ตอนที่ 26 : บทที่ 26

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 987
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 77 ครั้ง
    6 เม.ย. 62




บทที่ 26






"เช่นนั้นเจินหรง...เจ้ายินดีที่จะไปอยู่กับข้าที่จวนมั้ย??"  เจินหรงหันไปมองหน้าหรงจ่ายที่ทำปากพะงาบพะงาบคล้ายกับว่านางต้องการจะพูดอะไรสักอย่าง และแน่นอนว่าเจินหรงนางก็พอจะรู้ว่าหรงจ่ายกำลังคิดอะไร


"ข้ายินดี...เพราะการที่ข้าได้อยู่ข้างกายเจ้านั่นแหละคือสิ่งที่ข้าต้องการ"  เจินหรงตอบด้วยใบหน้าเปื่ยมสุข ก่อนที่นางจะหันไปยกยิ้มอย่างผู้ชนะให้กับหรงจ่ายที่ตอนนี้กำลังยืนกัดฟันกรอดๆอยู่

     ไม่ว่าใครต่างก็รู้ดีว่าปีศาจทั้งคู่ต่างก็เริ่มแย่งชิงความรักและความเอาใจใส่จากคนสำคัญเช่นนี้มาตั้งไม่รู้กี่ร้อยปีมาแล้ว  


"ดียิ่ง..เพียงแต่ว่าเจ้าจะต้องเข้าไปอยู่ในถานะบ่าวคนสนิดคนใหม่ของข้าอีกคนหนึ่งคู่กับซู่เม่ยนะ ไม่ว่าข้าจะไปที่ไหนพวกเจ้าก็จะต้องตามไปด้วยในทุกๆที่เจ้าไหวหรือไม่??"   หากว่าเจินหรงนางไม่อาจที่จะยอมรับในข้อนี้ได้ เค้าก็คงจะต้องหาวิธีอื่นเพื่อที่จะให้นางสามารถเข้าจวนไปกับเค้าได้


"หนี่เอ๋อร์...แล้วเจ้าจะเอาปีศาจจิ้งจอกเจ้าเล่ห์เช่นนี้เข้าไปอยู่ในจวนได้อย่างไร?? มันอันตรายนะเจ้าไม่รู้หรืออย่างไร??"   หรงจ่ายรีบเอ่ยค้านขึ้นมาทันที เพราะถึงยังไงนางก็จะไม่ยอมให้ปีศาจจิ้งจอกตัวนี้ได้เข้าไปอยู่ในเรือนของหนี่เอ๋อร์เป็นแน่


"หรงจ่าย...เจ้าจะพูดเช่นนั้นไม่ได้นะถึงอย่างไรเจินหรงนางก็ถือได้ว่าเป็นสหายของข้าแล้ว และที่สำคัญ..ข้าต้องการให้นางอยู่ใกล้ๆเพราะคนที่ข้าสงสัยว่าคนที่วางยาพิษข้าต้องอยู่ในจวนแน่ๆเพราะฉะนั้นข้าถึงต้องมีนาง....เจ้าอย่าน้อยใจไปเลยนะตะขาบน้อยของข้า"   เค้าเดินเข้าไปสวมกอดหรงจ่ายที่ตอนนี้นางกำลังทำหน้าตาบอกบุญไม่รับสุดๆเอาไว้ พรางอธิบายเหตุผลให้นางฟัง


"เจ้าหมายความว่าอย่างไรนะหนี่เอ๋อร์ คนวางยาพิษเจ้าไม่ใช่องค์หญิงแห่งซานซีหรอกหรือ??"    นางจำได้ว่าคนที่อยู่กับกันต์นี่ก่อนที่จะโดนวางยาพิษก็มีเพียงแค่นางและคนขององค์หญิงโม่เซียนเท่านั้น แล้วแบบนี้จะเป็นคนในจวนของนางได้อย่างไรกัน


"หรงจ่าย...เจ้าลองนึกดูดีๆนะว่าวันนั้นข้าได้ดื่มชาขององค์หญิงโม่เซียนเข้าไปหรือไม่??"   หรงจ่ายลองนึกย้อนไปถึงวันนั้นปรากฏว่ามันก็เป็นจริงอย่างที่กันต์นี่พูดจริงๆ เพราะหลังจากที่องค์หญิงโม่เซียนมาถึงกันต์นี่ก็ไม่แม้แต่จะหยิบอะไรเข้าปากอีกเลย    

        เพราะฉะนั้นมันก็คงจะเป็นไปไม่ได้จริงๆว่าสหายของนางจะถูกองค์หญิงโม่เซียนวางยาพิษ แล้วแบบนี้ใครกันที่มันเป็นคนวางยาพิษหมายเอาชีวิตสหายของนาง


"ทีนี้เจ้าก็นึกออกแล้วใช่หรือไม่..ว่าทำไมข้าถึงคิดว่าจะเป็นคนในจวนของข้า"    หรงจ่ายพยักหน้าขึ้นลงช้าๆอย่างเข้าใจ เพราะเท่าที่นางได้รู้ความหลังของกันต์นี่มานั่นก็คือ...การลอบฆ่านางครั้งแรกก็เกิดขึ้นภายในจวนสกุลหลี่ 

       และไม่แน่ว่าสาเหตุที่กันต์นี่เป็นคนขี้โรคนั่นก็อาจจะมีผู้ที่อยู่เบื้องหลังด้วยเช่นกัน และคนๆนั่นก็คงจะไม่ธรรมดาเป็นแน่เพราะการที่นางไม่เคยเคลือบแคลงสงสัยในเหตุการต่างๆเช่นนี้ก็แสดงว่าคนๆนั้นไม่ธรรมดา


"แล้วไยต้องเป็นเจ้าจิ้งจอกจอมเจ้าเล่ห์นั่นด้วยล่ะข้าไม่เห็นจะเข้าใจ...."  นางเอ่ยถามด้วยความแคลงใจ  แต่ยังไม่ทันที่เค้าจะได้ตอบอะไรออกไปเสียงของรถม้าก็ดังขึ้นมาเสียก่อน และหลังจากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าขององค์ชายสามที่กำลังเดินเข้ามา


"หรี่เอ๋อร์...พี่กลับมาแล้ว"    องค์ชายสามรีบเดินเข้ามาหาคนรักตัวเล็กของพระองค์   "พี่คิดถึงเจ้าเหลือเกิน"  พระองค์ว่าพรางวาดวงแขนเข้าสวมกอดร่างบางของกันต์นี่เอาไว้จากทางด้านหลัง 


"พี่อี้เจ้าคะ...พระองค์เพิ่งจะห่างน้องไปเพียงแค่สองเค่อเองนะเพคะ..เพียงแค่นี้พระองค์ก็คิดถึงน้องแล้วหรือเพคะ??"   เค้าหันไปถามกับองค์ชายสามที่ตอนนี้พระองค์กำลังคลอเคลีย อยู่ที่ซอกคอของเค้าไม่ยอมห่าง ตั้งแต่ที่องค์ชายสามฟื้นขึ้นมา 

       เค้ารู้สึกว่าพระองค์ดูจะกระเหี้ยนกระหือรือในเรื่องอย่างว่าดีเหลือเกิน จับได้เป็นจับ จูบได้เป็นจูบ เฮ้อ!!! ดีนะที่พระองค์ยังไม่ถึงขั้นปลดเปลื้องเสื้อผ้าของนางไม่เช่นนั้นคงจะเป็นเรื่องใหญ่ไม่ใช่น้อย


"พี่อี้เพคะ....พอเถอะนะเพคะวันนี้พระองค์จะหลอกกินเต้าหู้ของน้องมากเกินไปแล้วนะเพคะ ปกติพี่อี้ไม่เป็นแบบนี้นี่หน่าเกิดเหตุอันใดขึ้นหรือเพคะ??"   เค้าว่าพรางยกมือขึ้นไปยันหน้าขององค์ชายสามเอาไว้   


"นั่นก็เพราะว่าพี่ตระหนักได้แล้วน่ะสิ ว่าชีวิตมนุษย์นั้นล้วนไม่แน่นอนพี่ถึงอยากจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ของพี่กับเจ้าให้มันคุ้มค่ามากที่สุดอย่างไรเล่า"   องค์ชายสามกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง เพราะตั้งแต่วันนั้น วันที่พระองค์ต้องสูญเสียนางไป พระองค์ก็เฝ้าแต่นึกเสียใจและนึกโทษตัวเองเสมอ ที่บ่อยครั้งพระองค์มักจะปล่อยเวลาให้มันผ่านเลยไปเฉยๆ 

        แต่ครั้งนี้มันจะไม่เป็นเช่นนั้นอีกแล้ว เพราะสวรรค์ท่านได้เมตตามอบนางให้หวนกลับมาพบพระองค์อีกครั้งและครั้งนี้พระองค์ก็จะมอบทุกสิ่งทุกอย่างของพระองค์ให้กับนางทั้งหมด


"เรื่องที่พี่อี้กล่าวมาน้องเองก็ไม่มีอันใดจะขัดหรอกนะเพคะ เพียงแต่ว่าเรื่องหลอกกินเต้าหู้ของน้องเนี่ยมันนับรวมกันได้ด้วยหรือเพคะ??"   เค้าว่าพรางแกะมือของพระองค์ออกซึ่งพระองค์ก็ยอมปล่อยให้เค้าเป็นอิสระแต่โดยดี ใบหน้าคมมีรอยยิ้มน้อยๆประดับอยู่จนเค้าชักจะเริ่มหวั่นใจในคำตอบของชายคนรักอยู่ไม่น้อย 


"แน่นอนว่าพี่จะต้องรวมเรื่องพวกนี้เข้าไปด้วยอยู่แล้ว...เพียงแต่เจ้าจะหาว่าพี่มาหลอกกินเต้าหู้ของเจ้าเห็นทีว่าคงจะไม่เหมาะ เพราะว่าปิ่นนี้ก็แสดงให้เห็นอยู่แล้วว่าเจ้าเป็นของพี่"    มือหนาเอื้อมไปสัมผัสปิ่นดอกเหมยที่พระองค์มอบให้กับนางด้วยความรัก  


"เพคะ....น้องจะเป็นของพี่อี้แต่ว่า...มันยังไม่ใช่ตอนนี้นะเพคะ ฟอด!!!"    เค้าว่าพรางรีบฉวยหอมแก้มองค์ชายสามไปฟอดใหญ่ ก่อนที่เค้าจะรีบฉวยมือเจินหรงกับหรงจ่ายวิ่งออกไปขึ้นรถม้าทันที  


"พี่อี้เพคะ...น้องขอกลับจวนก่อนนะเพคะ...ขอบคุณสำหรับรถม้าด้วยนะเพคะ"    เค้าเปิดม่านออกก่อนที่จะส่งรอยยิ้มหวานเชื่อมกลับไปให้องค์ชายสาม ที่ตอนนี้พระองค์ได้เดินมาหยุดอยู่ข้างๆหน้าต่างรถม้าฝั่งที่เค้านั่งอยู่ ใบหน้าของพระองค์งอง้ำอย่างเห็นได้ชัด


"เจ้าร้ายกว่าที่พี่คิดอีกนะ...แต่ไม่เป็นไรไว้คืนเข้าหอเมื่อใดพี่จะจับเจ้ากลืนลงท้องไม่ให้เหลือเลยแม้แต่น้อย....ส่วนเจ้าช่วยส่งพวกนางให้ถึงจวนสกุลหลี่ด้วย....ไปได้ล่ะ"    หลังจากที่พระองค์พูดจบรถม้าก็เคลื่อนตัวออกไปด้วยความรวดเร็ว จนเค้าแทบที่จะมองไม่เห็นเงาร่างขององค์ชายสามแล้ว จึงกลับเข้ามานั่งอมยิ้มอยู่เพียงลำพัง


"นี่ๆน้อยๆหน่อยเถอะ...ถึงภพนั้นเจ้าจะเป็นชายแต่จงอย่าลืมนะว่าภพนี้เจ้าเป็นหญิง"   เจินหรงนางพูดเตือนออกไปด้วยความหวังดี เพราะถึงอย่างไรสกุลหลี่ก็คือสกุลขุนนางใหญ่ และหากว่ากันต์นี่ยังคงปล่อยให้องค์ชายสามทำตามใจชอบได้เช่นนี้บ่อยๆก็แกรงว่าสักวันจะต้องมีคนเอาเรื่องนี้ไปพูดถึงกันต์นี่ในทางที่เสื่อมเสียเป็นแน่


"ข้ารู้...แต่ว่าพอข้าเห็นใบหน้ายามออดอ้อนหรือว่าใบหน้าของพี่อี้ยามแง่งอนข้าก็อดที่จะปล่อยให้พระองค์ทำตามใจไม่ได้นี่หน่า"  อยู่ๆภาพตอนที่เค้ากำลังถูกองค์ชายสามจูบเมื่อครู่ก็พุดขึ้นมาในหัว...ใบหน้าหวานค่อยๆแดงก่ำมากขึ้นเรื่อยๆ จนทำให้หรงจ่ายที่นั่งอยู่ตรงข้ามอดที่จะกลอกตาไปมาด้วยความเบื่อหน่ายไม่ได้


"สงบใจไว้หน่อยสิหนี่เอ๋อร์...เจ้าต้องรักษาท่าทีเอาไว้บ้างเข้าใจหรือไม่?? คนบังคับม้าหยุดก่อนข้าจะลงที่นี่"  หรงจ่ายนางบีบจมูกเค้าเบาๆก่อนที่จะตะโกนบอกกับคนขับรถม้าให้หยุดอยู่แถวๆหอนางโลมมีชื่อเสียงแห่งหนึ่งของเมืองฉางอาน


"เจ้าจะไปแล้วหรือ??"   


"อืม...พอดีข้ามีธุระน่ะส่วนเจ้า!!! ดูแลหนี่เอ๋อร์ของข้าให้ดีด้วยล่ะ..ไม่เช่นนั้นข้าจะถลกหนังเจ้าออกมาทำเป็นพรมซะเข้าใจหรือไม่!!!"    เค้ามองตามสายตาของคนทั้งคู่มันก็ชวนให้รู้สึกแปลกๆยังไงชอบกล มันเหมือนกับว่าทั้งคู่จะเกลียดกันแต่มันก็ไม่ใช่ คล้ายกับว่าพวกนางยังคงมีความห่วงใยให้กันและกันอยู่ เพียงแต่มันอาจจะมีกำแพงบางอย่างที่พวกนางจงใจสร้างขึ้นมาขวางกั้นอะไรบางอย่างเอาไว้ และเค้าจะต้องรู้ให้ได้ว่ามันคืออะไร


"หึ!!! เรื่องดูแลหนี่เอ๋อร์ถึงเจ้าไม่สั่งข้าก็จะทำมันอยู่แล้วล่ะ...ว่าเจ้าเหอะ..ระวังตัวด้วยก็แล้วกัน อย่าเมาจนกลายร่างให้ชาวบ้านเค้าตกใจเล่นก็แล้วกัน....คนบังคับม้าไปได้ล่ะ"   เจินหรงนางตะโกนสั่งคนขับรถม้าให้รีบพาพวกนางออกไปจากสถานที่อโคจรเช่นนี้ หากว่ามีคนมาเห็นบุตรีของสกุลหลี่อยู่ในที่แบบนี้คงจะไม่ดีแน่


"เจินหรง...เจ้ากับหรงจ่ายมีปัญหาอะไรกันมาก่อนหรือ?? พอจะบอกข้าได้หรือไม่??"    ความสงสัยของมนุษย์นี่มันช่างน่ากลัวจริงๆ นางก็เคยคิดเอาไว้อยู่แล้วว่า สักวันกันต์นี่ก็คงจะต้องถาม เพราะด้วยท่าทีที่พวกนางต่างก็ทำมึนตึงใส่กันและไหนจะคำพูดและน้ำเสียงแบบนั้นอีก


"ไม่มีอันใดหรอก...มันก็เป็นเพียงแค่ทิฐิของเจ้าตะขาบผู้อ่อนต่อโลกเพียงเท่านั้นแหละ"   เจินหรงว่าพรางหลับตาลงนึกถึงวันนั้นทั้งๆที่นางพยายามไปเตือนหรงจ่ายด้วยความรักและความเป็นห่วงแท้ๆ ว่าปีศาจกับมนุษย์นั้นไม่อาจที่จะรักและอยู่ด้วยกันได้เพราะสุดท้ายแล้วเมื่อความจริงปรากฏจุดจบสุดท้ายก็มักจะมีแต่ความตายเท่านั้นที่รออยู่ 

          แต่หรงจ่ายนางกลับไม่สนใจที่จะฟัง แล้วสุดท้ายผลเป็นเช่นไรเล่า...นางก็ถูกคนรักที่เป็นมนุษย์หักหลังด้วยการนำเรื่องที่นางเป็นปีศาจไปบอกกับเหล่านักพรตและชาวบ้านทั้งหลายให้มาช่วยกันฆ่านาง จนทำให้เกิดโศกนาฏกรรมครั้งใหญ่ ด้วยการฆ่าล้างหมู่บ้านให้ตายอย่างสยดสยอง 

       และตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาเจินหรงนางก็ไม่เคยคิดที่จะพูดจาหรือตักเตือนอะไรหรงจ่ายอีกเลย พอปล่อยให้เวลาผ่านเลยไปนานวันเข้า ก็กลายเป็นว่าพวกนางก็ไม่เคยพูดคุยกันอีกเลยนับตั้งแต่วันนั้นมาจนถึงทุกวันนี้


"แล้วไยพวกเจ้าไม่ยอมพูดคุยกันดีๆเล่า?? พวกเจ้าเป็นสหายรักกันมิใช่หรือ??"    เค้าถามด้วยความสงสัย


"ก็นางไม่ยอมพูดดีๆกับข้าก่อนนิ...แล้วไยข้าจะต้องพูดดีๆกับนางด้วยเล่าและอีกอย่างตอนนี้ข้าก็ไม่คิดที่จะสนใจนางอีกแล้วด้วยเพราะตอนนี้ข้ามีเจ้าเป็นสหายที่ข้ารักมากที่สุดแทนที่นางแล้ว"    เจินหรงว่าพรางสวมกอดเค้าเอาไว้แน่น หัวของนางไถไปไถมากับแก้มของเค้าก่อนที่นางจะเริ่มทำจมูกฟุดฟิดๆอยู่แถวๆลำคอของเค้า


"ข้าว่าข้ารู้แล้วแหละว่าเพราะเหตุใดองค์ชายสามจึงชอบมานัวเนียแถวๆร่างกายของเจ้า"   นางว่าพรางสูดลมหายใจเข้าไปอีกฟืดใหญ่ๆ


"แล้วมันเพราะเหตุใดกันเล่า?? ข้าไม่เห็นจะเข้าใจเลย"  เค้าเอ่ยถามออกไปด้วยความสงสัย ร่างกายของเค้ามีอะไรเปลี่ยนไปอย่างงั้นหรอ เพราะเท่าที่เค้าสังเกตดูร่างกายของตัวเองแล้วมันก็ไม่เห็นจะมีอะไรผิดปกติ เจินหรงนางยิ้มให้เค้าก่อนที่จะตอบว่า


"กลิ่นหอม...ร่างกายของเจ้ามีกลิ่นหอมหวานชื่นใจเป็นอย่างมากเลยล่ะ..มันหอมหวานชวนให้หลงใหลจนข้าเองก็อธิบายไม่ค่อยจะถูกสักเท่าไหร่รู้แค่เพียงว่า....เจ้าน่าหลงใหลยิ่งกว่าหญิงงามผู้อื่นเป็นที่สุด"





    มาแล้วๆยังมีใครรออ่านอยู่บ้างมั้ยเอ่ย.....ถึงไม่มีใครรออ่านก็ไม่เป็นไรเพราะไรท์สะดวกแบบนี้555 จะว่าไปตอนนี้กว่าไรท์จะแต่งจบนี่คือแบบมีมารพจนสุดๆซึ่งมารนั่นก็ไม่ใช่ใครที่ไหน...หึหึ...แฟนไรท์เอง...คือแบบไรท์ก็พิมพ์ไปเหอะไอ้แฟนไรท์มันก็คอยพูดขัดตลอดโดยเฉพราะฉากกอดของบรรดาสาวๆ แฟนไรท์มันก็บอกว่า...ที่รักนี่ผู้หญิงพวกนี้มันจะไม่นัวเนียกันมากไปหน่อยหรอ?? ไรท์อยากจะตะโกนออกไปจริงๆว่า...อย่ามายุ่งกับงานของกูว์!!!! แต่ไรท์ก็พูดไม่ได้กลัวโดนงอนเดี๋ยวจะง้อยาก555  บ่นมาเยอะเอาเป็นว่าอย่าลืมเม้นให้ไรท์ด้วยก็แล้วกันนะคะ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 77 ครั้ง

434 ความคิดเห็น

  1. #239 KallayaBuate (@KallayaBuate) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 19:29
    พี่อี้หื่นแบบอัพเลเวล
    #239
    0
  2. #238 beebb_bb (@beebb_bb) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 17:56
    รอๆๆๆ ลุ้นๆๆๆ
    พี่อี้~~~~~
    สวมบทเป็นโคนันแพรบบบบบ
    #238
    0
  3. #237 PGSWM2Ch (@PGSWM2Ch) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 16:24
    สนุกมากๆๆ
    #237
    0
  4. #236 แฟนบอยตัวน้อย (@Skypoppy) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 16:16

    อ้าวเห้ย!!! ไม่ใช่นังองค์หญิงแล้วมันเป็นใคร
    #236
    0
  5. #235 Jiberita (@Jiberita) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 15:39
    คนร้ายตัวจริงคือใครนะ
    #235
    0
  6. #234 MBtong (@MBtong) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 15:13

    ชอบเรื่องนี้มากคะ
    #234
    0
  7. #233 MBtong (@MBtong) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 15:13
    สนุกมากเวอร์

    รอค้าาา
    #233
    0
  8. #232 SWEET-LOVER (@SWEET-LOVER) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 14:12

    รอจร้าาาา
    #232
    0