ตอนที่ 33 : บทที่ 32

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 818
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 80 ครั้ง
    25 เม.ย. 62



บทที่ 32






"ได้ไปสิ.....แต่ไม่ใช่พี่ใหญ่หรอกนะที่จะเป็นผู้พาข้าไป....."       แบมแบมว่าพรางเดินยิ้มหวานออกไปจากเรือนของตนเอง ก่อนที่จะมุ่งหน้าไปยังเรือนใหญ่


"หนี่เอ๋อร์....เจ้าจะมาทำอันใดที่นี่หรือ??"     เจินหรงเอ่ยถามด้วยความสงสัย


"ก็วันนี้ท่านพ่อของข้าจะเปิดการประชุมลับกับพวกท่านลุงในกรมพิธีการน่ะสิ"     แต่ต่อให้จะลับแค่ไหนก็ไม่เป็นปัญหาสำหรับแบมแบมผู้นี้เลยแม้แต่น้อย


"ถ้าเป็นการประชุมลับจริงนายท่านจะยอมให้เจ้าเข้าพบหรือหนี่เอ๋อร์"      ก็ต้องยอมสิ!!! นี่ใคร?? หนี่เอ๋อร์ที่รักของทุกคนนะจะบอกให้เรื่องแค่นี้ทำไมท่านพ่อจะยอมไม่ได้


"ก็ต้องยอมอยู่แล้วสิ!!! ไปกันเถอะ"     แบมแบมว่าพรางฉวยมือเรียวของเจินหรงให้เดินตามไปยังเรือนให้ที่ท่านพ่อน่าจะนั่งจิบน้ำชาอยู่ที่นั่น  และเมื่อทั้งคู่เดินไปถึงก็พบกับ ชายวัยกลางคนที่กำลังนั่งจิบชาอยู่อย่างสบายอารมณ์ ยามเมื่อเห็นใบหน้าหวานของบุตรสาวผู้เป็นที่รัก ใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งวัยก็เผอยรอยยิ้มหวานออกมาแทบจะในทัน


"ว่าอย่างไรลูกรักของพ่อ...เจ้ามาหาพ่อถึงที่นี่ต้องการสิ่งใดหรือ??"     ท่านพ่อว่าเอ่ยพรางกวักมือเรียกให้เดินเข้าไปหา ซึ่งแบมแบมก็ยอมเดินตามเข้าไปหาอย่างว่าง่าย


"ท่านพ่อเจ้าคะ....ลูกอยากออกไปเที่ยวงานเทศกาลลอยโคมประทีบคืนนี้น่ะเจ้าค่ะท่านพ่อพาลูกไปได้หรือไม่เจ้าคะ"      น้ำเสียงออดอ้อนถูกส่งไปให้ผู้เป็นพ่อที่กำลังลูบผมของบุตรสาวด้วยความเอ็นดูอยู่ตลอดเวลา


"คืนนี้หรือลูกรัก?? เฮ้อ....คืนนี้พ่อก็ไม่ว่างซะด้วยสิ...เอาอย่างไรดีนะ...เจ้าอยากไปมากเลยหรือ??"     ฟู่จู่เอ่ยถามบุตรสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน


"อยากเจ้าคะ...ท่านพ่อลองคิดดูนะเจ้าคะว่าตั้งแต่ที่ลูกฟื้นขึ้นมาลูกก็ยังไม่ได้ออกไปเที่ยวที่ใดเลยนะเจ้าคะ"   แบมแบมกอดแขนผู้เป็นพ่ออย่างออดอ้อน ก็จะไม่ให้อ้อนได้ยังไงล่ะก็ท่านพ่อน่ะเป็นผู้เดียวที่จะพาเค้าออกไปเที่ยวได้นี่หน่า


"แต่พ่อไม่ว่างนี่หน่า....เอาอย่างนี้ดีหรือไม่ลูกรัก พ่อจะให้พี่ใหญ่ของเจ้าเป็นผู้พาไป เจ้าจะได้สนุกกับงานเทศกาลให้เต็มที่ดีหรือไม่??"     ถ้าพี่ใหญ่ว่างลูกก็คงจะไม่ต้องมาขอให้ท่านพ่อพาออกไปเช่นนี้หรอก ก็ถ้าขืนแอบออกไปแบบคราวที่แล้วอีกมีหวังได้ถูกท่านแม่โกรธเป็นฟืนเป็นไฟอีกแหงมๆ ซึ่งน้องแบมจะไม่เสี่ยง


"แต่พี่ใหญ่ไม่ว่างเจ้าคะ....ลูกก็เลยต้องมาขอให้ท่านพ่อพาลูกออกไปเช่นนี้อย่างไรเล่าเจ้าคะ...ท่านพ่อ~ลูกอยากไปลอยโคมประทีปดอกบัวจริงๆนะเจ้าคะ"      แบมแบมเอ่ยบอกผู้เป็นพ่อเสียงอ่อย


"โธ่เอ้ยลูกรัก...มิใช่ว่าพ่อไม่อยากพาเจ้าออกไปเปิดหูเปิดตาหรอกนะ....เพียงแต่ว่า....คืนนี้พ่อจะต้องหารือเกี่ยวกับการต้อนรับองค์ชายจากหนานเยว่น่ะสิแล้วเช่นนี้เจ้าจะให้พ่อทำอย่างไรดีล่ะลูกรัก??"      มือเหี่ยวย่นลูบผมบุตรสาวด้วยความรู้สึกหนักใจ ทั้งๆที่ใจจริงก็อยากจะให้ทุกๆอย่างตามที่นางต้องการแท้ๆ แต่ด้วยหน้าที่และตำแหน่งจึงไม่อาจที่จะละเลยได้ ยิ่งเรื่องครั้งนี้เกี่ยวพันกับแคว้นต้วนอี้โดยตรงแล้วล่ะก็ ในฐานะของเจ้ากรมพิธีการยิ่งไม่สามารถทำให้มีอะไรผิดพลาดไปได้เลยแม้แต่น้อย.....แล้วแบบนี้ข้าควรจะทำเช่นไรดี


"ท่านพ่อเจ้าคะ....ถ้าหากว่าลูกมีคนคอยปกป้องลูกล่ะเจ้าคะท่านพ่อจะอนุญาตให้ลูกไปได้หรือไม่เจ้าคะ??"      ในเมื่อไม่มีผู้ใดว่างก็ไม่เป็นไร เพราะคนอย่างแบมแบมมีแผนสำรองเสมอ หึหึ ทีนี้ล่ะงานเทศกาลที่น้องแบมไฝ่ฝันจะหนีไปไหนพ้น


"ผู้ใดจะเป็นผู้คอยปกป้องลูกรักของพ่อได้กันล่ะ..ไหนลองบอกพ่อมาสิ"       ท่านพ่อถามด้วยความใคร่รู้


"นี่ไงล่ะเจ้าคะ"      แขนเรียวของเจินหรงถูกดึงให้ออกมายืนอยู่ข้างๆกาย ก็จะมีใครกล้ามาหือกับปีศาจเช่นนางกันล่ะและแบมแบมก็มั่นใจว่าเจินหรงจะไม่มีทางปล่อยให้ใครหน้าไหนมาทำร้ายเค้าได้แน่ๆ แต่ถึงจะมีเค้าก็สามารถรับมือได้ด้วยตัวเองอยู่แล้ว


"ผู้ที่จะคอยปกป้องเจ้าคือเจินหรงหรือ?? หึหึ!!! ไม่มีทางอย่างไรพ่อก็จะไม่ขอเสี่ยงโดนท่านแม่กับท่านแม่รองของเจ้าโกรธที่ปล่อยให้เจ้าออกไปเที่ยวเล่นค่ำๆมืดๆหรอกนะ ถึงเจินหรงนางจะเคยช่วยเจ้าเอาไว้แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าหญิงสาวสองคนไปด้วยกันตอนกลางค่ำกลางคืนเช่นนี้จะปลอดภัยนะลูกรัก"     ท่านพ่อเอ่ยก่อนที่จะยกถ้วยน้ำชาที่แบมแบมเพิ่งจะรินให้ขึ้นมาจิบ


"โธ่ท่านพ่อเจ้าคะ...แต่เจินหรงของลูกนางแข็งแกร่งนะเจ้าคะหากท่านพ่อไม่เชื่อก็ให้ท่านลุงต้าชุนช่วยพิสูจน์สิเจ้าคะ...นั่นไงท่านลุงต้าชุนมาพอดีเลย"      แบมแบมว่าพรางชี้ไปทางชายวัยกลางคนที่กำลังเดินนำบ่าวรับใช้ร่างกายกำยำเข้ามา ไม่ว่าเมื่อไหร่ท่านลุงต้าชุนเนี่ยก็ยังดูดี ดูแข็งแกร่งน่าเกรงขามอยู่เสมอจริงๆ


"เจ้ามีเรื่องอันใดกับลุงเช่นนั้นหรือหนี่เอ๋อร์น้อยของลุง"    ท่านลุงว่าพรางเดินเข้ามานั่งลงบนเก้าอี้


"จิบน้ำชาร้อนๆก่อนนะเจ้าคะท่านลุง"      ท่านลุงยิ้มรับก่อนจะยกถ้วยน้ำชาที่แบมแบมรินให้ขึ้นมาจิบ มือหนายกขึ้นมาลูบผมหลานสาวด้วยความรู้สึกเอ็นดู


"คืออย่างนี้นะเจ้าคะท่านลุง...หนี่เอ๋อร์มีผู้ที่อยากจะให้ท่านลุงช่วยทอดสอบฝีมือคนผู้หนึ่งให้หน่อยน่ะเจ้า"     แบมแบมกล่าวพร้อมกับฉีกรอยยิ้มสดใสไร้กังวล.....ซะที่ไหนเล่า!!! ตอนนี้เค้างี้ลุ้นจนฉี่แทบจะราดอยู่แล้ว จะช่วยหรือไม่ช่วยทำไมไม่รีบๆบอกมาซะทีล่ะเจ้าคะอย่าเอาแต่เงียบได้รึเปล่า.....

        ยิ่งอีกฝ่ายนิ่งเงียบไปนานเท่าไหร่ คิ้วเรียวสวยก็ขนวดเป็นปมมากขึ้นเท่านั้นและก็แน่นอนว่าความกังวลใจที่แบมแบมแสดงออกมานั้นย่อมตกอยู่ในสายตาของชายผู้มากอายุทั้งสอง


"หึหึ....ได้สิหลานรักเจ้าอย่าได้กังวลใจไปเลย....เริ่มกันเลยดีหรือไม่?? เดี๋ยวลุงจะให้ผู้ติดตามฝีมือดีที่สุดของลุงไปลองทดสอบคนของเจ้าดูว่าจะสามารถผ่านด่านนี้ไปได้หรือไม่??"       จากนั้นทั้งหมดก็เคลื่อนย้ายกันไปที่ลานกว้าง จากนั้นทั้งคนของท่านลุงและเจินหรงต่างก็ตรงเข้ามาห้ำหั่นกันอย่างดุเดือด ทั้งคู่ต่างก็ผลัดกันลุกผลัดกันรับโต้ตอบกันอยู่หลายกระบวนท่าแต่ก็ยังไม่มีฝ่ายใดยอมแพ้เลยแม้แต่น้อย ยิ่งปล่อยให้ทั้งคู่ต่อสู้กันเนินนานเท่ามากไหร่ การต่อสู้ก็ยิ่งเพิ่มความรุนแรงมากขึ้นไปเท่านั้นจนในที่สุด 



แป๊ะ!!!   แป๊ะ!!!



"เอาล่ะพอแค่นี้ล่ะ....ข้ายอมรับว่าฝีมือของนางยอดเยี่ยมจริงๆ"      ท่านลุงพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น การทดสอบความสามารถของเจินหรงเมื่อครู่นั้นช่างน่าตื่นตาตื่นใจสำหรับท่านพ่อและท่านลุงเป็นอย่างมาก 


"เพียงเท่านี้ข้าก็พอจะไว้วางใจให้เจ้าดูแลลูกรักของข้าได้หน่อย...."       พลันก็มีบ่าวรับใช้เดินเข้ามากระซิบบอกอะไรบางอย่างกับท่าน ซึ่งถ้าแบมแบมเดาไม่ผิดก็น่าจะเกี่ยวกับการประชุมลับของท่านพ่อ


"ข้าเข้าใจล่ะ...เจ้าไปบอกพวกท่านรองเสนาบดีก่อนว่าเดี๋ยวข้าจะรีบตามไป....ลูกหญิงมานี่สิลูก"      ท่านพ่อกวักมือเรียกให้แบมแบมเดินเข้าไปหาซึ่งเค้าก็รีบเดินดุ๊กดิ๊กเข้าไปหาอย่างว่าง่าย ก่อนที่ท่านพ่อจะหยิบเอาอะไรบางอย่างออกมาจากใต้แขนเสื้อ


"เอ๊.....นี่มันถุงอันใดกันเนี่ย??"     นี่มันถุงเงินนี่หน่า!!!! หรือว่าท่านพ่อจะให้เงินข้าเพิ่มยังงั้นหรอ?? แต่เดิมข้าก็เป็นผู้ที่ได้รับเบี้ยเลี้ยงมากที่สุดจนกลายเป็นที่น่าอิจฉาของคนในจวน แต่แล้วไงใครแคร์?? ก็ผู้ใหญ่ให้ข้าเป็นเด็กก็ต้องรับไว้สิหรือไม่จริง


"ถุงเงินใช่หรือไม่เจ้าคะท่านพ่อ!!!!"     แบมแบมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเพราะดูจากขนาดและน้ำหนักของเสียงแล้ว ในถุงนี้น่าจะมีอยู่ไม่ต่ำกว่า50ตำลึงทองเป็นแน่....ถึงในภพแบมแบมเค้าจะไม่ได้ลำบากแต่ก็ไม่ได้รวยมากถึงขนาดในภพของกันต์นี่แบบนี้ก็ถือว่าเค้าเลือกถูกแล้วจริงๆ คนอื่นย้อนอดีตมาก็ลำบากบ้างก็ครอบครัวไม่รัก แต่ผิดกับเค้าโดยสิ้นเชิงที่ย้อนอดีตมาแล้วโครตจะโชคดีสุดๆไปเลย


"อ้าว!!! นี่เป็นถุงเงินหรอกหรือ?? แล้วถุงเงินนี่เป็นของผู้ใดกันน้า~...ใช้ถุงเงินของลูกรักของพ่อหรือไม่??"     ท่านพ่อเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้มก่อนที่จะส่งถุงเงินมาให้กับแบมแบมที่ยืนทำตาปริบๆอยู่


"พ่อให้เจ้า....เจ้าอยากได้อันใดเจ้าอยากกินอันใดก็ซื้อได้เลยนะลูกรักเพราะเงินนี่พ่อให้เจ้า"       จะมีผู้ใดที่น่ารักได้เท่าท่านพ่อของข้าอีกมั้ยเนี่ย!!! นอกจากท่านพ่อจะรักข้าที่สุดแล้วท่านพ่อยังใจดีกับข้าที่สุดอีกต่างหาก งื้อ~ ข้ารักท่านพ่อที่สุดเล๊ย!!!!


"หมายความว่าท่านพ่อให้ลูกออกไปเที่ยวงานเทศการลอยโคมประทีบดอกบัวแล้วใช่หรือไม่เจ้า??"    แบมแบมเอ่ยถามพรางทำตาปริบๆ


"ย่อมเป็นเช่นนั้นพ่อจะให้เจ้าไปเที่ยวเล่นได้ตามที่เจ้าต้อง....ส่วนเรื่องท่านแม่กับท่านแม่รองของเจ้าพ่อจะเป็นผู้จัดการให้เอง เจ้ารีบไปเตรียมตัวเถอะลูกรักพ่อเองก็จะไปแล้วเช่นกัน"     ไฟเขียวแล้วจร้าาา เท่านี้ก็ไม่ต้องห่วงเรื่องอะไรแล้วสิ!!! งั้นจะรอช้าอยู่ไยรีบออกไปเที่ยวกันดีกว่า


"เช่นนั้นลูกขอไปเตรียมตัวก่อนนะเจ้าคะ....ไปกันเถอะเจินหรง"     แบมแบมเอ่ย


"เจ้าคะคุณหนู"     เจินหรงขานรับพร้อมกับเตรียมตัวที่จะเดินตามแบมแบมออกไปเพียงแต่ว่า


"เดี๋ยวก่อนเจินหรง....เจ้าก็คงจะรู้แล้วนะว่าหนี่เอ๋อร์ถือเป็นดวงใจของจวนสกุลหลี่แห่งนี้เพราะฉะนั้นข้าขอสั่งให้เจ้าดูแลนางให้ยิ่งกว่าชีวิตของเจ้าเข้าใจแล้วหรือไม่??"      ฟู่จู่เอ่ยกำชับกับเจินหรงเสียงเข้ม


"บ่าวจะปกป้องคุณหนูให้ดียิ่งกว่าชีวิตของบ่าวเลยเจ้าคะนายท่าน"    เจินหรงเอ่ยรับเสียงนิ่ง


"ดียิ่ง!!! เช่นนั้นข้าฝากหนี่เอ๋อร์ด้วยนะเจินหรง...เจ้าไปได้ล่ะ"        นางค้อมกายลงทำความเคารพฟู่จู่ผู้เป็นนายใหญ่ ก่อนที่นางจะรีบเดินตามสหายของนางที่รีบเดินตัวปลิวนำหน้านางออกไปนานแล้ว



           แสงอาทิตย์ยามอัสดงทอดแสงอ่อนๆ ผ่านกระจกหน้าต่างบานกว้างทาบผ่านมายังร่างบางที่กำลังนั่งทำโคมดอกบัวจากกระดาษสีสันสดใสอยู่


"เจินหรงเจ้าว่าโคมดอกบัวของข้างดงามหรือไม่??"      แบมแบมว่าพรางยื่นโคมดอกบัวสีชมพูสวยที่นางตั้งใจทำไปให้คนตรงหน้าได้ดู ใบหน้าของแบมแบมเต็มเปี่ยมไปด้วยความความภาคภูมิใจ ก็โคมดอกบัวเนี่ยเค้าตั้งใจทำมันขึ้นมาเพื่อกันต์นี่คนเก่าที่ตายไปแล้วโดยเฉพราะ

        เพราะผู้คนที่นี่มีความเชื่อกันว่าแม่น้ำทุกสายคือเส้นทางเชื่อมไปสู่โลกแห่งความตาย และวันนี้เหล่าภูติผีวิญญาณก็จะขึ้นมาสู่โลกมนุษย์เพื่อมารอรับเครื่องเซ่นสังเวยและส่วนบุญส่วนกุศลที่ญาติอุทิศไปให้


"งามมาก....แต่ข้าว่าพวกเรารีบไปกันเถอะนะหนี่เอ๋อร์หากว่าช้ากว่านี้เราจะเดินทางกันลำบาก"     แบมแบมพยักหน้ารับก่อนที่ทั้งคู่จะเดินออกไปขึ้นรถม้าที่ฟู่จู่เตรียมเอาไว้ให้โดยที่ไม่รู้เลยว่าได้มีสายตาที่เต็มไปด้วยความอิจฉาริษยากำลังจ้องมองอยู่ตลอดเวลา....


"ท่านพ่อช่างลำเอียงนัก!!!! ทีข้าไปขอท่านพ่อกลับไม่ให้ความสนใจหรือคิดที่จะฟังข้าเลยแม้แต่น้อย ค่อยดูเถอะสักวันข้าจะทำให้ลูกรักของท่านพ่อต้องตายไปอย่างทุกข์ทรมานให้สาสมกับความเจ็บปวดที่ข้าเคยได้รับ!!!"      ถิงถิงขู่อาฆาตกันต์นี่เอาไว้ด้วยความเจ็บแค้นที่สั่งสมมาตั้งแต่เด็กๆ ที่ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ตามที่นังกันต์นี่มันต้องการสิ่งใดท่านพ่อและพี่ใหญ่ก็มักจะคอยสรรหามาให้มันได้เสมอ ผิดกับข้าที่แม้แต่ความต้องการเล็กๆน้อยๆคนพวกนั้นก็ไม่คิดที่จะสนใจมันเลยด้วยซ้ำ เพราะแบบนี้ไงเล่าข้าถึงได้อยากให้มันตายๆไปซะ!!!



          แบมแบมจ้องมองทัศนียภาพยามเย็นของท้องน้ำ แสงอาทิตย์ยามอัสดงเปลี่ยนขอบฟ้าให้เป็นสีสันต่างๆ สะท้อนกับผิวน้ำที่เป็นสีส้มอ่อนๆ ธรรมชาติอันงดงามมันทำให้จิตใจที่เคยวุ่นวายของแบมแบมรู้สึกสงบไม่น้อย ทิวาลาลับขอบฟ้าไปไม่นาน ราตรีกาลก็เข้ามาแทนที่ ดวงดาวนับร้อยส่องแสงระยิบระยับเต็มฟากฟ้า


"ไปกันเถอะหนี่เอ๋อร์ ฟ้ามืดแล้ว...พวกเราก็รีบออกไปลอยโคมดอกบัวกันเถอะ อีกเดี๋ยวหรงจ่ายก็น่าจะตามมาแล้ว"      เจินหรงบอกก่อนที่จะวางถ้วยน้ำชาลงบนโต๊ะ


"ก็ดีเหมือนกัน...เสี่ยวเอ้อคิดเงิน"     เมื่อคิดเงินเสร็จแบมแบมก็เดินออกไปจากซุ้มน้ำชาเล็กๆที่ตั้งอยู่ริมแม่น้ำไปเพื่อที่จะหาที่เหมาะๆสำหรับลอยโคมดอกบัวของเค้า 


"หนี่เอ๋อร์เจ้าดูสิ....สวยใช่หรือไม่??"    เจินหรงเอ่ยถาม


"อืม....สวยมาก..."        แบมแบมขานรับเสียงเบากับภาพอัศจรรย์ใจที่เห็นอยู่ตรงหน้า โคมดอกบัวทุกดอกลอยอยู่บนผิวน้ำ ที่ใจกลางโคมดอกบัวเหล่านั้นเปล่งแสงจากดวงประทีบ แสงระยิบระยับพริบพราวรวมตัวกันอยู่เต็มผิวน้ำ ช่างเป็นภาพที่สวยงามจับใจของคนที่เคยอยู่ในที่ๆแสนจะวุ่นวายอย่างแบมแบมเสียเหลือเกิน ดีจริงๆที่เลือกกลับมาอยู่ในที่ๆสงบสุขเช่นนี้


"งั้นข้าก็จะลอยโคมดอกบัวของข้าบ้างแล้วล่ะ"           แบมแบมว่าพรางค่อยๆก้าวเดินลงไปผ่านแนวหินที่ทอดตัวลงไปยังผืนน้ำ


"กันต์นี่....ข้าขอโทษนะที่ต้องมาอยู่ในร่างนี้แทนเจ้าแต่เจ้าอย่าได้ห่วงไปเลยนะ...ข้าจะใช้ร่างของพวกเราให้ดีที่สุด  และข้าก็ขอให้เจ้าได้ไปเกิดใหม่อยู่ในภพภูมิที่ดีกว่านี้ และข้าก็ขอให้เจ้าได้เจอกับบรรดาพี่น้องที่รักและทำดีต่อเจ้าไม่ใช่คอยแต่จะหาทางฆ่าเจ้าเช่นในภพนี้อีก....."       แบมแบมเอ่ยอภิฐานให้กับกันต์นี่อยู่ในใจ โคมดอกบัวสีชมพูสวยจะถูกปล่อยลงผิวน้ำไปก่อนที่สายลมอ่อนๆจะค่อยๆพัดเอาโคมประทีบดอกบัวของแบมแบมล่องลอยออกไปราวกับว่าเทพเจ้าตี้กวนนั่นได้รับรู้ถึงคำอภิฐานของผู้เป็นเจ้าของโคมดอกบัวสีสวยนี้  ใบหน้าหวานแย้มยิ้มด้วยความรู้สึกยินดี



"เจ้าพร้อมที่จะไปสนุกกับข้าหรือยังหนี่เอ๋อร์!!! ข้าได้จองสถานที่พิเศษๆเอาไว้ให้เจ้าแล้วนะจะบอกให้"






   ทีแรกไรท์คิดว่าจะให้น้องแอบหนีเที่ยวดีหรือเปล่าแต่พอคิดไปคิดมาแล้วไม่เอาดีกว่า

เพราะเดี๋ยวน้องจะถูกหาว่าเอาแต่ใจ ไรท์ก็เลยเปลี่ยนให้น้องไปขออนุญาตท่านพ่อแทน

แต่เรื่องความแสบของน้องงี้ไม่ต้องห่วงเพราะตอนหน้าน้องจะซนจนหน้าให้พี่อี้จับตีตูดเลยแหละ.....เพราะงั้นเอาไว้เจอกันใหม่ตอนหน้านะคะและที่สำคัญ....

อย่าลืมคอมเม้นให้ไรท์ด้วยนะคะทุกคน!!!!


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 80 ครั้ง

448 ความคิดเห็น

  1. #313 sukai_3103jy (@sukai_3103jy) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 04:09
    ฟฝีมือไรท์พัฒนามากๆเลย

    ตอนเเรกไงอ่านไม่ค่อยอินเท่าไหร่ พอตอนท้ายๆยิ่งอ่านยิ่งอิน การเขียนของไรท์มีเสน่ห์มากๆ
    #313
    0
  2. #312 beebb_bb (@beebb_bb) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 06:57
    อ่าาาาความพี่อี้~~~~~
    #312
    0
  3. #311 แฟนบอยตัวน้อย (@Skypoppy) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 06:43

    ความอ้อนของลูกกับความเปย์ลูกของพ่อครอบครัวนี้น่ารักสุดๆครับไรท์>~<
    #311
    0
  4. #310 polijyuonhjf (@polijyuonhjf) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 23:47

    นึกว่ากันห์หนี่จะแอบออกมาส่ะอีกแต่แบบนี้กันห์หนี่ก็น่ารักไปอีกแบบ#รอ#ไรท์สู้ๆ
    #310
    0
  5. #309 Ammttha (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 23:46

    มีมุมแบบนี้ด้วยหรอ น่ารักจัง

    #309
    0
  6. #308 SWEET-LOVER (@SWEET-LOVER) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 23:29
    รอน้าาาาาาา
    #308
    0