ตอนที่ 23 : บทที่ 23

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 958
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 78 ครั้ง
    30 มี.ค. 62




บทที่ 23






"ศิษย์พร้อมแล้วเจ้าคะ....เพื่อพี่อี้ของศิษย์ๆจะขอไฟท์กับท่านเทพเจ้าน้ำเต้าดูสักครั้ง!!! ให้มันรู้กันไปเลยว่ารักแท้ของศิษย์กับความเอาแต่ใจของท่านเทพใครจะเหนือกว่ากัน"   พอพูดจบก็คล้ายกับว่าจะสติของนางดับวูบไป พอนางลืมตาอีกทีก็พบว่านางกำลังนอนอยู่ข้างๆร่างที่ไร้วิญญาณร่างหนึ่งอยู่ ซึ่งนั่นก็ไม่ใช่ร่างใครที่ไหนแต่เป็นร่างกายของนางเอง  พอต้องมาเห็นร่างของตัวเองที่กลายเป็นร่างไร้วิญญาณเช่นนี้แล้วนางก็อดที่จะเป็นห่วงยองแจที่จะต้องเป็นผู้มาพบร่างของนาง ที่กลายเป็นศพมีเลือดไหลออกมาจากทั้งหู ตา จมูก ปาก แล้วไหนจะรอยกรีดลึกจนแทบเห็นกระดูกบนฝ่ามือนั่นอีก

"จะทำเช่นไรดีเจ้าคะท่านอาจารย์....หากมีคนมาเห็นร่างนี้ของศิษย์ในสภาพเช่นนี้มันจะต้องเป็นเรื่องที่ใหญ่มากแน่ๆเจ้าคะ"   การที่จู่ๆเพื่อนรักก็กลายศพที่นอนตายจมกองเลือดอยู่กลางบ้านเช่นนี้นางฟันธงได้เลยว่ายองแจ จะต้องช็อคหนักจนเป็นลมหมดสติไปแน่ๆ แต่ที่น่าเป็นห่วงยิ่งกว่านั้นนั่นก็คือสภาพจิตใจของเพื่อนรักร่างอวบของเค้าต่างหาก.....ลำพังแค่หมาตายยองแจก็จิตตกอยู่เป็นเดือนๆแล้วนี่เพื่อนรักที่คบหากันมาตั้งแต่อนุบาลหนึ่งถูกฆ่าทิ้งให้ตายอยู่กลางบ้านเพียงลำพังเช่นนี้ยองแจจะไม่ร้องไห้หนักจนกลายเป็นบ้าไปเลยหรือยังไง และดูเหมือนว่าท่านเทพเซียนพิษเองก็พอจะเข้าใจสิ่งที่ศิษย์รักของของตนกำลังกังวลใจอยู่

"งั้นเอาเช่นนี้เจ้าก็เขียนสารอะไรสักอย่างเอาไว้ให้นางเสียสิ....นางจะได้ไม่เสียใจจนกลายเป็นคนวิปลาสไปเช่นที่เจ้ากำลังกังวลใจอยู่"    ท่านเซียนกล่าว

"จริงด้วยสินะเจ้าคะ...อย่างน้อยสหายของศิษย์ก็จะได้มั่นใจว่า อย่างน้อยๆการตายในครั้งนี้ก็จะทำให้ศิษย์พบเจอกับสิ่งที่มีความสุขมากที่สุด"     เมื่อตัดสินใจได้ดังนั้นแบมแบมจึงเริ่มจัดฉากให้เหมือนกับว่าการตายในครั้งนี้เป็นเพียงแค่การฆ่าตัวตายเท่านั้น คราบเลือดที่ไหลออกเปรอะเปื้อนตามใบหน้าถูกนางเช็ดออกจนหมด เหลือทิ้งไว้แค่เพียงกองเลือดที่ไหลออกมาจากรอยกรีดบนฝ่ามือและรอยกรีดใหม่บนข้อมือที่แบมแบมเพิ่งจะลงมือกรีดมันด้วยตัวเองเพื่อให้การฆ่าตัวตายในครั้งนี้สมจริงยิ่งขึ้น

"เอานี่ไปเขียนสารให้เจ้าตะขาบของภพนี้เสียสิข้าให้"    มือน้อยๆของเจินหรงส่งกระดาษที่หาได้จากบนโต๊ะหน้าทีวีส่งมาให้กับแบมแบมได้ใช้มัน   มือเรียวสวยรับเอากระดาษมาถือเอาไว้แต่ก็ไม่ได้จะใช้แต่อย่างใด เพราะยุคสมัยนี้การเขียนโน๊ตทิ้งไว้บนกระดาษมันเฉยมากจริงๆ

"ข้าขอบใจเจ้ามากนะเจินหรง แต่ไม่เป็นไรเพราะข้ามีนี่"  ร่างบางเดินไปหยิบมือถือเครื่องสวยของเค้าแล้วชูมันขึ้นมาให้เจินหรงได้เห็น ก่อนที่จะกดพิมพ์ข้อความลงไปหลังจากนั้นก็ตั้งเวลาให้มันส่งในอีกหนึ่งชั่วโมงให้หลังมีใจความว่า...
          ถึงยองแจ....ถ้าหากว่าแจได้รับข้อความนี้แล้วแสดงแบมก็คงจะไม่ได้อยู่บนโลกใบนี้แล้ว...แต่แจไม่ต้องเสียใจไปนะที่แบมเลือกทางนี้ก็เพราะมันเป็นความต้องการของแบมเอง....และการที่แบมตัดสินใจทำอะไรแบบนี้ลงไปนั่นก็เพราะว่าแบมต้องการกลับไปหาคนที่แบมรัก แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าแบมจะไม่ได้รักและจะไม่ได้เป็นห่วงแจหรอกนะ...เพียงแต่ว่าเค้าคนนั้นมีเพียงแค่แบมคนเดียวแต่สำหรับแจ.....แจยังมีคนที่คอยรักคอยเป็นห่วงแจอยู่เยอะมากเพราะฉะนั้นแบมขอร้องอะไรแจสักอย่างนะถือว่าทำเพื่อแบมเป็นครั้งสุดท้าย.....แบมขอร้อง...แจอย่าร้องไห้เพราะการตายของแบมเลยนะ...แบมขอให้แจใช้ชีวิตให้มีความสุข..ในแบบที่แจเป็นเข้าใจมั้ย...และแบมเองก็จะมีความสุขในทางที่แบมเลือกเช่นกัน แบมขอบคุณช่วงเวลาที่ผ่านมา ที่แจคอยอยู่เคียงข้างแบมในวันที่แบมไม่มีใครขอบคุณจริงๆ....สุดท้ายนี้..แจจะเป็นเพื่อนรักของแบมตลอดไปลาก่อนนะเพื่อนรักที่แสนดีเพียงคนเดียวของแบม

"ไยเจ้าร้องไห้....เจ้าเสียใจที่เลือกองค์ชายสามหรือ??"    เจินหรงเดินมานั่งลงข้างๆนางก่อนจะถามด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นว่ากันต์นี่กำลังร้องไห้อยู่

"เปล่าข้าไม่ได้เสียใจที่เลือกพี่อี้....เพียงแต่ข้ารู้สึกใจหายนิดหน่อยที่จะต้องจากสหายที่ข้ารักมากไปแบบไม่มีวันกลับน่ะ....เอาล่ะพวกเราไปกันได้รึยังข้าอยากเจอพี่อี้แล.....กรี๊ด!!!!!"    สมดังใจหวัง....ทันทีที่นางพูดออกมาร่างของคนทั้งสามพร้อมกับพังพอนอีกหนึ่งตัวก็ถูกม่านหมอกสีดำโรยตัวลงมาปรกคุมและถูกดูดด้วยแรงลมมหาสารหายลับออกไปจากภายในตัวบ้านของแบมแบมทันที   
       

"เอาล่ะข้าพาพวกเจ้ากลับมาถึงแล้ว...ต่อไปก็ต้องเรียกนังเฒ่าน้ำเต้าออกมาขอยกเลิกข้อแลกเปลี่ยน เจ้าเห็นด้วยกับสิ่งที่อาจารย์คิดหรือไม่ศิษย์รัก??"   ท่านเซียนกล่าว  ขอบคุณพระเจ้าที่อย่างน้อยๆท่านอาจารย์ก็พาพวกเรากลับมาถึงที่หมายอย่างปลอดภัย 

"ดะ.....ดียิ่ง....ศิษย์เห็นด้วยกับความคิดของท่านอาจารย์เจ้าคะ....แต่ตอนนี้พวกเราอยู่ที่ไหนกันเจ้าคะท่านอาจารย์??"      นางหันมองไปรอบๆที่นี่ไม่ใช่ทั้งวังต้วนอี้และก็ไม่ใช่ทั้งจวนสกุลหลี่....แล้วที่นี่มันที่ไหนกัน??


"ที่นี่ไม่ใช่วังต้วนอี้หรอกรึ!?"    ถามแบบนี้คงจะมีเพียงแค่คำตอบเดียวเท่านั้นสินะ.....ท่านอาจารย์พาหลง!!!!  แล้วแบบนี้เมื่อไหร่เค้าจะได้เจอกับพี่อี้สักที!!!!


"จริงสิ!!! ข้ามีเสี่ยวเปาอยู่นี่หน่า....เสี่ยวเปาเรากลับไปหาพี่อี้กันเถอะ"     เมื่อนางพูดจบเสี่ยวเปาก็ค่อยๆกลายร่างจากพังพอนตัวน้อยกลับไปเป็นร่างสัตว์ภูติตัวมหึมาปีกทั้งสองข้างสยายออกอย่างสง่างาม แต่ที่แปลกสุดก็เห็นจะเป็นท่าทางของมันที่ดูเหมือนว่าจะไม่กระปรี้กระเปร่าเอาเสียเลย


"เจ้าก็คงจะรู้สึกเหมือนข้าใช่หรือไม่เสี่ยวเปา"   เจินหรงว่าพรางยกแขนเสื้อของนางขึ้นมาปิดใบหน้าและจมูกเอาไว้ ท่าทางของเจินหรงและเสี่ยวเปามันช่างสวนทางกันกับท่าทางของท่านเทพเซียนพิษเสียจริงเพราะฝั่งนั้นรู้สึกว่าจะสดชื้นยิ่งกว่าตอนที่เพิ่งจะมาถึงเป็นไหนๆ


"พวกเจ้ารู้สึกอันใดกันหรือ??"  นางถามออกไปด้วยความสงสัยเพราะที่นี่อากาศก็ออกจะดี แถมอากาศที่นี่มันยังช่วยเพิ่มพลังปราณให้นางได้อีกเป็นอย่างมาก เพราะนางสัมผัสได้ถึงพลังปราณแปลกๆที่มันไหลเวียนไปทั่วทั้งร่างของนางตั้งแต่มาถึงที่นี่แล้วด้วยซ้ำ


"พวกข้ารู้สึกเหมือนเลือดลมมันไหลเวียนไม่ค่อยสะดวกอากาศที่นี่มีแต่พิษ"    นางตอบด้วยใบหน้าซีดเผือด


"เช่นนั้นก็รีบออกไปกันเถอะ.....เสี่ยวเปาพาข้าไปหาพี่อี้ที"   นางยื่นหน้าเข้าไปกระซิบใกล้ๆใบหูของเจ้าพังพอนน้อย มันหันหน้ามามองคล้ายๆกับจะบอกว่ามันเข้าใจแล้ว

         เสี่ยวเปาพาพวกนางบินทะยานขึ้นไปบนท้อง ด้วยความเร็วชนิดที่ว่ามองตามไม่ทันกันเลยทีเดียว สายลมเย็นๆพัดผ่านใบหน้าและผิวกายของนางชวนให้รู้สึกหนาวจับใจได้ไม่น้อย และด้วยการบินระดับซิ่งท้านรกของเสี่ยวเปาแล้วนั้นก็ทำให้พวกนางมาถึงชายป่าแถบทางเข้าประตูเมืองฉางอานแล้ว เสี่ยวเปามันค่อยๆบินต่ำลงมาเรื่อยๆก่อนที่มันจะปล่อยให้พวกนางลงจากหลังและกลายเป็นเพียงพังพอนตัวน้อยเช่นเดิม......


"พี่อี้อยู่แถวนี้งั้นหรือเสี่ยวเปา??"   นางเอ่ยถามด้วยความสงสัย มันไม่ตอบแต่กลับเดินนำหน้าพวกนางเข้าไปภายในป่าลึกขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งเดินเข้าไปลึกมากเท่าไหร่ ป่ารอบข้างก็ยิ่งดูน่ากลัวมากขึ้นไปเป็นเท่าตัวเช่นกัน


"เจินหรง...ข้าว่ามันเริ่มแปลกๆแล้วสิ...พี่อี้อยู่ที่หอเทพในวังต้วนอี้มิใช่หรือ??"     ภาพที่ฉายขึ้นมาในหัวของนางก่อนหน้านี้นางมั่นใจได้เลยว่ายังไงที่นั่นก็คือวังต้วนอี้ แต่ตอนนี้เสี่ยวเปากำลังพาเค้าไปที่ไหนกันแน่


"คราแรกข้าเองก็คิดเช่นนั้น เพียงแต่ว่าตอนนี้ข้าเองก็เริ่มสัมผัสได้ถึงพลังปราณของเจ้าตะขาบแล้วเช่นกันถึงแม้มันจะบางเบาจนแทบที่จะสัมผัสไม่ได้ก็เถอะ"   เจินหรงกล่าวก่อนที่จะเดินมากุมมือนางแล้วฉุดให้เดินตามเจ้าพังพอนน้อยไป ไม่นานมันก็พาพวกนางมาหยุดอยู่หน้าปากถ้ำที่ถูกปิดกั้นด้วยม่านพลังอาคม  มือเรียวสวยของกันต์นี่เอื่อมไปแตะเบาๆแต่กลับถูกม่านอาคมนั้นสะท้อนกลับอย่างแรงจนล้มลงไปกองกับพื้น


"นี่มันอะไรกันเนี่ย??"   เจินหรงเอ่ยขึ้นอย่างหัวเสีย


"หึ!!!! ท่านคิดจะใช้ไม้นี้กับข้าจริงๆงั้นหรอท่านเทพเจ้าน้ำเต้า..."    นางกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นเยือก ตอนนี้นางเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมท่านเทพเจ้าน้ำเต้าจึงได้แอบพาองค์ชายสามออกมาอยู่ในนี้ นั่นก็เพื่อป้องกันเรื่องที่ไม่คาดคิดเช่นการที่เค้าได้ความทรงจำกลับมาก่อนกำหนดและก็หาทางกลับมาในภพนี้ได้ ก่อนเวลาที่ท่านเทพเจ้าน้ำเต้าตกลงเอาไว้องค์ฮ่องเต้ และม่านอาคมนี้ถ้าเดาไม่ผิดก็คงเอาไว้ขัดขวงพวกเค้าไม่ให้เข้าไปพบพี่อี้ได้ง่ายๆสินะ แค่นี้ก็มากพอที่จะทำให้นางเข้าใจได้แล้วว่า.....เทพตนนี้ไว้ใจไม่ได้ตั้งแต่แรก....


"ในเมื่อท่านที่เป็นถึงเทพเจ้าคิดจะใช้แผนสกปรกเช่นนี้กับข้า....เช่นก็อย่าหาว่าข้าคิดทำลายเทพก็แล้วกัน!!!"    แววตาของนางในตอนนี้แดงก่ำเต็มไปด้วยความโกรธแค้นไร้ซึ่งความเมตาอีกต่อไป....ร่างบางของกันต์นี่ผุดลุกขึ้นมานั่งจ้องมองไปที่ปากทางเข้าถ้ำด้วยสายตาแข็งกร้าว สายฝนประหลาดที่อยู่ๆก็ตกกระแทกลงมาอย่างรุนแรง สายลมที่พัดกระหน่ำจนต้นไม้โยกไหวจนดูเหมือนจะหักโค่นลงมาได้ไม่นาทีใดก็นาทีหนึ่ง

        กันต์นี่ลงมือขีดเขียนวาดวงแหวนเวทย์ของตนขึ้นมาบ้าง ไม่นานวงแหวนเวทย์น่าตาประหลาดก็เสร็จสมบูรณ์ นางหลับตาลงเพื่อทำสมาธิ มือเรียวสวยทั้งสองข้างวางทาบเหนือวงแหวนเวทย์


"ด้วยพลังแห่งความมืดมิดในกายข้า ท่านผู้มีพลังเหนือสิ่งอื่นใด และยิ่งใหญ่อยู่ในภพทมิฬ จงมอบพลังส่วนหนึ่งของท่านเพื่อหลอมรวมกับพลังเวทย์แห่งข้า ก่อกำเนิดมารทาสผู้ยิ่งยง ณ เบื้องหน้าข้าด้วยเทอญ"    ทันใดนั้นพื้นดินโดยรอบก็สั่นไหวก่อนที่จะเริ่มแยกตัวออก ความร้อนระอุค่อยๆแผ่ตัวออกไปโดยรอบ ม่านหมอกสีดำเริ่มลอยขึ้นอย่างอ้อยอิ่งก่อนจะเกาะกลุ่มรวมตัวกันหลอมรวมขึ้นเป็นรูปร่าง....มันกลายเป็นสุนัขสามหัวที่มีคมเขี้ยวยาวโง้งงอกออกมาจากปากอย่างน่าเกียจน่ากลัว ร่างกายของมันใหญ่โตมีสีดำทมิฬ คอของพวกมันก็มีอสรพิษรอบๆอีกหลายตัว....ดวงตาของมันเองก็เรืองแสงเป็นสีส้มฉานราวกับไฟนรก....นามของมันนั้นไม่ว่าใครในยุคสมัยของต่างก็รู้จักมันในนามของ เซอร์เบอรัสหมาเฝ้าประตูนรก


"เจ้าจงไปจัดการผู้ที่คอยขัดขวงและเป็นศัตรูของข้าให้มันพินาศไปจนหมดสิ้นเดี๋ยวนี้!!!"



 


   ขอโทษนะคะที่วันนี้ลงซะดึกเลย...นั่นเพราะวันนี้ที่บ้านของไรท์จะต้องจัดเตรียมข้าวของที่จะไหว้บรรพบุรุษในวันพรุ่งนี้ เฮ้อ!!! เกิดเป็นอาหมวยก็ลำบากแบบนี้แหละมีงานให้ต้องไหว้เยอะมากกกก  เพราะฉะนั้นวันพรุ่งนี้ไรท์อาจจะไม่ได้อัพนิยายให้อ่านกันนะคะ...ส่วนในเรื่องของนิยายทีแรกไรท์กะจะให้น้องเจอกับพี่อี้เลยแต่เดี๋ยวมันจะง่ายไปไรท์เลยพับแผนนั้นเอาไว้ก่อนยังไงก็ช่วยกันเม้นด้วยนะคะ^^


และนี่คืออิมเมด เซอร์เบอรัสที่น้องเรียกมา







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 78 ครั้ง

449 ความคิดเห็น

  1. #203 OMG124 (@OMG124) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 22:31

    สนุกมากเรย😀เราชอบแนวนี้อยู่แล้วด้วยอะ
    #203
    0
  2. #200 Khunmoo (@Khunmoo) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 10:14
    ค่ตสนุกกไรท์แต่งได้อารมณ์มากกก
    #200
    0
  3. #199 kuchaporn (@kuchaporn) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 07:33

    สนุกมากค่ะไรท์
    #199
    0
  4. #198 beebb_bb (@beebb_bb) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 01:25
    รอๆๆๆๆๆ
    เข้าใจค่าาา
    เคยผ่านจุดนี้มาก่อนค่าาาาา
    #198
    0
  5. #197 KallayaBuate (@KallayaBuate) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 00:59
    โอ้ววว

    แฮร์รี่มากค่ะ555
    #197
    0
  6. #196 Markban2526 (@Markban2526) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 00:35

    ต่อนะค่ะ
    #196
    0
  7. #195 SWEET-LOVER (@SWEET-LOVER) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 00:03
    รอจ้าาาาา
    #195
    0
  8. #194 แฟนบอยตัวน้อย (@Skypoppy) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 23:55

    บอกแล้วว่าอย่าทำให้น้องโกรธ....ดึกแค่ไหนผมก็พร้อมตื่นขึ้นมาอ่านคับไรท์
    #194
    0
  9. #193 MN kiriya (@Minasaji) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 23:48
    ชอบมากกก
    #193
    0
  10. #192 Ammttha (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 23:37

    เราเพิ่งเข้ามาอ่าน​ เราอยากบอกกับไรท์ว่าไรท์แต่งเรื่องได้สนุกมากกกและขอเป็นกำลังใจในการเขียนปลวานนะคะ

    #192
    0
  11. #191 IngIng5685 (@IngIng5685) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 23:26

    ดึกแค่ไหนเราก็รออ่านน่าาาาาา
    #191
    0