ตอนที่ 12 : บทที่ 12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1242
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 100 ครั้ง
    17 มี.ค. 62




บทที่ 12


"หึหึ!!! เจ้ารู้หรือไม่หนี่เอ๋อร์ว่าเจ้าคือกำลังใจพี่.....พี่คงจะอยู่ไม่ได้หากพี่จะต้องเสียเจ้าไปอย่างเช่นที่โหย่วเจียนมันคอยพร่ำบอกกับพี่อยู่เสมอ.....ว่าพี่จะเป็นผู้พรากลมหายใจไปจากเจ้า!!! เพียงแค่คิดดวงใจของพี่มันก็แทบจะแหลกสลายลงไปแล้วหนี่เอ๋อร์เจ้าเข้าใจพี่หรือไม่??"

"น้องเข้าใจเจ้าคะ....หากน้องต้องเสียพี่อี้ไปน้องก็คงมิอาจทำใจได้เช่นกัน"       ทั้งคู่มอบอ้อมกอดที่อ่อนโยนให้กันและกันก่อนที่องค์ชายสามจะพากันต์นี่กลับมาส่งที่จวนโดยไม่มีผู้ใดพบเห็นทั้งคู่

"หนี่เอ๋อร์เจ้าจงจำเอาไว้....ว่าปิ่นของพี่ที่จะมอบให้เจ้าในวันพิธีปักปิ่นของเจ้านั้นอาจจะมิได้หรูหราอันใดเพราะมันเป็นเพียงแค่ปิ่นดอกเหมยธรรมดาๆเพราะพี่อยากให้มันอยู่เคียงข้างเจ้าคอยเป็นตัวแทนของพี่หากว่าพี่มอบปิ่นที่ดูสูงค่าจนเกินไปมันอาจจะทำให้เจ้าไม่สามารถปักมันได้ตลอดเวลาซึ่งต่างจากปิ่นดอกเหมยนี้ที่ไม่ได้สูงค่ามากหากแต่เจ้าสามารถที่จะใช้มันได้ทุกเมื่อและมันก็จะเป็นตัวแทนของพี่ที่จะติดตามเจ้าไปในทุกๆที่และทุกๆชาติภพ......"          

"พี่อี้เจ้าคะหากว่าน้องต้องตายจริงๆพี่อี้จะคิดถึงน้องหรือไม่เจ้าคะ??"        เค้าเองก็ไม่รู้ว่าทำไมอยู่ๆถึงได้ถามอะไรสิ้นคิดแบบนั้นออกไปแต่ภายในใจของเค้ามันกำลังร้องตะโกนบอกว่ามันคือสิ่งที่จำเป็นมากต่อเค้า

"ใยเจ้าถามพี่เช่นนี้กันเล่าหนี่เอ๋อร์.....แน่นอนว่าพี่ย่อมต้องคิดถึงเจ้าทุกลมหายใจที่เหลืออยู่ทั้งชีวิตของพี่ล้วนมีเอาไว้เพื่อเจ้าเท่านั้น"

"เพียงแค่นี้หากน้องต้องตายน้องก็ไม่เสียดายหรือรู้สึกติดค้างอันใดแล้วเจ้าคะ"       

"พี่ไม่ชอบให้เจ้าพูดเช่นนี้เลยนะหนี่เอ๋อร์......เจ้ารู้หรือไม่ว่าการพูดเช่นนี้มันหมายความว่าอย่างไร?? แล้วที่เจ้าบอกว่าไม่ติดค้างมันจะเป็นเช่นนั้นไปได้อย่างไรกันเพราะอย่างไรเสียเจ้าก็ต้องติดค้างพี่เพราะเจ้าทำให้พี่ขาดเจ้าไม่ได้เช่นนี้แล้วก็ถือว่าเจ้ายังคงติดค้างหนี้รักของพี่อยู่เพราะฉะนั้นพี่ขอสั่งห้าม!!! เจ้าจะต้องอยู่กับพี่รักพี่และเป็นของพี่แต่เพียงผู้เดียวเท่านั้นเข้าใจหรือไม่??"

"น้องเข้าใจแล้วเจ้าคะ..พี่อี้อย่าคิดมากไปเลยนะเจ้าคะ...น้องเพียงแค่อยากรู้ความรู้สึกของพี่อี้ก็เพียงเท่านั้น"

"ต่อไปเจ้าห้ามถามพี่เช่นนี้อีกได้หรือไม่??"     องค์ชายสามว่าพรางสวมกอดนางเอาไว้อย่างหวงแหน

"เจ้าคะ.....น้องสัญญาว่าต่อไปนี้น้องจะไม่พูดเช่นนี้อีกหากวันใดไม่มีน้องพี่อี้ของน้องจะต้องเข้มแข็งให้ได้เช่นทุกวันนี้นะเจ้าคะ" 

"ไม่เอา!!!! พี่จะไม่พูดเรื่องนี้กับเจ้าอีกแล้ว!!! เอาไว้พี่จะมาหาอีกเมื่อถึงพิธีปักปิ่นของเจ้านี่ก็ดึกมากแล้วเจ้านอนเถอะนะเดี๋ยวคนดีของพี่"     องค์ชายสามว่าพรางเดินประครองนางลงมานอนบนเตียงก่อนจะจุมพิตเบาๆลงไปบนหน้าฝากเนียนสวยจากนั้นองค์ชายสามจึงใช้ปราณลมห่อหุ้มร่างกายของตนเองและหายออกไปจากห้องอย่างไร้ร่องรอยทิ้งเอาไว้เพียงแค่สายลมแผ่วๆที่พัดผ่านใบหน้าของนางก็เพียงเท่านั้น

"มีความสุขให้มากๆนะเจ้าคะพี่รอง...เพราะอีกไม่นานความสุขทุกอย่างของคนในสกุลหลี่ก็จะหายไป!!!"

"แม่ล่ะอยากจะให้ถึงวันนั้นเร็วๆยิ่งนัก......เพียงจุมพิต หึหึ!!!"

"ลูกก็อยากให้ถึงวันนั้นเร็วๆเช่นกันเจ้าคะท่านแม่...ลูกอยากเห็นวันที่ท่านพ่อกับพี่ใหญ่เจ็บเจียนจะขาดใจหากวันนั้นมาถึงลูกคงจะมีความสุขยิ่ง....เพียงแค่จุมพิตเดียว..."         

ถิงถิงบุตรีคนสุดท้องของฟู่จูมองตรงไปยังเรือนของพี่สาวต่างมารดาอย่างกันต์นี่ด้วยความรู้สึกเคียดแค้นและอิจฉาทั้งๆที่นางเองก็เป็นบุตรีของท่านพ่อเหมือนกันแท้ๆแต่ดูสิ่งที่พวกท่านพ่อทำให้นางสิ!!! ต่างกันราวสวรรค์กับนรกพวกเค้ามอบทุกสิ่งทุกอย่างให้กันต์นี่ทั้งเรือนที่ใหญ่โตยิ่งกว่าของบุตรคนอื่นๆไหนจะความรักของท่านพ่อและพี่ใหญ่ที่ต่างพากันมอบให้ไม่ว่ากันต์นี่ต้องการอะไรทุกคนก็พร้อมจะหามาให้!!!

ต่างกับนางโดยสิ้นเชิงอย่าว่าแต่ความรักเลยแม้แต่เรือนที่ซุกหัวนอนท่านพ่อก็ไม่มีเมตตาต่อนางและท่านแม่ของนางเลยแม้แต่น้อยทั้งๆที่เหล่าอนุและบุตรคนอื่นๆต่างก็มีเรือนแยกเป็นของตัวเองอยู่ ส่วนของนางกับท่านแม่ของนางนั้นถูกส่งให้มาอยู่ด้วยกันในเรือนเล็กๆเช่นนี้ท่านพ่อช่างลำเอียงต่อนางยิ่งนัก!!!!

"หนี่เอ๋อร์~ตื่นได้แล้วนะลูกวันนี้เป็นวันสำคัญของเจ้านะลูกรัก"

"ท่านแม่~ลูกขอนอนต่ออีกหน่อยได้หรือไม่เจ้าคะ..."     

"มิได้นะลูกหญิง~นี่มันยามเหม่า (คือเวลา 05:00-06:59)  แล้วนะลูกหญิงเจ้าควรตื่นขึ้นมาแต่งกายได้แล้วลูก"   เสียงของท่านแม่รองร้องบอกในขณะที่นางกำลังยืนคุมสาวใช้จัดเตรียมชุดใหม่ให้กับบุตรีของฮูหยินใหญ่อยู่

"ท่านแม่รองเจ้าคะใยต้องให้ลูกรีบตื่นด้วยเล่าเจ้าคะ??"

"หืม~หรือว่าลูกหญิงของแม่รองไม่อยากงดงามที่สุดในพิธีวันนี้หรอกหรือ??"

"ลูกก็งดงามอยู่แล้วนี่เจ้าคะใยลูกจะต้องอยากงดงามที่สุดเล่าเจ้าคะท่านแม่รอง??"    นี่เค้าไม่ได้พูดเกินจริงไปแต่อย่างใดเพราะลำพังทุกวันนี้กันต์นี่ก็เป็นหนึ่งในห้าหญิงงามล่มเมืองอยู่แล้ว

"แล้วหนี่เอ๋อร์ของแม่ไม่อยากงดงามที่สุดต่อหน้าองค์ชายสามหรอกหรือ??"

"องค์ชายสามทำไมหรือเจ้าคะท่านแม่??"    ความจริงเค้าก็รู้อยู่แล้วแหละว่าถึงยังไงวันนี้พี่อี้ของเค้าก็ต้องมาร่วมพิธีปักปิ่นอยู่ดีแต่ถ้าเกิดเค้าบอกว่ารู้เรื่องนี้อยู่ก่อนแล้วมีหวังพวกท่านแม่ก็คงจะรู้เรื่องที่เค้าแอบรอบพบกันกับองค์ชายสามแทบทุกคืนเป็นแน่

"ก็องค์ชายสามทรงส่งปิ่นมาเข้าร่วมพิธีปักปิ่นของลูกด้วยน่ะสิหนี่เอ๋อร์ แต่ท่านพ่อของลูกไม่ยอมบอกแม่เลยสักนิดว่าปิ่นอันใดเป็นขององค์ชายสามท่านพ่อของเจ้าคงจะกลัวว่าแม่จะแอบมากระซิบบอกเจ้าน่ะสิ!!! แต่ถ้าหากว่าลูกไม่ต้องการเป็นของชายคนใดเลยเจ้าก็จงหยิบปิ่นหยกชิ้นนี้ที่เป็นของแม่เข้าใจแล้วหรือไม่??"    ท่านแม่ว่าพรางหยิบปิ่นหยกที่เคยเป็นสินเดิมของนางออกมาให้เค้าดู มันเป็นปิ่นหยกที่ประดับลวดลายทองคำช่างดูงดงามมากในสายตาของเค้า


"วันนี้หนี่เอ๋อร์ของแม่งดงามเหลือเกิน"

"ท่านพี่หญิงเข้าใจเลือกชุดให้ลูกหญิงใส่มากเลยเจ้าคะ....เพราะวันนี้ลูกหญิงช่างดูงดงามราวกับเทพธิดายิ่งนัก"


"เอาเถอะๆอย่ามัวแต่ชื่นชมลูกหญิงอยู่เลยพวกเราเองก็รีบออกไปช่วยท่านพี่ฟู่จูรับรองแขกเหรื่อกันเถอะน้องหญิง....ซู่เม่ยดูแลคุณหนูของเจ้าด้วย"    ท่านแม่นางพูดกับแม่รองเสร็จก็หันมาสั่งกำชับซู่เม่ยเสร็จสับจึงเดินออกไปพร้อมกับสาวใช้อีกจำนวนหนึ่ง


"คุณหนูจะจิบชาสักหน่อยดีหรือไม่เจ้าคะ"


"เอาสิ!!! ว่าแต่ชาที่เจ้าหามาให้ข้าดื่มเนี่ยเรียกว่าชาอะไรหรือมันช่างหอมยิ่งนัก??"


"ชากรีบบัวเจ้าคะมันมีคุณสมบัติโดดเด่นในเรื่องยับยั้งเลือดและให้เลือดไหลเวียนได้คล่อง ช่วยบำรุงเลือด บำรุงหัวใจ และบำรุงไต แถมมันยังช่วยให้ร่างกายกระปรี้กระเปร่าอีกด้วยนะเจ้าคะ"


"ดียิ่ง!!! เอ๊ะ!!! เสี่ยวเปาเจ้ามาหาข้างั้นหรือ??"    มันไม่ตอบแต่กลับเลือกที่จะเดินมานอนบนตักของเค้าแทน


"ยิ่งนานข้ายิ่งคิดว่าเจ้านี่นิสัยเหมือนพี่อี้ยิ่งนักเผลอทีไรเป็นต้องถูกเนื้อต้องตัวข้าตลอด"   เค้าว่าพรางลูบหัวของมันเล่นเบาๆเพื่อรอให้ถึงเวลาเข้าพิธีปักปิ่น


"องค์ชายสามทำอันใดคุณหนูหรือเจ้าคะ??"    ซุ่เม่ยถามเค้าด้วยความอยากรู้


"ไม่มีอันใดหรอก....ว่าแต่เมื่อไหร่จะได้เวลาเนี่ย...ข้าชักจะเริ่มเบื่อแล้วนะซู่เม่ย"   


"ใยเจ้าพูดเช่นนี้เล่าน้องหญิงของพี่?? วันนี้เป็นวันพิเศษของเจ้านะ"    มือหนาของโหย่วเจียนวางลงบนศีรษะของกันต์นี่ด้วยความเอ็นดู


"ไปกันเถอะท่านพ่อให้พี่มาตามเจ้าแล้ว"


"เจ้าคะ....พี่ใหญ่เจ้าคะ...หากน้องหยิบได้ปิ่นของผู้ใดพี่ใหญ่สัญญากับน้องนะเจ้าคะว่าพี่ใหญ่จะยอมรับในตัวของชายผู้นั้น"


"พี่ย่อมต้องยินดีกับเจ้าอยู่แล้วสิน้องพี่....ออกไปกันเถอะ"    โหย่วเจียนส่งมือมาให้เค้าได้จับก่อนทั้งสองพี่น้องจะพากันเดินออกไป



งานพิธีในวันนี้ช่างยิ่งใหญ่และปราณีตเป็นที่สุดตอนที่เค้าเดินออกมาถึงก็พบกับเหล่าคุณชายและบรรดาขุนนางรวมถึงชาวบ้านที่ต่างมาร่วมยินดีกับพิธีปักปิ่นของบุตรีคนโตของสกุลหลี่ในวันนี้ เมื่อถึงยามซื่อ (คือเวลา 09:00-10:00) ท่านพ่อก็ได้เริ่มพิธีปักปิ่นขั้นตอนก็ไม่ได้มีอะไรยากอย่างที่เค้าคิดเพราะหน้าที่ของเค้าก็มีเพียงแค่เดินลงมานั่งบนเก้าอี้ที่วางอยู่กลางลานกว้างจากนั่นท่านก็ใช้หวีที่ถูกจัดเตรียมเอาไว้อยู่แล้วขึ้นมาสางผมของเค้าให้สยายออกพอเป็นพิธี


"เอาล่ะลูกหญิงเจ้าจงเลือกปิ่นที่เจ้าต้องใจส่งมาให้พอสิลูก"    เวลานี้เค้าตื่นเต้นซะจนนึกว่าตัวเองกำลังลุ้นหวยรางวันที่หนึ่งอยู่ยังไงยังงั้นเพราะสายตาของคุณชายหลายๆท่านที่ได้ส่งปิ่นเข้ามาให้เค้าได้เลือกนั่นกำลังจ้องมองมาทางเค้าที่กำลังตั้งใจเลือกปิ่นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง


แต่ขอโทษด้วยนะเจ้าคะ...ต่อให้ปิ่นของพวกเจ้าจะดูงดงามและมีค่ามากแค่ไหนก็ไม่อาจสู้กับปิ่นของพี่อี้ได้หรอกเพราะถึงปิ่นที่พี่อี้ส่งมาจะเป็นเพียงแค่ปิ่นดอกเหมยธรรมดาๆแต่ในสายตาของเค้าแล้วมันช่างงดงามมากเสียเหลือเกิน



"ท่านพ่อเจ้าคะลูกเลือกได้แล้วเจ้าคะ"   เค้าว่าพรางส่งปิ่นที่เค้าแน่ใจว่าเป็นขององค์ชายสามไปให้ท่านพ่อที่ยืนทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกอยู่และถ้าจะถามว่าทำไมเค้าถึงมั่นใจว่านี่คือปิ่นขององค์ชายสามน่ะหรือ?? นั่นก็เพราะว่าเมื่อเค้าหยิบปิ่นอันนี้ขึ้นมาใบหน้าขององค์ชายสามที่แต่เดิมแสดงถึงความกังวลเป็นอย่างมากอยู่ๆก็ดูผ่อนครายลงอย่างเห็นได้ชัดแถมองค์ชายสามยังส่งยิ้มจนเห็นเขี้ยวมาให้เค้าอีกแบบนี้ต้องใช่ปิ่นของพระองค์แน่ๆ


"เมื่อเจ้าเลือกแล้วพ่อก็ขอให้เจ้าถือซะว่านี่มันคือการชักนำของผู้เฒ่าจันทราที่จงใจผูกสัมพันธ์ให้เจ้ากับจ้าวของปิ่นอันนี้ให้มีชะตาต้องกัน......หลังจากที่พ่อได้ปักปิ่นให้เจ้าแล้วนั่นก็ถือได้ว่าเจ้านั้นเติบโตเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวแล้วนะลูกหญิงหนทางข้างหน้าเจ้าจะต้องรู้จักจัดการด้วยตนเองเจ้าอย่าได้เอาแต่ใจราวกับว่าตนนั้นยังคงเป็นเด็กเช่นแต่ก่อนเข้าใจแล้วหรือไม่??"     ท่านพ่อพูดจบก็ค่อยๆบรรจงเสียบปิ่นปักผมลงบนมวยผมที่ถูกท่านแม่จัดเอาไว้เป็นช่ออยู่ก่อนแล้วอย่างสวยงาม


"ลูกเข้าใจแล้วเจ้าคะท่านพ่อ"     เมื่อท่านพ่อปักปิ่นให้เค้าเสร็จก็เป็นอันจบพิธีปักปิ่นบางทีเค้าก็อดคิดไม่ได้ว่าจะจัดงานให้ใหญ่โตไปทำไมกัน?? ทั้งๆที่ตัวหลักๆของพิธีการก็ไม่ได้มากมายอะไรขนาดนั้นเลยแท้ๆแต่กับต้องสิ้นเปลื่องไปกับการจัดงานเลี้ยงให้กับบรรดาแขกเหรื่อที่เข้ามาร่วมงานอีกตั้งเยอะ


"ใยเจ้าทำหน้าเช่นนี้เล่าหนี่เอ๋อร์?? หรือว่าเจ้าไม่พอใจที่ปิ่นของพี่ที่มอบให้เจ้านั้นดูไม่มีค่ามากพอ"


"เปล่านะเจ้าคะพี่อี้น้องหาได้คิดเช่นนั้นไม่!!! น้องแค่ไม่เข้าใจว่าเหตุใดท่านพ่อจะต้องจัดงานให้ใหญ่โตเช่นนี้ด้วยทั้งๆที่มันก็เป็นเพียงพิธีปักปิ่นแค่ไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม (หนึ่งชั่วยามเทียบเท่ากับ2ชั่วโมง) เท่านั้น"


"ที่ท่านลุงหลี่ทำเช่นนี้ก็เพราะว่าเจ้าคือบุตรีที่ท่านลุงหลี่รักมากน่ะสิ...หากลูกรักจะเข้าสู่วัยออกเรือนทั้งทีท่านลุงหลี่ก็คงจะอยากให้รู้โดยทั่วกันเพื่อที่จะได้หาคู่หมั่นหมายไว้ให้เค้าคนนั้นจะได้คอยดูแลปกป้องเจ้าน่ะสิแต่ก็อย่างว่าคู่แท้ด้ายแดงของเจ้าจะไปใครไปได้นอกจากต้วนอี้เอินผู้นี้"     องค์ชายสามว่าพรางทอดสายตามองไปยังปิ่นดอกเหมยที่ปักอยู่บนผมของกันต์นี่ก่อนที่พระองค์จะระบายยิ้มออกมา


"นี่!!!! พวกเจ้าแอบหลบมาทำอันใดกันอยู่ที่นี่รึ??"


"มันไม่ใช่เรื่องของเจ้าเจียเอ่อร์"  องค์ชายสามตอบ


"แต่กระหม่อมเองก็อยากรู้เช่นกันพ่ะย่ะค่ะ??"    โหย่วเจียนมองไปยังฝ่ามือขององค์ชายสามที่ตอนนี้กำลังเกาะกุมมือน้องหญิงของเค้าเอาไว้ซะแน่น


"เฮ่อ.....ก็แล้วทำไมเปิ่นหวางจะมาพูดคุยกับว่าที่พระชายาของเปิ่นหวางบ้างไม่ได้เลยหรือ??"


"มิได้พ่ะย่ะค่ะ!!!! หากผู้ที่เป็นเจ้าของปิ่นดอกเหมยนั่นรู้เข้าว่าคู่หมายของตนแอบมายืนคุยกับชายอื่นเช่นนี้มันจะส่งผลทำให้ชื่อเสียงของน้องหญิงเสียหายเอาได้นะพ่ะย่ะค่ะ"


เอ่อ....คือพี่ใหญ่เจ้าคะน้องอยากบอกท่านพี่เหลือเกินว่า....หากการแอบออกมาพูดคุยกันสองต่อสองเช่นนี้จะทำให้ชื่อเสียงของน้องเสียหายแล้วล่ะก็น้องมั่นใจว่าป่านนี้ราคาของน้องก็คงจะเหลือแค่ไม่ถึงสองอีแปะแล้วแหละเจ้าคะ ไหนจะโดนกอด ไหนจะโดนหอม ฮือๆ!!! ป่านนี้แล้วน้องว่าไม่น่าจะเหลืออะไรให้เสียหายอีกแล้วแหละเจ้าคะพี่ใหญ่เพราะน้องโดนองค์ชายสามหลอกกินเต้าหู้น้องมาเยอะแล้ว


"หากเจ้ากลัวว่าเจ้าของปิ่นดอกเหมยนี้จะเข้าใจผิดล่ะก็เจ้าจงวางใจเถอะนะโหย่วเจียนเพราะว่าเปิ่นหวางคงจะมิอาจหึงหวงนางกับตัวเองได้หรอก"


"พระองค์หมายความว่า......"


"ใช่นี่คือปิ่นของเปิ่นหวางเองเช่นนั้นแล้วคู่หมายของหนี่เอ๋อร์นั่นก็คือเปิ่นหวางเอง"    องค์ชายสามบอกด้วยใบหน้าเปื่อนยิ้ม


"ในที่สุดผู้เฒ่าจันทราก็ผูกสัมพันธ์ของพระองค์กับน้องหญิงได้สำเร็จ!!! ข้าไจ้ฟ่านขอแสดงความยินดีกับพระองค์ด้วยพ่ะย่ะค่ะ"    ท่านพี่ไจ้ฟ่านมองเค้ากับองค์ชายสามสลับกันไปมาก่อนที่จะหันไปส่งยิ้มให้โหย่วเจียนที่กำลังยืนนิ่งเพราะคำตอบขององค์ชายสามอยู่


"น้องหญิงในที่สุดเจ้ากับองค์ชายสามก็จะได้ไม่ต้องแอบพะ....."     เสียงของท่านพี่เจียเอ่อร์ขาดหายไปเพราะถูกองค์สามสามจ้องมองอย่างคาดโทษ


"ผู้ใดแอบทำอันใดกันเจียเอ่อร์??"   แค่ได้ยินคำว่าแอบหัวสมองของโหย่วเจียนก็สามารถประมวลผลออกมาได้ทันทีว่าเรื่องนี้ต้องเกี่ยวกับน้องหญิงของเค้าแน่ๆ


"ไม่มีอันใดหรอกเจ้าคะพี่ใหญ่....พี่เจียเอ่อร์ก็พูดเล่นไปเรื่อยพี่ใหญ่ก็น่าจะรู้ดีนี่เจ้าคะ"


"แต่พี่คิดว่าครั้งนี้เจียเอ่อร์มันต้องรู้เรื่องอันใดมาเป็นแน่!!! เจ้าจะบอกพี่เองหรือจะให้พี่บังคับถา......"


"หนี่เอ๋อร์ลูก!!! เจ้าควรออกมาช่วยท่านแม่รองกับท่านพ่อของเจ้าส่งแขกเหรื่อกลับกันได้แล้วนะลูก"      นี้มันเสียงสวรรค์ชัดๆถ้าหากว่าเค้ายังไม่รีบออกไปจากตรงนี้ล่ะก็มีหวังพี่ใหญ่ได้รู้กันหมดพอดีว่าที่ผ่านมาเค้ากับองค์ชายสามแอบนัดพบกันบ่อยแค่ไหนและถ้าเกิดว่าพี่ใหญ่รู้เรื่องนี้เข้าจริงๆมีหวังพี่ใหญ่คงได้ตั้งอคติใส่องค์ชายสามหนักกว่าเดิมแหงมๆ


"น้องขอตัวก่อนนะเจ้าคะท่านพี่ทุกคน"


"คุณหนูอย่าวิ่งสิเจ้าคะ!!!"


"เจ้าก็เร็วๆสิซู่เม่ย!!! อย่าวิ่งช้านักล่ะ!!!"     กล่าวเสร็จเค้าก็รีบใส่เกียร์หมาวิ่งออกไปหาท่านแม่ท่านพ่อและท่านแม่รองกับน้องๆคนอื่นๆที่กำลังยืนส่งเหล่าคุณชายทั้งหลายที่ทยอยกันออกมาขึ้นรถม้าที่จอดเทียบอยู่หน้าประตูจวนขืนเข้ายังอยู่ตรงนั่นอาจจะเผลอหลุดปากไปเมื่อไหร่ก็ได้เพราะงั้นการหนีถือว่าเป็นวิธีที่ฉลาดที่สุด!!!


"หึหึ!!! เรื่องเอาตัวรอดเนี่ยน้องหญิงของเจ้าถนัดนักนะโหย่วเจียน"


"ข้าเองก็คิดเช่นเจ้าไจ้ฟ่านยิ่งช่วงหลังๆมานี้ข้ารู้สึกว่าน้องหญิงของข้ามักจะมีหลายๆสิ่งหลายๆอย่างที่แปลกไป"     ถึงจะแปลกแต่ก็ถือได้ว่านางแปลกไปในทางที่ดีขึ้นเพราะตั้งแต่กันต์นี่ฟื้นขึ้นมาอีกครั้งนางก็เริ่มให้ความสนใจเกี่ยวกับการฝึกยุทธแต่เรื่องนี้ก็ต้องถูกตีตกไปเพราะท่านแม่กับท่านแม่รองต่างก็พากันห้ามนางอย่างเสียงแข็งและสิ่งที่นางสนใจอีกอย่างนั่นก็คือการปรุงยาและการหลอมโอสถแต่ที่น่าแปลกสุดๆก็เห็นจะเป็นการปรุงยาเพราะไม่ว่าจะเป็นตำรายาแบบไหนน้องหญิงของเค้าก็สามารถปรุงออกมาได้โดยงานทั้งๆที่ผู้อื่นใช้เวลาร่วมเดือนร่วมปีในการปรุงยาแท้ๆแต่กับกันต์นี่นางใช้เวลาแค่ไม่กี่ชั่วยามก็สามารถปรุงโอสถชั้นเลิศออกมาได้ช่างเป็นเรื่องน่าอัศจรรย์ยิ่งนัก


"ข้าดูจากสีหน้าของเจ้าแล้วน้องหญิงนางคงจะเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นสินะข้าทายถูกหรือไม่??"      


"ใช่!!! แต่ไม่ว่าจะเป็นน้องหญิงคนนี้หรือน้องหญิงคนก่อน....ข้าก็รักพวกนางทั้งสองคนเท่าๆกันอยู่ดี"







แหม!!!!! ไรท์อยากจะบอกว่าดีใจมาก!!!! ที่ตอนที่แล้วได้รับเม้นมาเยอะพอสมควรอย่างนี้เค้าค่อยมีแรงแต่งต่อหน่อยเพราะการได้อ่านเม้นนี่คือแบบเป็นอะไรที่ดีสุดๆสำหรับไรท์แล้วจริงๆยังไงตอนนี้ก็ขอฝากด้วยนะคะ^^






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 100 ครั้ง

444 ความคิดเห็น

  1. #340 cadUTa (@caduta) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 18:43
    ทำไมต้องจุมพิตเดียว
    #340
    0
  2. #74 kam2001 (@kam2001) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 00:33
    อิสองแม่ลูกเนี่ยใฝ่สูงแล้วยังสำคัญตัวผิดอีกนะ
    #74
    0
  3. #73 KallayaBuate (@KallayaBuate) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 22:43
    น้องแบมรู้เนื้อเรื่องนี้ดีอยู่แล้วใช่มั้ยคะ เลยจะเข้ามาเปลี่ยนบทใช่มั้ยคะ
    #73
    2
    • 19 มีนาคม 2562 / 00:13
      ไม่ใช่จร้า...เรื่องนี้น้องแบมนางจะเป็นผู้กำหนดบทของนางเองทั้งหมด....อืม...ถ้าจะสรุปง่ายๆหนังสือนิยายที่น้องแบมซื้อมาก็จะคล้ายๆสมุดจดไดอารี่ที่แล้วแต่ว่าเราผู้เป็นเจ้าของสมุดจะวาดจะเขียนสิ่งใดลงไป มันก็จะประมาณนี้แหละจร้า..นี่ไรท์มาอธิบายให้หายงงหรือว่าไรท์จะมาทำให้งงยิ่งกว่าเก่ากันนะเนี่ย?? 555 พิมพ์เองไรท์ก็ยังงงเอง^^
      #73-1
  4. #71 แฟนบอยตัวน้อย (@Skypoppy) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 12:13

    555 กันต์นี่ผู้น่าสงสารถูกพี่อี้หลอกกินเต้าหู้จนเหลือแค่สองอีแปะ
    #71
    0
  5. #70 Khunmoo (@Khunmoo) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 10:57
    นัง2แม่ลูกคิดจะทำอะไร

    รอน้า
    #70
    0
  6. #69 beebb_bb (@beebb_bb) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 05:37
    รออออออน้าาาาาา
    #69
    0
  7. #68 PGSWM2Ch (@PGSWM2Ch) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 05:17
    ร้ายกาจมากพี่อี้
    #68
    0
  8. #67 0996561265 (@0996561265) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 05:07
    องค์ชายสามร้ายจไม่เบาเลย555
    #67
    0