ตอนที่ 27 : บทที่ 27

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 952
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 85 ครั้ง
    7 เม.ย. 62




บทที่ 27





"กลิ่นหอม...ร่างกายของเจ้ามีกลิ่นหอมหวานชื่นใจเป็นอย่างมากเลยล่ะ..มันหอมหวานชวนให้หลงใหลจนข้าเองก็อธิบายไม่ค่อยจะถูกสักเท่าไหร่รู้แค่เพียงว่า....เจ้าน่าหลงใหลยิ่งกว่าหญิงงามผู้อื่นเป็นที่สุด"   เค้าพยายามสูดหากลิ่นหอมตามที่เจินหรงกล่าว

"ข้าก็ไม่เห็นจะได้กลิ่นอันใดเลยนี่"

"เช่นนั้นข้าว่าเจ้าคงจะไม่สบายแล้วล่ะ...เพราะกลิ่นหอมที่ออกมาจากร่างกายของเจ้าเนี่ยข้าว่ามันรุนแรงยิ่งกว่าพวกถุงหอมอีกนะ"   เจินหรงเอ่ยก่อนที่นางจะคว้าแขนของนางไปดมดูอีกรอบ

"เปล่าสักหน่อย...ข้าสบายดี"    เค้าปฏิเสธพรางยกแขนตัวเองขึ้นมาสูดดม.....ก็ไม่เห็นมีกลิ่นอะไรผิดปกตินอกจากกลิ่นของถุงเครื่องหอมที่เค้ามักจะพกติดตัวตลอดเวลาเพียงเท่านั้น

"อย่างไรข้าก็ยังไม่ได้กลิ่นอันใดอยู่ดี"    เค้าเลือกที่จะเลิกให้ความสนใจเกี่ยวกับเรื่องกลิ่นหอมของตัวเอง มือเรียวสวยค่อยๆเปิดม่านออกดูทิวทัศน์ของเมืองในยามค่ำคืน ที่นี่ยังคงความสงบสุขไร้ความวุ่นวาย ผู้คนใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย บ้านเรือนต่างถูกปิดอย่างมิดชิดแสงของโคมไฟที่เคยจุดอย่างสว่างไสว แต่วันนี้นี้กลับมืดสนิด

"เจินหรงเจ้าลองเปิดม่านดูสิ"   เค้าบอกกับเจินหรงที่ตอนนี้นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของเค้า ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล

"มีอันใดอยู่ด้านนอกอย่างนั้นหรือหนี่เอ๋อร์??"  นางเอ่ยถามก่อนจะเปิดม่านกั้นหน้าต่างฝั่งของนางขึ้นบ้าง

"อ้อ.....ข้าก็นึกว่ามีเรื่องอันใดเกิดขึ้นซะอีก"   เจินหรงตอบกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"แล้วมันเกิดอันใดขึ้นกันล่ะเจินหรง....เมื่อก่อนก็ไม่เคยเป็นเช่นนี้เลยนี่หน่า"    เท่าที่เค้าจำได้พื้นที่แถบนี้เป็นย่านที่เจริญที่สุดในฉางอานแล้วนี่หน่า ถ้าเทียบแถบนี้ในยุคสมัยของแบมแบมที่นี่ก็เทียบได้ว่าเป็นย่านเยาวราชในยามค่ำคืนเลยก็ว่าได้ 
      เพราะปกติที่นี่จะมีทุกอย่างจริงๆ โคมไฟหลากสีสันที่มักจะถูกจุดไว้เรียงรายตามแถบข้างทาง แต่ตอนนี้มันกลับมืดสนิดไม่มีโคมไฟถูกจุดเลยแม้แต่ดวงเดียว มันจึงทำให้บรรยากาศยามค่ำคืนเช่นนี้น่ากลัวมากขึ้นอีกเป็นเท่าตัว

"วันนี้เป็นเทศกาลไหว้ผีน่ะ...ที่นี่เรามีธรรมเนียมว่าเมื่อถึงวันนี้ของทุกๆปี ทุกบ้านจะปิดหน้าต่างตอนรับคนตาย เค้าเรียกมันว่าเทศกาลจงหยวนน่ะ"    

"เทศกาลจงหยวนต้อนรับคนตาย...มันคืออันใดหรือเจินหรง??"   เทศกาลต้อนรับคนตายที่ว่าเนี่ยมันคล้ายกับวันฮันโลวีนของยุคเค้ามั้ยเนี่ย??

"หึหึ...เทศกาลจงหยวนคือเทศกาลผี พอถึงวันนี้แล้วทุกคนจะนำกระดาษเงินกระดาษทองออกมาเซ่นไหว้ภูติผีปีศาจให้พวกเค้าที่ใช้ชีวิตอยู่ในนรกได้รับการปลดปล่อยไม่ต้องมารบกวนพวกคนที่ยังอยู่ภายหลังน่ะ"

"ประเพณีนี้เหมือนกับวันฮันโลวีนในภพของข้าจริงๆด้วย...แต่ไม่เห็นมีอันใดน่าสนุกเลยนี่หน่า"   เค้าว่าพรางเบะปากอย่างไม่ค่อยจะพอใจสักเท่าไหร่

"ใครบอกว่าไม่มีกันเล่า....วันที่สิบสี่ถึงสิบห้าที่จะถึงเนี่ยก็เป็นงานเทศกาลเจ้าสามารถดูการแข่งเรือและเจ้าก็สามารถร่วมลอยกระทงไฟได้ด้วยนะ"

"ว้าว!!!! ถ้าอย่างนั้นเอาไว้พวกเราค่อยแอบออกมาเที่ยวกันเจ้าว่าดีหรือไม่??"    งานเทศกาลงั้นหรอ?? บอกได้คำเดียวเลยว่ารักมากมาย ยังไงเค้าก็จะต้องออกมาเที่ยวงานน่าสนุกอย่างนี้ให้ได้ ก็เพราะว่าตอนที่เค้ามาอยู่ที่นี่ใหม่ๆนอกจากนอนรักษาตัวและออกไปที่เรือนไม้หอมของหรงจ่ายแล้วงานเทศกาลอื่นๆเค้าก็แทบที่จะไม่ได้รับอนุญาตให้ออกไปเที่ยวเล่นเลยด้วยซ้ำ

"หนี่เอ๋อร์เจ้าเองก็เลยวัยปักปิ่นมาแล้ว ไยเจ้ายังไม่เลิกความคิดซนๆเช่นนั้นอีก"    เจินหรงต่อว่ากันต์นี่ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างไม่ค่อยจริงจังเท่าไหร่นัก

"ข้าเปล่าสักหน่อย....ข้าก็แค่อยากออกมาไปเที่ยวชมเทศกาลบ้างก็เท่านั้นเอง"

"คุณหนูๆขอรับถึงจวนสกุลหลี่แล้วนะขอรับ"   เสียงของคนบังคับม้าดังขึ้นหลังจากที่รถม้าจอดสนิดเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ก็มีบ่าวชายที่ยืนเฝ้าเวรยามอยู่เดินถือโคมออกมาหา

"ดึกดื่นเช่นนี้เจ้าพาผู้ใดมากันรึ??"     บ่าวชายคนนั้นว่าพรางส่องโคมไฟมาที่รถม้า

"ข้าเอง!!!"     เค้าว่าพรางเปิดม่านกั้นประตูออก สีหน้าของบ่าวคนนั้นแสดงออกถึงความตกใจอย่างเห็นได้ชัด ปากคอสั่น มือไม้อ่อนจนแทบที่จะทำโคมไฟหลุดมือ

"คะ.....คะ.....คุณหนูยังมีชีวิตอยู่จริงๆหรือขอรับ"    บ่าวชายคนนั้นถามด้วยเสียงสั่นๆ

"ข้ายังไม่ตายเสียหน่อยไยเจ้าจะต้องทำหน้ายังกับว่าข้าเป็นผีเช่นนี้ด้วยเล่า...ไปๆรีบพาข้าไปพบกับท่านพ่อท่านแม่เร็วเข้า"    


เพล้ง!!!!    เพล้ง!!!!


"นั่นเสียงอันใดกัน?? รีบเข้าเถอะเจินหรง"    เสียงพังข้าวของดังออกมาจากภายในจวนสกุลหลี่ก่อนจะตามมาด้วยเสียงของท่านแม่ที่เหมือนกับว่าท่านกำลังทะเลาะกับใครบางคนอยู่

"ข้าบอกให้เจ้าหยุด!!!! เจ้ามีสิทธ์อันใดนำของพวกนี้เข้ามาในจวนของข้า!!! "    ยิ่งเดินเข้าไปใกล้ลานโล่งกว้างมากขึ้นเท่าไหร่เสียงตะโกนด้วยความโกรธของท่านแม่และท่านแม่รองก็ดังมากขึ้นเท่านั้น

"เจ้าจงนำของพวกนี้ออกไปทิ้งเดี๋ยวนี้เลยนะหลิงเหมย!!!"    กระดาษเงินกระดาษทองและของเซ่นไหว้ต่างๆถูกท่านแม่รองและคนของท่านแม่ขว้างทิ้งอย่างไม่ใยดี

"แล้วไยข้าจะเอาเข้ามาไม่ได้ล่ะ....ก็ในเมื่อคุณหนูกันต์นี่ตายไปแล้วและวันนี้ก็เป็นวันจงหยวน ข้าก็ต้องนำกระดาษเงินกระดาษมาเผาส่งไปให้คุณได้ใช้น่ะสิ...หรือว่าท่านพี่หญิงอยากจะให้ลูกรักของพวกท่านต้องอยู่อย่างอดๆอยากๆในนรกอย่างนั้นหรือเจ้าคะ??"    นางกล่าวก่อนที่จะเอ่ยต่อ

"ก็เผาส่งไปไว้ให้เจ้ากับลูกของเจ้าใช้ซะสินังคนชั้นต่ำ....และอีกอย่างจงรู้เอาไว้ซะด้วยว่าลูกหญิงของข้าจะต้องยังมีชีวิตอยู่!!!"    แววตาของท่านแม่ในวันนี้ มันเป็นแววตาที่เค้าไม่เคยเห็นมาก่อนเลยจริงๆ บอกได้คำเดียวเลยว่าสยอง

"ถิงถิงชักช้าอยู่ไย..รีบเตรียมเผากระดาษเงินกระดาษส่งไปให้ท่านพี่เจ้าสิ"    อนุหลิงเหมยว่าพรางก้มลงหยิบกระดาษเงินกระดาษทองที่หล่นอยู่บนพื้น แล้วจึงส่งต่อให้บุตรสาวของนางด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม  

"เจ้าคะท่านแม่"    ดูพวกนางสองแม่ลูกจะมีความสุขกับการที่ได้เห็นคนทั้งสกุลหลี่ต้องตกอยู่ในความทุกข์เสียจริง  แต่ขอโทษนะที่ข้าคงจะต้องดับความสุขของพวกเจ้าแม่ลูกทิ้งเพราะ....ข้ายังไม่ตาย

"เจ้ากำลังจะเผากระดาษเงินกระดาษทองส่งไปให้ผู้ใดกันหรือถิงถิง??"    เค้าเอ่ยถามนางด้วยน้ำเสียงเย็นเยือก ใบหน้าและดวงตาของพวกนางเบิกกว้างขึ้นมาด้วยความตกใจ แต่จะว่าไปแล้วก็คงจะไม่ใช่แค่พวกนางแล้วล่ะเพราะดูเหมือนว่าตอนนี้พวกบ่าวรับใช้เองก็ดูจะตกใจไม่แพ้กัน

"ลูกหญิง!!!! / คุณหนู!!!!!"    แหม...เค้าก็เพิ่งจะรู้วันนี้แหละว่าทุกคนในจวนเป็นพวกนักร้องประสานเสียง พอตกใจทีงี้ร้องออกมาซะพร้อมเพียงกันเชียว

"หนี่เอ๋อร์เองเจ้าคะท่านแม่ทั้งสอง...ว่าอย่างไรถิงถิงเจ้ากำลังจะเผาของพวกนี้ไปให้ผู้ใดกัน??"    เค้าตอบท่านแม่ทั้งสองด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่ร่างบางจะเดินเข้าไปหาพวกนางสองแม่ลูกช้าๆ

"ข้ากำลังถามเจ้าอยู่นะถิงถิง"    ไม่จริง!!! ทำไมมันถึงยังไม่ตายทั้งๆที่พี่ใหญ่เป็นคนบอกเองแท้ๆว่ามันจะไม่มีทางกลับมาที่จวนนี้ได้อีกแล้วแต่นี่มันอะไรกัน!! แล้วไหนจะพลังปราณแปลกๆที่สัมผัสได้อีกนั่นอีก ทั้งที่แต่ก่อนกันต์นี่แทบที่จะไม่มีให้สัมผัสได้เลยแม้แต่น้อย สีหน้าและแววตาที่น่ากลัวแบบนั้นอีกใครเป็นผู้สอนนางกัน

"ข้าถาม!!!! เจ้าจงตอบข้ามาเดี๋ยวนี้ถิงถิง"   เรียวสวยบีบคางนางเอาไว้แน่น...เพราะตามหลักแล้วนางเป็นแค่เพียงบุตรสาวของอนุขั้นต่ำ ไม่มีสิทธิ์มาแข็งข้อกับบุตรีของภรรยาเอกเช่นเค้า และตามกฏของจวนเค้าเองก็มีสิทธิ์ที่จะลงโทษนางได้เต็มที่

"ทะ....ท่านตายไปแล้วไม่ใช่หรือ?? เจ้ามันนังปีศาจ!!!!"    นางถามด้วยน้ำเสียงสั่นๆใบหน้าของนางบิดเบี้ยวไปด้วยความเจ็บปวด เพราะกันต์นี่จงใจใส่พลังปราณลงไปด้วยเล็กน้อยเพื่อหวังจะสั่งสอนนาง กล้าดียังไงมาหาว่าเค้าเป็นปีศาจถึงเค้าจะเป็นจริงๆก็เถอะ ก่อนที่เค้าจะปล่อยมือออก

"หากว่าข้าตายไปแล้ว...เจ้าจะยังเห็นข้ามายืนอยู่ตรงนี้อีกมั้ยเล่า?? ท่านแม่ ท่านแม่รองเจ้าคะพวกเราเข้าไปข้างในเรือนกันเถอะนะเจ้าคะ น้ำค้างเริ่มลงหนาแล้ว...เจินหรงตามข้ามาสิ"    เค้าเดินเข้าไปประคองร่างของท่านแม่ที่ตอนนี้นางยังคงยืนนิ่งอยู่ 

"อ้อ....หัวหน้าพ่อบ้าน...เมื่อครู่ถิงถิงนางดูหมิ่นข้า นางหาว่าข้าเป็นปีศาจ..เจ้าช่วยจัดการลงโทษนางตามกฏของบ้านให้ข้าด้วยก็แล้วกันนะ"





    
     ขอโทษนะคะที่เมื่อวานไรท์ไม่ได้อัพฟิคให้อ่านกัน พอดีว่าไรท์ติดดูซีรีย์ไต้หวันอยู่ ทีแรกไรท์กะจะดูแค่ตอนสองตอน....แต่มันดันเลยเถิดไปเป็นเรื่องสองเรื่องแทนน่ะสิและนี่ก็คือเหตุผลที่ไม่ได้อัพจร้าาา  ยังไงก็อย่าลืมช่วยกันเม้นด้วยนะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 85 ครั้ง

443 ความคิดเห็น

  1. #245 Angels Tent Tent (@tent_6969) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 11:48

    สนุกมากเลย กลับมาไวไวนะเจ้าค่ะ
    #245
    0
  2. #244 Jiberita (@Jiberita) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 14:04
    นิวกันต์นี่ งานนี้สมน้ำสมเนื้อแน่นอน น้องไม่ธรรมดา
    #244
    0
  3. #243 แฟนบอยตัวน้อย (@Skypoppy) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 12:57

    หนี่เอ๋อร์ของข้าในที่สุดก็กลับถึงจวนแล้ว!!
    #243
    0
  4. #242 KallayaBuate (@KallayaBuate) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 12:16
    จัดการมันค่ะ
    #242
    0
  5. #241 ploy_TMTC (@ploy-tmtc) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 00:00
    เอาคืนมันเลยลูก
    #241
    0
  6. #240 SWEET-LOVER (@SWEET-LOVER) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 23:57
    รอออออออ
    #240
    0