ตอนที่ 42 : บทที่ 41 ต่อจร้าา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 834
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 85 ครั้ง
    12 มิ.ย. 62

บทที่ 41


"เจ้ากลับมาแล้วหรือหนี่ว์เอ่อร์...."       น้ำเสียงที่เอ่ยออกมานั้นช่างราบเรียบจนหน้าใจหาย แผ่นหลังที่สะท้อนกับแสงจันทร์นั้น แม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้หันมาแต่แบมแบมก็รู้ได้ทันทีเลยว่าต้องเป็นคนที่เค้าไม่อยากให้มาเห็นตัวตนอีกด้านหนึ่งเป็นที่สุด

"พะ....พี่อี้ยะ...ใยพระองค์ถึงเสด็จมาที่นี่ล่ะเพคะ"       แบมแบมเลี่ยงที่จะตอบคำถาม ก่อนที่จะเอ่ยถามกลับองค์ชายสามด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก อยู่ๆมือน้อยๆของนางก็เย็นเฉียบราวกับว่าถูกนำไปแช่ไว้ในน้ำแข็ง ยิ่งองค์ชายสามก้าวเดินเข้ามาใกล้นางมากเท่าไหร่  ขาเรียวเล็กก็ยิ่งก้าวถอยหลังหนีตามไปด้วย ราวกับว่านางกำลังกลัวที่จะต้องเผชิญหน้ากับพระองค์

"อย่าหนีพี่อีกเลยยอดรัก...ได้โปรดบอกพี่มาเถิดว่าเจ้าไปที่ใดและทำสิ่งใดมากันแน่..."       องค์ชายสามว่าพรางคว้าเอวบางของนางมากอดเอาไว้แนบอก

"นะ...น้องนอนไม่หลับเพคะ..น้องเลยออกไปเดินเล่น..."       แบมแบมเลือกที่จะโกหกออกไป เพราะนางไม่ต้องการที่จะให้องค์ชายสามได้ล้วงรู้ ว่ามือน้อยๆคู่นี้ที่พระองค์เคยกุมมันเอาไว้อย่างหวงแหนได้แปดเปื้อนไปด้วยเลือดมาแล้วมากมายแค่ไหน นางรับรู้ได้ถึงแรงบีบรัดจากอ้อมกอดขององค์ชายสามที่ดูเหมือนว่ามันจะรัดแน่นกว่าทุกครั้ง

"เดินเล่นเช่นนั้นหรือ....แล้วเจ้าไปเดินเล่นที่ใดกันเล่า"       องค์ชายสามยังคงเลือกที่จะถามออกไปทั้งๆที่พระองค์ก็รู้ดีอยู่แล้วว่า ต่อให้พระองค์จะถามอีกสักกี่ครั้งคำตอบที่ได้ก็จะยังคงเป็นคำโกหกอีกเช่นเคย.....แต่ส่วนลึกในจิตใจของพระองค์ก็ยังคงหวังว่านางจะไว้ใจและบอกความลับนั้นแก่พระองค์บางสักนิดก็ยังดี

"น้องก็ไปเดินเล่นแถวๆสวนดอกไม้ริมเก๋งบัวไงเจ้าคะ"     โกหกออกไปอีกแล้ว ข้าไม่อยากที่จะโกหกคนที่รักเลยจริงๆ แต่ถ้าหากจะให้บอกความจริงออกไป....ข้าก็กลัวเหลือเกินว่าอ้อมกอดนี้จะหายไป

"ขอร้อง.....เจ้าอย่าปดพี่อีกเลยหนี่ว์เอ่อร์...อึก!!...พี่ไม่ใช่หัวใจของเจ้าอีกแล้วหรือ พี่ไม่ใช่คนที่เจ้ารักอีกแล้วหรือ...เจ้าถึงได้ปกปิดพี่ไปเสียทุกอย่างเช่นนี้ เจ้าทำเหมือนกับว่าพี่ไม่ใช่คนที่เจ้ารักอีกต่อไป...เจ้าบังคับปิดหูปิดตาพี่ เจ้าผลักไสพี่ให้ออกห่างจากสิ่งที่เจ้าเป็น....เจ้าหมดรักพี่แล้วใช่หรือไม่??"        องค์ชายสามกอดรัดร่างเล็กของคนรักเอาไว้แน่น ปากของพระองค์ก็เอ่ยถ่อยคำตัดพ้อออกมาอย่างไม่ขาดสาย คำพูดเหล่านั้นไม่เพียงออกมาจากปากเพราะอารมณ์ แต่มันกลับถูกส่งออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

"ไม่ใช่นะเพคะพี่อี้!! น้องรักและเห็นพระองค์เป็นหัวใจของน้องเสมอมาเพียงแต่ว่า..ฮึก!!!..เพียงแต่ว่าน้องกลัว.....กลัวว่าวันหนึ่งพี่อี้อาจจะรับไม่ได้กับสิ่งที่น้องทำ ฮือๆ!!"     เสียงสะอื้นไห้ของร่างในอ้อมกอดนั้น ช่างสร้างความเจ็บปวดใจให้กับองค์ชายสามได้มากไม่น้อย มือแกร่งลูบแผ่นหลังเล็กๆที่กำลังสั่นไหวจากแรงสะอื้น

"ยังมีสิ่งใดที่เจ้าต้องกลัวอีกหรือหนี่ว์เอ่อร์?? ที่ผ่านมาพี่ทำเพื่อเจ้ามาตลอด...พี่ยอมแลกทุกอย่างเพื่อให้เจ้ามีชีวิต...พี่ยอมทำทุกอย่างเพื่อเจ้า แต่เจ้ากลับไม่เคยไว้วางใจในตัวพี่เลยแม้แต่น้อย....หรือเจ้าคิดว่าสิ่งที่พี่ทำให้เจ้านั้นมันยังไม่มากพอที่จะทำให้เจ้ามั่นใจในตัวพี่ได้เลยเช่นนั้นหรือ??"     แม้ว่าพระองค์จะรักและอยากที่จะปลอบโยนนางมากแค่ไหน แต่ความน้อยใจที่มีจึงทำให้องค์ชายสามเลือกที่จะตัดพ้อนางออกไปอีกครั้ง 

"น้องก็มิได้อยากให้มันเป็นเช่นนี้...ฮึก!! แต่ด้วยทุกอย่างมันบังคับเพราะหากว่าน้องไม่ทำ น้องก็จะช่วยพี่อี้ไม่ได้ ฮึก!! ไม่ใช่แค่น้องที่เป็นดวงใจของพี่อี้แต่พี่อี้เองก็เป็นดวงใจของน้อง ฮึก!! ฮือๆ"       มือน้อยๆของนางจิกลงไปบนอกเสื้อขององค์ชายสามแน่น  กลัวเหลือเกิน...นางกลัวว่าอีกคนจะไม่เข้าใจสิ่งที่นางทำ

"พี่รู้....พี่รู้ว่าเจ้าเองก็ทำเพื่อพี่...จุ๊บ!!...อย่าร้อง...ยิ่งเจ้าร้องพี่ก็ยิ่งปวดใจ...แต่ต่อจากนี้ไปได้โปรดอย่าปิดบังพี่อีกเลยไม่ว่าเจ้าจะเป็นสิ่งใดพี่ย่อมรู้ดีแก่ใจ"       องค์ชายสามคลายอ้อมกอดที่รัดนางแน่นออกช้าๆ มือแกร่งประครองใบหน้าหวานที่ร้องไห้ซุกอกแกร่งอยู่ให้เงยขึ้นมาสบตากับพระองค์ ริมฝีปากเรียวค่อยๆไล่จูบซับน้ำตาให้นาง

"ไม่เพคะ...ฮึก!!..พี่อี้ไม่รู้..ตอนนี้น้องไม่ใช่หนี่ว์เอ่อร์ผู้มีจิตใจบริสุทธิ์งดงามของพี่อี้และพี่ใหญ่อีกแล้ว...ฮึก!!...น้องในตอนนี้สกปรกทั้งกายและใจ...มือของน้องเปื้อนเลือดในหัวของคิดแต่จะแก้แค้นและเอาคืนคนที่ทำให้น้องเจ็บ..ฮือๆ..แล้วเช่นนี้พี่อี้จะไม่ให้น้องปิดบังพระองค์ได้หรือเพคะ??"      ยิ่งพูดก็ยิ่งทำให้แบมแบมเริ่มรู้สึกเกลียดตัวเองในตอนนี้มากขึ้นเป็นเท่าตัว เพราะในขณะที่อีกฝ่ายคิดและทำทุกอย่างเพื่อนาง แต่นางกลับคิดและทำทุกอย่างเพื่อตัวเองมาโดยตลอด

"เจ้าไม่จำเป็นต้องปิดพี่หรอกนะหนี่ว์เอ่อร์....เพราะพี่คือคนของเจ้า ไม่ว่าเรื่องใดที่เกี่ยวกับเจ้าพี่ย่อมรู้ดีในทุกๆเรื่องที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของเจ้า.....เพียงแต่ที่พี่ไม่พูดนั่นก็เป็นเพราะว่าพี่ต้องการรอให้เจ้าเป็นผู้พูดมันออกมาด้วยตัวของเจ้าเอง"       องค์ชายสามเลือกที่จะพูดความลับที่พระองค์เก็บงำมานานออกไป....

เพราะมันไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรเลยที่พระองค์จะรู้ นั่นก็เพราะว่ากันต์หนี่ว์คือคนที่พระองค์รัก และการที่พระองค์จะส่งเสี่ยวเปาและองครักษ์เงาให้มาคอยเฝ้าติดตามและอารักขาความปลอดภัยให้นางอยู่ห่างๆนั่นก็เป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้วมิใช่หรือ

"พี่อี้รู้แล้วหรือเพคะ.....พระองค์คงจะรังเกียจน้องมากใช่มั้ยเพคะ"       ร่างน้อยพยายามขืนตัวออกจากอ้อมกอดของคนรักเพียงเพราะว่านางกำลังคิดไปเองว่าอาจจะถูกอีกฝ่ายรังเกียจ โดยที่นางไม่ได้คิดถึงคำพูดก่อนหน้านั้นที่องค์ชายสามได้พูดเอาไว้เลยแม้แต่น้อย

"หนี่ว์เอ่อร์!! ฟังพี่!!..."      องค์ชายสามพยายามใช้แรงทั้งหมดที่พระองค์มีเพื่อที่จะรังร่างของคนรักที่ดิ้นรนราวกับคนขาดสติ ไม่ว่าพระองค์จะพยายามพูดมากแค่ไหนแต่อีกฝ่ายกลับไม่ได้ยิน เพราะในตอนนี้นางกำลังถูกความมืดดำเข้าควบคุมจิตใจและตอกย้ำว่าสิ่งที่นางกำลังกลัวได้เกิดขึ้นแล้ว....

"ฮือๆ.....พี่อี้รังเกียจน้องแล้ว....ฮือๆ"     แบมแบมทรุดตัวลงนั่งร้องไห้จนตัวโยนโดยที่ยังมีองค์ชายสามคอยกอดปลอบอยู่ไม่ห่าง ปากของพระองค์ก็ยังคงพร่ำบอกในสิ่งที่นางลืมเลือนไป

"หนี่ว์เอ่อร์พี่รักเจ้า..จุ๊บ!!..พี่รักเจ้า..จุ๊บ!!..พี่รักเจ้า..จุ๊บ!!..พี่รักเจ้า..จุ๊บ!!"       คำบอกรักและสัมผัสจากรอยจูบขององค์ชายสามค่อยๆปลอบประโลมจิตใจที่กำลังหวาดกลัวของแบมแบม ให้ค่อยๆกลับมาสงบอีกครั้ง

"พี่อี้~พระองค์ไม่ได้รังเกียจน้องใช่มั้ยเพคะ"      แม้ปากจะเอ่ยถามแต่นางกลับไม่กล้าที่จะเงยหน้าขึ้นมาสบสายตาคู่นั้นของคนรักเลยแม้แต่น้อย

"พี่ไม่เคยรังเกียจเจ้า...แม้สักครั้งพี่ก็ไม่เคยคิด เจ้าลืมไปแล้วหรือหนี่ว์เอ่อร์ว่าพี่คือคนของเจ้า.....ไม่ว่าเจ้าจะเป็นสิ่งใดและเคยลงมือสังหารใครมาแล้วบ้างพี่ก็ไม่เคยสนใจ"    มือแกร่งปาดน้ำตาของนางออกให้พ้นจากใบหน้าหวานไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน น้ำตาของนางก็คือสิ่งที่องค์ชายสามไม่ต้องการเห็นเป็นที่สุด

"พี่อี้คือคนของน้องจริงๆหรือเพคะ??"



มาต่อให้แล้วจร้าา


"ย่อมเป็นเช่นนั้น...เพราะพี่เป็นของเจ้าทั้งกายและใจ....เพราะฉะนั้นต่อจากนี้ไปไม่ว่าเจ้าจะทำสิ่งใดพี่พร้อมจะเป็นกำลังให้เจ้าเสมอ..."       องค์ชายสามเอ่ยพรางก้มลงมาจุมพิตเรียวปากอวบอิ่มของหญิงคนรักด้วยใจหวังว่าจุมพิตที่แสนจะอ่อนโยนนี้ จะสามารถยืนยันความรู้สึกรักที่พระองค์มีให้นางได้มั่นใจ และดูเหมือนว่าความพยายามครั้งนี้จะไม่สูญเปล่า เพราะว่านางในดวงใจของพระองค์เริ่มที่จะยอมตอบรับรสจูบที่พระองค์มอบให้บ้างแล้ว

"อืม~......"     ลิ้นร้อนขององค์ชายสามไล่ต้อนหยอกล้อเล่นกับเรียวลิ้นเล็กของแบมแบมไปมาราวกับโหยหาซึ่งกันและกัน แขนแกร่งโอบอุ้มร่างเล็กของนางเดินตรงไปยังเตียงกว้าง โดยที่ริมฝีปากของคนทั้งคู่ก็ยังคงไม่แยกจากกัน   "อ๊ะ!!!...."     แบมแบมร้องออกมาด้วยความตกใจเมื่อมือแกร่งขององค์ชายสามค่อยๆเลื่อนมาปลดเปลื้องอาภรณ์สีดำของนางออกช้าๆ

"อย่ากังวลใจไปเลยหนี่ว์เอ่อร์....พี่รู้ว่ายามนี้ยังไม่ควรแต่อาภรณ์ผืนนี้มันเปื้อนไปหมดแล้วแถมยังมีกลิ่นอายชั่วร้ายอีกต่างหาก...พี่จักทำลายมันทิ้งเสีย ต่อไปนี่จะมิมีผู้ใดล้วงรู้ได้ถึงการตายของนังบ่าวทรยศนั่น"    อาภรณ์สีดำผืนนั่นถูกแผดเผาไปด้วยพลังปราณธาตุไฟขององค์ชายสามจนหมดสิ้น ไม่เหลือทิ้งไว้แม้แต่เศษเถ้า 

       มือแกร่งลูบไล่ไปตามลายสักรูปดอกเหมยที่ถูกแต่งเต้มอยู่บนแผ่นหลังเนียนสวยของนาง หากว่ารอยสักนี้ไปอยู่บนกายของคนผู้อื่นมันอาจจะทำให้องค์ชายสามไม่รู้สึกอะไร แต่เมื่อรอยสักนั่นมาอยู่บนเรือนร่างของกันต์หนี่ว์แล้วทุกอย่างมันช่างดูพิเศษและสวยงามยิ่งนัก องค์ชายสามรู้สึกราวกับถูกมนต์สะกดยามเมื่อได้จ้องมองมัน



"หนี่ว์เอ่อร์....ดอกเหมยนี่เจ้าได้มันมานานเท่าใดแล้วหรือ?? เจ้าพอจะบอกพี่ได้หรือไม่...."      องค์ชายสามเอ่ยถามพรางจุมพิตไปทั่วทั้งรอยสักนั่นเพื่อแสดงความจริงใจให้คนรักได้รู้ ว่าพระองค์ไม่เคยรังเกียจไม่ว่าจะเป็นสิ่งใดก็ตามที่นางเป็น พระองค์ก็ล้วนยอมรับและพร้อมจะอยู่เคียงข้างนางเสมอ....

"น้องได้มันมา....ตอนที่น้องทำสัญญาเลือดกับซู่เม่ยเพคะ"     แบมแบมตอบออกไปตามจริง เพราะครั้งแรกที่นางรู้ว่ามีรอยสักนี้ขึ้นมาบนร่างกายนั่นก็คือหลังจากวันนั้นที่นางได้ทำการสร้างร่างบูชายัญขึ้นมา และวันต่อมาในขณะที่นางกำลังอาบน้ำอยู่เจินหรงก็บอกกับนางว่า...บนแผ่นหลังของนางมีรอยสักรูปดอกเหมยขึ้นอยู่ 

      ยอมรับได้เลยว่าครั้งแรกที่รู้...แบมแบมเองก็ต้องใจอยู่ไม่น้อยเช่นกัน แต่สุดท้ายนางก็ได้รู้ว่ารอยสักที่เห็นอยู่บนแผ่นหลังของนางนั่น มันคือสิ่งแลกเปลี่ยนกับการที่นางจะต้องทำลายชีวิตของคนๆหนึ่งทิ้งไปเพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่นางต้องการ

"แล้วเจ้าเจ็บหรือไม่??"      องค์ชายสามเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

"ไม่เลยเพคะ....น้องไม่ได้รู้สึกเจ็บอะไรเลยเพคะ"      แบมแบมตอบออกใบด้วยใบหน้าแดงก่ำก็จะไม่ให้แดงได้อย่างไรล่ะ ก็ในเมื่อตอนนี้สิ่งที่องค์ชายสามกำลังจ้องอยู่มันไม่ใช่ใบหน้าของนางอีกต่อไปแล้วน่ะสิ เพราะสิ่งที่องค์ชายสามจ้องราวกับว่าอยากจะกลืนกินมันเข้าไปนั่นก็คือ.....ยอดปทุมถัน....ของนางนั่นเอง

"พี่อี้~เลิกมองน้องเถิดเพคะ...เพียงเท่านี้พี่อี้ก็หลอกกินเต้าหู้น้องไปมากโขแล้วนะเพคะ"     แบมแบมเอ่ยก่อนที่จะกระชับเสื้อคลุมขึ้นเพื่อปกปิดส่วนสงวนของนางเอาไว้ ซึ่งนั่นก็เรียกรอยยิ้มจากองค์ชายสามได้มากไม่น้อย

"หากเจ้าจักให้พี่เลิกมองเจ้าพี่ก็คงจักทำให้เจ้ามิได้....เพราะว่าดวงตาของพี่นั่นมีเอาไว้เพียงเพื่อมองเจ้าเท่านั้น แต่ถ้าหากว่าเป็นส่วนอื่นพี่จะยอมปล่อยเจ้าไปก่อนสักครั้งเพราะอีกไม่นานก็ใกล้พิธีอภิเษกของเราแล้ว.....และเมื่อวันนั้นมาถึงจะจักไม่ยอมปล่อยเจ้าไป"      องค์ชายสามเอ่ยด้วยสายตาแพรวพราว

"หากวันนั้นมาถึงน้องจักยอมพี่อี้ทุกอย่างเลยเพคะ"     แบมแบมตอบด้วยใบหน้าเอียงอาย ก่อนที่นางจะต้องสะดุ้งอีกครั้งเมื่ออยู่ๆองค์ชายสามก็รั้งร่างน้อยของนางให้ขึ้นไปนั่งอยู่บนตักของพระองค์แทน

"พี่อี้!! ปล่อยน้องนะเพคะ"     แบมแบมพยายามดิ้นออกจากตักของชายคนรัก เพราะร่างกายของนางตอนนี้นั้นมีเพียงแค่เสื้อคลุมผืนบางๆเท่านั้น

"พี่ขอกอดเจ้าอยู่แบบนี้สักพักเถอะนะหนี่ว์เอ่อร์"    องค์ชายสามว่าพรางสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆของดอกเหมยที่ลอยออกมาจากร่างน้อยของหญิงคนรัก กลิ่นหอมอ่อนๆจากร่างกายของนางมันช่วยทำให้จิตใจของพระองค์รู้สึกผ่อนคลายได้มากไม่น้อย


           
                    

มาต่อให้แล้วนะคะ
แต่ยังไงพวกตัวก็ต้องช่วยกันเม้นให้เค้าด้วยนะคะ
เพราะถ้าเอาแต่อ่านแล้วเงียบ.....
บางทีเค้าก็ไม่มีกำลังใจที่จะแต่งต่อจริงๆนะ
เพราะมันไม่รู้ว่าจะแต่งไปทำไมอ่ะ...ทั้งๆที่เค้าพยายามสุดๆแล้วแท้ๆ
แต่กลับถูกคนอ่านเมินแบบนี้อ่ะ...น้อยใจสุดๆอ่ะบอกเลย
บ่นมามากแล้วเพราะงั้นก็....บ๊ายบี


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 85 ครั้ง

434 ความคิดเห็น

  1. #418 Khunmoo (@Khunmoo) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 17:56
    กี้ดดดด แต่งงานกันเร้วๆเลยย
    #418
    0
  2. #417 pretty-boy (@hunnyteddy) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 12:04

    พี่อี้เกือบหลอกกินสำเร็จแล้ว

    #417
    0
  3. #416 Jiberita (@Jiberita) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 11:25
    นึกว่าจะมีเลิฟซีนซะแระ555
    #416
    1
    • #416-1 (@Sumintra-0) (จากตอนที่ 42)
      13 มิถุนายน 2562 / 13:27
      ยังไม่ได้จร้า....รอเข้าหอก่อนสิ อิอิ^^
      #416-1
  4. #415 แฟนบอยตัวน้อย (@Skypoppy) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 06:06

    ไม่ว่าน้องจะทำอะไรมาบ้างพี่อี้ก็ยังคงรักน้องเหมือนเดิม...งือ~รูปน้องฟินมาก
    #415
    0
  5. #414 linpingIG0T7 (@pinglovejiyong) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 05:47
    งื้อออออ พี่อี้ก็ยังคงเป็นพี่อี้ของน้องน้อยกันต์หนี่
    #414
    0
  6. #413 Sammy (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 01:00

    พี่อี้อย่าทำแบมๆ เสียใจเด็ดขาดนะ ป้าขอๆๆๆ

    รอตอนต่อไปจ้า ขอบคุณที่แต่งให้อ่านจ้า

    #413
    0
  7. #412 Viimary1987 (@Viimary1987) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 22:59
    เหวยยๆๆๆๆๆๆ ช่างอีโรติกไปอีกเด้อ อิอิ เขิลกำเดาไหล
    #412
    0
  8. #411 lovenevermild (@loveside) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 22:54

    สงสัยตอนอภิเษกองค์ชายสามคงจะรังแกหนี่เอ๋อร์จนไม่ได้นอนแน่ๆเลย

    มาต่อไวๆๆๆๆนะ
    #411
    0
  9. #410 aeayzii (@aeayzii) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 21:24
    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-big-13.png สู้ๆๆค่ะชอบมากเลยเรื่องนี้ค่ะ
    #410
    0
  10. #409 แฟนบอยตัวน้อย (@Skypoppy) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 18:04

    พี่คือคนของเจ้า...งื้อ~คำนี้ทดแทนได้ทุกอย่างจริงๆ
    #409
    0
  11. #408 aeayzii (@aeayzii) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 10:22

    สงสารทั้งคู่เลยhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-big-06.png

    #408
    0
  12. #407 Viimary1987 (@Viimary1987) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 23:57
    สงสารกันนี่มากอ่ะ ถูกพรากมาจากปัจจุบันแล้วยังต้องเข้าพรรคมารอีก น้องเลือกอะไรได้บ้างงงง
    #407
    0
  13. #406 Ammttha? (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 23:54

    กันหนี่บอกพี่อี้ไปเถอะ​ สงสารทั้งพี่อี้และหนี่เออร์ที่ต้องปิดบังความจริงกับคนรัก

    #406
    0
  14. #405 Just Friend_Buzz (@phoebe93) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 23:43

    อย่าปิดเลย บอกพี่อี้ไปเลย
    #405
    0
  15. #404 Jiberita (@Jiberita) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 23:37
    หันหน้าคุยกันแบบนี้ก็ดีตะได้ช่วยเหลือกันได้ เข้าใจกันมากขึ้น
    #404
    0