คีตาในเรือนจันทร์ (BL) (วาย) (yaoi)

ตอนที่ 5 : หนีเสือปะจรเข้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 32,991
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,577 ครั้ง
    5 ก.ย. 62




อี้ชินหวาง หยวนอวี้เดินเข้ามากลางวง เขาถือพัดจีบไว้ในมือข้างหนึ่งโบกพัดช้าๆด้วยท่าทางสูงศักดิ์สง่างาม ข้าอยากจะอ้าปากขอความช่วยเหลือ แต่ทว่าเพราะมีชนักปักหลังจึงไม่กล้าส่งเสียงออกไป หวางเย่หันมาของข้าเพียงครู่เดียวจากนั้นสายตาก็ไปหยุดอยู่ที่คนข้างกายข้าด้วยแววตาพิจารณาจรดจดจ้อง

"คุณชายท่านนี้...กรุณาหลีกทางด้วย" เจ้าหัวหน้านักเลงจากบ่อนพนันผู้นั้นกล่าวด้วยวาจาสุภาพพร้อมกับประสานหมัดคารวะ ดูจากลักษณะเสื้อผ้าอาภรณ์ของหวางเย่แล้วมันคงจะรู้ได้ว่าไม่สามารถล่วงเกินคนตรงหน้าข้าได้โดยง่าย

"ข้ามีธุระกับคนผู้นี้..." หวางเย่ยักคิ้วตอบด้วยท่าทางสบายๆ แต่จากสายตาข้าแล้วมันดูกวนอารมณ์เป็นอันมาก และดูท่าพวกนักเลงเหล่านั้นก็คงจะคิดเช่นเดียวกันกับตัวข้า เพราะพวกมันเริ่มเดือดดาลแล้ว

"แต่พวกข้าก็มีธุระกับคนผู้นี้เช่นกัน เชิญท่านกลับไปก่อนเถอะ!" เจ้าหัวหน้านักเลงกล่าวด้วยวาจาใหญ่โต ถึงกับกล้าไล่หวางเย่ให้กลับไปก่อน ข้าเดาได้เลยว่ามันคงไม่มีเงาหัวแน่แล้ว

"ขออภัย...แต่ข้าคงทำตามไม่ได้" หวางเย่ตอบด้วยน้ำเสียงเสียงเนิบๆ พร้อมกับโบกพัดแผ่วเบา

"ถ้าท่านไม่หลีกทาง พวกเราก็จะจัดการท่านไปพร้อมๆกันเลย!" เจ้าพวกนักเลงมันเริ่มข่มขู่คนแล้ว สันดาลอันธพาลยิ่งนัก

"คนอย่างข้าต้องกลัวพวกเจ้าด้วยหรือ?" หวางเย่เลิกคิ้วถาม สีหน้ากวนโทโสมากกว่าเดิมเป็นล้านเท่า ข้าขอยืนยันว่าหากข้าเป็นนักเลงพวกนั้นคงสติแตกจัดการอัดหวางเย่...เจ้าคุณชายกำมะลอผู้นี้ไปเสียนานแล้ว พวกนักเลงเริ่มล้อมกรอบเข้ามาใกล้ ส่วนข้าน่ะหรือ...? ก็รีบหลบไปอยู่หลังหวางเย่อย่างไรเล่า ข้าเป็นคนของหวางเย่ ก็ควรจะให้หวางเย่เป็นผู้ออกหน้าปกป้องนั่นก็ถูกต้องที่สุดแล้ว ข้าพยักหน้าหงึกหงักในใจ

"คุณชาย...แล้วจะหาว่าข้าไม่เตือน" เจ้าหัวหน้านักเลงข่มขู่คนแล้ว แต่หวางเย่กลับขมวดคิ้วเพียงเล็กน้อยคล้ายรำคาญแมลงมุสิก*(1)ตัวเล็กจ้อยที่เข้ามารบกวนครรลองสายตา

"พวกเจ้าเป็นตัวอันใดกัน? มดปลวกสมควรหลบอยู่ในรังไม่ควรมาเพ่นพ่านอยู่แถวนี้" ดูถูก...หวางเย่ผู้นี้ดูหมิ่นผู้คนเกินไปแล้ว เขาด่าว่าอันธพาลพวกนี้เป็นดั่งมเปลวกมิมีค่าคู่ควรมองแม้แต่น้อย ข้าได้แต่เสียวสันหลังวูบๆเกรงว่าจะมีปัญหาเกิดขึ้น หลังจากที่หวางเย่ยั่วโทสะพวกนักเลงเสร็จเขาก็หันเหสายตามาทางข้าอย่างรวดเร็วจนข้าตั้งตัวแทบไม่ทัน "คุณชาย...ท่านได้ยินเสียงแมลงตัวจิ๊บตัวจ้อยแถวนี้บ้างหรือไม่?"

"ขะ...ข้า...." ข้าได้แต่อ้ำๆอึ้งๆ พูดอันใดไม่ออก ผู้ใดเลยจะคิดว่าหวางเย่จะหันมาสนทนากับข้าบ้างเล่า แค่ยืนอยู่เคียงข้างกันเช่นนี้หัวใจข้าก็เต้นแรงจนแทบจะกระดอนหลุดออกมาจากทรวงอกแล้ว

"อันใดนะ..ข้าได้ยินไม่ชัด? อ้อ...ท่านจะบอกว่า...ได้ยินแต่เสียงนกเสียงกา อย่าไปสนใจมันเลยอย่างนั้นหรือ?" อ้าวเห้ย! หวางเย่! ท่านพูดสิ่งใดออกไปกัน ข้ายังไม่ทันได้ตอบอันใดเลย...เจ้าจะหาเรื่องให้เหล่าจือ*(2)อย่างนั้นรึ?

"กรอด....ดี! ในเมื่อเป็นเช่นนี้ พวกเราลุย!" เจ้าหัวหน้านักเลงกัดฟันด้วยความโมโหจนกรามขึ้นสัน จากนั้นมันก็สั่งให้พวกพ้องเข้ามารุมหมายจะทำร้ายพวกข้าทั้งสามคน ข้ามองดูอี้ชินหวางสามีของตนเองด้วยสายตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความหวัง แต่ทว่าเขากลับยืนเฉยๆ มองดูเหล่านักเลงที่รุมล้อมเข้าด้วยสายตานิ่งๆราวกับมองไม่เห็นถึงอันตรายที่กำลังจะคืบคลานเข้ามาใกล้

ถูกแล้ว...หวางเย่ยืนเป็นเป้านิ่งให้พวกนักเลงกรูกันเข้ารุมทึ้งราวกับฝูงสุนัขจรจัดหิวโซที่กำลังล่าเนื้อ ข้าหลับตาปี๋ด้วยความหวาดกลัวแทนเขา เกรงว่าหวางเย่จะได้รับอันตรายจากการเข้ามาช่วยออกหน้าให้ข้า มิใช่อันใดหรอก...ความจริงข้ากลัวว่าตนเองจะเดือดร้อนต่างหากเล่า ถ้าหวางเย่บาดเจ็บแม้เพียงปลายนิ้ว ข้าที่เป็นสาเหตุของปัญหาทั้งหมดทั้งมวลก็จะโดนเพ่งเล็ง ดีไม่ดีความลับที่พวกข้าพยายามซ่อนงำเอาไว้อาจถูกเปิดโปงยามใดก็ได้ทุกเมื่อ....

ชั่วเสี้ยววินาทีที่กำปั้นของพวกนักเลงกำลังจะสัมผัสโดนอี้ชินหวาง ทันใดนั้นกลับมีเงาลึกลับสีดำสองสายพุ่งเข้ามาปะทะและปัดป้องมือเท้าของพวกนักเลงออกไปจนหมดสิ้น ข้าได้แต่อ้าปากค้างด้วยความตกใจ คนพวกนี้โผล่มาจากที่ใดกัน? เมื่อพิจารผณาดูแล้วก็พบว่าบุรุษชุดดำทั้งสองนี้น่าจะเป็นองค์รักษ์ของหวางเย่นั่นเอง 

เงาดำทั้งสองสายเข้าโรมรันพันตูกับพวกนักเลงได้สักพักก็สามารถล้มคนทั้งหมดลงได้ อีกทั้งยังจับตัวหัวโจกเอาไว้ได้อีกด้วย มันมองมายังหวางเย่ด้วยสายตาอาฆาตมาดร้าย แต่ดูหวางเย่คล้ายมองพวกเขาเป็นอากาศธาตุไม่ใคร่สนใจพวกมันสักเท่าไรนัก ก็แน่ล่ะสิ...เพราะเขาเป็นถึงหวางเย่ที่มีองค์รักษ์คอยปกป้องคุ้มครองเหตุใดจึงต้องมาเกรงกลัวกับพวกนักเลงกระจอกๆ เช่นนี้ด้วยเล่า 

"เจ้าคือ...ผู้ติดตามของคุณชายเยว่ใช่หรือไม่?" ในที่สุดหวางเย่ก็หันหลังมาพูดคุยกับพวกข้า เขาน่าจะจำจื่อลู่ได้เนื่องจากทุกครั้งที่ข้ามาทำงานจะมีจื่อลู่คอยเฝ้าติดตามปรนนิบัติรับใช้ไม่ห่างกาย จากนั้นหวางเย่ก็ปรายตามามองข้าด้วยสายตาคมกริบทะลุทะลวงเล่นเอาข้าใจหายแว้บ ขนาดว่าข้าใส่หมวกที่มีผ้าผืนบางปกปิดใบหน้าเอาไว้ยังรู้สึกหนาวๆร้อนๆ เหงื่อแตกซิกๆด้วยความเกรงกลัว หวางเย่ทำราวกับจะรู้ว่าข้าเป็นผู้ใดอย่างไรอย่างนั้นเชียว

"ท่านผู้นี้คือ....คุณชายเยว่สินะ" หวางเย่หันมาพูดกับข้าแล้ว ข้าอยากจะส่ายหน้าปฏิเสธยิ่งนักแต่ก็ทำไม่ได้เนื่องจากจื่อลู่นับเป็นหลักฐานบุคคลที่เห็นได้ชัดเจนยิ่ง นี่มันหนีเสือปะจรเข้ชัดๆ เพื่อหลีกลี้หนีไปให้ไกลจากหวางเย่แล้ว วันนี้ข้าอุตส่าห์ไปแลกเวรทำงานกับผู้อื่นเพื่อจะหลีกเลี่ยงการพบปะกับหวางเย่ตามปกติ แต่สุดท้ายก็มาตายเอาตอนจบ แบบนี้ต้องเรียกว่าหนีเสือแล้วปะจรเข้จากนั้นก็โดนเสือขย้ำเอาอีกรอบโดยแท้

"ขะ...ข้า...." ยังไม่ทันที่ข้าจะได้ว่ากล่าวอันใดให้เป็นเรื่องเป็นราว ก็มีเหตุบางอย่างเกิดขึ้น เจ้าหัวหน้าของนักเลงที่ถูกจับกุมผู้นั้นเกิดจะคึกอันใดขึ้นมาข้าก็มีอาจทราบได้ แต่มันดิ้นขัดขืนการจับกุม สลัดองค์รักษ์ทั้งสองจนหลุดจากนั้นก็พุ่งเข้าใส่ข้า นัยน์แววตาเปี่ยมไปด้วยความมุ่งร้าย ข้าที่ไม่ทันได้ไหวตัวก็ได้แต่ตกใจผงถอยหนี แต่ก็หลบไม่พ้น มันคว้าจับเอาผ้าคลุมบางเบาที่ติดกับหมวกงอบไปได้ องค์รักษ์ทั้งสองรีบเข้ามาจับตัวมันไว้แล้วลากมันออกไปให้ห่างจากกายข้า แต่มันก็มิยอมปล่อยมือจากผ้าคลุมหน้านั้นจนลากเอาหมวกข้าติดมือมันไปด้วยจนข้าใจหายวาบร่างกายรู้สึกชาตั้งแต่หนังศีรษะไปจนถึงปลายเท้า มือของข้าพยายามไขว่คว้าเอาหมวกกลับคืนแต่ก็สายไปเสียแล้ว...

"คุณชาย...!" จื่อลู่ร้องเรียกข้าอย่างแตกตื่นตกใจ คงจะตกใจที่เจ้านายโดนผู้คนจู่โจมจะเข้ามาทำร้ายต่อหน้าต่อตา ส่วนข้าที่ผ้าคลุมหน้าถูกกระชากติดมือเจ้านักเลงนั่นไปด้วยก็แตกตื่นตกใจยิ่งกว่าจนนิ่งอึ้งแข็งค้างสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

"คุณชายเยว่?" หวางเย่เอ่ยเรียกข้าด้วยน้ำเสียงที่ปกปิดความคลางแคลงใจไม่มิดจนต้องเอ่ยปากถามออกมา "ใต้หมวกงอบที่มีผ้าปิดบังใบหน้า เหตุใดท่านจึงต้องคาดผ้าปิดบังใบหน้าเอาไว้อีกชั้นนึงด้วยเล่า?"

โชคดี! ข้าช่างโชคดีอะไรเยี่ยงนี้! 

ข้าโชคดีอันใดน่ะหรือ?

ก็โชคดีที่ข้าแวะไปหาเพื่อพบปะพูดคุยกับหลงจู๊ก่อนที่จะเข้าบ่อน ทีแรกข้าเตรียมตัวที่จะมาทำงานในวันนี้ ดังนั้นจึงคาดผ้าเช็ดหน้าปิดบังใบหน้าครึ่งล่างเอาไว้แทนการสวมหมวกงอบดังเช่นทุกครั้งที่ข้าปฏิบัติในยามดีดพิณต่อหน้าลูกค้าและแขกเหรื่อทั้งหลาย จากนั้นข้าก็สวมหมวกงอบเพื่อไปเล่นพนันในบ่อนโดยลืมผ้าคาดปิดปากบนใบหน้าไปเสียสนิทจนมาถูกคนกระชากหมวกออกไป

ข้านั้นทั้งอกสั่น ทั้งขวัญแขวน ทั้งยินดี ทั้งโล่งอก อารมณ์เหล่านี้ผสมปนเปกันไปหมดจนข้ามิสามารถอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ ได้แต่มองใบหน้าของหวางเย่ด้วยสีหน้าอึ้งตะลึงงันไปหมดแล้ว กว่าจะเอ่ยปากออกมาได้เวลาก็ผ่านมาแล้วครู่หนึ่ง

"ขะข้า...หน้าตาอัปลักษณ์ มีรอยแผลเป็นบนใบหน้า จีงมิอาจเผยโฉมให้ผู้อื่นเห็นได้ จึงต้องคาดผ้าเพื่อปิดบังใบหน้าจนเป็นนิสัย พอใส่หมวกงอบก็เลยลืมเอาออก"

"งั้นหรือ..." เสียงตอบเนิบๆ เฉื่อยชานั้นทำให้ข้าตวัดสายตามองใบหน้าหวางเย่อีกรอบ พลันเห็นดวงตาคนวาววับเปล่งแสง อันใด? ไม่เชื่อข้าเช่นนั้นรึ? นั่นเป็นเรื่องของท่านแล้ว...ข้าจะยืนกระต่ายขาเดียวเช่นนี้แล้วท่านจะทำอันใดได้? หึ...

"วันนี้ข้าไปที่หอลู่หลินมา หลงจู๊บอกว่าท่านไม่สบายจึงลางาน" หลงจู๊ผู้นี้ช่างเป็นคนดียิ่งนัก ข้าจะต้องหาทางตอบแทนเขาในวันหน้า

"ใช่แล้ว" ข้าไม่อยากพูดอันใดให้มากความ อยากจะหาทางไปให้พ้นจากตรงนี้แทบแย่แล้ว

"แต่ดูเจ้าเหมือนจะสบายดีแล้วสินะ จึงออกมาเดินเล่นจนถูกพวกอันธพาลหาเรื่องได้เช่นนี้..."

"แค่ก...ข้า...ข้าสบายดี ความจริงแล้วผู้ที่ป่วยไข้นั้นคือจื่อลู่ต่างหากเล่า ข้าลางานเพื่อที่จะพาเขาไปพบท่านหมอ มิคาดว่าจะพบพวกนักเลงมาหาเรื่องชิงทรัพย์เสียได้ ข้าต้องขอขอบคุณคุณชายหยวนอวี้เป็นอย่างมาก หากไม่ได้ท่านยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ ป่านนี้ข้าคงต้องสูญเงินที่ทำงานหามาได้ด้วยความยากลำบาก" ข้าพยายามแถจนสีข้างถลอกปอกเปิกไปหมดแล้ว รีบใช้จื่อลู่ที่ไม่สบายมาเป็นข้ออ้างในการลางานในครั้งนี้ ซึ่งหวางเย่ก็พยักหน้าด้วยความเข้าอกเข้าใจยิ่ง

"อืม...ท่านช่างเป็นเจ้านายที่ประเสริฐนัก ยากจะหาเจ้านายที่มีน้ำใจกับบ่าวรับใช้ถึงขนาดนี้" ผู้ที่เกิดมาเป็นเจ้าคนนายคนเช่นหวางเย่อาจจะไม่เคยพาบ่าวรับใช้คนหนึ่งไปพบหมอก็เป็นได้ ด้วยฐานะเช่นเขาแล้ว แค่กระดิกนิ้วเบาๆก็สามารถตามท่านหมอให้มารักษาคนที่บ้านได้อย่างสบายๆ

"เด็กผู้นี้ติดตามรับใช้ข้ามานานหลายปีแล้ว เขาเป็นคนสนิทที่คอยปรนนิบัติดูแลข้าได้อย่างไม่มีขาดตกบกพร่องอันใด ทุกวันนี้ข้าก็เอ็นดูเขาเสมือนน้องชายแท้ๆของข้าคนนึงไปแล้ว" ข้าอธิบายให้เขาฟัง ซึ่งเรื่องที่ข้าเอ็นดูจื่อลู่เหมือนน้องชายคนนึงนั้นย่อมเป็นเรื่องจริง และไม่เพียงจื่อลู่เท่านั้น แม้แต่จิ้นอิ๋งเองข้าก็เอ็นดูเหมือนน้องชายคนนึงไม่ต่างกัน เขาทั้งสองต่างก็ต้องผจญกับความยากลำบากมาพร้อมๆกับข้า ดังนั้นข้าจะไม่ทอดทิ้งพวกเขาเป็นอันขาด

"ดูเด็กผู้นี้หน้าตาเริ่มซีดเซียวขึ้นทุกทีๆ ท่านควรรีบพาเขากลับไปนอนพักผ่อนก่อนที่จะอาการทรุดไปมากกว่านี้เสียจะดีกว่า เช่นนั้น...ข้าจะเชิญท่านหมอให้ไปตรวจรักษาเด็กผู้นี้ที่บ้านของท่านดีหรือไม่?"

"ไม่ดี!" ตายละ...ข้าเผลอปากตอบตามที่ใจคิดไปเสียแล้ว...ต้องรีบกลับคำโดยด่วน!

"ข้าหมายความว่า...อีกไม่ไกลก็จะถึงร้านท่านหมอแล้ว หากพาเด็กคนนี้กลับบ้าน ก็ต้องรอให้ท่านหมอมาตรวจอีก เทียวกันไปเทียวกันมาหลายรอบเสียเวลาเปล่าๆ สู้ให้พวกข้าเดินไปรักษากับท่านหมอและเจียดยามาเลยจะง่ายและสะดวกรวดเร็วกว่ามาก" ข้ารีบตอบปฏิเสธความหวังดีที่ข้าไม่ต้องการมันเลยในตอนนี้ เนื่องจากเกรงกลังว่าความจะแตกเสียก่อน

"เช่นนั้นหรือ ถ้าอย่างนั้นก็ตามใจท่านละกัน"

"ถึงอย่างไรข้าก็ต้องขอบคุณหวะ...เอ้ย! แค่กๆ คุณชายหยวนอวี้สำหรับความหวังดี ข้าคงทำได้เพียงรับมันไว้ด้วยใจแล้ว" อูย...เกือบไปแล้ว! ข้าเกือบหลุดปากเรียกเขาว่าหวางเย่ไปแล้วเชียว หัวใจแทบกระดอนออกมานอกอก ข้าประสานหมัดคารวะเขาอย่างนอบน้อมคล้ายที่พวกจอมยุทธในยุทธภพชอบทำกัน จากนั้นก็คว้าข้อมือของจื่อลู่เอาไว้แล้วลากเขาวิ่งจู๊ดหนีหวางเย่ออกมาโดยไม่ฟังคำร่ำลาจากเขาก่อนจากมา



----------------

FootNote
1) มุสิก = หนู
2) เหล่าจือ = สรรพนามแทนตน ใช้เวลาเรียกตนข่มท่าน


ขอชี้แจ้งบางเรื่อง (18/11/16)
อนึ่งมีรีดติงมาว่าทำไมท่านอ๋องเป็นเจ้าของจวนแต่กลับไม่รู้ความเป็นไปในจวน
ก่อนอื่นต้องขออธิบายว่าในยุคจีนโบราณนั้น 
สามีทำงานนอกบ้าน ภรรยาเป็นผู้ดูแลในบ้าน
จริงอยู่ที่สามีนั้นถือว่าใหญ่สุดในบ้าน 
แต่การมอบเรื่องในบ้านให้ภรรยาดูแลนั้นไม่ถือว่าเป็นเรื่องแปลกประหลาดอะไร
จากนิยายจีนที่เคยอ่านๆมาทั้งหมดจะเห็นได้ว่าเป็นแบบนี้ทั้งสิ้น
ทั้งเรื่องธิดาอนุฯที่ไรท์เคยแปลเอาไว้(ไปลองอ่านดูได้นะจ้ะ อยู่ในเด็กดีนี่ละ)แม่เลี้ยงซึ่งเป็นภรรยาหลวงมีอำนาจเต็มก็กลั่นแกล้งรังแกลูกเลี้ยงโดยที่บิดาไม่ได้สนใจจะขัดขวาง
หรือจะเรื่อง ผลาญที่แม่เลี้ยงมีอำนาจเต็มจนสามารถกลั่นแกล้งบุตรีของภรรยาหลวงได้
ในนิยายเรื่องนี้ก็วางโครงสร้างไว้เป็นเช่นนั้น
ความจริงท่านอ๋องจะใช้ให้คนไปสืบเรื่องราวของคนในตำหนักเมื่อไหร่ก็ได้
แต่อย่าลืมว่าผู่เยว่ของเรานั้นเป็นนายโลมที่ท่านอ๋องไม่ได้มีจิตพิศวาสอะไร
แต่รับเข้ามาในตำหนักเพราะมีคนเอามาถวายให้เป็นของกำนัล อีกทั้งตนเองก็มีภรรยาและอนุอยู่แล้วมากมาย
ดังนั้นการที่ไม่ใส่ใจสนใจว่าผู่เยว่จะกินอยู่ยังไงนั้นจึงถือว่าเป็นเรื่องที่เป็นไปได้
ส่วนหน้าที่ดูแลอนุ ภรรยาน้อย ภรรยาบ่าวทั้งหลายล้วนเป็นหน้าที่ของหวางเฟยทั้งนั้น 
อีกอย่างพวกภรรยาบ่าวส่วนใหญ่แล้วจะมีเรือนแยกที่ห่างไกลจากเรือนหลักของหวางเย่ค่ะ 
และตามธรรมเนียมไม่สามารถขอเข้าพบหวางเย่ได้ถ้าหวางเฟยไม่อนุญาติด้วย
ดังนั้นถ้าเป็นเมียบ่าวที่สามีหมดความโปรดปรานแล้วจึงแทบเป็นไปไม่ได้เลยที่จะมีโอกาสเงยหน้าอ้าปากขึ้นมาได้
พวกกฎระเบียบของเชื้อพระวงศ์ยังมีอีกเยอะมากค่ะ
เอาเป็นว่าอธิบายคร่าวๆเท่านี้ก่อน
เข้าใจตรงกันนะจ้ะ^^

ด้วยเรื่องสไตล์ slice of life 
สิ่งที่คนอ่านสงสัยขัดใจจะค่อยๆคลี่คลายไปทีละเปาะ
ดังนั้นต้องใจเย็นๆเวลาอ่านค่ะ555


Talk
วันนี้เอาไปเท่านี้ก่อนนะจ้ะ
ต้องทำงานติดกัน6วันไม่มีวันหยุด
ง่วงมากมาย เพลียสุดๆ ร่างกายอ่อนล้า
ขอหนีไปนอนก่อนนะ ไม่ไหวละ><
(17/11/16)

T
B
Chicken
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.577K ครั้ง

7,161 ความคิดเห็น

  1. #7032 BarBiirs_39 (@BarBiirs_39) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 09:17

    เลิ่กลั่กกันใหญ่ พิรุธเต็มไปหมดเเล้วค่ะน้องเยว่
    #7032
    0
  2. #6926 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 23:49
    พิรุธเต็มไปหมด555555
    #6926
    0
  3. #6576 Vzidter (@the01yunosama) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 17:05
    พี่เค้ารู้หมดแล้วล่ะเราว่า
    #6576
    0
  4. #6241 RealThxnB (@RealThxnB) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 08:05
    คิดว่าหวางเย่รู้นะว่าน้องเป็นใคร
    #6241
    0
  5. #6232 Watanashi Michiyo (@pure-hazel) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 23:18
    พล็อตสนุกดีค่ะ อาจจะต้องปรับปรุงเรื่องการบรรยายหน่อยเนอะ เราอ่านแล้วค่อนข้างจะติดขัดเยอะเหมือนกัน อยากจะเจาะจงปัญหาให้ชัดๆ คุณคนเขียนจะได้ปรับแก้ได้ตรงจุด แต่เราก็ไม่รู้จะอธิบายออกมายังไงดีน่ะค่ะ ส่วนนี้ต้องขอโทษจริงๆ

    ยังไงก็ฝากไว้ให้คุณคนเขียนได้เก็บไปคิดนะคะ สู้ๆค่าา
    #6232
    0
  6. #5896 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 20:17
    สนุกดี
    #5896
    0
  7. #5872 greentealatte ♡ (@qltz) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 18:25
    แล้วเมื่อไหร่หวางเย่จะรู้ว่าน้องคือเมียนะ555555
    #5872
    0
  8. #5828 wuddyy (@wuddyy) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 10:48
    ชอบบบช
    #5828
    0
  9. #5730 Mihr (@y_pps) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 23:23
    สไตล์การบรรยายทำให้เราอ่านแบบล่กๆ อ่ะ ไม่ชินเลย 5555
    #5730
    0
  10. #5665 Ppttyc_ (@Preeyaporn123Noo) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 17:01
    เกือบไปแล้ว5555
    #5665
    0
  11. #5302 Minutedao (@Minutedao) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 กันยายน 2562 / 17:21
    เอ็นดู
    #5302
    0
  12. #5274 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 กันยายน 2562 / 09:07
    แถไปให้สุด
    #5274
    0
  13. #5074 mytty (@lotty429miew) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 21:07

    น้องโครตอ๊องงงงง

    #5074
    0
  14. #5017 ThunDem (@ThunDem) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 21:21
    ปิดหน้าแบบ200% พี่เอกป่ะเนี่ย 5555
    #5017
    1
    • #5017-1 DEMINZ (@Nacmin) (จากตอนที่ 5)
      9 กันยายน 2562 / 20:39
      555+ เสียงหัวเราะพี่เอกลอยมาเลย
      #5017-1
  15. #4957 Callmeyou (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 12:00
    ใช่แล้วววนี้แหละพีเรียดจีน สามีจะไม่สนใจใดใดถ้าไม่ได้รักหรือสนใจ
    #4957
    0
  16. #4913 cchenjj (@cchenjj) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 10:36
    ไม่เนียนแล้วแหละน้อง555555
    #4913
    0
  17. #4772 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 22:39
    น้องอ๊อง
    #4772
    0
  18. #4737 puspuspy (@puspuspy) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 19:09

    นน้องงมึนมากลูก


    #4737
    0
  19. #4699 chocolato.p (@yhing_haw_kaun) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 18:56
    น้องเอ๊ยยย อยากจับไปเรียนการแสดงกับครูเงาะ 555
    #4699
    0
  20. #4660 palm-mild (@palm-mild) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 16:49
    แค่กๆๆๆ
    #4660
    0
  21. #4618 bophobia (@bophobia) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 08:37
    โครตจะพิรุธ555
    #4618
    0
  22. #4588 Plankton J (@jthida) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 01:53
    ถลอกหมดแล้วสีข้างลูกแม่
    #4588
    0
  23. #4505 thenungning (@thenungning) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มีนาคม 2561 / 02:50
    หวางเยว่สงสัยแล้วแน่ๆ
    #4505
    0
  24. #4491 [เสพศิลป์] (@kaety) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 03:21
    กลัวจะโดนจับได้จริงๆ หวางเน่ลืมไปแล้วมั้งว่ารับใครเข้ามา
    #4491
    0
  25. #3834 Looney00 (@Looney00) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 00:24
    แถสีข้างถลอกแล้ว555
    #3834
    0