ตอนที่ 10 : บทที่ 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1419
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 99 ครั้ง
    13 มี.ค. 62


บทที่ 10


"ฮ่าฮ่าฮ่า!!!! มิผิดแต่ข้าไม่ได้ทำเพียงแค่นั้นน่ะสิ!!! เพราะข้าได้ทำสิ่งที่ร้ายแรงกว่าที่เจ้าคิดเอาไว้อีกเยอะเลยล่ะหนี่เอ๋อร์"

"เจ้าทำอันใดหรือหรงจ่าย??"

"ข้าได้สังหารคนบริสุทธิ์ทั้งหมู่บ้านไห่หนานทิ้งจนหมดสิ้นไม่เหลือแม้แต่เพียงผู้เดียว......ข้าสังหารพวกเค้าด้วยวิธีที่เหี้ยมโหดข้ากัดกินหัวใจของพวกเค้าทุกคน ตัวกับร่างก็ถูกข้ากระชากจนมันแยกออกจากกัน!!!  แต่จนถึงตอนนี้ข้าก็หาได้รู้สึกผิดไม่แต่อย่างใดเพราะชาวบ้านพวกนั่นมันคิดที่จะเผาร่างข้าทั้งๆที่ข้าเองก็ไม่เคยทำอันใดให้พวกมันเลยแถมตอนนั้นข้าเองก็บาดเจ็บเพราะชายใจชั่วคนนั้นอยู่แล้ว ถึงแม้ว่าข้าจะยังมีลมหายใจอยู่แต่พวกชาวบ้านมันกลับคิดที่จะเผาข้าทั้งเป็น!!!! ข้าจึงต้องสังหารชาวบ้านพวกนั้นจนหมดสิ้นและเผาหมู่บ้านนั้นจนมอดไหม้ด้วยไฟปีศาจของข้า......ข้ายืนมองทุกอย่างมอดไหม้ไปอย่างช้าๆและนั่นก็เป็นครั้งสุดท้ายที่ข้าไว้ใจและมีความรักให้แก่มนุษย์"       ไม่อยากจะเชื่อว่าจิตใจของมนุษย์นั่นน่ากลัวยิ่งกว่าพวกปีศาจซะอีก

"เจ้าทำถูกแล้วหรงจ่าย....เพราะถ้าเป็นข้า...ข้าก็คงจะทำเช่นนั้นเหมือนกัน"

"หึหึ!!! มนุษย์เช่นเจ้าช่างหาได้ยากยิ่ง...แล้วเรื่องของเจ้าเล่าหนี่เอ๋อร์??"

"หากข้าบอกเจ้าว่าข้าไม่ใช่คนของยุคนี้เจ้าจะเชื่อข้าหรือไม่??"

"ข้าเชื่อ~แล้วถ้าข้าบอกว่า.....ข้ารู้เรื่องที่เป็นความลับนั้นอยู่แล้วล่ะเจ้าจะเชื่อหรือไม่หนี่เอ๋อร์??"       หรงจ่ายกล่าวด้วยน้ำเสียงและแววตานิ่งๆ

"ถ้าข้าบอกว่าข้าไม่เชื่อเจ้าล่ะเจ้าจะทำเช่นไร?? เว้นเสียแต่ว่าเจ้าจะบอกเรื่องราวเกี่ยวกับตัวตนที่แท้จริงข้าได้ถูกต้อง"    ไหนๆนางก็ดูมั่นใจซะขนาดนี้แล้ว...ให้นางลองพูดหน่อยก็คงไม่เสียหายอะไร

"เจ้าเข้ามาใกล้ๆข้าสิหนี่เอ๋อร์แล้วข้าจะบอกเจ้า"    เค้าเขยิบเข้าไปนั่งข้างๆหลงจ่ายก่อนที่จะเอียงหน้าเข้าไปใกล้ๆนางให้อยู่ในระยะที่พอจะได้ยินคำตอบนั้นกันแค่เพียงสองคน

"เจ้าไม่ใช่คนของยุคนี้และเจ้าก็ไม่ใช่ดวงวิญญาณของกันต์นี่แต่กลับเป็นดวงวิญญาณของหนุ่มน้อยน่ารักคนหนึ่งแต่ดวงของเจ้าในก่อนนั้นช่างอาภัพนักข้าพูดถูกหรือไม่??"

"หึ!!! เจ้านี่ร้ายกาจยิ่งนัก!!! รู้แม้กระทั้งเรื่องราวในภพนั้นของข้า"

"ไม่มีเรื่องใดในโลกใบนี้ที่ข้าหรงจ่ายอยากจะรู้แล้วข้ารู้มิได้หรอกนะหนี่เอ๋อร์"

"ชิ!!! เจ้านี่รู้มากซะจริงนะหรงจ่ายแต่เรื่องนี้ขอให้มีแค่ข้ารู้เจ้ารู้ฟ้ารู้ดินรู้แต่ห้ามบุคคนที่สามรู้....เจ้าจะตกลงหรือไม่หรงจ่าย"

"ย่อมได้แต่เดิมทีข้าเองก็ไม่คิดเปิดเผอยเรื่องนี้ต่อใครอยู่แล้วเพราะข้าเชื่อว่าเรื่องราวของเจ้ามันถือได้ว่าเป็นความลับของสวรรค์มิอาจเปิดเผอยให้ผู้ใดล้วงรู้ได้"

"ถือว่าข้าคิดถูกจริงๆที่ข้าเลือกเป็นมิตรกับเจ้า ดื่มเถอะ!!!!"    ทั้งคู่เอาแต่นั่งดื่มเหล้าไผ่เขียวพูดคุยแลกเปลี่ยนเรื่องราวในชีวิตของกันและกันจนเวลาล่วงเลยมาจนถึงยามจื่อ(คือเวลา 23:00-24:59)ทั้งคู่ต่างเมามายจนเริ่มพูดจาไม่รู้เรื่อง

"หนี่เอ๋อร์~จ้าว~ดื่ม~เซ่~"

"งื้อ~ม่าย~ดื่ม~แย้ว~หนี่เอ๋อร์~ม่าย~ดื่ม~"    แบมแบมว่าพรางเอาหัวถูไถกับแก้มของหรงจ่าย

"ยองจ่าย~หนี่เอ๋อร์~อยากเหนร่างตะกาบง่า~"

"ม่ายได้~ถ้าข้ากลายร่างตอนนี้เดี๋ยวเจ้าลูกเต่าเจียเอ่อร์ก็ได้หาเรื่องพาข้าไปขังที่จวนมันอีกหรอกข้าม่าย~ชอบ!!!" 


                                          โป๊ก!!!!


"หน่อย!!! เจ้าตะขาบตัวแสบนี่!! กล้าดียังไงถึงมาเรียกข้าว่าเจ้าลูกเต่ากันห๊ะ!!!"       เสียงพัดพาดลงบนหัวของหรงจ่ายแรงๆไปหนึ่งที

"เจ้าลูกเต่าชั่ว!!!!  เจ้ากล้าตีหัวข้าหรอห๊ะ!!!??"     นางว่าพรางเซไปเซมาเข้าไปหาเจียเอ่อร์


                                      โป๊ก!!!!


"ทำไมข้าจะตีหัวเจ้าไม่ได้ห๊ะ!!! เจ้าตะขาบอ้วน!!! เจ้าชอบมาอยู่ในที่แบบนี้เพียงลำพังข้าก็ไม่ว่าแต่นี่เจ้านึกคึกอะไรถึงได้ไปฉกเอาดวงใจของโหย่วเจียนมันออกมาเช่นนี้หรือว่าเรือนไม้หอมของเจ้ามันดูสงบจนเกินไปเลยอยากให้โหย่วเจียนมันครั่งแล้วไปทำลายเรือนไม้หอมของเจ้าโทษฐานที่เจ้าแอบพาน้องหญิงของมันออกมาร่ำสุราเช่นนี้"

"เอาหน่าเจียเอ่อร์~ที่นี่อากาศเริ่มเย็นลงแล้วเปิ่นหวางว่าเจ้ารีบพานางกลับไปก่อนเถอะนะ เปิ่นหวางเองก็จะพาหนี่เอ๋อร์ของเปิ่นหวางกลับแล้วเช่นกัน"      องค์ชายสามกับเจียเอ่อร์ที่ซ้อนตัวอยู่นานเมื่อเห็นว่าพวกนางเมาจนเริ่มคงสติตัวเองไม่อยู่แล้วจึงได้เผอยตัวออกมา

"หนี่เอ่อร์~เจ้าเมามากแล้ว~มาเปิ่นหวางจะพาเจ้าไปส่งที่จวนเองนะ"

"ม่าย~เอาข้าจะอยู่กาบยองจ่าย~ยองจ่ายของข้าอยู่หนาย~"       นางว่าพรางตะเกียดตะกายออกจาอ้อมอกขององค์ชายสาม

"หนี่เอ๋อร์~ข้าอยู่นี่ข้าจะอยู่กับเจ้าเอง~ปล่อยข้าสิ!!! เจ้าลูกเต่า!!!!"       หรงจ่ายเองก็พยายามที่จะลงจากหลังของเจียเอ่อร์เพื่อที่จะไปหาสหายของนางเช่นกัน

"เงียบไปเลยเจ้าตะขาบอ้วน!!!"

"เจ้ากล้าหาว่าข้าอ้วนงั้นหรอเจ้าลูกเต่าเจียเอ่อร์!!! ข้าจะกินหัวของเจ้าซะ!!! หง่ำ!!!!"   

"โอ๊ย!!!! ปล่อยข้านะเจ้าตะขาบอ้วน!!!"        เจียเอ่อร์ร้องลั่นเมื่อถูกหรงจ่ายกัดเข้าที่ใบหูอย่างจัง

"ปล่อยข้านะเจ้าโจรเด็ดบุปผา!!! นี่แหนะ!!! นี่แหนะ!!! ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะพี่ใหญ่ช่วยน้องด้วย!!!!"           มือเล็กๆของนางระดมทุบไปที่แผงอกแกร่งขององค์ชายสามอย่างหนักหน่วง

"หนี่เอ๋อร์~พอได้แล้วเปิ่นหวางเจ็บ....หากเจ้ายังไม่หยุดเปิ่นหวางจะกินเต้าหู้ของเจ้าซะ!!!"        มือเรียวเล็กทั้งสองข้างถูกองค์ชายสามรวบมันเอาไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียว

"ม่ายเอานะ!!!! ข้าเป็นผู้หญิง!!! เจ้าจะมากินเต้าหู้ของข้าม่ายด้าย~"     หนี่เอ๋อร์นางรีบยกมือขึ้นมาปิดปากปิดร่างกายของนางเอาไว้ซะแน่น  หึหึ!!! ช่างน่ารักเสียจริงหนี่เอ๋อร์ของข้า

"ไม่กินหรอก....กลับจวนของเจ้ากับเปิ่นหวางนะคนดี"

"จะม่ายหลอกกินเต้าหู้น้องใช่มั้ย??"

"เปิ่นหวางให้สัญญาว่าเปิ่นหวางจะไม่แอบกินเต้าหู้ของเจ้า.....ทีนี้เจ้าจะมาหาเปิ้นหวางได้แล้วหรือไม่??"

"น้องง่วงแล้ว.....ฮี่ฮี่!!!....หน้าท่านพี่มีตั้งหนึ่ง~สอง~สี่~คิกคิก!! มีเยอะแยะเลย"

"หนึ่งสองสี่แล้วสามเล่าเจ้าลืมนับนะหนี่เอ๋อร์...หึหึ!!...ถ้าเจ้าง่วงนักก็มาหาพี่มาพี่จะพาเจ้ากลับเอง"        ไหนๆหนี่เอ๋อร์นางก็เมาแล้วหากข้าจะขอชิมนิดๆหน่อยก็คงไม่เป็นไรใช่หรือไม่??

"งื้อ~น้องลืมสามท่านพี่น้องลืมสาม  คิกคิก!!! งื้อ~น้องปวดหัว!!!"   หนี่เอ๋อร์นางว่าพรางทิ้งตัวลงนอนหนุนตักของข้า หัวน้อยๆของนางถูไถไปมามันช่างน่าเอ็นดูเสียจริง

"เจ้าปวดหัวงั้นหรือ?? ลุกขึ้นมานี่มาเดี๋ยวพี่จะช่วยให้เจ้าหายเองนะหนี่เอ๋อร์"     

"ท่านพี่จะช่วยน้องหรือเจ้าคะ??"

"ใช่พี่จะช่วยเจ้าเองนะ...มานั่งบนตักของพี่มาเด็กดี"      สวรรค์!!!! นี่มันสวรรค์ของข้าชัดๆในที่สุดนางก็ยอมขึ้นมานั่งบนตักของข้าแล้วแถมยังนอนหลับไปต่อหน้าต่อตาชายที่นางเพิ่งจะเคยพบเช่นข้าโดยไร้ซึ่งความกังวลใดๆอย่างสิ้นเชิง

"องค์ชายสามเหตุใดพระองค์ถึงยังไม่พาน้องหญิงไปส่งที่จวนอีกล่ะ??"

"เจ้าอย่ายุ่งเรื่องของเปิ่นหวางนักเลยนะเจียเอ่อร์เจ้ารีบกลับไปดูหรงจ่ายของเจ้าเถอะ!!! ไม่ต้องมายุ่งกับหนี่เอ๋อร์ของเปิ่นหวาง"

"องค์ชายสาม~พระองค์ก็พูดได้ซะเต็มปากเต็มคำเลยนะว่าน้องหญิงเป็นของพระองค์น่ะ....หากพระองค์ไม่ได้แผนล่อเสือออกจากถ้ำของข้าหลอกให้โหย่วเจียนวิ่งตามเหล่าองครักษ์ของพระองค์ออกไปมีหวังป่านนี้โหย่วเจียนก็คงจะตามมาขัดขวางเวลาอันเปี่ยมสุขของพระองค์กับน้องหญิงไปแล้ว""

"ย่อมได้!!! งั้นเมื่อเปิ่นหวางกลับวังจะทูลขอให้เสด็จพ่อประทานพระราชโองการสมรสให้เจ้ากับหม่านไป๋หลิวบุตรีเจ้ากรมโยธาดีหรือไม่เจียเอ่อร์??"

"องค์ชายสาม!!!! นี่พระองค์คิดจะส่งข้าเข้าปากช้างรึไงกัน??"       เจียเอ่อร์กล่าวด้วยใบหน้าขาวซีด

"เอ๋!!!! นี่เจียเอ่อร์นางเป็นหญิงไยเจ้ากล่าวเช่นนี้เล่า?? ถึงจะนางจะดูเจ้าเนื้อไปสักหน่อยแต่หน้าตาของนางก็จัดได้ว่าเป็นหญิงที่งดงามอยู่ไม่น้อย"

"งั้นพระองค์ก็ส่งราชโองการให้นางมาเป็นพระชายาของพระองค์เองซะสิ!!! ข้าเจียเอ่อร์ไม่ต้องการ!!! ลำพังแค่ตามจับตาดูเจ้าตะขาบอ้วนตัวนี้ไม่ให้ก่อเรื่องข้าก็ปวดหัวจะแย่อยู่แล้ว"

"มิได้!!! ชายาของเปิ่นหวางมีเพียงหนี่เอ๋อร์คนเดียวเท่านั้นส่วนเจ้าก็เตรียมแต่งแม่นางไป๋หลิวเข้าจวนไปเป็นฮูหยินนั้นแหละดีแล้ว"         ชอบยุ่งเรื่องของข้าดีนักนะเจียเอ่อร์ทีเรื่องของตนกลับหาทางออกไม่เคยได้วันๆเอาแต่ไล่ตามแม่นางหรงจ่าย

"ข้าขอร้องในถานะของสหายห้ามพระองค์ขอพระราชโองการสมรสให้ข้ากับแม่ช้างนั้นเด็ดขาด!!!"

"เจ้าลูกเต่าเจียเอ่อร์~ข้าจะฆ่าเจ้า"     หรงจ่ายละเมอออกมาทั้งๆที่นางยังหลับอยู่

"พระองค์เห็นรึยังว่าขนาดตอนนางหลับนางก็ยังไม่วายคิดจะฆ่าข้าเลยแล้วแบบนี้จะให้ข้าไปอยู่กินกับแม่ช้างได้อย่างไรแค่เจ้าตะขาบอ้วนคนเดียวก็เพียงพอแล้วสำหรับข้า"

"ถ้างั้นเจ้าจงรีบพาแม่ตะขาบของเจ้าไปซะ!!! ถ้าเกิดว่าเจ้ายังไม่พานางไป...ข้าจะส่งพระราชโองการสมรสไปให้ถึงมือของท่านลุงหวัง"       เพียงจบคำพูดขององค์ชายสามเจียเอ่อร์ก็รีบพาหรงจ่ายขึ้นหลังแล้วจากนั้นก็ใช้วิชาตัวเบากระโดดเหยียบยอดไผ่จนหายลับออกไปจากเขตป่าไผ่เขียว

"ทีนี้ก็มิมีผู้ใดอีกแล้ว....ตื่นเถอะหนี่เอ๋อร์ของพี่"      หนี่เอ๋อร์ของข้ามิว่ายามหลับหรือยามตื่นนางก็ช่างงดงามยิ่งนัก

"งือ~ม่ายเอา~ถ้าน้องตื่นน้องจะเจ็บตรงนี้!!!"    นางว่าพรางตบแปะๆไปที่หน้าผากเล็กๆของนางจนมันแดงไปหมด

"พอได้แล้วนะคนดี~เจ้าไม่เจ็บหรืออย่างไร?? ดูสิแดงไปหมดแล้วนะ"    

"แต่น้องปวดหัว~ไหนท่านพี่บอกว่าจะช่วยน้องไงเจ้าคะ??"

"หากเจ้าไม่พูดพี่เองก็คงจะลืมไปแล้ว....งั้นพี่ขอถาม?? เจ้าจะยินยอมให้พี่ช่วยหรือไม่??"

"ถ้าน้องยอมแล้วน้องจะหายเจ็บจี๊ดๆมั้ยเจ้าคะ??"

"พี่รับรองเจ้าจะหายเจ็บทันทีเลยเมื่อพี่ได้เริ่มรักษาเจ้า....หลับตาลงก่อนนะหนี่เอ๋อร์" 

"เจ้าคะท่านพี่~"        แบมแบมว่าพรางหลับตาลงตามที่องค์ชายสามสั่งก่อนที่นางจะรู้สึกได้ถึงสัมผัสอุ่นๆที่บริเวณหน้าผาก ปลายจมูกโด่งรั้นขององค์ชายสามค่อยๆลากไล้ผ่านมาที่พวงแก้มที่แดงระเรื่อของนางก่อนที่จะกดจูบลงไปเบาๆทีละข้าง

"งือ~ท่านพี่ไม่กินเต้าหู้น้อง~"       หึหึ!!!! ถึงแม้ว่านางจะยังเมาอยู่แต่นางก็ยังคงหวงแหนสิ่งสำคัญของนางอยู่สมแล้วที่เป็นหนี่เอ๋อร์ของข้าต้านอี้เอินผู้นี้

"หากพี่ไม่ทำเช่นนี้แล้วน้องจะหายจี๊ดๆได้อย่างไรเล่า??"

"น้องหายแล้ว!!!! ท่านพี่ห้ามหลอกกินเต้าหู้น้องนะเจ้าคะ"       มือเล็กๆปิดปากของตัวเองเอาไว้แน่นใบหน้าที่เคยแดงเพราะสุราอยู่แล้วตอนนี้มันก็ยิ่งแดงก่ำขึ้นไปอีกด้วยความเขินอาย

"เอามือของเจ้าออกเถอะหนี่เอ๋อร์พี่จะยังไม่กินเต้าหู้ของเจ้าตอนนี้ก็ได้แต่..............."



       
                        



ก่อนอื่นไรท์ต้องขอขอบคุณสำหรับคำอวยพรและก็กำลังใจที่พวกตัวเองทุกคนมีให้เค้าด้วยนะคะและอีกอย่างหรงจ่ายของเค้าดูเป็นยังไงบ้างคะทุกคนคิดว่านางสวยรึเปล่ายังไงก็อย่าลืมเม้นให้ไรท์ด้วยนะคะเลิฟเลิฟ??’•??’•

   




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 99 ครั้ง

434 ความคิดเห็น

  1. #338 cadUTa (@caduta) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 18:18
    น่ารักกกกก
    #338
    0
  2. #59 PGSWM2Ch (@PGSWM2Ch) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 20:05
    น่ารักมากๆเรย
    #59
    0
  3. #58 แฟนบอยตัวน้อย (@Skypoppy) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 12:53

    โห!!! แม่ตะกาบน้อยน่ารักสุดๆอ่ะ
    #58
    0
  4. #56 KallayaBuate (@KallayaBuate) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 03:05
    น่ารักดีค่ะ^^
    #56
    0