คีตาในเรือนจันทร์ (BL) (วาย) (yaoi)

ตอนที่ 7 : แผนการเปิดโปงโฉมหน้าของหวางเย่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 31,311
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,567 ครั้ง
    5 ก.ย. 62





"ผู้ใดว่าข้ามิมีธุระกับเจ้ากัน?"

ข้าชะงักค้างแล้วแมวตัวใดบอกว่ามาเดินเล่นชมเมืองกัน ฮึ่ม!

"คุณชายหยวนอวี้มีธุระอันใดกับข้า?" ข้าถามเสียงสะบัด

"ข้าจะชวนท่านไปรับประทานอาหารกลางวัน" 

"แต่ข้ายังไม่หิว" ข้าชิงตอบปฏิเสธแบบไร้เยื่อใย

โครกกกกกก...เสียงท้องข้า...ช่างขายขี้หน้ายิ่งนัก คราวนี้ใบหน้าของข้าคงแดงยิ่งกว่าลูกอิงเถา*(ลูกเชอรี่)แล้ว มองไปเห็นหวางเย่เลิกคิ้วกระตุกมุมปากสั่นระริก คล้ายอยากจะหัวเราะเสียเต็มประดาแต่ก็พยายามฝืนทนเอาไว้จนใบหน้าบิดเบี้ยวไปหมด

"อยากจะหัวเราะเยาะข้าก็เชิญเลย..." ข้าบอกเขาอย่างใจกว้าง ถึงอย่างไร...เศษเสี้ยวบนใบหน้าของข้าคงแตกละเอียดจนประกอบไม่ติดแล้วกระมัง

"ฮ่าๆๆๆๆๆ" หวางเย่หัวเราะเสียงดังอย่างสุดกลั้น ข้าขมวดคิ้วเริ่มอารมณ์ไม่ใคร่จะดี กระไรกัน ข้าบอกให้หัวเราะได้แต่ก็ควรจะสงวนท่าทีหน่อยหรือไม่ นี่หัวเราะเสียเต็มเสียง หัวเราะจนท้องคัดท้องแข็ง มันตลกขนาดนั้นเลยหรือไร? ดูสิผู้คนเริ่มหันมามองพวกเราแล้ว ข้าก็อายเป็นเหมือนกันนะ ข้าอยากจะเอาใบหน้าแทรกแผ่นดินใจแทบขาดแต่ก็ทำมิได้ หากยังยืนอยู่ตรงนี้ให้คนหัวเราะเยาะต่อไปข้าคงสติไม่เต็มเต็งแล้ว ข้ากลับหลังหันแล้วรีบเดินจากมาทันที

"ขออภัยๆ" คนรีบวิ่งตามมาคว้าข้อมือข้าเอาไว้แล้วกำแน่นราวกับคีมเหล็ก ข้าพยายามจะบิดจะดึงอย่างไรก็ไม่สามารถง้างมือนั้นได้เลย "ข้าไม่หัวเราะเยาะเจ้าแล้ว ขออภัย อย่าโกรธข้าเลยนะ" เขาจ้องมองเข้ามายังในดวงตาของข้าด้วยสายตาจริงจัง นัยน์ตาสีเทาคู่นั้นราวกับก้อนเมฆบนท้องฟ้ายามพิรุณร่วงโปรยปราย มันดูหนาวเย็น ลึกลับ ซ่อเร้น ที่ทำให้ยามมองตัวข้าถึงกับรู้สึกเหน็บหนาวจนขนแขนลุกชัน

"ท้องส่งเสียงดังถึงขนาดนี้ ก็อย่าโป้ปดต่อไปอีกเลย ไปทานอาหารเป็นเพื่อนข้าเถอะ มื้อนี้ข้าขอเป็นเจ้ามือเอง" กระไรคือโป้ปด ข้าแค่ไม่อยากไปไหนมาไหนกับเจ้าหรอก หัดรู้ตัวเสียบ้างว่าคนเขารังเกียจ แต่ยังไม่ทันที่ข้าจะได้อ้าปากโต้ตอบสิ่งใดออกไป หวางเย่ก็ฉุดกระชากลากถู ดึงแขนข้ามุ่งหน้าเข้ามาในภัตตาคารแห่งหนึ่งเสียแล้ว

ร้านอาหารแห่งนี้เป็นภัตตาคารที่มีนามว่าหลิ่งจู*(ไข่มุกแห่งสายลม) 
ขนาดของร้านนั้นปานกลางไม่ใหญ่โตมากนักเมื่อเทียบกับหอลู่หลิน แต่สถานที่ตั้งอยู่ริมทะเลสาปหนิงเหอ*(สายน้ำแห่งความสงบ) จึงถือว่ามีทำเลที่ดียิ่งนัก ตัวอาคารจัดสร้างเป็นสามชั้น พริบตาเดียวหวางเย่ก็จูงข้าขึ้นมายังชั้นสาม ชั้นนี้จะแบ่งซอยออกเป็นหลายห้องสำหรับลูกค้าที่ต้องการความเป็นส่วนตัว เขาสั่งอาหารหลายอย่างโดยไม่ถามความเห็นของข้า จากนั้นก็นั่งรอพร้อมกับจิบชาด้วยท่าทีสงบสง่างาม

ผ่านไปเพียงสองเค่อ(หนึ่งเค่อ=15นาที) อาหารก็ถูกลำเลียงมาถึงห้อง หน้าตาดูน่ารับประทานยิ่งนัก ข้าได้แต่จ้องมองจนจานอาหารตรงหน้าพลางน้ำลายสอ ท้องที่เพิ่งจะได้น้ำชาลงไปปลอบประโลมถึงกับคำรามขึ้นมาอีกครา คนตรงข้ามข้าหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบกับข้าวสองสามอย่างลงบนชามข้าวของข้าพร้อมกับเอ่ยเชื้อเชิญนัยน์ตาพราวระยับ

"เชิญคุณชายเยว่ทานให้อร่อย" 

ฮึ่ม! จะเชิญข้าทานข้าวแล้วเหตุใดแววตาเจ้าจึงดูตลกขบขันเสียเต็มประดา ข้ารีบปาดน้ำลายที่ไหลย้อยลงมาจากมุมปาก คว้าตะเกียบขึ้นมาคีบอาหารทานทันที

"คุณชายเยว่ไม่คิดจะถอดหมวกออกก่อนหรือ?" 

"ไม่จำเป็น!" นี่สินะ เหตุผลที่หวางเย่พาข้ามารับประทานอาหารยังภัตตาคารแห่งนี้ ข้าลืมคิดไปเสียสนิทว่าคนผู้นี้ดูจะติดใจสงสัยบางสิ่งบางอย่างในตัวข้าที่ปกปิดใบหน้าเป็นคุณชายเยว่ผู้นี้อยู่ โชคยังเข้าข้างข้า ดีที่วันนี้ข้าสวมหมวกงอบที่มีผ้าปิดบังใบหน้า ถ้าข้าคาดเพียงผ้าเช็ดหน้าเหมือนดังเช่นเวลาดีดพิณตามปกติ ข้าคงต้องเปิดผ้าออกเพื่อทานอาหารแล้ว 

"แต่อากาศร้อนเยี่ยงนี้ หมวกและผ้าที่ปิดบังใบหน้าน่าจะทำให้เจ้ารู้สึกรำคาญนะ ข้าสัญญาว่าจะไม่สนใจใบหน้าของเจ้า ต่อให้เจ้าอัปลักษณ์น่าเกลียด หรือหน้าตาขี้เหร่เช่นใดข้าก็ไม่รังเกียจเจ้าเลย..."

หึ! วาจาหลอกเด็กเช่นนั้นนั่นคือกระไร เห็นข้าโง่เขลาเบาปัญญางั้นหรือ? ข้านิ่งเงียบไม่สนใจพลางคีบอาหารเข้าปากทั้งๆที่ยังสวมหมวกงอบที่มีผ้าปิดบังใบหน้า สายตาแอบเหลือบแลไปยังหวางเย่ที่อยู่ตรงข้ามเพื่อดูปฏิกิริยา คนคล้ายจับสังเกตลอบมองข้าอยู่ คงจะวางแผนชวนข้ามาทานอาหารเพื่อเปิดโปงใบหน้าของข้าสินะ หึ! เจ้าไม่ได้แอ้มข้าหรอก ข้าคีบกับข้าวขึ้นมาทานอย่างรวดเร็วคล้ายจะเยาะเย้ยคนผู้วางแผนการว่าถึงแม้ข้าจะสวมหมวกปิดบังใบหน้าแต่ข้าก็สามารถทานอาหารได้อย่างสบายๆ ทานไปเรื่อยๆจนข้าอิ่มแปล้ คนตรงหน้าก็ดูเหมือนจะทานไม่ไหวแล้ว ข้ามองดูกับข้าวที่เหลือเต็มโต๊ะแล้วอยากร่ำไห้ นึกเสียดายเป็นอย่างยิ่ง เหตุใดผู้คนที่มีสตางค์จึงกินทิ้งกินขว้างเช่นนี้? กับข้าวมากมายขนาดนี้พอเลี้ยงปากท้องให้คนในเรือนเยว่ชิงอิ่มไปได้อย่างน้อยก็สามมื้อเชียวนา...เฮ้อๆๆ อย่างน้อยก็ให้จื่อลู่ได้ทานอาหารดีๆเช่นนี้จนท้องอิ่มก็ยังดี

"จื่อลู่ เจ้ายังมิได้ทานอาหารกลางวันใช่หรือไม่ มานั่งรับประทานด้วยกันสิ" ข้าเอ่ยปากออกไปในที่สุด มีสุขร่วมเสพ คิดแบ่งปันอาหารอร่อยๆให้เด็กรับใช้ได้ลิ้มลองบ้าง

"บ่าวมิกล้า..." จื่อลู่ที่ยืนคอยปรนนิบัติรับใช้ข้าอยู่ด้านหลังรีบเอ่ยพร้อมกับค้อมกายลงอย่างเกรงกลัว เขาคงมิกล้านั่งทานร่วมโต๊ะกับหวางเย่สินะ

"หากเจ้าไม่กล้าร่วมโต๊ะกับพวกข้า ก็ไปนั่งทานอีกโต๊ะกับพวกองค์รักษ์ได้ ข้าก็ลืมไปว่าพวกเจ้ายังมิได้รับประทานอาหารกลางวัน ประเดี๋ยวข้าจะสั่งอาหารมาให้พวกเจ้ารับประทาน" จากนั้นหวางเย่ก็หันไปสั่งเสี่ยวเอ้อร์ให้นำข้าวปลาอาหารมาให้พวกจื่อลู่และองค์รักษ์ทานอีกชุด โถ่เอ๋ย...ไม่เห็นต้องสั่งอาหารเพิ่มเลย แต่ที่เหลืออยู่บนโต๊ะนี่ก็เหลือเฟือแล้ว ข้าเสียดายยิ่งนัก

"ช่วยนำอาหารบนโต๊ะที่เหลือนี่ไปห่อกลับบ้านให้ข้าด้วย" ข้ารีบฉวยโอกาสบอกเสี่ยวเอ้อร์ที่ทำหน้างงๆ สงสัยอันใดกัน มิเคยมีผู้ใดสั่งให้ห่ออาหารกลับบ้านเรอะ!

"หากเจ้าชื่นชอบรสชาติอาหารของที่นี่ ก็สั่งของใหม่ให้ทางร้านเตรียมใส่ห่อให้เจ้ากลับบ้านไปดีกว่า ไม่จำเป็นต้องนำของเหลือกลับไปทานที่บ้าน เพราะของบนโต๊ะนี้คงเย็นชืดจนไม่เหลือความอร่อยอีกต่อไปแล้ว ข้ายินดีเป็นเจ้ามือให้เอง" หืม? ทำเป็นอวดรวยงั้นเรอะ? ดีล่ะ งั้นข้าไม่เกรงใจล่ะนะ ข้าเลือกสั่งรายการอาหารที่แพงที่สุดในร้าน จากนั้นก็ให้เสี่ยวเอ้อร์ช่วยแนะนำจานที่อร่อยที่สุด เลื่องชื่อที่สุด มาอีกสองสามจาน จนเสี่ยวเอ้อร์ตาวาวประหนึ่งเห็นทองมากองอยู่ตรงหน้า เขารีบแนะนำรายการอาหารที่แพงที่สุดมาจำนวนหนึ่งทันที

"เอาทั้งหมดที่เจ้าว่ามาใส่ห่อให้ข้ากลับบ้าน อ้อ...อย่าลืมเอาอาหารบนโต๊ะไปห่อให้ข้าด้วย" ครานี้เสี่ยวเอ้อร์แย้มยิ้มยินดีนำอาหารเหลือบนโต๊ะไปจัดการให้ข้าอย่างไม่มีอิดออด ส่วนหวางเย่ก็เบิกตาโตพร้อมกับเอ่ยปากถามในสิ่งที่ตนสงสัย

"เจ้าก็สั่งอาหารใหม่ไปเพิ่มแล้ว ยังจะห่อของเหลือกลับบ้านไปเพื่อเหตุใดอีกเล่า?" 

ข้ามองเขาด้วยสายตาหยามเหยียด พวกลูกผู้ลากมากดีก็เป็นเช่นนี้แล ไม่เห็นค่าของเงินทอง ใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่าย คนคงไม่เคยพบเจอกับความยากลำบากเลยในชาตินี้ เรื่องที่ต้องอดๆอยากๆ อดมื้อ กินมื้อ หรือหิวจนท้องกิ่วคงมิเคยได้พานพบ

"อาหารเหลือเหล่านี้สามารถนำไปเลี้ยงพวกคนจนหรือขอทานให้อิ่มได้อย่างน้อยก็หนึ่งมื้อ หากเหลือไว้มันก็จะถูกนำไปทิ้งอยู่ดี สู้เอามาเลี้ยงคนยากคนจนให้พวกเขาได้ท้องอิ่มมิดีกว่าหรือ?" นัยน์ตาของหวางเย่สว่างวาบราวกับบรรลุในบางสิ่งบางอย่าง ข้าไม่แน่ใจว่าเขาจะเข้าใจกี่มากน้อย จะซาบซึ้งไปในสิ่งที่ข้าได้อธิบายไปหรือไม่ แต่ทว่าข้าก็อยากพูดให้เขาเข้าใจจิตใจของยาจกเช่นข้าบ้าง

"ข้ามิเคยคิดถึงข้อนี้มาก่อนเลย นับว่าได้เปิดหูเปิดตาแล้ว" เขาอมยิ้มน้อยๆพร้อมกับประสานมือคารวะมาทางข้า

"มิกล้าๆ ข้าก็แค่คนธรรมดาที่หามื้อกินมื้อผู้หนึ่ง หากข้าร่ำรวยมีเงินทองเหลือกินเหลือใช้เช่นพวกขุนนางหรือเชื้อพระวงศ์คงตั้งโรงทาน บริจาคข้าวปลาอาหารให้พวกคนจน สร้างกุศลกรรมดี" ข้าแสร้งทำเป็นมิรู้ว่าเขาเป็นหวางเย่แอบพูดกระทบกระเทียบ คนเป็นถึงอี้ชินหวาง มียศเป็นถึงองค์ชายอันดับหนึ่งแต่กลับไม่เคยรับรู้ปัญหาปากท้องของประชาราษฎร์เลยหรือ?

"คุณชายเยว่ช่างใจบุญนัก ข้าคงต้องเอาเยี่ยงอย่างบ้างแล้ว" อืม... ถ้าคนเช่นเขาคิดจะทำทานบ้าง บริจาคให้คนจนบ้าง ดูแลทุกสุขของราษฎรบ้าง ประชาชนของแผ่นดินนี้ก็นับว่าเป็นสุขแล้ว ข้าพยักหน้าอย่างเห็นดีเห็นงาม

ไม่นานนักเสี่ยวเอ้อร์ก็นำห่ออาหารทั้งหลายมาให้ข้า แยกเป็นของใหม่และของเหลือ ข้าจึงแบ่งส่วนที่เป็นห่อของเหลือส่งให้แก่องค์รักษ์ของหวางเย่แล้วกำชับ
"พวกท่านเอาไปบริจาคให้คนยากจนเถอะ" พวกเขารับห่ออาหารเหลือพร้อมกับทำหน้างงๆ ประหนึ่งว่าเหตุใดตนจึงต้องทำหน้าที่นี้

"ในเมื่อวะ...แค่ก...คุณชายหยวนอวี้อยากจะทำบุญทำทาน ท่านก็ให้คนนำอาหารเหล่านี้ไปบริจาคแทนข้าละกัน ส่วนตัวข้านี้มีธุระสำคัญมากต้องรีบไปจัดการด่วน คงต้องขอตัวก่อน" ข้าเกือบหลุดเรียกเขาว่าหวางเย่อีกแล้ว เฮ้อ...ช่างแย่จริงๆ ไม่ชินเสียที 

พอข้ายัดเยียดอาหารเหลือในมือให้องค์รักษ์ของหวางเย่ไปได้ก็รีบจรลีลี้หนีทันทีโดยไม่ปล่อยให้หวางเย่กับคนของเขาได้ทันตั้งตัว ข้าก็ออกมาไกลแล้ว ข้ากับจื่อลู่หอบหิ้วอาหารเต็มสองไม้สองมือ ที่คิดว่าจะกลับไปซื้อข้าวสารอาหารแห้งกลับไปกักตุนที่เรือนเยว่ชิงคงต้องรอไว้คราวหน้าแล้ว


------------

Talk
ความจริงตอนนี้ว่าจะลงตั้งแต่เมื่อวานแต่เผลอหลับอีกแล้ว
ช่วงนี้เป็นเด็กอนามัย หลับสองทุ่มทุกวัน คืออัลไลย์><
ตอนนี้จะมาสั้นนิดนึง เพราะต้องตัดจบก่อนขึ้นตอนใหม่ 
ตอนหน้าจะเริ่มเข้มข้นขึ้น

ปล.มีรีดติงมาว่า FootNote ให้วงเล็บต่อท้ายไปเลย เพราะขี้เกียจเลื่อนลงมาหา ชอบแบบไหนมากกว่าก็ลองโหวตกันดูนะ^^

ปลล.เอารูปป่าหลังเรือนเยว่ชิงมาฝาก สวยใช่มั้ยล่า เดินผ่านแบบนี้ทุกวันคงมีความสุขเนอะ






T
B
Chicken
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.567K ครั้ง

7,159 ความคิดเห็น

  1. #6928 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 00:01
    เอออได้กินฟรีแถมห่อกลับแล้วชิ่งเลยค่ะ
    #6928
    0
  2. #6430 despasito (@pupay468) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 09:52
    แสบพอกัน5555
    #6430
    0
  3. #6417 เต็นเทน (@darkpluslight11) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 22:44
    น่ารักไปอีก วันรุ่งขึ้นจะมีโรงทานเลยป่ะ
    #6417
    0
  4. #6243 RealThxnB (@RealThxnB) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 08:28
    คนดีที่หนึ่งงง//หอมหัว
    #6243
    0
  5. #5874 greentealatte ♡ (@qltz) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 18:34
    เรียกหวางเย่ซะให้จบๆเลยน้อง55555555
    #5874
    0
  6. #5689 Ppttyc_ (@Preeyaporn123Noo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 22:45
    จะหลุดบ่อยจริง555
    #5689
    0
  7. #5618 Wen qing (@prang_ja) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 17:54
    ถ้าในหนังสืออยู่ข้างล่างดีค่ะ แต่อ่านแบบนี้วงเล็บไปเลยสะดวกกว่า ไม่ต้องเลื่อนไปเลื่อนมา บางทีขี้เกียจเลื่อน อ่านจบก็จำไม่ได้แล้ว
    #5618
    0
  8. #5614 HHO~ (@exo-tine) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 17:13
    แสบจริงๆ
    #5614
    0
  9. #5498 แมวดมกาว'วว (@kookiooo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 22:43
    หิว...อยากกินเนื้อหมูที่หมักจนนุ่มนำมานึ่ง ดึ๋งๆๆๆ อ่าาา
    #5498
    0
  10. #5456 tangmo_univers (@tangmo_univers) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 13:37

    เป็นเราคงห่อกลับไปกินเอง555555

    #5456
    0
  11. #5305 Minutedao (@Minutedao) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 กันยายน 2562 / 17:36
    น่าเอ็นดูอีกแล้ววว
    #5305
    0
  12. #5166 diacny (@diacny) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 23:01
    อ่านตอนแรกๆค่อนข้างท้อที่ต้องเลื่อนลงไปหาคำแปลแล้วขึ้นมาหาที่อ่านค้างไว้ต่อ ชอบที่ตอนนี้เปลี่ยนมาวงเล็บแปลหลังคำแทนนะคะ อ่านง่ายขึ้นเลยค่ะ
    #5166
    0
  13. #4964 Callmeyou (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 14:04
    ชัดเจนเลยอีน้อง ท่านเขาจำได้
    #4964
    0
  14. #4915 cchenjj (@cchenjj) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 10:44
    เหมือนพระเอกรอน้องโป๊ะแตกอยู่5555555
    #4915
    0
  15. #4891 หม่ามี้เลม่อน (@raindemon) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 22:57
    เรียกไปเถอะว่า หวางเย่555
    #4891
    0
  16. #4774 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 22:48
    หนีกันไปมาสุดท้ายก็ไม่พ้นลูก
    #4774
    0
  17. #4701 chocolato.p (@yhing_haw_kaun) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 19:08

    เล่นไล่จับ 555

    #4701
    0
  18. #4507 thenungning (@thenungning) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 มีนาคม 2561 / 02:58
    หนีรอดอีกครั้ง รอดตัวไปปปปป
    #4507
    0
  19. #3951 Mermaidtears (@scopianking) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2560 / 19:23
    อย่าให้หลัวจับได้ล่ะ
    #3951
    0
  20. #3836 Looney00 (@Looney00) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 00:28
    555สกินหนีเป็นเลิศ
    #3836
    0
  21. #3790 ฺBedroom (@154356) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 09:55
    ฝูเยว่จากเริ่มกลัวหวางเย่ ตอนนี้เริ่มกลายเป็นรังเกียจแล้วนะ
    #3790
    0
  22. #3765 lunar ❥ (@bonjour0301) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 23:45
    หวางเย่เจ้าเล่ห์แต่ผู่เยว่ก็รู้ทัน(ถึงจะเกือบๆหลุดก็เถอะ) แหมม เหมาะสมกันๆ
    #3765
    0
  23. #3685 แกงส้ม (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 10:01
    สามีประทับใจอาเยว่ขึ้นอีก
    #3685
    0
  24. #3386 Nattiya Bursnachaitavee (@nsttiyaburana) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 22:10
    ขอบคุณมากกกก ท่านอ๋องหลงใหลเยว่เยว่เข้าแล้วรึถึงตามติดได้เหมือนเยว่เยว่ถูกติด GPS.ยังไงยังงั้นเลย เจ้าเล่ห์นะท่านอ๋อง
    ไรท์ใส่คำแปลในวงเล็บแบบนี้ดีชอบอ่ะ.
    #3386
    0
  25. #3295 แมว อยากกินKFC (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 16:49
    เหมือนนายเอกจะเป๋อๆ ตั้งแต่แรกเลย ทำให้โดนจับผิดง่าย ลุ้นๆ เมื่อไหร่พระเอกจะรู้55555
    #3295
    0