี้!!!"      ฟู่จูที่เพิ่งกลับมาถึงจวนพูดขึ้นอย่างหัวเสียจนทำให้อนุหลิงเหมยหน้าซีดขึ้นมาถนัดตา

"ฮูหยินเจ้าคะ!!!! พบตัวคุณหนูแล้วเจ้าคะ"

"พบแล้วรึ?? แล้วหนี่เออร์ของข้าอยู่ที่ใด??"      นางถามอย่างร้อนรน

"เมื่อครู่พวกเวรยามเฝ้าประตูเล็กของจวนเพิ่งจะเห็นว่าคุณหนูเพิ่งกลับเข้ามาเจ้าคะ"

"งั้นให้บ่าวไปตามหนี่เออร์มาพบข้าที่เรือนใหญ่เดี๋ยวนี้!!!"     ยังไงวันนี้ฟู่จูก็จะต้องลงโทษบุตรีของตนให้ได้สักครั้งโทษฐานที่กันต์นี่เป็นต้นเหตุที่ทำให้ทั้งจวนปั่นป่วน

"ท่านพ่อท่านแม่เรียกหาหนี่เออร์หรือเจ้าคะ??"

"ลูกหญิง....วันนี้เจ้าได้ออกไปไหนมาหรือไม่??"

"หนี่เออร์ก็อยู่ที่เรือนอิงฮวาของหนี่เออร์ไงล่ะเจ้าคะหนี่เออร์ไม่ได้ออกไปไหนมานี่เจ้าคะ??"

"พ่อขอถามเจ้าอีกครั้งวันนี้เจ้าออกไปที่ใดมา...."      ท่านพ่อเริ่มเสียงแข็งแล้วอ่ะเห็นทีว่าถ้าเค้ายังคงดื้อแพ่งอยู่แบบนี้ก็คงมีแต่จะทำให้ถูกท่านพ่อตำหนิเอาและบางทีท่านพ่ออาจจะพาลดุด่าไปถึงท่านแม่ของเค้าได้และเค้าจะไม่ยอมให้มันเป็นเช่นนั้นแน่

"ลูกบอกแล้วเจ้าคะท่านพ่อ....วันนี้ลูกแอบออกไปเที่ยวตลาดไร้รักมาเจ้าคะ"

"หนี่เออร์ไยเจ้าถึงทำเช่นนี้!!!!  หากเกิดอันใดขึ้นกับเจ้าคิดบ้างหรือไม่ว่าท่านแม่ของเจ้าและท่านแม่รองจะเป็นเช่นไร"         

ไอ้ตอนทำน่ะเค้าก็ไม่ได้คิดอะไรหรอกแต่พอคิดตามสิ่งที่ท่านพ่อบอกแล้วก็อดรู้สึกผิดไม่ได้ยิ่งพอเค้าหันไปเห็นท่านแม่ของกันต์นี่ที่ตอนนี้สีหน้าของนางก็ยังคงดูซีดเซียวไม่หายความรู้สึกผิดในใจก็ยิ่งถาโถมเข้าใส่เค้าไม่หยุด

"ท่านแม่เจ้าคะ...."

"........................"     ดูถ้าท่านแม่คงจะโกรธเค้าเข้าแล้วจริงๆ

"ท่านแม่~ท่านพ่อ~ท่านแม่รอง~หนี่เออร์!!! ทำไมทุกคนถึงมารวมกันอยู่ที่เรือนใหญ่เช่นนี้กันเล่า??"         โหย่วเจียนที่เดินเข้ามาพร้อมกับบ่าวชายที่เดินถือถังหูลู่พร้อมกับตำราปรุงยาและตำราหลอมโอสถอีกสี่ถึงห้าเล่มถามขึ้นด้วยความสงสัย

"พี่ใหญ่เจ้าคะช่วยน้องด้วยเจ้าคะ"

"ไม่ต้องร้องขอให้พี่ใหญ่ของเจ้าช่วยเลยนะหนี่เออร์เจ้ารู้ตัวแล้วหรือไม่ว่าสิ่งที่เจ้าทำวันนี้มันผิด!!!"      ฟู่จูว่าพรางมองหน้าบุตรีของตนสลับกับมองหน้าฮูหยินของตนไปด้วย

"ท่านพ่อ.....น้องหญิงทำอะไรผิดงั้นหรือขอรับ"       โหย่วเจียนแสร้งถามทั้งๆที่เค้าก็รู้ดีอยู่แล้วว่ามันจะต้องเกี่ยวกับที่น้องหญิงของเค้าแอบออกไปเที่ยวเล่นนอกจวนเป็นแน่

"ก็ท่านพี่กันต์นี่น่ะสิเจ้าคะพี่ใหญ่นางแอบออกไปเที่ยวเล่นอยู่ข้างนอกไม่บอกไม่กล่าวถิงถิงกลัวเหลือเกินว่าวันหนึ่งท่านพี่กันต์นี่จะนำเรื่องน่าอับอายมาสู่สกุลหลี่ของพวกเรา....วันๆก็เอาแต่สร้างเรื่องให้ผู้อื่นเดือนเนื้อร้อนใจไม่เลิกสักที"

หลี่ถิงถิงเด็กคนนี้ทั้งนิสัยทั้งหน้าตานางถอดแบบมารดาของนางมาจนหมดสิ้นเสียจริง  ทั้งนิสัยที่ขี้อิจฉาและความคิดที่น่ารังเกลียดพวกนั่น!!!  เค้ายอมรับได้อย่างเต็มปากเลยว่าจากจิตใต้สำนึกที่ลึกสุดหยั่งของกันต์นี่มันยังคงมีความรู้สึกกลัวสองแม่ลูกคู่นี้อยู่เป็นอย่างมาก.......

เค้ายังจำครั้งแรกที่ได้เจออนุหลิงเหมยและน้องต่างมารดาอย่างถิงถิงได้เป็นอย่างดี  ร่างกายของเค้าอยู่ๆมันก็สั่นราวกับแผ่นดินไหวทั้งมือและเท้าของเค้าเย็นเฉียบราวกับอยู่ขั้วโลกเหนือ อากาศที่เค้าเคยหายใจได้ปกติอยู่ๆมันก็เริ่มอึดอัดจนเค้าหายใจไม่ออกหัวใจเต้นเร็วจนผิดปกติ.....ผิดปกติ....มันผิดปกติจริงๆถ้าหากว่านิยายส่วนใหญ่มันเขียนขึ้นมาจากความเป็นจริงแล้วล่ะก็............แสดงว่าสองแม่ลูกคู่นี้จะต้องมีส่วนทำให้คุณหนูกันต์นี่คนนี้ถูกฆ่าตายเป็นแน่!!!

"หากเจ้าไม่รู้อะไรก็หุบปากของเจ้าไปซะถิงถิง!!!  ท่านพ่อขอรับลูกขอร้องท่านพ่อท่านแม่อย่าตำหนิน้องหญิงอีกเลยขอรับ!!! วันนี้น้องหญิงออกไปเที่ยวกับลูกเอง....หากจะมีใครผิดคนนั้นก็ต้องเป็นลูกที่แอบพาน้องหญิงออกไปโดยที่ยังไม่ได้รายงานให้ท่านพ่อกับท่านแม่ได้รู้.....เรื่องนี้ลูกเป็นคนผิดเองขอรับ"

"เป็นอย่างนี้นี่เอง....ถ้าหากว่าหนี่เออร์ไปกับเจ้าจริงแม่ก็วางใจเพียงแต่...."       นางว่าพรางเว้นช่วงไปเล็กน้อยก่อนที่คลี่ยิ้มและพูดออกมาอีกครั้ง

"ครั้งหน้าหากหนี่เออร์จะออกไปที่ใดก็ตามให้เจ้ามาบอกกับแม่หรือไม่ก็แม่รองของเจ้าก่อนจากนั้นไม่ว่าเจ้าจะไปที่ใดแม่ก็ไม่คิดที่ตะห้ามเจ้าอีก"

"จริงหรือเจ้าคะท่านแม่!! เย้!! ลูกดีใจที่สุดเลยเจ้าคะ"      เค้าว่าพรางสวมท่านแม่เอาไว้แน่นด้วยความดีใจเพราะต่อไปนี้เค้าก็สามารถจะไปที่ไหนก็ตามใจชอบแล้วน่ะสิ

"ฮูหยิน!!!! แต่ลูกหญิงกำลังถูกปองร้ายแถมพวก........."        

"ท่านพ่อ!!!!! ลูกคิดว่าเราไม่ควรพูดเรื่องพวกนี้ตอนนี้นะขอรับ??"      โหย่วเจียนรีบพูดขัดฟู่จูขึ้นมาก่อนเพื่อที่จะไม่ให้กันต์นี่ล่วงรู้ในสิ่งที่ไม่ควรจะรู้

"ใครกำลังปองร้ายลูกหรือเจ้าคะท่านพ่อ??"

"ไม่มีอะไรหรอกท่านพ่อของเจ้าก็แค่กังวลเกินเหตุไปเท่านั้นเอง....ลูกหญิงก็รู้ว่าท่านพ่อของเจ้ากับเสนาบดีฝ่ายขวาหยางลู่จื่อผู้นั้นมีเรื่องบาดหมางกันอยู่ มันก็ไม่แปลกไม่ใช่หรือที่ท่านพ่อของเจ้าจะมีเรื่องให้ต้องเป็นกังวลมากจนบางครั้งอาจจะพูดจาเลอะๆเลือนๆไปบางเจ้าก็อย่าใส่ใจเลยนะ.....ซูเม่ยพาคุณหนูของเจ้ากลับเรือนได้แล้ว" 

"เจ้าคะฮูหยิน!!!"      

     คนอย่างท่านพ่อเนี้ยะนะพูดจาเลอะเลือน!!!? แล้วคนอย่างท่านพ่อเนี้ยะนะที่จะเก็บเรื่องในวังหลวงมากังวลจนเกินเหตุเช่นนี้!!!? ไม่มีทางซะหรอกเพราะถึงการแย่งชิงตำแหน่งกันของขุนนางทั้งสองฝ่ายจะรุนแรงมากแค่ไหนแต่ทั้งสองฝ่ายกลับไม่เคยมีฝ่ายใดต้องเสียเลือดเสียเนื้อไปโดยเปล่าประโยชน์เพราะพวกเค้าต่างใช้ความฉลาดของมันสมองและไหวพริบเข้าสู้กันซะมากกว่าเพราะงั้นเรื่องที่ท่านแม่บอกว่ากลัวฝ่ายตรงข้ามเล่นไม่ซื่อนั้นปรับตกไปได้เลย

ส่วนที่เหลือก็จะมีแค่เพียงคนที่เคยลงมือฆ่ากันต์นี่มาแล้วครั้งหนึ่งก็เท่านั้นนี่มันไม่เท่ากับว่าเค้ากำลังรอให้อีกฝ่ายเอามีดมาแทงเค้าให้ตายอีกรอบหนึ่งฟรีๆเลยงั้นหรอ?? ไม่ได้!!!! ไม่ได้!!!! ถึงยังไงครั้งนี้เค้าก็จะต้องไม่เป็นฝ่ายถูกฆ่าตายอีกแล้วเพราะคนที่จะตายมันจะต้องไม่ใช่เค้าอีกต่อไป   เค้าตอนอดีตมาที่นี่ก็เพื่อมาแต่งเติมเนื้อเรื่องนิยายในแบบฉบับของเค้าเองต่างหากไม่ใช้ให้มาเดิมตามรอยเท้าของกันต์นี่คนเก่าเช่นนี้เพราะงั้นนะ.......เชิญแกล้างคอรอน้องแบมคนนี้ไปฆ่าแกบ้างก็แล้วกันนะเจ้าฆาตกร!!!


 แกร่ก!!! 


"เจ้ากลับมาแล้วรึ??"





    

อิมเมดพี่ใหญ่   หลี่ โหย่วเจียน  ก็จะประมาณนี้










ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 101 ครั้ง

434 ความคิดเห็น

  1. #47 แฟนบอยตัวน้อย (@Skypoppy) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 13:04

    เรื่องชอบของแปลกๆงี้ไว้ใจกันต์นี่ได้เลยเจ้าคะ555
    #47
    0
  2. #46 Khunmoo (@Khunmoo) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 07:50
    ใครอยู่ในห้องกันต์นี่อ่า

    งื้อมันสนุกมากๆ รอนะคะ
    #46
    0
  3. #45 ploylovely632 (@ploylovely632) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 01:46
    นางเอกเราจะไม่เหมือนหรงจ่ายหรอกหรือนี่ 5555 ชอบแต่อะไรล้ำๆ
    #45
    0
  4. #44 KallayaBuate (@KallayaBuate) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 00:25
    หมันสองแม่ลูกค่ะ
    #44
    0