ตอนที่ 18 : บทที่ 18

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1054
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 82 ครั้ง
    25 มี.ค. 62


บทที่ 18





"เจ้าอย่าเพิ่งตอบตกลงไปเลย....ฟังเงื่อนไขของข้าก่อนเถิด.."

"พะยะค่ะ"    องค์ชายสามขานรับเสียงแผ่ว

"เงื่อนไขของข้าไม่มีอันใดมากหรอก....หากต้องการให้นางฟื้นเจ้าจะต้องสละพลังปราณชีวิตของเจ้าครึ่งหนึ่งให้กับนาง ดวงตาของเจ้าจะมองไม่เห็นโลก หูของเจ้าจะไม่ได้ยินเสียงใด ลิ้นของเจ้าจะไม่รู้รส ประสาทสัมผัสเส้นเอ็นทั่วร่างจะเป็นอัมพาตเพราะทุกอย่างของเจ้าจะถูกส่งคืนให้นางผู้เป็นที่รัก ชีวิตต่อชีวิต....ข้าให้เวลาเจ้าสามวัน องค์ชายสามเจ้าจงกลับไปคิดทบทวนดู"

"เปิ่นหวางยินยอมแลกทั้งหมดเพื่อนางพะยะค่ะ"  องค์ชายสามตัดสินใจตอบอย่างไม่ลังเลใจ 

"อ้อ.....เงื่อนไขของข้ายังไม่หมดเท่านี้นะองค์ชายสาม...เพราะนางจะมีชีวิตอยู่ที่โลกอื่นและเมื่อนางฟื้นขึ้นมานางจะไม่สามารถจดจำความรักระหว่างเจ้าได้ เจ้ายังจะตกลงอีกรึเปล่า??"

"เปิ่นหวางตกลงพะยะค่ะ....ขอแค่หนี่เอ๋อร์ยังมีชีวิตอยู่เท่านี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับชีวิตที่เหลือของเปิ่นหวาง"   องค์ชายสามกล่าวด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยวพรางมองไปที่ร่างของกันต์นี่ที่ค่อยๆลอยขึ้นจากแท่น แสงที่ทองระยิบระยับจับไปจนทั่วทั้งร่างของกันต์นี่เอาไว้ก่อนที่ร่างกายของนางจะค่อยๆเลือนหายไป

"ดีมากองค์ชายสาม....เจ้าช่างเป็นบุรุษที่มีรักอันยิ่งใหญ่จริงๆ เอาเถอะข้าจะยืดเวลาในการมองเห็นโลกให้เจ้าอีกสามวัน เจ้าจงกลับไปร่ำลาคนที่รักเจ้าซะ...อ้อ....มีคนเคยคิดโกงข้าพอตกลงกับข้าเสร็จแล้วคนผู้นั้นก็ไปชิงฆ่าตัวตายเพราะเค้าไม่กล้าเผชิญกับการมีชีวิตที่แสนจะทุกข์ทรมานนี้ได้.....ข้าขอเตือนเจ้าไว้เลยนะว่า....ชีวิตเจ้าคือชีวิตนางถ้าเจ้าตายนางก็ตาย!!! จงจำเอาไว้อีกสามวันข้าจะมาพบเจ้า"    กล่าวจบท่านเทพเจ้าน้ำเต้าก็หายวับไปทันที

"เป็นอย่างไรบ้าง?? สำเร็จใช่รึไม่องค์ชายสาม??"  หรงจ่ายที่ยืนรออยู่เอ่ยถามด้วยความตื่นเต้น

"อืม...เพียงแต่ท่านเทพน้ำเต้าบอกว่าหนี่เอ๋อร์นางจะมีชีวิตอยู่ที่โลกอื่น...ซึ่งเปิ่นหวางเองก็ไม่เข้าใจว่ามันหมายความว่าอย่างไรแต่ท่านเทพน้ำเต้าบอกเปิ่นหวางว่านางจะยังปลอดภัยและจะยังมีชีวิตอยู่ต่อเพียงเท่านี้เปิ่นหวางก็สุขใจมากแล้ว"    องค์ชายสามกล่าวด้วยย้ำเสียงเศร้าสร้อย ก่อนที่น้ำตาของพระองค์จะค่อยๆไหลลงมาช้าๆองค์ชายสามนึกโทษในดวงชะตาของตนเองที่ถึงแม้จะมีรักแต่อีกฝ่ายกลับต้องหลงลืมไป.......แต่บางทีพระองค์ก็คิดว่านี่มันอาจจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้วก็ได้ เพราะอย่างน้อยๆนางก็จะได้ไม่ต้องมาเห็นพระองค์ในสภาพน่าเวทนาเช่นนั้น

"ข้าว่าเรื่องมันคงจะมีอะไรมากกว่านี้แน่ๆ องค์ชายสามท่านเดินตรงออกไปก่อนเถอะนะแล้วก็ห้ามบอกเรื่องนี้กับผู้อื่นล่ะ ข้ามีเรื่องต้องคุยกับยายเฒ่านั้นสักหน่อย"   องค์ชายสามพยักหน้ารับก่อนที่หรงจ่ายจะเดินหันหลังกลับเข้าไปหายายเฒ่า




     
           นี่ก็สี่วันแล้วที่แบมแบมยังนอนหลับอยู่ในโรงพยาบาล แม้ว่าแพทย์จะตรวจร่างกายของแบมแบมอย่างละเอียดแล้วก็ตาม แต่แพทย์กลับไม่พบความผิดปกติใดๆทั้งสิ้น แพทย์เลยสรุปว่าแบมแบมแค่นอนหลับไปเท่านั้นเอง แพทย์บอกว่าไม่เกินสามวันแบมแบมก็จะฟื้น แต่นี่มันวันที่สี่เข้าไปแล้วแบมแบมก็ยังไม่ยอมฟื้นแพทย์จึงให้รอดูอาการไปก่อน

"ตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยนะแบม.....อย่ามาล้อเล่นกับแจแบบนี้นะแจไม่ชอบ"    ยองแจว่าพรางดึงแก้มอูมๆของแบมแบมเล่นเพื่อหวังว่าเพื่อนรักตัวเล็กของตนจะลุกขึ้นมาโวยวายใส่เหมือนทุกครั้ง

"ใจแจจะขาดอยู่แล้วนะแบม...แบมจะมาทรมานแจแบบนี้ไม่ได้นะ!!! ทำให้เพื่อนรักร้องไห้แบบนี้น่ะมันบาป ฮึก!!! แบมไม่รู้หรอ??"  ยองร้องไห้ออกมาไม่รู้ว่านี่มันเป็นรอบที่เท่าไหร่ไปแล้วและดูเหมือนว่าความรักและความคิดถึงของยองแจจะส่งผ่านไปถึงแบมแบมได้เพราะที่ปลายหางตาของคนตัวเล็กมีหยาดน้ำตาค่อยๆไหลลงมาช้าๆ

"แบม!!!.....แบมรู้สึกตัวแล้วใช่มั้ย ฮึก!!??"   ยองแจร้องเรียกเพื่อนรักเสียงสั่นเครือ เปลือกตาบางค่อยๆขยับยุกยิกก่อนที่จะกะพริบถี่ๆปรับระดับภาพในการมองเห็น และสิ่งแรกที่แบมแบมเห็นนั่นก็คือร่างอวบของยองแจที่ร้องไห้โฮกอดเค้าเอาไว้แน่น 
     หลังจากนั้นไม่กี่วันแพทย์ก็อนุญาตให้แบมแบมกลับมาพักผ่อนที่บ้านได้ และก็แน่นอนว่ายองแจเองก็ตามติดแบมแบมยิ่งกว่าเงาตามตัวเสียอีก ยองแจเล่าให้ฟังว่ามีคนไปพบแบมแบมนอนสลบอยู่ที่หน้าสุสารของครอบครัว ผู้ชายพลเมืองดีคนนั้นจึงรีบโทรตามรถฉุกเฉินให้มารับตัวเค้ามาเข้ารับการรักษา 

"แบมหลับไปแค่สี่วันจริงๆหรอแจ??"   แบมแบมเอ่ยถามด้วยสีหน้าครุ่นคิด

"ก็จริงน่ะสิ!!!! แจงี้เป็นห่วงแบมแทบแย่"  ยองแจว่าพรางหยิบขนมใส่ปาก

"แต่ทำไมแบมถึงรู้สึกว่ามันน่าจะนานกว่านั้นล่ะ.....แบมรู้สึกเหมือนว่าแบมลืม...ลืมอะไรบางอย่างที่สำคัญมากๆไป"   แบมแบมว่าพรางเอามือทาบที่หน้าอกของตัวเองไปพราง

"ไม่มีอะไรหรอกน่ะ....แบมน่ะหลับไปแค่สี่วันจริงๆนะ"

"แบมก็ไม่รู้สิ!!! แต่มันเหมือนมีอะไรบางอย่างตะโกนอยู่ในหัวของแบมว่ามันไม่ได้มีเท่านี้อ่ะ แบมรู้สึกว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ของแบม...."

"อย่าคิดมากไปเลยบ้างทีแบมอาจจะแค่ยังติดอยู่กับความฝันก็ได้"   ยองแจพูดเพื่อที่จะให้เพื่อนรักตัวเล็กของเค้าสบายใจขึ้น

"ฝันงั้นหรอ...."    ความฝันงั้นหรอ...จะว่าไปตั้งแต่ที่แบมแบมฟื้นขึ้นมาเค้ามักจะฝันถึงผู้ชายจีนโบราณคนหนึ่งอยู่เสมอ ผู้ชายคนนั่นมักจะนั่งอยู่ในสถานที่ๆหนึ่งและทอดสายตามองไปข้างหน้าอย่างเลื่อนลอยไม่ว่าเมื่อไหร่แบมแบมก็มักจะฝันแบบนี้ซ้ำไม่เคยเปลี่ยน

"เอ๊ะ!!! แบม....ปิ่นปักผมของผู้หญิงที่วางอยู่บนหนังสือนิยายนี่เป็นของใครอ่ะ??"   ยองแจหยิบปิ่นดอกเหมยที่วางอยู่บนหนังสือนิยายเรื่องวาดฝัดขึ้นมาให้แบมแบมดู

"ปิ่นอะไรหรอ?? ไหนแบมขอดูหน่อยสิ"  ยองแจยื่นปิ่งปักผมส่งมาให้ถามที่แบมแบมขอ 

"ปิ่นดอกเหมยงั้นหรอ......"   คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันพลันความรู้สึกบางอย่างก็แล่นริ้วขึ้นมา แบมแบมรู้สึกเจ็บปวดหัวใจจนต้องยกมือขึ้นมากุมที่หน้าอก หยาดน้ำตาค่อยๆไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว แบมแบมพยายามกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้....นี่เค้าเป็นอะไรกันแน่....แบมแบมเฝ้าถามตัวเองอยู่ในใจตลอดเวลา



       ตั้งแต่วันที่องค์ชายสามกลับออกมาจากหอเทพพยากรณ์องค์ฮ่องเต้ก็มีความรู้สึกแปลกๆเพราะอยู่ๆโอรสของพระองค์ก็มาบอกว่าขอสละสิทธิ์ในตำแหน่งองค์รัชทายาทพร้อมกับเข้าไปพูดร่ำลากับเสด็จแม่ของตนเสียเสร็จสรรพหลังจากนั้นสามวันให้หลังพระองค์ก็ไม่เคยได้เห็นหน้าโอรสของพระองค์อีกเลย....
      องค์ฮ่องเต้รู้สึกสังหรณ์ใจว่ามันต้องมีอะไรเกิดขึ้นกับโอรสองค์ที่สามของพระองค์เป็นแน่ พระองค์จึงออกคำสั่งให้เหล่าองครักษ์ออกไปสืบหาร่องรอยขององค์ชายสามในทันที และก็ได้ความว่าองค์ชายสามได้เสด็จเข้าไปในหอเทพพยากรณ์และหลังจากนั้นก็ไม่เคยมีผู้ใดพบเห็นองค์ชายสามเดินกลับออกมาอีกเลย
       หลังจากได้ทราบข่าวองค์ฮ่องเต้ก็ได้ให้ทหารไปตามตัวหรงจ่ายให้มาเข้าเฝ้าโดยด่วนเพราะพระองค์คิดว่านางน่าจะเป็นผู้เดียวที่รู้เรื่องนี้ดีที่สุด

"พระองค์ต้องการให้หรงจ่ายช่วยสิ่งใดหรือเพคะ??"

"เจิ้นอยากให้เจ้าพาเจิ้นเข้าไปในเขตแดนศักดิ์สิทธิ์ได้หรือไม่??"      พระองค์ถามอย่างคาดหวังเพราะไม่ว่าพระองค์และท่านเซียนเคราขาวจะเข้าไปสำรวจภายในหอเทพนั่นกี่ครั้งพวกพระองค์ก็พบแค่เพียงหอเทพพยากรณ์ปกติธรรมดาเท่านั้นและหรงจ่ายก็คงจะเป็นเพียงคนเดียวเท่านั้นที่จะสามารถพาพวกพระองค์เข้าไปพบกับองค์ชายสามที่อยู่อีกฝากหนึ่งได้

"หม่อมฉันสามารถพาพวกพระองค์เข้าไปได้หากแต่พระองค์ก็คงจะไม่อาจช่วยอะไรองค์ชายสามได้อีกแล้ว"      แม้จะรู้ว่าไม่อาจจะช่วยอะไรโอรสของพระองค์ได้แล้วก็จริงแต่ด้วยหน้าที่ของคนเป็นพ่อ องค์ฮ่องเต้จึงตัดสินใจก้าวเข้าไปในแดนศักดิ์สิทธิ์ และพระองค์ก็ได้เจอกับยายเฒ่าที่ปรากฏตัวออกมารอรับพระองค์กับหรงจ่ายอยู่

"เจ้าต้องหารสิ่งใดรึ??"    ยายเฒ่าถามกับองค์ฮ่องเต้

"เจิ้นอยากจะพบหน้าลูกอี้ของเจิ้น"   พระองค์ตอบเสียงอ่อน ยายเฒ่าแย้มยิ้มก่อนจะชี้มือไปทางที่องค์ชายสามนั่งอยู่และสิ่งที่พระองค์ได้พบนั่นก็คือ ถาพขององค์ชายสามที่นั่งอยู่บนเก้าอี้รถเข็น ดวงตาคมมองนิ่งตรงไปข้างหน้าอย่างไร้ซึ่งจุดหมาย ร่างขององค์ชายสามไม่ขยับเขยื้อนเคลื่อนไหว ไม่รับรู้แม้กระทั้งตอนนี้ที่พระองค์เอื้อมมือเข้าไปสัมผัสกายเลยด้วยซ้ำ

"เจ้าทำอันใดลูกอี้ของเจิ้นกันแน่??"    ใบหน้าขององค์ฮ่องเต้ซีดเผือด

"ไม่ใช่ข้าหรอกนะ...หากแต่เป็นท่านเทพเจ้าน้ำเต้าต่างหากเล่า"    ยายเฒ่าตอบเสียงเรียบ

"ไยท่านเทพเจ้าน้ำเต้าจะต้องกลั่นแกล้งลูกอี้ของข้าถึงเพียงนี้!!! ท่านเป็นเทพแล้วใยต้องกลั่นแกล้งให้คนๆหนึ่งต้องพบเจอกับความทุกข์ทรมานได้ถึงเพียงนี้!!! ลูกอี้ของข้าต้องการเพียงเพื่อให้หญิงที่ตนรักฝื้นคืนจากความตายแล้วไยท่านเทพต้องให้ลูกอี้ของเจิ้นจ่ายค่าตอบแทนหนักหนาถึงเพียงนี้!!!"    องค์ฮ่องเต้กล่าวอย่างสะกดกลั้นอารมณ์

"เจ้าจะกล่าวเช่นนั้นก็ไม่ถูกซะทีเดียวนะ.....เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดล้วนแล้วแต่เป็นข้อแลกเปลี่ยนที่องค์ชายสามเป็นผู้ยินยอมรับมันเอาไว้เองทั้งหมดเองท่านเทพเจ้าน้ำเต้าหาได้บังคับให้องค์ชายสามทำแต่อย่างใด"     ยายเฒ่ากล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"เจ้าเรียกท่านเทพเจ้าน้ำเต้ามาพบเจิ้นได้หรือไม่??"   ยายเฒ่ามองหน้าพระองค์นิ่งๆแต่นางก็ยินดีทำตามความต้องการของพระองค์แต่โดยดี  ยายเฒ่าพาองค์ฮ่องเต้กับหรงจ่ายเข้าไปที่ห้องอัญเชิญเทพเจ้าน้ำเต้า ยายเฒ่าสั่งให้องค์ฮ่องเต้และหรงจ่ายคุกเข่าและสวดภาวนารอ คราวนี้เพียงไม่นานท่านเทพเจ้าน้ำเต้าก็เสด็จลงมาประทับร่างของยายเฒ่า

"คราวนี้เป็นเจ้าเองรึองค์ฮ่องเต้ต้วนอี้....เจ้าต้องการสิ่งใดจากข้าหรือ??"   ท่านเทพเจ้าน้ำเต้าถามด้วยใบหน้าแย้มยิ้ม

"เจิ้นต้องการให้ท่านเทพเจ้าทำให้ลูกอี้ของเจิ้นกลับคืนสู่สภาพสมบูรณ์ดังเดิมเช่นกาลก่อนเดี๋ยวนี้!!!"     องค์ฮ่องเต้ลืมตัวเผลอออกคำสั่งต่อท่านเทพเจ้าน้ำเต้า

"เจ้าบังอาจนัก!!! ไยข้าต้องทำตามคำสั่งของเจ้าด้วยเล่า?? เจ้าจงอย่าลืมว่านี่คือข้อแลกเปลี่ยนของข้ากับองค์ชายสามบุตรชายของเจ้า"   ท่านเทพน้ำเต้าเอ่ยด้วยใบหน้าแย้มยิ้ม

"ท่านเป็นเทพแต่กลับมากลั่นแกล้งรังแกมนุษย์เช่นนี้มันดีแล้วหรือ??"   องค์ฮ่องเต้ตัดพ้อ

"งั้นเอาเช่นนี้....หนึ่งชีวิตต่อชีวิต....ถ้าเจ้าอยากจะให้ลูกชายของเจ้าเป็นปกติก็จงเปลี่ยนชีวิตกับลูกของเจ้าซะสิ"    องค์ฮ่องเต้นิ่งเงียบ ความคิดในใจสับสนวุ่นวายอย่างไรเสียพระองค์ก็ยังมีความเป็นมนุษย์ที่ยังคงมีความหวาดกลัวในความตายอยู่

"ไยเจ้าต้องคิดมากด้วยเล่าหรือเจ้ารักลูกชายของเจ้าไม่มากพอ.....เจ้ารู้หรือไม่ว่าตอนที่ลูกชายของเจ้าทำข้อแลกเปลี่ยนกับข้าในแววตาขององค์ชายสามนั้นกลับไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย.....ผิดกับเจ้าในตอนนี้ที่มีแต่ความหวาดกลัวอยู่เต็มไปหมด...แต่ถ้าหากว่าเจ้ายอมแลก ข้าสัญญาว่าเจ้าจะไม่ทุกข์ทรมาน ข้าให้สัญญา"

"ความรักของเจิ้นที่มีต่อลูกอี้แน่นอนว่าย่อมมีมากเหนือกว่าสิ่งใด.....หากแต่เจิ้นเป็นกษัตริย์....หากแผ่นดินไร้ซึ่งกษัตริย์ ราษฎรของเจิ้นก็จะต้องทุกยาก บ้านเมืองก็จะเข้าสู่ช่วงกลียุคหากเป็นเช่นนี้แล้วท่านจะมิให้เจิ้นกังวลใจได้อย่างไร"   

"หึหึ!!!! เจ้าช่างต่อรองยิ่งนัก แต่ก็เอาเถอะข้าจะถือว่านี่เป็นการตอบแทนเล็กๆน้อยๆให้กับฮ่องเต้ที่ราษฎรรักใคร่เช่นเจ้า....ข้ามีอีกทางเลือกพิเศษให้....แต่ทางเลือกที่ว่านั่นเจ้าจะมิใช่ผู้เลือกหากแต่เป็นนางต้องเป็นผู้เลือก......"

"ท่านหมายความว่าเช่นไรกันเจ้าคะ"    หรงจ่ายที่เงียบอยู่นานนางก็ถามขึ้น

"คนที่เจ้ารู้จักอย่างไรเล่านางจะต้องเป็นผู้เลือกละหว่างที่นี่กับที่ๆเป็นปัจจุบันของนาง.....นางมีเวลาเหลืออีกแค่สองวันหากนางนึกออกว่าที่ใดกันแน่คือที่อยู่ของนางที่แท้จริงและหากครบตามเวลาแล้วนางยังนึกไม่ออกนั่นก็เท่ากับว่าองค์ชายสามกับนางหมดวาสนาต่อกันและหากเป็นเช่นนั้นองค์ชายสามก็จะต้องอยู่ในสภาพเช่นนี้ต่อไปจนกว่าข้าจะพอใจ"    ท่านเทพน้ำเต้าว่าพรางส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้องค์ฮ่องเต้ เพราะถึงอย่างไรเด็กคนนั้นก็จะไม่มีทางนึกออกว่าความทรงจำทั้งหมดนั้นได้ถูกท่านเทพเจ้าน้ำเต้าทำให้เลือนหายไปหมดแล้วไม่ว่าจะพยายามนึกมากเท่าไหร่ความทรงจำเหล่านั้นก็จะไม่กลับมา


"หากเป็นเช่นนั้นข้าจะเป็นผู้ไปเตือนความทรงจำให้นางเอง"    หรงจ่ายขันอาสาเพราะถึงอย่างไรนางก็ยังอยากให้สหายรักของนางกลับมาอยู่ที่นี่เช่นเดิม


"ไม่ได้หากเจ้าไป....ข้าจะถือว่าพวกเจ้าโกงข้าและถ้าเป็นเช่นนั้นจริงข้าจะทำให้นางตายซะ!!! และข้าก็จะมอบความทรงจำที่แสนเจ็บปวดให้กับบุตรชายของเจ้า!!!"


"ท่านจะทำอันใดลูกอี้ของข้าอีกเพียงเท่านี้สภาพของลูกอี้ก็เหมือนคนที่อยู่ไม่สู้ตายอยู่แล้ว....ท่านยังจะทำอันใดอีก!!!!"    องค์ฮ่องเต้ถามเสียงเหี้ยม


"หึหึ.....อย่าเพิ่งโมโหไปเลยเพราะมันยังมีสิ่งที่เจ็บปวดมากกว่านี้อีกหากว่าพวกเจ้าคิดโกงข้าจริงๆ.....องค์ชายสามจะต้องติดอยู่กับภาพความทรงจำที่แสนทรมานกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้อีกหลายเท่า...เพราะอย่างๆน้อยๆภาพในหัวขององค์ชายสามทุกวันนี้ก็ยังคงมีนางผู้เป็นที่รักอยู่เคียงข้างเสมอ แล้วพวกเจ้าคิดว่ามันจะเป็นเช่นไรหากความทรงจำที่มีอยู่ถูกข้าเปลี่ยนไป.....จากภาพความรักที่หวานซึ้งกลายเป็นภาพความรักที่แสนเจ็บปวดและทรมานเจียนจะขาดใจ.....ข้าจะทำให้องค์ชายสามเห็นภาพที่ตัวเค้าลงมือฆ่าหญิงที่เป็นดังดวงใจของตนเองซ้ำๆล่ะพวกเจ้าคิดว่าองค์ชายสามจะเป็นเช่นไร??"     องค์ฮ่องเต้หน้าซีดเผือดเมื่อลองนึกภาพตามที่ท่านเทพเจ้าน้ำเต้าบอก แน่นอนอยู่แล้วว่าผลมันจะเป็นเช่นไรหากองค์ชายสามจะต้องทนเห็นอะไรเช่นนั้นจริง....


"เจ้านึกออกแล้วใช่หรือไม่?? ภาพของบุตรชายเจ้าที่คลุ้มคลั่งจนพลังปราณแตกซ่านโลหิตหลั่งไหลออกจากทวารทั้งเจ็ด จนในที่สุดองค์ชายสามก็จะตายตกตามหญิงที่เค้ารักยิ่งกว่าชีวิตไป....หากรู้เช่นนี้แล้วก็อย่าคิดจะโกงข้าปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามโชคชะตา..."    เมื่อกล่าวจบท่านเทพเจ้าน้ำเต้าก็เลือนหายไปในทันที ทิ้งไว้แค่เพียงคำย้ำเตือนที่แสนจะน่ากลัวนั้นเอาไว้


"หากเป็นเช่นนี้ลูกอี้ของเจิ้นคงไม่มีทางหลุดพ้นไปจากสภาพน่าเวทนานี้เป็นแน่"   หากหมดหนทางรอดแล้วจริงๆพระองค์ก็จะยอมแลกชีวิตกับบุตรชายของพระองค์ตามที่ท่านเทพน้ำเต้าเสนอ


"จะเช่นไร~หนี่เอ๋อร์นางถึงจะรู้ว่าคนที่รักนางยิ่งกว่าชีวิตกำลังตกอยู่ในสภาพที่น่าอดสูเช่นนี้"    หรงจ่ายมองไปทางองค์ชายสามที่ตอนนี้ก็ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ใบหน้าคมแย้มยิ้มแม้ว่าจะไม่มีใครรู้ว่าพระองค์กำลังมีความสุขอยู่กับสิ่งใดกันแน่ สวรรค์ช่างโหดร้ายยิ่งนักกลั่นแกล้งได้แม้กระทั้งคนที่ไร้ความผิด



"คิกคิก~หากข้าบอกว่าข้าสามารถช่วยพวกเจ้าได้ล่ะเจ้าตะขาบ....เจ้าจะยินดีรับความช่วยเหลือจากข้าหรือไม่~"









  ข้อแลกเปลี่ยนของไรท์ไม่โหดเกินไปใช่มั้ยค่ะทุกคน^^ เห็นมั้ยว่าไรท์ไม่ได้ใจร้ายขนาดที่ว่าพี่อี้จะต้องแลกด้วยชีวิตสักหน่อย คิคิ ไรท์นี่ช่างใจดีอะไรเช่นนี้ 555 ว่าเข้าไปนั่นเอาล่ะทุกคนยังไงไรท์ก็ฝากช่วยกันเม้นตอนนี้ด้วยอีกตอนหนึ่งนะคะนักอ่านที่รัก^^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 82 ครั้ง

447 ความคิดเห็น

  1. #366 Khampoohnaka (@Khampoohnaka) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 10:50
    ขอให้ำได้ทีเถอะสงสารพระเอก
    #366
    0
  2. #352 Timpika8220 (@Timpika8220) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 15:11
    โหดร้ายมากอะไรท์
    #352
    0
  3. #343 cadUTa (@caduta) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 19:24
    ใครจะช่วยได้อะ
    #343
    0
  4. #139 0996561265 (@0996561265) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 09:24
    แงงงง ใจร้ายกว่าที่คิดนะไรท์ แบมจำได้เร็วๆนะ
    #139
    0
  5. #138 Khunmoo (@Khunmoo) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 09:20
    ไรท์ใจร้ายมากก โหดร้ายที่สุดด
    #138
    0
  6. #137 KallayaBuate (@KallayaBuate) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 22:36
    ความรักชนะทุกอย่างค่ะน้องแบม
    #137
    0
  7. #136 kuchaporn (@kuchaporn) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 20:50

    อีไรท์ถ้าแบมๆจำไม่ได้กูจะไปเผาบ้าน-
    #136
    0
  8. #135 beebb_bb (@beebb_bb) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 19:09
    ขอให้จำได้ทันน้าาาาา
    พี่อี้ขา~~~~
    #135
    0
  9. #134 แฟนบอยตัวน้อย (@Skypoppy) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 18:21

    ไรท์ผู้ไม่โหดร้าย...ไรท์ผู้มีจิตใจดีงาม!!!(ประชดทั้งกระบุง) สงสารพี่อี้ใจแทบขาด ฮือๆ~
    #134
    0
  10. #133 kwanearth19 (@kwanearth19) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 18:11
    จำให้ได้นะน้องแบม
    #133
    0
  11. #132 SWEET-LOVER (@SWEET-LOVER) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 18:07
    ไรท์โหดร้ายยยยย สงสารพี่อี้ รีบๆมาต่อน้าาาา รออยู่จร้าาาา
    #132
    0
  12. #131 PGSWM2Ch (@PGSWM2Ch) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 17:47
    ฮืออออๆๆอ่านไปร้องไปแบมรีบจำให้ได้นะ
    #131
    0
  13. #130 Jiberita (@Jiberita) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 17:28
    แบมจำให้ได้ไวๆ แต่ไม่เห็นหนทางเลยอ่ะ
    #130
    0
  14. #129 aeayzii (@aeayzii) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 17:10

    มาต่ออีกนะค่ะชอบๆๆhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-06.png ๆๆ

    #129
    0