คีตาในเรือนจันทร์ (BL) (วาย) (yaoi)

ตอนที่ 6 : ช้อปปิ้งกับหวางเย่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 33,157
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,555 ครั้ง
    5 ก.ย. 62


ไม่ดี! ไม่ดีเป็นอย่างยิ่ง! 

ข้าพบว่าดวงข้านั้นช่างซวยแท้ วันนี้ไหนจะโดนพวกอันธพาลหาเรื่อง ไหนจะพบหวางเย่ ทั้งๆที่พยายามหลีกเลี่ยงไม่พบหน้า ข้าทำได้แค่เพียงแก้ตัวแบบข้างๆคูๆ ก่อนจะลากจื่อลู่แล้ววิ่งหนีออกมาอย่างทุลักทุเลน่าสมเพชยิ่ง!

หลังจากหนีหวางเย่มาได้แล้วข้าก็ยังยืนยันที่จะให้จื่อลู่ไปพบท่านหมอก่อน แต่ทว่าเขาถามว่านอกจากตั๋วเงินห้าพันตำลึงนั้นแล้ว ข้ายังมีเศษเงินติดตัวอยู่เท่าใด ซึ่งข้าได้แต่อ้ำอึ้ง เพราะข้านำเงินที่มีอยู่ไปเล่นพนันหมดตัวแล้ว ยังดีที่ชนะแล้วได้เงินมาแต่ถ้าข้าพ่ายแพ้ถูกเจ้ามือกินจนหมดตัวคงกลายเป็นยาจกแล้ว พอคิดได้แค่นี้เหงื่อข้าก็หลั่งริน นี่ข้ากล้านำเงินค่ากินค่าอยู่ของพวกเราทั้งหมดมาเล่นพนันโดยไม่คิดหน้าคิดหลังเพราะหน้ามืดเช่นนี้ได้อย่างไรกัน หากมีโอกาสได้เล่นพนันอีกครั้ง ข้าจะแบ่งเงินออกมาเล่นเพียงส่วนเดียวเท่านั้น ข้าจักไม่ยอมใช้ชีวิตอย่างประมาทเช่นนี้อีก

จื่อลู่จึงบอกแก่ข้าว่าพวกเราจะต้องไปร้านแลกเงินโดยด่วน เพราะข้าคงไม่สามารถใช้ตั๋วแลกเงินห้าพันตำลึงไปจ่ายค่ารักษาเพียงเล็กๆน้อยๆได้ และอีกประการหนึ่งนั่นก็คือ การพกตั๋วแลกเงินที่ไม่ได้ระบุนามผู้รับเช่นนี้ย่อมมีความเสี่ยงที่อาจจะโดนคนไม่ดีจี้ปล้นได้ดังเช่นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้ ข้าจึงรีบพยักหน้าหงึกหงักอย่างเห็นด้วย ก่อนจูงมือจื่อลู่ ให้เขาพาข้าไปร้านแลกเงินโดยด่วน

จื่อลู่พาข้าไปร้านแลกเงินสกุลอินที่เป็นร้านแลกเงินที่ใหญ่ที่สุดและมีชื่อเสียงที่สุดในเมืองหลวงแห่งนี้ เขานำตั๋วเงินจำนวนห้าพันตำลึงไปแลกเป็นตั๋วเงินสามพันตำลึงหนึ่งใบ หนึ่งพันตำลึงหนึ่งใบ ห้าร้อยตำลึงหนึ่งใบ หนึ่งร้อยตำลึงสี่ใบ และที่เหลืออีกร้อยตำลึงรับเป็นเงินสด โดยตั๋วแลกเงินทั้งหมดสั่งจ่ายในนามของข้า และทางร้านแลกเงินยังได้ให้ข้าพิมพ์ลายนิ้วมือทั้งซ้ายและขวาเพื่อเป็นหลักฐานสำหรับการยืนยันตัวตนเวลามารับเงินอีกด้วย ซึ่งข้าคิดว่าการระบุตัวตนด้วยวิธีนี้ช่างยอดเยี่ยมนัก ผู้ที่ริเริ่มคิดนำวิธีนี้มาใช้จะต้องเป็นบุคคลที่มีอนาคตสดใสอย่างแน่นอน

ออกจากร้านแลกเงินข้าก็พาจื่อลู่ไปพบท่านหมอที่โรงหมอ ท่านหมอตรวจอาการจื่อลู่พบว่าเขาไม่สบายเนื่องจากต้องลมหนาว ช่วงนี้อากาศเริ่มหนาวเย็นก่อนเขียนเทียบยาให้ ข้าจึงนำเทียบยาไปเจียดยาที่ห้องยา โรงหมอแห่งนี้เป็นโรงหมอที่ใหญ่โตเป็นอันดับหนึ่งของเมือง และมีชื่อเสียงในด้านรักษาคนด้วยสนนราคาที่ยุติธรรม ค่ารักษาและค่ายาจึงไม่แพงมาก ดังนั้นที่นี่จึงเป็นตัวเลือกอันดับหนึ่งที่ชาวบ้านร้านค้าจะพาคนมารักษายามเจ็บไข้ได้ป่วย 

พอเสร็จธุระข้ากับจื่อลู่ก็กำลังจะพากันเดินออกจากโรงหมอ แต่สายตาข้าพลันเหลือบไปเห็นใครบางคนเข้าเสียก่อนจึงรีบกระชากแขนจื่อลู่ให้ถอยกลับมา จื่อลู่งงเล็กน้อยแต่ก็ยอมถอยกลับมาแต่โดยดี เขาสังเกตเห็นข้าแอบมองคนผู้นั้นอยู่จึงมองตามสายตาของข้าไปจนถึงกับสะดุ้งตกใจเมื่อเห็นหวางเย่มากับองค์รักษ์คนสนิท

"เหตุใดหวางเย่จึงมาปรากฏตัวยังสถานที่เช่นโรงหมอแห่งนี้ได้? หรือว่าหวางเย่จะบาดเจ็บ" ข้าพึมพำคาดเดาต่างๆนาๆ

"หวางเย่คงจะได้ยินที่ท่านบอกว่าจะพาข้ามาพบหมอมากกว่า อีกอย่างเรื่องนี้นับว่าคาดเดาได้ไม่ยาก เนื่องจากโรงหมอที่ดีและมีคุณภาพในแถบนี้มีเพียงที่นี่เพียงแห่งเดียวเท่านั้น ข้าคิดว่าหวางเย่คงจะมาดักรอท่าน..." จื่อลู่สันนิษฐานให้ข้าฟัง

"มาดักรอข้าเพื่อเหตุผลอันใด? ข้ามิอยากพบหน้าเขาเลยแม้แต่น้อย" ข้าขมวดคิ้วด้วยความว้าวุ่น หรือว่าหวางเย่จะเริ่มสงสัยในตัวข้า ไม่ได้การละ ขืนอยู่ตรงนี้ต่อไปอาจถูกหวางเย่จับได้แน่ ข้าควรรีบไปจากที่นี่โดยเร็ว ข้าคว้ามือจื่อลู่แล้ววิ่งเข้าไปด้านในโรงหมอเพื่อถามหาทางออกด้านหลัง ซึ่งนับว่าข้าคาดเดามิผิด โรงหมอแห่งนี้มีทางเข้าออกด้านหลังจริงๆ มันเป็นประตูเล็กๆที่มีไว้ให้คนงานเดินเข้าออก ข้าจึงใช้ทางนี้เพื่อออกไปยังนอกร้าน จากเหตุการณ์เล่นซ่อนแอบในครั้งนี้จึงพาลทำให้ข้าหมดอารมณ์อยากเดินเที่ยวเล่นในตลาดไปเสียแล้ว จื่อลู่จึงชวนข้ามุ่งหน้ากลับเรือนเยว่ชิงก่อนที่จะบังเอิญไปพบหวางเย่อีกครั้ง

ครานี้จื่อลู่พาข้าลัดเลาะถนนหนทางต่างๆ เข้าไปยังตรอกซอกซอยโดยเลี่ยงเส้นทางสัญจรหลัก ซึ่งจื่อลู่ได้มาอธิบายให้ข้าฟังในภายหลังว่า ด้วยเหตุที่พวกเราบังเอิญพบหวางเย่บ่อยเกินไป เขาเกรงว่าหวางเย่อาจจะส่งคนมาสะกดรอยตามพวกเรา ดังนั้นจื่อลู่จึงพาข้าเดินวกไปวนมาอยู่นานแล้วค่อยเดินทางกลับเข้าไปในป่าทึบท้ายตำหนักเพื่อกลับเรือนเยว่ชิง

วันถัดมาเป็นวันเสาร์ ปกติวันนี้ข้าจะได้หยุดพักผ่อนแต่เนื่องจากข้าเพิ่งแลกเวรไป ดังนั้นวันนี้ข้าจึงต้องเดินทางออกมาทำงาน ข้าให้จื่อลู่คอยดูลาดเลาว่ามีลูกค้าขาประจำติดตามมาฟังเสียงพิณของข้าบ้างหรือไม่ โดยเฉพาะหวางเย่ที่ข้าต้องพึงระวังเป็นพิเศษ แต่ทว่ากลับไม่เห็นหวางเย่แม้แต่เงา ข้ารู้สึกโล่งใจนักที่แผนการสลับวันทำงานของข้าสำเร็จไปด้วยดี ทำงานเสร็จวันนี้ข้าจะได้หยุดงานสองวัน นั่นดียิ่งนักเพราะพรุ่งนี้ข้าตั้งใจจะเข้าเมืองมาเดินชมตลาดเสียหน่อยหลังจากที่พลาดโอกาสมาหลายครั้งหลายครา 

เช้าวันอาทิตย์ท้องฟ้าแจ่มใส อากาศช่วงปลายศารทวิษุวัต*(1) ต้นเหมันตฤดู*(2) นั้นไม่หนาวเย็นสักเท่าไร ลมพัดพาใบไม้เปลี่ยนสีร่วงกราว ใบจากต้นหยาเจียว*(3) เปลี่ยนสีเป็นสีเหลืองทองอร่าม ตัดกับใบเฟิง*(4) สีส้มช่างงดงาม ทัศนียภาพตรงหน้าราวกับอยู่ในดินแดนแห่งความฝันตระการตายิ่งนัก ข้าเดินลัดผืนป่าเด็ดชื่อจึ*มากัดกินเล่นพร้อมกับชมนกชมไม้ไปเรื่อยๆอย่างแสนสุขสบายใจ พอถึงตลาดในเมืองวันนี้ก็มีงานเทศกาลออกร้านเพื่อต้อนรับฤดูหนาวที่กำลังจะมาเยือน พวกพ่อค้าแม่ขายต่างพากันนำสินค้าออกมาลดราคาเป็นพิเศษในงานเทศกาล ข้าเล็งพวกข้าวสารอาหารแห้งเอาไว้เผื่อจำเป็นต้องใช้ในฤดูที่แสนอัตคัตเช่นนี้ เพราะแปลงผักที่ข้าปลูกคงถูกปกคลุมไปด้วยหิมะในไม่ช้า แต่ด้วยปริมาณข้าวของกับน้ำหนักที่มากเกินสองคนจะแบกไหวทำให้ข้าคิดว่าจะแวะมาซื้อสิ่งของก่อนกลับเรือนเยว่ชิงในเย็นนี้แทน

ข้าแวะร้านเสื้อผ้าเพื่อหาซื้อชุดสำหรับสวมใส่ในฤดูหนาวให้กับตนเอง และพวกเด็กๆสักสองสามชุด เนื่องจากพวกข้ามีแต่อาภรณ์สำหรับสวมใส่ในยามหน้าร้อน ถ้าหากไม่ซื้อเสื้อผ้าที่หนาและอบอุ่นเพียงพอสำหรับใส่ในยามหน้าหนาวพวกข้าคงไม่สามารถผ่านพ้นเหมันตฤดูที่กำลังจะมาถึงนี้ไปได้ ดีไม่ดีอาจจะเจ็บไข้ได้ป่วยไปเสียก่อน และการป่วยไข้ในฤดูนี้นั้นย่อมไม่ใช่เรื่องดีอย่างแน่นอน เพราะการที่พวกเราจะฝ่าลมหนาว บุกผ่านผืนป่าที่เต็มไปด้วยหิมะเพื่อเข้าไปหาหมอหรือเจียดยานั้นย่อมเป็นไปได้ยากยิ่งนัก พอคิดถึงตรงนี้แล้ว ข้าก็ฉุกคิดว่าน่าจะซื้อยาติดเรือนเตรียมพร้อมไว้สักหน่อยก็ไม่เสียหาย ดีกว่าเกิดมีผู้ใดไม่สบายกะทันหันแล้วไม่มียารักษา

"คุณชายเยว่มาซื้อเสื้อผ้าอย่างนั้นหรือ?" 

น้ำเสียงอันคุ้นเคยนี้ย่อมจะเป็นผู้ใดไปไม่ได้นอกจากหวางเย่ผู้นั้น มิใช่คนอื่นไกล สามีข้านั่นเอง เหตุใดข้าจึงต้องมาพบเจอคนผู้นี้ตลอดเวลาแม้ในวันหยุดพักผ่อน หรือคนจะเป็นพยาธิในท้องข้าจึงรู้ข่าวคราวการเคลื่อนไหวของข้าตลอดเวลา?

"ท่านเห็นข้าทำสิ่งใดอยู่เล่า?" ข้ากัดฟันฉีกยิ้มตอบคำถามด้วยการย้อนถามคำถามกลับไป

"คงไม่ใช่กำลังดีดพิณอยู่อย่างแน่นอน" หวางเย่เลิกคิ้วตอบคำถามที่ข้าย้อนกลับไปด้วยทักษะหน้าตายขั้นสุดยอด นี่ถ้าเขามิใช่หวางเย่ข้าคงตะบันหน้าเขาไปนานแล้ว

"ข้ามาซื้ออาภรณ์สำหรับเหมันตฤดูที่กำลังจะมาถึง" ข้ายิ้มแย้มตอบด้วยน้ำเสียงกระชากพยายามข่มกลั้นโทสะที่จุกอยู่ในอกแล้วตอบตัดบทไปไม่อยากจะต่อความยาวสาวความยืดกับคนผู้นี้อีก

"เถ้าแก่...ท่านช่วยจัดอาภรณ์ที่หนาสักหน่อยให้ข้าสักสามชุด และจัดแบบเรียบง่ายแต่ขอเนื้อผ้าทนทานเพิ่มให้เด็กผู้นี้อีกสามชุด" เนื่องจากจื่อลู่ต้องทำงานจิปาถะในเรือนเยว่ชิง ข้าจึงเลือกอาภรณ์ที่มีเนื้อผ้าหนาทนทานสักหน่อย และไม่มีลวดลายมากมายเผื่อชุดเลอะเทอะซักไม่ออกจะได้ไม่เห็นชัดเจนนัก ซื้อเสื้อให้จื่อลู่เรียบร้อยแล้วพลันนึกขึ้นมาได้ว่าลืมซื้อให้จิ้นอิ๋งไปเสียสนิท จึงเอ่ยปากสั่งของเพิ่มเติม 

"เถ้าแก่ขออาภรณ์เรียบง่ายแต่ทนทานสำหรับเด็กที่โตกว่าเด็กผู้นี้นิดหน่อยอีกสามชุด" ข้าคิดว่าเสื้อผ้าสามชุดนี้น่าจะเพียงพอต่อการซักและหมุนเวียนกันใช้ตลอดฤดูหนาวนี้แล้ว หากไม่พอวันหลังค่อยมาซื้อหาเพิ่มน่าจะดีกว่าซื้อมากเกินความต้องการ

"คุณชายเยว่มีเด็กรับใช้อีกผู้หนึ่งอย่างนั้นหรือ?" หวางเย่ถามขึ้นมาทำเอาข้าสะดุ้งโหยง หรือว่าวันนั้นเขาจะพบเห็นจิ้นอิ๋งที่ซ่อนตัวอยู่ ถ้าเช่นนั้นเขาก็รู้ความจริงเรื่องที่ข้าเป็นผู้ที่อาศัยอยู่ในเรือนเยว่ชิงแล้ว? ไม่...เป็นไปมิได้ หากหวางเย่ทราบความจริงเขาย่อมไม่ยอมปล่อยให้ข้าแอบออกมาทำงานเช่นนี้แน่ ข้าจักต้องทำใจดีสู้เสือไปเสียก่อน

"คุณชายหยวนอวี้ทราบได้อย่างไรว่าข้ามีเด็กรับใช้อีกผู้หนึ่ง?" ข้าฉีกยิ้มถามกลับไปด้วยใจที่ลุ้นระทึก

"ก็เมื่อครู่ท่านบอกให้เถ้าแก่จัดเตรียมอาภรณ์เพิ่มเติม แต่สำหรับเด็กหนุ่มที่โตกว่าเด็กรับใช้ผู้นี้เล็กน้อย แปลว่าย่อมไม่ใช่เสื้อผ้าของเด็กรับใช้ผู้นี้แน่ และย่อมไม่ใช่สำหรับตัวท่าน เพราะหากท่านซื้อหาเสื้อผ้าให้ตนเองย่อมต้องบอกเถ้าแก่ว่าเป็นเสื้อผ้าสำหรับตนเอง เถ้าแก่จะได้กะขนาดได้ถูกต้อง" หวางเย่ผู้นี้รับประทานปลาเป็นอาหารงั้นหรือ? เหตุใดจึงฉลาดถึงเพียงนี้ เพียงแค่ได้ยินจำนวนเสื้อผ้าอาภรณ์ที่ข้าสั่งซื้อถึงกับคาดเดาจำนวนผู้คนในเรือนเยว่ชิงได้ถูกต้อง นี่ถ้าเขาไม่อธิบายเหตุผลให้ข้าฟัง ข้าคงเข้าใจว่าหวางเย่ได้ส่งคนสะกดรอยตามข้าไปจนถึงเรือนเยว่ชิงเป็นแน่แท้ หรือว่าเขาจะส่งคนตามรอยข้ามาจริงๆ?

"บางที...อาจไม่ใช่เด็กรับใช้ แต่เป็นน้องชายคนใดคนหนึ่งของข้าก็เป็นได้" ข้าพยายามหาข้ออ้างที่พอจะเป็นไปได้

"นั่นเป็นไปมิได้ เนื่องจากอาภรณ์ที่ท่านสั่งเพิ่มเติมนั้นมีเนื้อผ้าทนทาน สีสันเรียบง่าย ท่านจะต้องซื้อไปให้เด็กรับใช้อีกผู้หนึ่งอย่างแน่นอน"

"อะแฮ่ม...ความจริง ข้าซื้อเผื่อเด็กผู้นี้สูงขึ้นต่างหากเล่า เขาโตไวนัก" ข้าตบหลังตบไหล่จื่อลู่ จื่อลู่ก็รับมุกรีบพยักหน้าหงึกหงัก หนนี้ข้าพยายามแถจนสีข้างถลอกปอกเปิก เลือดไหลซิบๆแล้ว ความจริงจื่อลู่เป็นเด็กผู้ชายอายุสิบห้าที่ตัวเล็กน่ารักและมิเคยเติบโตขึ้นเลยเท่าที่ข้าสังเกตเห็นตลอดระยะเวลาเท่าที่ข้าพอจะจดจำได้ในภาวะความจำเสื่อมเช่นนี้ ถ้าหากเขาเติบโตไวตัวสูงใหญ่คงไม่ถูกบิดานำมาขายที่หอโคมเขียวเช่นนี้หรอก

"หึๆ... เป็นเช่นนั้นหรอกหรือ?" หวางเย่หัวเราะขันในลำคอ เสียงหัวร่อดูมีลับลมคมนัยนัก แววตาของเขาวาววับราวกับล่วงรู้ทุกสรรพสิ่ง ข้าเหงื่อแตกซิกค่อนข้างแน่ใจว่าหวางเย่ไม่เชื่อเรื่องโกหกของข้าแม้แต่คำเดียวอย่างแน่นอน แต่ข้าต้องโกหกหน้าตายให้ถึงที่สุด

ข้ารีบชำระเงินค่าเสื้อผ้าก่อนคว้าแขนจื่อลู่แล้วลากเขาออกจากร้าน ทว่าหวางเย่ก็ตามติดราวกับเงา ข้าเข้าร้านนู้นออกร้านนี้ให้วุ่นวายไปหมดแต่ก็สลัดเขาไม่หลุดพ้นเสียที ยิ่งนานจิตใจของข้ายิ่งร้อนรุ่มดุจไฟเผา ในที่สุดข้าก็อดรนทนไม่ไหวเอ่ยปากถามออกไปจนได้

"คุณชายหยวนอวี้ วันนี้ท่านไม่มีธุระอันใดต้องไปสะสางหรอกหรือ?" ข้ากัดฟันข่มโทสะกลั้นใจถามออกไป นี่ข้าต้องการไล่ท่านแล้ว หัดรู้ตัวเสียทีสิ

"อืม...วันนี้ข้าว่างทั้งวัน" นี่หมายความว่ากระไร อึปลาทองผู้นี้ต้องการติดตามเหล่าจือไปทั้งวันอย่างนั้นรึ?

"แล้วเหตุใดจึงต้องเดินตามข้าไปทุกหนทุกแห่งด้วยเล่า" ข้าถามออกมาอย่างเหลืออด หวางเย่ก็หวางเย่เถอะ คิดว่าตนเองเป็นหวางเย่แล้วจะติดตามเหล่าจือไปไหนต่อไหนได้หรืออย่างไรกัน? 

"ข้าก็เดินเที่ยวเล่นตามประสาข้า มิได้เดินตามผู้ใดเสียหน่อย หรือว่ามีกฎข้อใดห้ามมิให้ผู้คนเดินเล่นในเมืองกัน?" ฮึ่ม! เจ้าอึปลาทองผู้นี้ช่างยอกย้อนฉลาดเจรจาพาทีนัก 

"ในเมื่อท่านมิมีธุระปะปังอันใดกับข้าแล้ว เช่นนั้นข้าคงต้องขอตัวก่อน" ข้าประสานหมัดหวังโบกมือลาในทันที

"ผู้ใดว่าข้ามิมีธุระกับเจ้ากัน?"


--------------

FootNote
1) ฤดูใบไม้ร่วง
2) ฤดูหนาว
3) ต้นแปะก๊วย หรือ ต้นหยาเจียว ซึ่งแปลว่าตีนเป็ดจากลักษณะใบ (นกเป็ดน้ำเป็นสัญลักษณ์ดีหมายถึงความรักของในจีน และในญี่ปุ่น)
4) ใบเมเปิ้ล

Talk2 (23/11/16)
นอนไม่หลับก็เลยลุกขึ้นมานั่งแต่งจนจบตอนแล้ว
เย้....
ช่วงนี้ใบไม่เปลี่ยนสีที่ยี่ปุ่นงามมาก
อยากเอารูปใบไม้เปลี่ยนสีมาลงจัง^^


Talk (22/11/16)
คือว่าช่วงนี้ยุ่งอย่างรุนแรง 
หลังจากทำงานติดกัน6วันแบบไม่มีวันหยุด
ก็มาทำงานที่โอซาก้าต่อ
บอกตรงๆเหนื่อยคร่ะ
พอถึงโรงแรมก็นอนตาย
ที่กะจะปั่นนิยายก็ไม่ได้ทำ แง....
พลอตเริ่มตัน เอ๊ะ><
เอาไป25% ก่อนนะคะ 
ขอบินกลับไทยไปประกอบร่างก่อน
แต่เรื่องนี้จริงๆยาวกว่านี้มาก 
น่าจะ20กว่าตอน อีกยาวไกลค่ะ^^



T
B
Chicken
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.555K ครั้ง

7,079 ความคิดเห็น

  1. #6968 moon97969 (@moon97969) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 16:01
    555 เป็นงัยล่ะ วันนี้สามีว่างทั้งวันจ้ะ
    #6968
    0
  2. #6927 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 23:55
    หวางเย่กวนมากค่า55555555555555
    #6927
    0
  3. #6577 Vzidter (@the01yunosama) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 17:14
    พี่เค้าแบบ 555555
    #6577
    0
  4. #6429 despasito (@pupay468) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 09:47
    ทั้งอึปลาทอง ทั้งพยาธิในช่องท้อง ถถถลูกเอ้ยยย
    #6429
    0
  5. #6413 เต็นเทน (@darkpluslight11) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 16:32
    เป็นคุณชายที่กวนดีจัง
    #6413
    0
  6. #6242 RealThxnB (@RealThxnB) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 08:16
    ค่ดกวน5555555555
    #6242
    0
  7. #5933 MyFateMySolul (@MyFateMySolul) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 21:50
    โด้ยอึปลาทอง ขำหนักมาก มันติดทั้งวันจริงๆนะ ยาวเป็นท่อนรถไฟเลย
    #5933
    0
  8. #5873 greentealatte ♡ (@qltz) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 18:30
    หวางเย่กวนนนนน555555
    #5873
    0
  9. #5799 บาบาน่า (@FISHOKUN) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 12:28
    อึปลาทอง 5555555
    #5799
    0
  10. #5682 Ppttyc_ (@Preeyaporn123Noo) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 20:56
    คุณหวางเยว่ ตามน้องไม่ปล่อยเลยนะ ให้น้องมันอิสระบ้าง5555
    #5682
    0
  11. #5505 DraftD (@DraftD) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 23:50
    กสตนะคุณ^^
    #5505
    0
  12. #5304 Minutedao (@Minutedao) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 กันยายน 2562 / 17:29
    จิตใจดีจนเอ็นดูอีกแล้ว
    #5304
    0
  13. #5280 pinksoo16 (@pinksoo16) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 กันยายน 2562 / 12:59
    กวนอะ น่ารักกกก
    #5280
    0
  14. #5178 อดีตรีดเงา (@kidmai555) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 06:35

    กวนประสาทดีแท้! หวางเหย่

    #5178
    0
  15. #5076 mytty (@lotty429miew) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 21:12

    ทำไมพระเอกกวนอย่างนี้5555

    #5076
    0
  16. #4991 ฮ่อยจ๊อ (@21298) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 01:41
    นายเอกดูโง่ๆอะ
    #4991
    0
  17. #4962 Callmeyou (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 13:38
    โอ้ย พ่ออึปลาทอง555
    #4962
    0
  18. #4773 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 22:44
    น้องเจ็บสีข้างหมดแล้วนะ
    #4773
    0
  19. #4751 อ๊ากกก (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 22:53

    น้องคือสีข้างถลอกไปหมดแล้ว5555

    #4751
    0
  20. #4742 MamoTie (@Tangjaa) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:49
    เป็นฟิคที่โคตรบันเทิง ฮ่าๆๆๆ
    #4742
    0
  21. #4700 chocolato.p (@yhing_haw_kaun) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 19:04

    น้องก็ช่างกล้าออกมาเดินช้อปปิ้งนะ ไม่มีสัญชาตญาณระวังภัยเลยลูก พ่อพระเอกก็ช่างกวน 5555555

    #4700
    0
  22. #4506 thenungning (@thenungning) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มีนาคม 2561 / 02:54
    จะจับได้ไหมน้าาาา
    #4506
    0
  23. #4097 mommommae (@edekkell) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 04:17
    ทำไมเราเพิ่งมาเจอเรื่องนี้ ชอบแนวนี้มากเลยค่ะขำแถจนสีข้างถลอกแล้ว
    #4097
    0
  24. #3835 Looney00 (@Looney00) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 00:26
    หวาดเสียวแทน
    #3835
    0
  25. #3789 ฺBedroom (@154356) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 09:50
    หวางเย่ ท่านช่างเป็นผู้มีพรสวรรค์เรื่องความกวนประสาทยิ่งนัก
    #3789
    0