( One Piece ) ถ้าฉันเปลี่ยนแล้วนายจะเสียใจ ( ซันจิxลูฟี่ )

ตอนที่ 17 : ชิงตัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1172
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    4 ม.ค. 62



"เสียใจด้วยนะ........แต่เจ้านั้นต้องเป็นของฉัน!!"

"แกเป็นใครกล้าดียังไงถึงได้คิดที่จะมาแย่งว่าที่เจ้าสาวของดอฟฟี่หน่ะห๊ะ!!!"

ซูก้าว่าพรางจิ้มองุ่นที่อยู่ในจานของตัวเองเข้าปากไปเคี้ยวตุ่ยๆ

"ว่าที่เจ้าสาวช่างกล้าคิดได้นะ....เจ้าสาวหรอฮ่าฮ่าฮ่า!!! เจ้านั่นหน่ะของฉัน"

ชายหนุ่มโจรสลัดผู้มาใหม่พูดออกมาอย่างไม่สะทกสะท้านเพราะการที่เค้าตั้งใจเดินทางมายังเกาะที่อยู่ห่างไกลขนาดนี้เพียงเพราะแค่เค้าต้องการที่จะมารับตัวชายหนุ่มร่างกายบอบบางที่เค้าเคยเห็นผ่านหน้าหนังสือพิมพ์เพียงครั้งเดียวแต่รอยยิ้มของชายหนุ่มคนนั้นทั้งดูใสซื้อและดูน่ารักยิ่งนักเพราะไม่ว่าเค้าจะมองดูรูปนั้นกี่ครั้งก็ไม่เคยเบื่อเลยสักครั้ง

"แกพูดบ้าอะไรของแก!!! หมวกฟางจังหน่ะไม่เหมาะกับคนอย่างแกหรอก"

"กับแกก็ไม่เหมาะเหมือนกันแหละ!! เจ้านกสีชมพูเอ้ย!!!"

"ให้มันน้อยๆหน่อย......แกอย่าคิดว่าแม่ของแกเป็นสี่จักรพรรดิแล้วฉันจะกลัวนะคาตาคุริ!!!"

"ก็ไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นอยู่แล้วแต่ถึงยังไงหมวกฟางก็ต้องไปกับฉันอยู่ดี"

คาตาคุริว่าพรางส่งสัญญาณให้กับเหล่าลูกเรือโจรสลัดของเค้าที่ตั้งใจขนกันมาเพื่อที่จะแย่งชิงเอาตัวกัปตันของกลุ่มโจรสลัดหมวกฟางที่ไม่ว่าจะอยู่ในสภาพร่างกายแบบไหนก็ยังน่ารักน่าเอ็นดูเสมอสำหรับ ชาลล็อต  คาตาคุริ ผู้ที่เป็นลูกชายของหนึ่งในสี่จักรพรรดิบิ๊กมัมและแล้วการต่อสู้ของทั้งสองกลุ่มก็เริ่มต้นขึ้น



บึ้ม!!!!!         อ้ากกกก!!!!!



เสียงระเบิดและเสียงกรีดร้องของเหล่าลูกเรือของทั้งคาตาคุริและโดฟามิงโก้ดังอยู่ตลอดเวลาไม่ขาดสายถึงแม้ว่าการต่อสู้จะดุเดือดมากมายแค่ไหนก็ไม่สามารถทำให้ร่างบางของลูฟี่หันมาสนใจได้เลยเพราะตอนนี้อาการทรมาณจากผลข้างเคียงของการที่ได้รับโฮโมนเพศหญิงมาจากอีวาคอฟมากจนเกินไปเลยทำให้อาการทรมาณครั้งที่สองนี้รุนแรงกว่าครั้งแรกเป็นไหนๆ

"โอ๊ย!!!!!!!!เจ้าเสือช............ช่วยด้วย!!!!!!!!กรี๊ด!!!!!!!!!"

ลูฟี่ดิ้นทุรนทุรายด้วยความรู้สึกปวดร้าวไปทั่วราวกับร่างกายจะถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ

"หมวกฟางจัง!!!!!"

"ดอฟฟี่ระวัง!!!!!"



ตู้ม!!!!!!



เสียงของมัคไวท์ตะโกนเรียกให้โดฟามิงโก้ระวังตัวในระหว่างที่มัวแต่หันไปให้ความสนใจกับลูฟี่ที่กำลังนอนดิ้นรนหายใจรวยรินราวกับจะขาดใจตายซึ่งนั่นก็ถือเป็นการทำพราดครั้งใหญ่เพราะทันทีที่โดฟามิงโก้กำลังเผลอก็ถูกคาตาคุริโจมตีเข้าอย่างจังด้วยพลังผลปีศาจ โมจิ โมจิ ซึ่งผลสายโลเกียมีความสามารถแปรสภาพส่วนต่างๆของร่างให้มีความยืดหยุ่นและเหนียวเหมือนขนมน้ำตาโดยสามารถแปรสภาพขาของตัวเองให้เป็นขนมโดยมีความเหนียวและยืดหยุ่นคาตาคุริใช้เตะโดฟามิงโก้ที่เป็นเป้าหมายจนขยับร่างกายไม่ได้เพราะความเหนียวของขนมโมจิที่ติดตัวอยู่เมื่อโดฟามิงโก้ไม่สามารถที่จะขยับตัวได้ก็เป็นโอกาสให้คาตาคุริสามารถชิงตัวลูฟี่ไปจากเรือของโดฟามิงโก้ได้สำเร็จโดยที่ทั้งโดฟามิงโก้และบรรดาผู้บริหารไม่สามารถที่จะขยับตัวเพื่อที่จะตามไปเอาตัวของลูฟี่คืนมาได้เลยแม้แต่น้อย

"หมวกฟางอยู่ตรงนี้แปบนะเดี๋ยวฉันจะไปตามคนมาช่วยนายเอง"

คาตาคุริวางลูฟี่ไว้บนเตียงนอนของเค้าก่อนจะเดินออกจากห้องไปตามหมอประจำเรือที่กำลังรักษาอาการบาทเจ็บของลูกเรือคนอื่นๆอยู่หลังจากที่มีคำสั่งจากคาตาคุริให้ถอนกำลังเพราะเค้าได้ในสิ่งที่เค้าต้องการมาแล้ว

"อาการของเค้าเป็นยังไงบ้าง??"

"ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงหรอกครับท่านคาตาคุริกระผมได้ทำการฉีดยาระงับปวดกับยาระงับประสาทให้เค้าไปแล้วอาการปวดทุรนทุรายของเค้าก็คงจะทุเราลงบ้างแล้วหล่ะครับ"

"อื้ม..........ขอบใจนายไปดูอาการคนอื่นๆต่อเถอะ"

คาตาคุริทิ้งตัวลงนั่งข้างๆลูฟี่สองมือแกร่งค่อยๆยกขึ้นมาปัดปอยผมที่ตกลงมาปกปิดใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อของลูฟี่........คาตาคุริค่อยโน้มตัวลงไปใกล้ๆใบหน้าหวานของลูฟี่ก่อนจะประทับจูบลงไปเบาๆที่หน้าผากมลสวยของก่อนจะกระซิบบอกกับร่างบางที่ยังคงหลับไหลด้วยฤทธิ์ของยาระงับประสาทหรือก็คือยานอนหลับ

"อย่าเป็นอะไรไปเลยนะเจ้าหมวกฟาง...........เพราะฉันยังอยากรู้จักนายให้มากกว่านี้อีกสักนิดก็ยังดี"

"เอส.....................อย่าไปนะ!!!!!"

ลูฟี่ละเมอร้องเรียกหาพี่ชายของตัวเองเสียงดังลั่นจนทำให้คาตาคุริที่นั่งเฝ้าอยู่ข้างๆเตียงสะดุงตื่นขึ้นมาก่อนจะฉวยมือเรียวบางของลูฟี่ขึ้นมากุมเอาไว้แล้วจูบเบาๆไปที่หลังมือของร่างบาง

"ไม่เป็นไรนะเจ้าหมวกฟางไม่ต้องกลัวนะ"

คาตาคุริทิ้งตัวลงนอนข้างๆลูฟี่ก่อนจะค่อยดึงร่างของลูฟี่ที่ยังคงเต็มไปด้วยความเจ็บปวดหวาดกลัวและเสียใจไปด้วยในเวลาเดียวกันคาตาคุริค่อยๆเอามือลูบไปเบาๆที่กลุ่มผมสีดำหนานุ่ม

"นายฝันอะไรอยู่กันแน่!?!! ถ้ามันทำให้นายทรมานขนาดนั้นก็ตื่นเถอะนะ...."

น้ำเสียงของคาตาคุริที่เต็มไปด้วยความรู้สึกห่วงใยถูกส่งเข้าไปในห้วงแห่งความฝันของลูฟี่ได้เป็นอย่างดี

'นายเป็นใคร'

'.........................................'

'ทำไมฉันถึงได้รู้สึกอบอุ่นแบบนี้กันหล่ะ'

ลูฟี่เฝ้าถามกับน้ำเสียงปริศนาที่คอยดังอยู่เคียงข้างเค้าในห้วงแห่งความฝันแต่กลับไม่มีเสียงใดๆตอบกลับมาอีกเลย

"เมื่อไหร่ที่เค้าจะได้สติสักที??"

"อีกสักพักผมคิดว่าเค้าน่าจะได้สติแล้วหล่ะครับท่านคาตาคุริ"




"ท่านพี่!!!!!!!!!!!!!!!!!"


   


                                          จบตอน

 ฟิคเรื่องนี้ไรท์จะลงทุกวัน เสาร์และอาทิตย์ นะคะเพราะว่าฟิคของไรท์มีทั้งหมดสามเรื่องเพราะงั้นไรท์เลยยังไม่สามารถที่จะจัดสรรค์เวลาให้กับฟิคแต่ระฟิคที่ไรท์ยังแต่งไม่จบได้อย่างสมบูรณ์แบบสักที

                                             และนี่คือของแถมจากไรท์จ้า




 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

190 ความคิดเห็น

  1. #134 malefactor (@malefactor9029) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 12:07
    คาตาคุริน่ารักกกกกก
    #134
    0
  2. #72 เอนมะ (@cat019) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 11:36
    โมจิโมจิ หิวเลย ข้ามๆ55555
    #72
    0
  3. #41 W.Cream (@afflicted) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 00:49
    ป.ล. คาตาคุริ ไม่ใช่สายโรเกียนะคะ
    พี่แกเป็นสายพารามีเซีย มีร่างสัมพัสได้
    แต่ พี่เขาเห็นอนาตคได้ เลยเปลี่ยนรูปร่างเพื่อหลบจนเหมือนทะลุผ่าน
    ต่างจากสายโรเกียยังไง
    สายโลเกีย แต่เดิมถ้าไม่ใช้าคิก็ไม่สามารถถูกตัวได้ โดยธรรมชาติ
    ไม่ได้โดยควบคุมให้ทะลุผ่าน
    # ไม่รู้เม้นอะไร
    # อันนี้ได้ข่าวมา
    # ตอนเเรกเป็นสายโรเกียแต่ไม่รู้เพราะอะไรเขาถุงเปลี่ยนเป็นสายพารามีเซีย
    # จริงแท้ประการใด อย่าซีเรียสเด้อ
    #41
    0
  4. #37 Natacia (@Natacia) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 23:50
    ว้ายยยยยย คาตาคุริ๊! กรี๊ดส์ ลากไรเตอร์ลงเรือลำเดียวกัน
    #37
    0
  5. #34 น.ส.แม่มด ใจดี (@ning11434) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 16:30
    ต่ออค่าาา
    #34
    0
  6. #33 W.Cream (@afflicted) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 15:05
    ขอบทพี่ คาตาคุริ เยอะๆนะ
    เขาชอบมากๆๆๆๆ
    # ตามติดคะ
    # มันฟินขึ้นเรื่อย
    # ฟี่บอกจะมีเซ็กซ์กับคนที่ถูกใจ
    แล้วพี่โมจิ คง จะต้องๆๆๆๆๆๆฟๆ
    #33
    0