ตอนที่ 41 : บทที่ 40

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 585
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 51 ครั้ง
    9 มิ.ย. 62




บทที่ 40


        บริเวณชายป่าแถบประตูเมือง ได้มีร่างของหญิงนางหนึ่งกำลังใช่มีดสั้นกรีดไปตามร่างกายของตนเอง...พอเลือดเริ่มออกมากจนร่างกายของนางเริ่มทนไม่ไหว นางก็หยิบเอาโอสถสมานแผลออกมากินตามเสียงของผู้เป็นนายที่เอ่ยสั่งนางอยู่ในหัวตลอดเวลา


ฉึก!!!   ฉึบ!!!


"บ่าวผิดไปแล้ว ฮึก!! บ่าวสมควรตาย..."      เสียงมีดกรีดลงบนผิวกายของซู่เม่ยครั้งแล้วครั้งเล่า ใบหน้าของนางแปดเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาและคราบเลือดที่เกิดจากคมมีด บาดแผลพวกนั่นมันมีทั้งเก่าและใหม่ปะปนกันไปหมด

"อู้ววว...ข้าก็ว่าอยู่ว่าได้กลิ่นคาวเลือดมาจากที่ใด..ที่ไหนได้กลิ่นเลือดชั่วๆแบบนี้มันก็มาจากเจ้านี่เองสินะนังคนทรยศ"       หรงจ่ายเอ่ยพรางทำท่าจีบปากจีบคอพูด นางทำราวกับว่ากลิ่นเลือดของซู่เม่ยนั้นน่ารังเกียจเสียเต็มประดา

"สกปรกเสียจริง....เลือดชั่วๆของมันจะเลอะชายผ้าข้ารึเปล่าก็ไม่รู้"    เจินหรงว่าก่อนที่จะเก็บชายผ้าของนางขึ้นเมื่อเห็นว่าเลือดของซู่เม่ยไหลเปรอะเปื้อนอยู่แถวๆนั่น

"เลือดเยอะๆแบบนี้แหละดี เด็กๆของข้าชอบมันนัก...ปกติก็กินแต่เลือดหมูเลือดไก่..."     แบมแบมว่าพรางเรียกผีเสื้อพิษนับร้อยตัวออกมา พวกมันมีปีกสีดำสนิดแต่ตรงลำตัวของพวกมันล้วนมีรวดลายครายกลับถูกงูรัด

"นะ...นั่นมันตัวอันใดกันแน่..."     ถึงแม้ว่านางจะเป็นปีศาจแต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่เคยพบเห็นผีเสื้อดูเลือดแต่มันกลับไม่ใช่แบบที่พวกนางกำลังเห็นอยู่ตอนนี้ เพราะผีเสื้อพวกนี้มันเป็นผีเสื้อที่ควรจะดูดน้ำหวานจากดอกไม้ แต่ผีเสื้อพวกนี้มันกำลังรุมดูดเลือดของซู่เม่ยอยู่

"เด็กๆพวกนี้คือส่วนหนึ่งของข้าเองแหละ...ข้าสร้างมันขึ้นมาจากเลือดของข้าเพราะฉะนั้นเด็กๆพวกนี้มันถึงชอบเลือดยังไงล่ะ"     นิ้วเรียวสวยยื่นออกไปเมื่อเห็นว่ามีผีเสื้อตัวหนึ่งกำลังบินกลับมา  ปีกของมันกลายเป็นสีแดงฉานสลับดำซึ่งแสดงให้เห็นแล้วว่ามันได้กินเลือดจนหนำใจแล้ว

"ใยสีปีกของมันจึงเปลี่ยนไปเช่นนี้เล่าหนี่ว์เอ่อร์??"       ด้วยความอยากรู้ว่าผีเสื้อพวกนั่นที่สหายรักของนางสร้างขึ้นมานั่นมันมีความพิเศษอะไรบ้าง เจินหรงจึงเดินเข้ามาดูมันใกล้ๆและก็พบว่า....ปีกและลำตัวของพวกมันล่วนถูกล่อเลี้ยงไปด้วยเลือด

"พวกมันเคลื่อนไหวได้ด้วยเลือด...และเลือดของพวกมันก็จะถูกเปลี่ยนให้เป็นพิษได้ทุกเมื่อหากว่าข้าต้องการ"     แบมแบมเอ่ยก่อนที่จะสาวเท้าเดินเข้าไปหาซู่เม่ยที่ยังคงนั่งใช้มีดกรีดไปตามร่างกายของนางไม่หยุด

"เอาล่ะซู่เม่ย...ข้าอนุญาตให้เจ้าลงมีดลงแล้วมองข้า"       สิ้นเสียงคำสั่งของแบมแบมมีดสั้นที่อยู่ในมือของซู่เม่ยก็หล่นลงสู่พื้นดินที่ถูกปกคลุมไปด้วยใบไผ่ทันที

"คะ...คุณหนูบะ...บ่าวผิดไปแล้ว..กรี๊ดดดด!!"      นางกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

"เจ้าจะกรีดร้องไปใย...ข้าก็เพียงแค่อยากจะจับมือของเจ้าเท่านั้นเอง โอว...หรือว่าข้าจะจับเจ้าแรงไป เจ้าเลยเจ็บเช่นหรือ??"       ถึงปากเอ่ยออกไปราวกับว่าไม่ได้ตั้งใจ แต่มือเรียวสวยกลับทั้งบีบและจิกแขนที่เต็มไปด้วยรอยแผลของซู่เม่ยเอาไว้แน่น จนเลือดแดงสดหยดติ๋งๆ

"กรี๊ดดดดด!!...คุณหนูบ่าวเจ็บ ฮือๆ..บ่าวกลัวแล้วปะ...ปล่อยบ่าวไปเถอะนะเจ้าคะ"     ซู่เม่ยนางสมกับเป็นนักฆ่าของพรรคเงาพิษเสียจริง เพราะถึงขนาดนี้แล้วนางยังจะตีสองหน้าไม่เลิก ปากบอกว่ากลัวแต่สายตาของนางกลับมองมาที่แบมแบมด้วยความอาฆาตแค้น

"เจ้าเจ็บเช่นนั้นหรือ...ใยข้าไม่เห็นรู้สึกเลยเล่า...อ้อ!!...จริงสิที่ข้าไม่รู้สึกเจ็บอาจจะเป็นเพราะว่าข้าถูกเจ้าทรยศหักหลังข้านับครั้งไม่ถ้วน...จิตใจของข้ามันจึงไร้ความรู้สึก"     ยิ่งพูดก็ยิ่งรู้สึกแค้น!!! ทั้งๆที่นางรักและไว้ใจซู่เม่ยมากขนาดนี้แท้ๆ แต่อีกฝ่ายกลับคิดแต่จะทำร้าย

"คะ...คุณหนูทะ...ท่านพูดสิ่งใดกันบ่าวไม่ทราบจริงๆเจ้าคะ"      แม้ว่าจะเจ็บปวดแต่แววตาของนางก็ยังคงอาฆาตแค้น และแน่นอนว่ายิ่งนางแค้นมากเท่าไหร่เลือดที่ไหลออกมามันก็จะยิ่งหวานมากขึ้นเท่านั้น

"เฮ้อ.....หนี่ว์เอ่อร์~ข้าเกลียดสายตาของนังบ่าวสารเลวนั่นที่มันมองเจ้าอ่ะ...ข้าขอควักมันทิ้งจะได้รึเปล่าอ่ะ"        เล็บสีแดงสวยกรีดกรายไปรอบๆดวงตาของซู่เม่ย    "กรี๊ดดดดด!! กูเจ็บ...กรี๊ดดดดดด!!"     ก่อนที่หรงจ่ายจะลงมือจิกเล็บสีแดงสวยให้จมหายลงไปในดวงตากลมโตของซู่เม่ย เลือดสีแดงสดไหลทะลักออกมาเป็นลิ่มๆเสียงกรีดร้องโหยหวนแสดงให้รู้ถึงความเจ็บปวดของผู้ถูกกระทำ

"สกปรกเสียจริงนะเจ้าตะขาบงี่เง่า....แต่ควักตาของมันออกมาเพียงข้างเดียวจะดีหรือ...ใยไม่ควักมันออกมาทั้งสองข้างไปเลยเล่า??"       เจินหรงเสนอความคิดเห็นออกมาโดยที่ไม่สนใจเสียงโหยหวนของซู่เม่ยที่นอนตะเกียกตะกายด้วยความเจ็บปวด มือของนางถูกยกขึ้นมากุมเบ้าตาที่กลวงโบ๋ข้างขวาของนางเอาไว้

"เจ้าอยากจะให้ข้าเอาออกอีกข้างเช่นนั้นหรือเจ้าจิ้งจอกเจ้าเล่ห์??"       หรงจ่ายเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น แต่ก่อนที่นางจะทันได้ลงมือควักมันออกมา มือของนางก็ถูกแบมแบมหยุดเอาไว้เสียก่อน

"ไม่ได้นะ....หากว่าเจ้าควักลูกตาของมันออกทั้งสองข้างแล้วมันจะเอาตาที่ไหนมามองเห็นผลกรรมจากความโง่เขาที่มันทำไว้กับข้าได้อย่างไรเล่า"      เสียงหวานของแบมแบมเอี้อนเอ่ยสิ่งที่คิดออกมาด้วยใบหน้าเรียบเฉย

"หรงจ่ายเจ้าถอยออกมาตรงนี้เสียสิ...เพราะอีกเดียวเด็กๆของข้าก็จะเริ่มร่ายรำแล้วล่ะ"    สิ้นเสียงของแบมแบมหรงจ่ายก็ก้าวถอยออกมาแต่ก็ไม่วายทำหน้าราวกับว่าเสียดายดวงตาอีกข้างนั่นเสียเต็มประดา ทั้งๆที่มืออีกข้างหนึ่งของนางก็ยังคงกำดวงตาของซู่เม่ยที่นางเพิ่งควักออกมาเอาไว้แน่น

"อย่าห่วงไปเลยหรงจ่ายเพราะข้าจะบอกให้เด็กๆเว้นดวงตาข้างนั้นเอาไว้ให้เจ้าดีหรือไม่??"       แบมแบมเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้ม เพราะนางเองก็รู้ดีว่าดวงตาของผู้ฝึกยุทธนั้นมีค่ามากในตลาดมืด เพราะดวงตาผู้ฝึกยุทธหนึ่งข้างมีค่าไม่ต่ำกว่าสองร้อยตำลึงทอง

"ดีๆข้าชอบ!! ยิ่งช่วงนี้พวกนักปรุงโอสถสายดำกำลังต้องการมันเป็นอย่างมา....หนี่ว์เอ่อร์ระวัง!!!"      "ฟิ้วววว   ปึก!!!"   หรงจ่ายตะโกนเสียงดังลั่นพร้อมๆกันกับเจินหรงที่ตอนนี้นางได้กลายร่างเป็นปีศาจจิ้งจอกร่างจริง  "กรรรจ์!!!!"   แบมแบมยอมรับได้คำเดียวเลยว่าร่างจิ้งจอกของเจินหรงนั่นมันดูน่าเกรงขามสุดๆ



"โอว...นานแล้วนะเนี่ยที่ข้าไม่ได้เห็นเจ้าจิ้งจอกเจ้าเล่ห์นั่นในร่างจริงเช่นนี้น่ะ"    หรงจ่ายเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น เพราะนี่คือครั้งแรกในรอบหลายร้อยปีที่เจินหรงยอมคืนร่างเดิมเช่นนี้

"แล้วใยเจินหรงถึงอยู่ในร่างนั้นเล่า?? คราก่อนที่ข้าเห็นนางก็อยู่ในร่างที่คล้ายคนนะเพียงแต่ว่านางมีหางก็แค่นั้น แต่ครานี้ใยถึงดูแปลกไปเล่า??"      แบมแบมเอ่ยถามด้วยความสงสัย ดวงตากลมโตจ้องมองร่างจิ้งจอกของเจินหรงด้วยสายตาแวววาว ก่อนที่นางจะค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ๆร่างของปีศาจจิ้งจอกที่กำลังส่งเสียงขู่คำรามออกมาใส่ซู่เม่ยที่นอนหมอบอยู่กับพื้นหลังจากที่ถูกเจินหรงที่อยู่ในร่างจิ้งจอกตะปบเข้าไปที่ใบหน้าอย่างแรงจนเลือดอาบ

"ก็นางโกรธ....โกรธที่นังบ่าวสมควรตายนั่นมันลอบทำร้ายเจ้าอีกแล้วน่ะสิ"      รอยยิ้มงามปรากฏขึ้นบนใบหน้าเนี่ยนสวย เมื่อได้รู้ว่าที่เจินหรงยอมเผยร่างจริงออกมาเช่นนี้ก็เพื่อที่จะปกป้องเค้า มือเรียวสวยยื่นออกไปสัมผัสหัวของเจินหรงด้วยความอ่อนโยน

"เจินหรง....ข้าขอบใจเจ้าจริงๆที่ทำเพื่อข้าเพียงแต่ว่าเจ้าคืนร่างเถอะนะ...เพราะเจ้าอยู่ในร่างนี้ข้าไม่ชินเลยจริงๆ"   ปากบอกว่าไม่ชินแต่สองแขนเรียวเล็กกลับโอบกอดรอบคอของจิ้งจอกสาวเอาไว้เสียแน่น

"เจ้าบอกไม่ชินกับข้าในร่างนั้นแล้วใยเจ้าถึงกอดข้าไม่ยอมปล่อยเช่นนี้เล่า??"     เจินหรงเอ่ยถามทันทีที่นางคืนร่างเป็นปีศาจจิ้งสาวดังเดิม

"แหม....ก็ร่างจิ้งจอกของเจ้าขนมันนุ่มนิ่มสุดๆไปเลยนี่หน่า"      แบมแบมว่าพรางเดินเข้าไปหาซู่เม่ยที่ถูกจับมันไว้ด้วยเชือกอาคมของหรงจ่าย

"เจ้านี่น้า....แทนที่จะทำตัวดีๆเป็นลูกหมาที่ซื่อสัตย์ค่อยกระดิกหางให้ข้าก็พอแล้ว..ข้าจะได้เมตตาคอยเลี้ยงเจ้าเอาไว้ดูเล่น...แต่นี่อะไรกันเจ้ากลับไม่สำนึกวันๆเอาแต่คิดที่จะสังหารฆ่าข้า"       ใบหน้าหวานฉายแววเย็นชาอย่างเห็นได้ชัด  ผิดกับอีกคนที่ไม่มีแม้แต่แววตาที่คิดจะสำนึกผิดเลยแม้แต่น้อย

"ถุย!! ข้าไม่คิดที่จะกระดิกหางให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น หึ!! โดยเฉพราะกับนังปีศาจอย่างเจ้านังกันต์หนี่ว์!!!"      ซูเม่ยถุยน้ำใส่คนตรงหน้ายังดีที่แบมแบมยกแขนเสื้อขึ้นมาบังเอาไว้ก่อน รอยยิ้มร้ายปรากฏขึ้นบนใบหน้าหวานที่แบมแบมลดแขนเสื้อลง

"ฮือๆ...หรงจ่าย เจินหรง นังบ่าวต่ำตมมันหาว่าข้าเป็นปีศาจแหนะ"       แบมแบมว่าพรางแสร้งทำเป็นร้องไห้ทั้งๆที่ไม่มีน้ำตาแม้แต่หยดเดียว

"โอ๋ๆสหายรักของข้า....เช่นนั้นข้าว่าเจ้าควรที่จะฆ่ามันซะเถอะนะปล่อยทิ้งเอาไว้ก็ลกหูลกตาเจ้าเปล่าๆ"     เจินหรงเองก็รับส่งอารมณ์กับสหายรักได้ดีไม่มีที่ติ

"หึ!!! จะฆ่าก็ฆ่า!! ใครมันจะไปกลัวตายกันวะ!! นังพวกปีศาจชั้นต่ำ!! อ็อค!!!"     ซู่เม่ยจ้องหน้าพวกนางทั้งสามคนด้วยใบหน้าและแววตาดูถูกเหยียดหยาม ก่อนที่นางจะกระอักเลือดออกมาคำโตเพราะแรงกดดันจากเจินหรง

"หากอยากตายงั้นข้าก็จะช่วยสงเคราะห์ให้"     เจินหรงรีบกางกงเล็บออกทันทีที่ได้ยินคำท้าทายจากซู่เม่ย

"เจินหรงไม่ต้อง....เพราะนังนี่มันเคยเป็นคนของข้า....เพราะฉะนั้นข้าก็จะขอใช้มันทดลองพิษของเด็กๆพวกนี้เสียหน่อย"      ผีเสื้อพิษนับร้อยตัวบินวนมาเกาะอยู่ตามตามชายผ้าของแบมแบม ปีกสีแดงของพวกมันขยับขึ้นลงไปมาราวทำให้ซู่เม่ยเห็นราวกับว่าชายผ้าสีดำที่แบมแบมสวมใส่อยู่ถูกย้อมไปด้วยเลือด

"คายพิษกลืนร่าง...ครายวิญญาณกลืนหัวใจ"     ทันทีที่แบมแบมพูดจบปีกสีแดงของเหล่าผีเสื้อพิษก็ค่อยๆกลายเป็นสีม่วงเข้มจนดูน่ากลัว รวดลายงูที่พันอยู่รอบๆตัวของผีเสื้อพิษก็ค่อยๆครายตัวออกมาเป็นงูพิษตัวสีขาวและงูพิษตัวสีดำสนิด พวกมันทั้งคู่ต่างก็พากันเลื้อยขึ้นมาพันอยู่รอบๆแขนของผู้เป็นนาย

"ไงจ๊ะลูกรัก....พวกเจ้าพร้อมที่จะสังหารนังคนทรยศนั่นแล้วใช่หรือไม่??"     งูพิษทั้งสองตัวต่างก็ชูคอขึ้นราวกับว่าพวกมันเตรียมพร้อมรับคำสั่ง เมื่อแบมแบมเห็นดังนั้นรอยยิ้มร้ายก็ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าหวานอีกครั้ง

"งั้นพวกเจ้าก็จัดการมันซะ"      สิ้นเสียงคำสั่งทั้งงูพิษและผีเสื้อพิษต่างก็พากันจู่โจมเข้าใส่ซู่เม่ย   "กรี๊ดดดดด!!! ออกไปนะออกไปให้พ้นจากตัวข้า!!! กรี๊ดดดด!!!"     เสียงหวีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดของซู่เม่ย มันได้สร้างความสนุกและสะใจให้แก่หญิงสาวทั้งสามที่กำลังยืนมองอยู่ได้มากไม่น้อย

    เพราะผีเสื้อพิษนับร้อยตัวต่างพากันลุมฝังพิษเข้าไปตามร่างกายของซู่เม่ยในทุกๆส่วน ขั้นแรกเมื่อพิษเข้าสู้ร่างกายนางจะมีอาการร้อนราวกับถูกไฟแผดเผา   "กรี๊ดดดดดดด!!" กล้ามเนื้อในทุกๆส่วนถูกย้อยสลายเสียงกรีดร้องโหยหวนก็ยังคงดังอยู่อย่างต่อเนื่อง  และที่เด็ดสุดก็ต้องยกให้ลูกๆของเค้า เถียนเถียนและเทียนเทียน เพราะพิษของทั้งคู่นั้นต่างก็ทำให้เลือดของผู้ถูกพิษไม่แข็งตัวและประสาทสัมผัสทั้งห้าค่อยๆถูกทำลาย

       และสิ่งที่เถียนเถียนชอบทำหลังจากที่ฝังพิษเข้าไปในร่างกายของเหยื่อนั่นก็คือ การมุดเข้าไปทางปากของเหยื่อและชอนไชไปตามส่วนต่างๆของร่างกายเหยื่อ เพื่อมอบความทรมานให้แก่เหยื่อผู้โชคร้าย ก่อนที่เหยื่อจะถูกกระชากวิญญาณลงนรกไป

"อ๊ะ!! เถียนเถียน...ห้ามกินลูกตานั่นเข้าไปเด็ดขาดนะเข้าใจหรือไม่??"      แบมแบมเอ่ยห้ามเสียงนิ่งเมื่อเห็นว่าเถียนเถียนโผล่หัวออกมาจากเบ้าตาข้างขวาที่กลวงโบ๋ของซู่เม่ย ที่ตอนนี้กำลังนอนหายใจรวยรินอยู่ จากที่มันตั้งใจว่าจะฉกดวงตาข้างซ้ายนั่นเล่น ก็เลยเปลี่ยนเป็นเลื้อยไปประจบสอพลอผู้เป็นนายแทน แบมแบมถึงยื่นมือออกไปให้มันเลื้อยขึ้นมาออดอ้อนแทน

"หนี่ว์เอ่อร์!!! นังสารเลวนั้นมันตายแล้ว...เช่นนั้นดวงตานั่นข้าขอนะ"       หรงจ่ายพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน จนทำให้แบมแบมอดที่จะหมั่นไส้นางแทบไม่ได้

"เจ้าก็เอาไปสิ....เจินหรงข้าขอฝากให้เจ้าเอาศพนังบ่าวทรยศนี่ไปกำจัดให้ข้าทีจะได้หรือไม่??"      แบมแบมบอกกับหรงจ่ายเสร็จก็หันไปพูดกับเจินหรงเพื่อขอให้นางช่วยจัดการกับร่างไร้วิญญาณของอดีตบ่าวรับใช้คนสนิท

"ได้สิเช่นนั้นเรื่องศพของนังคนทรยศนั่นข้ากับเจ้าตะขาบงี้เง่าจะจัดการให้เอง....ส่วนเจ้าก็กลับไปนอนพักที่จวนได้แล้วนะ"      เจินหรงเอ่ยพรางจ้องมองไปทางหรงจ่ายที่กำลังควักลูกตาของซู่เม่ยที่เหลืออยู่อีกข้างหนึ่งออกมา จนเลือดสีแดงสดเปรอะเปื้อนอยู่เต็มมือของนาง

"เอาเช่นนั้นก็ได้...หนี่ว์เอ่อร์เจ้ากลับไปพักเถอะนะนี่มันก็ยามโฉ่ว ( 01:00 - 02:59 ) เข้าไปแล้วเจ้าควรกลับไปพักผ่อนก่อนเถอะนะ"     หรงจ่ายเอ่ยอย่างเห็นด้วยกับสิ่งที่เจินหรงได้กล่าวเอาไว้ก่อนหน้านี้

"อื้ม!! ข้าขอฝากพวกเจ้าด้วยก็แล้วกันนะ...เช่นนั้นพวกเจ้าระวังตัวด้วยล่ะ"      เมื่อตกลงกันได้เรียบร้อยแล้วพวกนางต่างก็แยกย้ายกันไปและเมื่อแบมแบมกลับไปถึงจวน ก็ได้พบว่ามีใครบ้างคนรอพบนางอยู่ก่อนแล้ว......



                        


มาแล้วจร้าาาาา
รอกันนานมั้ยเอ่ย?? ก็อย่างว่าแหละช่วงนี้สมองเค้าตันสุดๆ
เพราะงั้นนะพวกตัวต้องช่วยกันเม้นนะ
สมองของเค้าจะได้หายตันซะที เพราะงั้นนะ.....
เม้นจร้าเม้น...ยังไม่ได้แก้คำผิดนะคะ

และนี่ก็คือลูกๆของแบมแบม
 
เถียนเถียน


เทียนเทียน


ผีเสื้อพิษ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 51 ครั้ง

449 ความคิดเห็น

  1. #403 Ptoodtu (@Ptoodtu) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 14:35

    โหดแท้

    #403
    0
  2. #402 Sammy (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 21:52

    คนทรยศตายแล้ว ใครจะเป็นรายต่อไป อยากอ่านต่อแล้วมาเร็วๆนะไรท์

    #402
    0
  3. #401 41124112 (@41124112) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 23:19

    พี่อี้คงไม่เกลียดน้องนะ

    #401
    0
  4. #400 แฟนบอยตัวน้อย (@Skypoppy) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 17:57

    งือ~มาเม้นใหม่ก่อนเมื่อกี้เม้นผิดที่555
    #400
    0
  5. #399 Khunmoo (@Khunmoo) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 15:09
    น้องโหดมากกก พี่อี้จะชอบมั้ยเนี่ย5555
    #399
    0
  6. #397 MooYok009 (@MooYok009) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 00:38
    องค์ชายสามมารอน้องแน่ๆเลยจะรุ้ไม่ได้นะว่าน้องโหด
    #397
    0
  7. #396 Ammttha (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 00:01

    ท่านอ๋องหรออที่มารอ​ หริอว่าเป็นพี่ใหญ่

    #396
    1
    • #396-1 แฟนบอยตัวน้อย (@Skypoppy) (จากตอนที่ 41)
      9 มิถุนายน 2562 / 12:28

      พวกน้องโหดมาก...ขอร้องล่ะอย่าให้เป็นองค์ชายสามเลย
      #396-1
  8. #395 aeayzii (@aeayzii) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 23:15

    ท่านอ๋องมาคอยแน่เลยมาต่อบ่อยๆๆนะค่ะชอบมากค่ะhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-big-06.png

    #395
    0
  9. #394 Angels Tent Tent (@tent_6969) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 23:12

    น่ากลัวจัง...ลูกสาว
    #394
    0
  10. #393 narissarasanjo1 (@narissarasanjo1) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 23:04
    omgโหดมากแม่
    #393
    0