ทุ่งลิลลี่แห่งเกนโซเคียว

ตอนที่ 2 : บทที่ 1 วันวาเลนไทน์ของท่านยูยูโกะ 1/2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 43
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    25 ก.พ. 62

ณ ตำหนักหยกขาวแห่งโลกวิญญาน

"ฮึบ!! ฮึบ!!"เด็กสาวคนหนึ่งกำลังฝึกวิชาดาบ เธอมีนามว่า [คอนปาคุ โยวมุ] โดยตระกูนของเธอนั้นมีหน้าที่คอยรับใช้ตระกูนไซเกียวจิ หรือตอนนี้ก็คือเธอ [ไซเกียวจิ ยูยูโกะ] ที่กำลังนั่งดูการฝึกอยู่ห่างๆ

"โยวมุ~ ฉันหิวแล้วละ~" 'อีกแล้วหรอคะ! ท่านยูยูโกะ'เธอได้แต่คิดในใจเพราะเมื่อ 5 นาทีก่อนเธอก็โดนขัดการฝึกโดยเหตุผลเดียวกันมา 3 รอบแล้ว

"ท่านยูยูโกะคะ อดทนอีกนิดเถอะคะเพราะค่ำคืนนี้จะมีงานเลี้ยงฉลองที่ศาลเจ้าฮาคุเรย์นะคะ"

"เอ๋~นั้นวิเศษไปเลยละ~แบบนี้คงไปตัวเปล่ามิได้เสียแล้วสิ โยวมุ~เธอไปทำซาชิมิมาสักสองจานสิจ้ะ"

"เอ๋? จะเอาไปที่งานเลี้ยงทั้งสองจานเลยหรอคะ?"

"เปล่าหรอก~อีกจานเราไว้ทานเองนะ~"โยวมุได้รับความผ่ายแพ้...เธอจึงยอมทิ้งการฝึกและไปเข้าครัวแต่โดยดี 

"ยูยูโกะ..."

"ยูคาริ~แปลกใจจังเลยนะ ที่เธอตื่นอยู่แบบนี้~"[ยาคุโมะ ยูคาริ]เจ้าของเสียงที่โผล่มาข้างๆ ในลักษณะเพียงครึ่งตัว

"ฮุๆ~เพราะคืนนี้มีงานเลี้ยงที่ศาลเจ้าฮาคุเรย์หนะสิ ฉันจะพลาดได้ยังไงกัน แต่ก็ถึงจะบอกฉันว่าแปลกใจแต่สีหน้าของเธอเหมือนรู้อยู่เลยนะ.."

"เป็นอย่างงั้นหรอ~ก็เรารู้จักกันานานแล้วนี้เนอะ~"

"นั้นสินะ นานมากแล้วจริงๆ"เธอกล่าวออกไปอย่างเศร้าๆ มองไปยังต้นซากุระต้นใหญ่ที่ไม่มีวันผลิบานออกมา

"ยังคิดมากเรื่องนั้นอยู่อีกหรอ~"ยูยูโกะขยับตัวไปแนบชิดกับยูคาริที่ถึงแม้เธอจะโผล่มาเพียงแค่ครึ่งตัว

"หึ..ฉัน.. ขอตัวก่อนนะพอดีต้องไปปลุกยักษ์ขี้เมาหนะ เจอกันที่งานเลี้ยงนะ"เมื่อยูยูโกะขานรับแล้ว ยูคาริก็หายไปในทันที

"ท่านยูคาริมาหาหรอคะ?"โยวมุเดินมาพร้อมกับซาชิมิจานใหญ่

"อืม~ว่าแต่ในกล่องนั้นคือ?" สภาพของโยวมุตอนนี้คือมือถือจานซาชิมิข้างหลังสะพายกล่องอาหารสามชั้น

"กล่องข้างหลังนี้หรอคะ ซาชิมิสำหรับงานเลี้ยงนี้คะ"โยวมุว่างจานซาชิมิลง และหยิบกล่องมาเปิดให้ยูยูโกะดู

"ไม่ใช่ข้างหลังแต่เป็นในเสื้อเธอต่างหากละโยวมุ~"ยูยูโกะหยิบซาชิมิในกล่องมาทานแบบเนียนๆ

"อะ!..มันคือสิ่งที่เรียกว่าช็อคโกแลตหนะคะ เห็นว่าวันนี้เป็นวันที่เขาจะมอบช็อคโกแลตให้กับคนพิเศษกันหนะคะ"โยวมุรีบดึงกล่องซาชิมิเก็บอย่างรวดเร็ว

"หืม~สิ่งที่เรียกว่าวันวาเลนไทน์หนะหรอ"

"คะ กำลังเป็นที่นิยมเลยนะคะช่วงนี้หนะ"

"เอ่~ทำไมฉันถึงไม่ได้กันละ~"

"ฉันมอบให้ท่านไปตั้งแต่ช่วงเช้าแล้วนะคะ แล้วท่านยูยูโกะก็กินไปแล้วด้วย!"

"อืม~..."แน่นอนว่ายูยูโกะไม่ได้ลืมว่าโยวมุนั้นได้มอบช็อคโกแลตให้แล้ว แต่คำถามเมื่อกี้หมายถึงว่า ทำไมเธอถึงไม่ได้จากยูคาริกันละ หรือยูคาริอาจจะไม่สนใจกัน ความเสียดายถาโถมเข้าใส่ยูยูโกะอย่างรุนแรง

"เออ..ท่านยูยูโกะ ทำไมเราไม่ออกเดินทางชมผืนพิภพรอหละคะ"เมื่อโยวมุเห็นว่ายูยูโกะทำหน้าเศร้าใจ จึงเอ่ยชวนให้ไปชมวิวแต่มีหรือที่ยูยูโกะจะไม่รู้ถึงจุดประสงค์ที่แท้จริงของโยวมุ

"จะเอาไปให้แม่สาวกระต่ายสินะ~"

"ก๊อง!!.."เมื่อโยวมุโดนจู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัว เจ้าตัวถึงกับเขินอายไปถึงขนาดยูวเรย์ที่ติดตามยังแดงไปด้วย

"อะ..เออ คือว่า..คือ.."

"โยวมุ~เธอจงไปส่งซาชิมิที่ศาลเจ้าฮาคุเรย์สะ~"

"เอ่!!ตะ..แต่ว่า!!"

"นี้เป็นคำสั่งจ้ะ~"

"คะ..."โยวมุผ่ายแพ้ไปอีกหนึ่งครา เนื่องจากช่วงเวลานี้เป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดแก่การมอบช็อคโกแลต เพราะในงานนั้นพวกเธอต่างก็มีหน้าที่ดูแลเจ้านายของตนเอง เธอเดินคอตกออกไปอย่างช้าๆ 

"เราเองก็ไปเดินเล่นเสียดีกว่า~"แต่ไม่ทันที่เธอจะลอยออกไปจากตำหนักหยกขาว ยูคาริก็โผล่ออกมา คราวนี้เธอออกาแบบเต็มตัว

"ไปเดทกันไหม.."ยูคาริเอ่ยชวนอย่างเขินอาย

"หุๆ~แน่นอนสิจ้ะ~"ยูยูโกะตอบกลับไปอย่างไม่เขินอาย ก็เพราะว่านี้ไม่ใช่ครั้งแรกเสียหน่อยที่เธอออกไปเดทกัน 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น