คัดลอกลิงก์เเล้ว

( Fic KNB ) แค่เราชั่วนิรันดร์ ( ‎Akakuro )

บนโลกใบนี้ฉันคือคนเดียวที่เท็ตสึยะต้องการ......ความรักที่เท็ตสึยะสมควรได้ก็มีเพียงแค่ฉัน...อาคาชิ เซย์จูโร่ คนนี้เท่านั้นที่จะให้กับเค้าได้....ส่วนคนอื่นนอกจากฉันมันก็ไม่จำเป็น!!

ยอดวิวรวม

1,145

ยอดวิวเดือนนี้

18

ยอดวิวรวม


1,145

ความคิดเห็น


4

คนติดตาม


49
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  18 พ.ย. 60 / 08:55 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
เมื่อคุโรโกะ เท็ตสึยะคือทุกอย่างสำหรับอาคาชิ เซย์จูโร่ มาตลอดแต่แล้วถ้าวันหนึ่งคนสำคัญกำลังจะหายไปโดยมีผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งคือตัวการ......แล้วทุกอย่างจะเป็นเช่นไรต่อไป


                    อาคาชิ  เซย์จูโร่
  

       คุโรโกะ  เท็ตสึยะ


ฮินะ  คานาอิ



เนื้อหาของเรื่องนี้อาจจะไม่ค่อยสวยหรูสักเท่าไหร่ส่วนเนื้อหาก็ออกจะดูอึมครึมไปสักนิดแต่ก็คงไม่มากเพราะเรายังคงเป็นแค่มือใหม่อยู่....ส่วนฟีคนี้เป็นฟีคสั้นๆตอนเดียวจบ ส่วนตัวยืนก็ยังคงเป็น อาคาชิxคุโรโกะ อยู่แล้วสำหรับเรา

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 18 พ.ย. 60 / 08:55

บันทึกเป็น Favorite


"อาคาชิคุงครับ!! คุณว่าถ้าผมลองส่งลูกแบบนี้จะโอเคมั้ยครับ??"

"อาคาชิคุงครับ!! คุณจะช่วยผมติวการบ้านวิชานี้หน่อยได้หรือเปล่าครับ??"


"ถ้าอาคาชิคุงว่าแบบนั้น.......ผมก็จะทำตามที่อาคาชิคุงบอกนะครับ(⌒o⌒)"

เท็ตสึยะ.....เป็นเด็กที่หน้ารักเสมอสำหรับผมไม่ว่าเมื่อไหร่เท็ตสึยะก็จะให้ความสำคัญกับผมก่อนเสมอ.......ไม่ว่าเท็ตสึยะอยากที่จะทำอะไรหรือต้องการความช่วยเหลือไม่ว่าเรื่องอะไรคนแรกที่เท็ตสึยะจะนึกถึงก็คือผม......และผมก็คือทุกอย่างสำหรับเท็ตสึยะ!!และเท็ตสึยะก็คือทุกอย่างสำหรับผม อาคาชิ เซย์จูโร่ ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันผมก็มักจะคอยให้ความสนใจกับตัวของเท็ตสึยะเสมอ....และทุกครั้งเสียงของเท็ตสึยะก็จะคอยเรียกหาแต่ผม.....................................แต่เมื่อไม่นานมานี้เท็ตสึยะกลับให้ความสนใจกับคนอื่นมากกว่าผม ฮินะ คานาอิ จู่ๆชื่อของผู้หญิงคนนี้ก็กลายเป็นสิ่งที่เท็ตสึยะเรียกร้องหามันมากกว่าผม!! 

"เท็ตสึยะ!! วันหยุดนี้ไปค้างที่บ้านผมมั้ย?? เดี๋ยวผมจะช่วยติวหนังสือให้"

"อะ......เอ่อ.....ขอโทษทีนะครับอาคาชิคุง.....พอดีผมนัดกับฮินะจังเอาไว้แล้วหน่ะครับ...เอาไว้คราวหน้านะครับอาคาชิคุง"

"หือ.......แต่เท็ตสึยะช่วงนี้นายไม่ค่อยได้คุยกับผมมากเท่าไหร่เลยนะ!! มีอะไรที่สำคัญกว่าการพูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกับผมอีกงั้นหรอ"

"เอ่อ......พอดีช่วงนี้ผมต้องคอยดูแลฮินะจังหน่ะครับเลยไม่ค่อยมีเวลาไปหาอาคาชิคุงเลย.....ผมต้องขอโทษด้วยจริงๆนะครับที่ไม่ค่อยได้ไปคุยด้วยเลยคุณคงจะเหงาสินะครับ??"

เหงาหรอ............ไม่หรอกแต่มันเป็นอะไรที่ซับซ้อนยิ่งกว่านั่นอีก..............ความรู้สึกของผมนายคงจะไม่เคยรับรู้เลยล่ะสิ!!! ว่าผมหน่ะรักนายมากแค่ไหน!! ทั้งที่ผมมั่นใจแล้วแท้ๆว่าที่ผ่านมานายเป็นของผมคนเดียวมาตลอด..................ทั้งหมดมันเป็นเพราะยัยผู้หญิงคนนั้นถ้าหล่อนไม่ย้ายมาที่นี่!! ผมกับเท็ตสึยะ.....พวกเราก็จะยังมีความสุขกันดีเหมือนดังเช่นเมื่อก่อนที่พอพวกเราซ้อมบาสเสร็จ......พวกเราก็จะมาเล่นโชงิกันสองคนหรือไม่เท็ตสึยะก็จะไปนอนที่บ้านผมพวกเราจะติวหนังสือกันจนดึกหลังจากนั่นผมก็จะได้นอนกอดกับเท็ตสึยะจนถึงเช้าแต่พอยัยผู้หญิงคนนั้น!! เข้ามาเวลาทั้งหมดของเท็ตสึยะที่เคยเป็นของผมก็ถูกมันแย่งเอาไปจนหมดแถมทุกๆที่ๆเป็นของผมกับเท็ตสึยะยัยนั้นตามไปแทบทั้งหมด.........ทั้งห้องสมุด,โรงอาหาร,ดาดฟ้าหรือแม้แต่ที่ผมรมบาสเองก็ตาม...........................................ยอมไม่ได้!!! ยอมไม่ได้!!!!! ยังไงผมก็จะยอมให้ใครมาแย่งเท็ตสึยะไปจากผมไม่ได้!!! ต้องซ้อน!!! ต้องกำจัดนังผู้หญิงคนนั้น!!! ต้องฆ่ามัน!!! ไม่งั้นมันก็จะแย่งเท็ตสึยะไปแบบที่คุณพ่อแย่งคุุณแม่ไปจากผมแบบไม่มีวันกลับ!!! เพราะผมอ่อนแอจึงยอมให้คุณแม่ไปกับคุณพ่อและไม่เคยกลับมาอีกเลย......ถ้าวันนั้นผมพาคุณแม่หนีไปซ้อนไว้ซะ!!  คุณพ่อก็คงจะหาคุณแม่ไม่เจอและผมก็จะยังได้อยู่กับคุณแม่!!!!.........................แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว!! เพราะผมจะพาเท็ตสึยะหนีไปซ้อน!!! ให้พ้นจากยัยผู้หญิงโสโคลกคนนั้น!!! ที่วันๆเอาแต่พูดจาหลอกล้อให้เท็ตสึยะติดกับดักของหล่อนๆคงจะรู้ดีสินะว่าเท็ตสึยะเป็นเด็กดี,หัวอ่อน,เชื่อคนง่ายไม่มีทางหรอก  เพราะผมจะต้องกำจัดหล่อนก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป.................ผู้หญิงแบบเธอหน่ะนะเท็ตสึยะเค้าไม่ต้องการ!!!

"คิกคิกๆเท็ตสึคุงเอาไว้วันหลังเราไปกันอีกนะ"

"เอ๋......ฮินะจังไม่เบื่อหรอครับที่อยู่กับผมนานๆแบบนี้หน่ะครับ"

"ไม่เลยจ๊ะ!!! เพราะฮินะชอบเท็ตสึคุงที่สุดเลยนะ"

"อ๊ะ!! ฮินะจังชอบผมหรอครับ??"

"ใช่สิจ๊ะ!! ก็เท็ตสึคุงหน่ะทั้งใจดี,น่ารักอยู่ด้วยแล้วรู้สึกสบายใจจนอยากจะเก็บเท็ตสึคุงเอาไว้กับตัวเองตลอดเวลาเลยล่ะนะ"

ปึง!!!

หล่อนคงจะไม่มีวันนั้นอีกแล้วล่ะเพราะหล่อนมันคือตัวการ!! ถ้ากำจัดหล่อนไปซะเท็ตสึยะก็จะเป็นเหมือนเดิม!! ในโลกของฉันนอกจากคุณแม่ที่ตายไปฉันก็มีแค่เท็ตสึยะ........เท็ตสึยะเองก็เช่นกันในโลกของเท็ตสึยะไม่เคยมีใครนอกจากฉันและมันจะต้องเป็นแบบนั้นตลอดไป

กลางดึกวันนั้น

"ขอโทษนะเท็ตสึยะที่เรียกให้ออกมาหาถึงบ้านของผมกลางดึกแบบนี้"

"ไม่เป็นไรเลยครับแล้วอาคาชิคุงมีอะไรให้ช่วยหรอคะ  อุ๊บ!!"

"ขอโทษนะเท็ตสึยะแต่นายช่วยรอผมก่อนนะ!! ขอผมไปจัดการยัยตัวปัญหานั่นให้เรียบร้อยก่อนแล้วพวกเราก็จะได้อยู่ด้วยกันเสียที"

หมับ!!    หมับ!!

"อ๊ะ!!เจอแล้ว"

ผมชูโทรศัพท์มือถือของเท็ตสึยะขึ้นมาก่อนจะกดส่งข้อความไปหายัยผู้หญิงคนนั้น.......ทั้งที่ความจริงแล้วหล่อนไม่ได้ผิดอะไรหรอก............แต่การที่หล่อนเข้ามาขวงทางของผมกับเท็ตสึยะ.......แค่นี้ก็เป็นเหตุผลมากพอที่จะกำจัดหล่อนไปแล้วล่ะ

ติ้งๆ

'ชื่อผู้ส่ง....คุโรโกะ เท็ตสึยะ
'ชื่อหัวข้อ............ถึง....ฮินะ
'เนื้อหา.....ฮินะจังช่วยออกมาพบฉันที่สระว่ายน้ำเก่าหลังโรงเรียนหน่อยได้หรือเปล่าตอนนี้เลยนะแล้วฉันจะรอ....อ่อ...แล้วไม่ต้องบอกใครล่ะฉันไม่อยากให้คนรู้ '

ติ้งๆ

'ชื่อผู้ส่ง....ฮินะ คานาอิ
'ชื่อหัวข้อ..........ถึง....เท็ตสึคุง
'อืม...ได้สิเดี๋ยวฮินะจะรีบออกไปหาเลยนะ....แล้วส่วนที่จะไม่ให้บอกคนอื่นฮินะก็จะไม่บอกจ๊ะถ้ามันเป็นความต้องการของเท็ตสึคุงแล้วล่ะก็ฮินะก็ยินดีจ๊ะ '

หึ!! หล่อนอย่าหวังว่าหล่อจะได้เจอเท็ตสึยะอีกเลยเพราะผมจะทำให้ไม่มีใครหาเท็ตสึยะกับผมเจออีกตลอดไป!!.......ผมอุ้มเท็ตสึยะเดินหลบสายตาของพวกแม่บ้านทั้งหลายก่อนจะเดินลัดเลาะออกจากคฤหาสน์ก่อนจะเดินตรงไปยังท้ายสุดของเขตรั้วคฤหาสน์ตระกูลอาคาชิซึ่งที่นี่มันเป็นเป็นที่ๆคุณแม่ผมนอนหลับอยู่และมันจะเป็นที่ๆผมจะใช้กักขังเท็ตสึยะให้อยู่ด้วยกันกับผมตลอดไปแต่ก่อนอื่นผมจะต้องจัดการไม่ให้เท็ตสึยะหนีจากผมไปได้ด้วยการใช้โซ่มาล้ามขาของเท็ตสึยะเอาไว้กับเสาตรงกลางห้องส่วนข้อมือของเท็ตสึยะนั้นผมก็ใช้โซ่อีกเส้นล้ามไว้เหล็กที่ยื่นออกมาจากกำแพงห้องใต้ดินใช่คุณฟังไม่ผิดเพราะภายใต้สุสานของคุณแม่ผมมันเป็นห้องใต้ดินที่ทั้งมืดและชื้นมากใบหน้านี้แหละที่ผมหลงใหลไม่สิ!! ทุกส่วนต่างหากล่ะ!! ทุกส่วนของเท็ตสึยะต่างหากที่ผมหลงใหลผมไล้ปลายนิ้วไปตามใบหน้าและร่างกายของเท็ตสึยะอย่างหลงใหล

"รอผมก่อนนะแล้วผมจะกลับมาหาหลังจากที่ผมฆ่ายัยผู้หญิงคนนั้นเสร็จแล้วเราจะได้อยู่ด้วยกันเหมือนเดิมนะเท็ตสึยะ"

"คุณจะฆ่าใครกันครับอาคาชิคุง!!แล้วทำไมผมถึงถูกล้ามโซ่ไว้ล่ะครับอาคาชิคุงตอบผมหน่อยสิครับ!!"

"ไม่เป็นไรนะเท็ตสึยะ!! นายไม่จำเป็นต้องรู้หรอกนะว่าผมกำลังจะไปฆ่าใคร......แต่ผมแค่อยากให้เท็ตสึยะรู้เอาไว้ว่าทั้งที่ผมทำก็เพื่อเท็ตสึยะ!!"

"มะ.......ไม่.......ไม่จริง!!  คุณไม่ใช่อาคาชิคุงที่ผมรู้จัก!! เพราะถ้าเป็นอาคาชิคุงเค้าจะไม่มีวันทำแบบนี้!!"

เท็ตสึยะต่อว่าผมด้วยสีหน้าที่หวาดกลัวผมค่อยก้าวขาเดินเข้าไปหาเท็ตสึยะช้าๆก่อนจะคุกเข่าลงตรงหน้าของเท็ตสึยะ สองมือเรียวของผมจับหน้าขอเท็ตสึยะให้หันมามองหน้าผมให้ชัดๆ

"ใช่สิ....ผมก็คือ อาคาชิ เซย์จูโร่ คนเดิมที่นายรู้จักเพียงแต่ช่วงนี้มีอะไรหลายๆอย่างให้ต้องคิด.....เท็ตสึยะนายกลัวผมหรอ??"

หงึกๆ

เท็ตสึยะไม่ตอบผมแต่กลับผหงกหัวให้ผมแทนคำตอบ ทำไมล่ะทั้งๆที่ผมทำทุกอย่างก็เพื่อเท็ตสึยะแต่ทำไมเท็ตสึยะต้องกลัวผมด้วย!! เพราะยัยนั้นคนเดียวเพราะมันทำให้ผมกลายเป็นคนที่หน้ากลัวสำหรับเท็ตสึยะทั้งๆที่เท็ตสึยะไม่เคยทำสีหน้าหวาดกลัวแบบนั้นใส่ผมเลยแท้ๆ

"ไม่ต้องกลัวผมหรอกนะเท็ตสึยะ....."

ฮือ ฮือ  ฮือ อึก ฮือ ฮือ

"ชู่วว์...ไม่เอานะไม่ร้องสิ....ผมไม่อยากจะทำอะไรที่มันรุนแรงกับเท็ตสึยะหรอกนะ....เพราะผมหน่ะรักเท็ตสึยะมากที่สุดในโลกเลยนะ"

ติ้งๆ

"หึๆ เท็ตสึยะดูสิยัยผู้หญิงคนนั้นมันมาแล้วนะ....เดี๋ยวเค้ากลับมานะ"

"ฮัลโหล.....จัดการจับยัยผู้หญิงคนนั้นแล้วเอามันไปขังไว้ในโกดังร้างแถบเชิงเขาแล้วเดี๋ยวฉันจะติดต่อกลับไปถ้ามันโวยวายไม่เลิกพวกแกก็ขู่ให้มันกลัวซะก็พอก่อน"

"อะ......อาคาชิคุงยะ....อย่าทำอะไรฮินะจังเลยนะครับผะ"

"ไม่!!! ขนาดนี้แล้วเท็ตสึยะยังห่วงมันอีกงั้นหรอ  หึ  แบบนี้ยิ่งเก็บยัยนั้นไว้ไม่ได้เข้าไปใหญ่"

"มะ......ไม่ใช่นะครับอาคาชิคุงคนที่ผมห่วงคืออาคาชิคุงต่างหากล่ะครับผะ.....ผมไม่อยากให้อาคาชิคุงฆ่าใครเพราะผมเพราะฉะนั้นได้โปรดหยุดเถอะนะครับ"

"โกหก!!!!! เท็ตสึยะก็โกหกเหมือนกับคุณแม่ของผมที่ท่านเองก็โกหกเหมือนกับเท็ตสึยะตอนนี้!!! เท็ตสึยะเองก็โกหกผมเพื่อที่จะปกป้องยัยนั้นใช่มั้ยล่ะ!! ผมไม่มีวันยอมหรอกถ้าผมยอมเท็ตสึยะก็จะหายไปตลอดกาลเหมือนกับคุณแม่ของผมใช่มั้ยล่ะ"

       ตอนนี้เท็ตสึยะทำได้เพียงแค่มองดูร่างสูงองอาคาชิที่ทิ้งตัวลงนั่งพร้อมกับเอามือขยุ้มเส้นผมสีแดงสดของตัวเองอย่างแรงใบหน้าหล่อเหลาบัดนี้เต็มไปด้วยน้ำตา ริมฝีปากเรียวเอาพร่ำพูดคำเดิมซ้ำๆ

"ไม่ได้!! ยอมไม่ได้!!! เท็ตสึยะจะหายไปไม่ได้!! แค่เท็ตสึยะเท่านั้น!! ไม่ได้!! ห้ามหายไป!! หายไปไม่ได้!! ยังไงก็ยอมไม่ได้!! เท็ตสึยะต้องอยู่กับผมตลอดไปเท่านั้น"

ผมค่อยๆเงยหน้าขึ้นก่อนจะเดินมาหาร่างบางของเท็ตสึยะที่กำลังจ้องมองผมด้วยดวงตาสีฟ้าที่เอ่อครอไปด้วยน้ำตา.....ยิ่งผมเข้าใกล้ร่างกายของเท็ตสึยะก็พลันสั่นสะท้านไปทั้งตัว ผมไม่ต้องการให้มันเป็นแบบนี้แต่ผมคงอ่ไม่ได้ถ้าต้องสูนเสียเท็ตสึยะไปอีกคน

"เท็ตสึยะแค่นายเท่านั้นที่ผมจะไม่ยอมให้หายไปไหน.....เพราะผมคือคนเดียวที่สามารถหาเท็ตสึยะเจอไม่ว่าจะเมื่อก่อนหรือตอนไหนก็ตาม.....ขอร้องล่ะเท็ตสึยะอย่าทิ้งผมไปได้มั้ยผมไม่ต้องการที่จะอยู่คนเดียวอีกแล้วเท็ตสึยะได้โปรด"

อาคาชิยอมขอร้องร่างบางก่อนจะซบหน้าลงกับเข่าของร่างบางพรางพูดขอร้องไม่ให้ร่างบางจากตนไปไหน

' ถึงคุณไม่ขอร้องผมก็ไม่คิดที่จะจากคุณไปไหนอยู่แล้วนิครับแล้วทำไมหรือว่าเพราะช่วงนี้ผมทิ้งคุณให้อยู่ลำพังใช่หรือเปล่าครับ '

ผมค่อยๆก้มหัวของผมลงจนชิดกับหัวของอาคาชิคุงเพื่อที่จะช่วยปลอบให้อาคาชิคุงสงบสติอารมณ์ลงก่อนจะค่อยๆพูดให้อาคาชิคุงฟังถึงเหตุผลที่แท้จริง

"อาคาชิคุงฟังผมนะครับ....ผมไม่เคยคิดที่จะทิ้งคุณไปไหนเลยแม้แต่สักครั้งก็ไม่เคยคิด"

"ไม่จริง!!! เพราะถ้าพูดตามความเป็นจริงเท็ตสึยะก็คงอยากคบอยากแต่งงานกับยัยนั้นเพื่อที่จะได้ทำหน้าที่สามีแทนที่จะมาคบและแต่งงานกับผมเพื่อที่จะมาเป็นภรรยาของผมใช่มั้ยล่ะ.....แต่ถ้าผมต้องเสียเท็ตสึยะไป   ผมยอมให้เท็ตสึยะเกลียดด้วยการกักขังเท็ตสึยะไว้กับผมแบบนี้ตลอดไปยังจะดีกว่าต้องเสียเท็ตสึยะไปตลอดกาลแบบคุณแม่"

"อาคาชิคุง!! ใจเย็นๆแล้วฟังผมนะครับ.......................ผมหลงรักอาคาชิคุงตั้งแต่ครั้งแรกที่เราเจอกัน แต่พักหลังที่ผมไม่ได้อยู่กับอาคาชิคุงเหตุผลหนึ่งก็คือผมต้องแนะนำโรงเรียนให้ฮานะจังส่วนที่ผมไม่ค่อยมาหาอาคาชิคุงนั้นเพราะว่าผมต้องการให้อาคาชิคุงพักเพราะกิจกรรมที่โรงเรียนคุณก็ยุ่งมากพออยู่แล้วพอกลับมาบ้านคุณก็เรียนพิเศษไหนคุณจะต้องกลับมาช่วยติวให้ผมถึงคุณบอกไม่ต้องกังวลแต่สุดท้ายผมก็ทั้งห่วงทั้งกังวลเรื่องคุณอยู่ดี   ขอร้องล่ะครับปล่อยฮานะจังไปแล้วเราจะได้อยู่ด้วยกันเหมือนเดิมนะครับ"

"ทำไมนายถึงอยากให้ผมปล่อยยัยนั้นไป"

"เพราะผมไม่อยากให้ชายที่ผมรักต้องมาเป็นฆาตกรเพราะผมหน่ะสิครับ  เพราะผมยังอยากใช้ชีวิตอยู่กับคนที่ผมรักไปชั่วนิรันดร์และไม่ต้องการที่จะแยกจากคุณแม้แต่วินาทีเดียวไงล่ะครับ"

"ก็ได้   ถ้านายจะสัญญาว่าจะไม่ให้ความสำคัญกับใครไปมากกว่าผมและผมจะเป็นคนเดียวที่นายจะคิดถึงตลอดเวลา"

"ผมไม่เคยเห็นใครสำคัญไปมากกว่าอาคาชิคุงเลยนะครับ"

ตูดๆ

"ปล่อยยัยผู้หญิงคนนั้นไป...... อืม ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น อืม แค่นี้นะแล้วฉันจะส่งเงินให้"

ในที่สุดผมก็รู้แล้วเท็ตสึยะคิดยังไง แต่สำหรับยัยนั้นผมก็ไม่เคยคิดที่จะฆ่าหล่อนจริงๆหรอกนะแต่ผมก็ไม่รับประกันว่าถ้าหล่อนไม่คิดที่จะเลิกตามเกาะติดกับเท็ตสึยะของผมๆแกรงว่า........สักวันผมคงเผลอฆ่าหล่อนจริงๆแน่

"อาคาชิคุงแต่งงานกับผมนะครับ!!"

ห๊ะ!!!!!

"ทะ......ทะ.........เท็ตสึยะนายพูดอะไรออกมารู้ตัวมั้ย......ละ.......หรือว่านายยังกลัวผมอยู่ใช่มั้ยเลยพูดออกมาแบบไม่รู้ตัวสินะ!!?"

ผมถามเท็ตสึยะด้วยสีหน้าที่ตื่นตะหนกเพราะจู่ๆเท็ตสึยะก็ดันพูดขอผมแต่งงานแล้วถ้าจะให้ถูกคนที่ควรจะพูดคำนั้นคือผมไม่ใช่เท็ตสึยะ              แล้วอีกอย่างทั้งแขนทั้งขาของเท็ตสึยะยังมีโซ่ที่ผมล่ามเอาไว้อยู่แถมบรรยากาศในห้องนี้มันไม่น่าจะเหมาะกับอะไรที่โรแมนติกแบบนี้เลยหน่ะสิ

"ผมพูดจริงๆนะครับเพราะเรื่องคราวนี้มันยังดีตรงที่ยังไม่มีใครตายแต่ถ้าครั้งหน้ามันมีเรื่องเข้าใจผิดอะไรแบบนี้อีกผมเลยคิดว่า           ถ้าจะมีอะไรที่ผมทำแล้วจะช่วยเพิ่มความมั่นใจให้อาคาชิคุงว่าผมจะไม่จากคุณไปไหนก็คงมีแต่วิธีนี้⁄(⁄ ⁄•⁄ω⁄•⁄ ⁄)⁄ เพราะเดิมทีผมเองก็คิดเสมอว่าผมเป็นของอาคาชิคุงเพียงคนเดียวมาตลอดตั้งแต่วันนั้นมาจนถึงทุกวันนี้ทุกอย่างก็ยังคงเหมือนเดิมเสมอนะครับ"

อ่า~เจอแบบนี้เห็นทีผมคงต้องเลิกนิสัยเสียแถมไหนจะอารมณ์ที่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาสักทีไม่งั้นมีหวังผมคงจะอยู่กับคนที่ผมรักนานๆไม่ได้แน่.........เพราะอาจจะต้องเอาแต่หนีคดีก็เป็นได้..........ผมไม่อยากใช้ชีวิตที่เหลือแบบนั้น..................เพราะผมอยากใช้ช่วงเวลาทั้งหมดของชีวิตผมอยู่กับเท็ตสึยะเพียงคนเดียวตลอดไปชั่วนิรันตร์

"เอ่อ~อาคาชิคุงครับ.........กะ........ก่อนอื่นคุณช่วยพาผมออกไปจากที่นี่ทีได้มั้ยครับ. ผะ.......ผมอยากทำแผลแล้วครับ??"

เอ๊ะ!!!!!!

"แผล......แผลหรอ..........แผลอะไร!!!! นายเป็นอะไรงั้นหรอ!!!  นายเจ็บตรงไหนบอกผมสิ!!!?"

ผมถามเท็ตสึยะไปด้วยความร้อนรนแผลอะไรกันแน่!!? เท็ตสึยะคงจะรู้ว่าผมคิดอะไรอยู่เลยทำท่ายื่นหน้าไปดูด้วยล่างผมจึงเพิ่งจะมองเห็นว่าข้อเท้าของเท็ตสึยะมีเลือดออกจากการถูกโซ่บาดมันคงเกิดขึ้นตอนที่เท็ตสึยะพยายามดิ้นหนีผมในตอนแรก. ผมกวดสายมองสำรวจไปทั่วร่างกายบอบบางของเท็ตสึยะที่มีรอยเขียวช้ำเป็นรอยนิ้วมือของผมอยู่เต็มไปหมดผมยอมรับว่าบางครั้งถ้าผมโกรธหรือโมโหใครมากๆผมมักจะขาดสติแบบนี้อยู่บ่อยๆแต่สำหรับเท็ตสึยะนี่จะเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่ผมจะแสดงมันออกมาให้เท็ตสึยะเห็น................ด้านที่หน้ากลัวของผมแบบนี้

"เท็ตสึยะ.........ผมขอโทษ...........ผมไม่ได้ตั้งใจที่จะทำให้นายเจ็บตัวแบบนี้........ผมขอโทษนะเท็ตสึยะ(。•́︿•̀。)"

ผมรีบขอโทษเท็ตสึยะด้วยความรู้สึกผิดก่อนจะรีบไขกุญแจที่ล็อกโซ่ที่ล่ามเท็ตสึยะออกก่อนจะค่อยๆก้มลงจูบและใช้ลิ้นร้อนๆของผมเลียลงไปที่แผลของเท็ตสึยะเพื่อที่จะทำความสะอาดรอยเลือดให้กับข้อมือแสนบอบบางของเท็ตสึยะไปทีละข้าง แรกๆเท็ตสึยะก็ขัดขืนพูดแต่ว่ามันสกปรกแต่สุดท้ายก็ยอมให้ผมทำให้.    ผมเลื้อนใบหน้าของผมลงไปจูบที่หลังเท้าของเท็ตสึยะอย่างไม่นึกรังเกียจใดๆเลย

อ๊ะ!!!!!!!            Ó( ° △ °|||)


"อาคาชิคุงเท้ามันสกปรกนะครับคุณไม่ควรทำแบบนั้น!!!"

"เท็ตสึยะนายรู้มั้ยว่าการที่ผมยอมจูบเท้าของนายมันหมายความว่ายังไง"

"ผมจะไปรู้ได้ยังไงล่ะครับ!!   ก็เท้ามันทั้งต่ำทั้งสกปรกนี่หน่า"

"การที่ผมจูบที่เท้านายมันก็สมารถบอกกับนายได้ว่าผมรักนายมาก ผมยอมนายได้ทุกๆอย่าง นั้นคือทั้งหมดของผม              เท็ตสึยะแต่งงานกับผมนะช่วยอยู่ข้างๆผมตลอดไปได้มั้ย?? ได้โปรดใช้ช่วงเวลาตลอดชีวิตที่เหลืออยู่ของนายกับผมจะได้มั้ย"

แหมะ!!!     แหมะ!!!!

"ครับ!!   ผมตกลงไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นผมจะเป็นคนเดียวที่จะค่อยอยู่ข้างๆเท็ตสึยะไม่หนีหายไปไหนและจะไม่ทิ้งให้อาคาชิคุงต้องอยู่คนเดียวอีกแล้วครับ ผะ.....ผมสัญญา แงๆแงๆ"

"ไม่ร้องนะ  เท็ตสึยะผมรักนายมากๆนะ"

"ผะ......ผมก็รักอาคาชิคุงมากที่สุดเหมือนกันนะครับ"

และแล้วผมก็ได้เท็ตสึยะกลับคืนมาอยู่เคียงข้างผมเหมือนเดิมส่วนยัยผู้หญิงคนนั้นหน่ะหรอใครสนกัน   โทษฐานที่หล่อนกล้ามาบอกว่าชอบเท็ตสึยะก็ปล่อยให้หล่อนหาทางกลับมาเองแล้วกันส่วนหล่อนจะกลับมาครบ32หรือเปล่านั้น     มันไม่ใช่เรื่องที่ผมจะต้องสนใจ เพราะผมมีเท็ตสึยะที่จะต้องดูแล  คงต้องขอบคุณเท็ตสึยะที่ไม่นึกรังเกียจผมไม่ว่าผมจะทำเรื่องแย่แค่ไหน แต่ต่อไปคงไม่มีเพราะตราบใดที่ผมมีนาย คุโรโกะ เท็ตสึ ยะ อยู่ด้วยก็ไม่จำเป็นต้องกังวลว่าเมื่อไหร่ที่ผม อาคาชิ เซย์จูโร่ จะเผลอยันแตกอีกครั้ง  เพราะถ้าผมมีเค้าก็ไม่จำเป็นต้องกลัวอะไรอีกตลอดไปเพราะเค้าคือทุกอย่างสำหรับผมตลอดกาล,ตลอดไป,ชั่วนิรันดร์ ไม่ว่าจะใช่ช่วงเวลาแบบไหนท้ายที่สุดมันก็มีแค่คำเดียวเพียงเท่านั้นที่พูกพันทุกสิ่งเอาไว้นั่น (รัก)



                         จบบริบูรณ์










ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ ยัยหอยทาก จากทั้งหมด 16 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 25 กันยายน 2561 / 17:34
    ส่วนตัวชอบอะไรแนวๆนี้อยู่แล้วนะครับแต่ถ้าเลือดสาดกว่านี้อีกหน่อยก็คงจะดีกว่านี้นะครับไรท์+555(นี่ผมจิตไปป่าวอ่ะ)
    #4
    1
  2. วันที่ 10 มกราคม 2561 / 22:31
    สนุกดีค่ะ ส่วนตัวแล้วชอบยันๆอยู่พอดีมาเจอเรื่องนี้ก็เลยชอบมากเลยค่ะ แต่งอีกน้าา สู้ๆค่ะ ไฟท์!!
    #3
    0
  3. #2 ยัยตาตีบ
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 15:23
    ชอบค่ะ..แต่งคู่นี้อีกน้า
    #2
    0
  4. #1 nichanan00007 (@nichanan00007) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 10:08
    อยากได้แบบดราม่าอ่ะ แต่แบบนี้ก็ชอบน้าาาา อย่าลืมแต่งเรื่องใหม่เกี่ยวกับakakuroอีกน้าาาาา
    #1
    1
    • #1-1 Sumintra-0 (@Sumintra-0) (จากตอนที่ 1)
      18 พฤศจิกายน 2560 / 10:21
      เราก็อยากแต่งนะแต่พอดีแนวมาม่างี้นเราไม่ค่อยไหวเลยอ่ะเดิมทีก็กะจะมาม่าจ๋าเลยแหละแต่สุดท้ายดันจบลงที่มีความสุขซะงั้น.......เฮ้อ!!!ต้อไตแต้ๆ(╥_╥)
      #1-1