คีตาในเรือนจันทร์ (BL) (วาย) (yaoi)

ตอนที่ 44 : ลอบติดตาม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19,179
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 804 ครั้ง
    5 ก.ย. 62







เพ้ย! เหตุใดคนจึงไม่ให้ข้าไปด้วยเล่า?

"แต่ผู่เยว่อยากไปช่วยหวางเย่..." ข้าทำเสียงออดอ้อนพร้อมกับส่งสายตาน่าสงสารที่คิดว่าหวางเย่จะต้องติดกับยามเห็นแววตาคู่นี้

"ไม่มีแต่! หนทางไปยังหมูบ้านแห่งนั้นทั้งห่างไกลทั้งทุรกันดาร เดินทางไปลำบากนัก หากเจ้าไปด้วยจักกลายเป็นภาระเปล่าๆ เปิ่นหวางไปทำงานมิใช่ไปเที่ยวเล่นขอให้เจ้ารอเปิ่นหวางอยู่ที่นี่แต่โดยดี" หวางเย่ทำเป็นไม่สนใจแล้วสะบัดศีรษะหนีสายตาอ้อนออดของข้า แล้วผู้ใดว่าเหล่าจือจะไปเที่ยวเล่นกัน? ข้าจะไปช่วยคนแจกจ่ายข้าวของต่างหากเล่า เพ้ยๆๆๆ...หวางเย่ไม่เข้าใจข้าเลย!

ขัดใจข้าที่สุด! ข้าพองลมตรงแก้มด้วยความโมโห จากนั้นก็สะบัดหน้าปัดตูดเดินหนีหวางเย่บ้าง เชอะ! เชิญกินข้าวไปคนเดียวเลย!

"นั่นเจ้าจะไปที่ใด?" ไม่ต้องมาง้อ! ข้าไม่หายงอนง่ายๆหรอก คอยดูสิข้าจะไม่พูดด้วยเลย

"ผู่เยว่รู้สึกไม่ค่อยสบาย คงต้องขอตัวไปพักผ่อน หวางเย่ไม่ต้องเป็นห่วง" ข้าตอบรวบรัดแล้วเดินหนีออกจากห้องทันที โกรธๆๆๆๆ ไปเล่นกับเสี่ยวไป๋ดีกว่า

ทันทีที่ข้าเดินไปเปิดกรงนำเสี่ยวไป๋ออกมา ข้านึกว่ามันจะดีใจที่ข้ามาเล่นด้วย ทว่ามันกลับเมินข้าคล้ายกับจะบ่นว่าที่ข้าไม่มีเวลามาเล่นกับมันเสียหลายวัน ได้แต่ปล่อยให้พวกบ่าวรับใช้เลี้ยงดูมันในขณะที่ข้าไม่ว่าง

"เสี่ยวไป๋เป็นอันใด? โกรธข้างั้นรึ?" ข้าคว้ามันขึ้นมาจุมพิตเบาๆตรงจมูก จากนั้นก็เกาคางให้มันหวังให้มันยอมคืนดีด้วย สักพักเสี่ยวไป๋ก็อารมณ์ดียอมให้ข้าอุ้มมานอนเล่น มันซุกซบใบหน้าลงบนตัวข้าช่างน่ารักน่าชังยิ่งนัก ข้านอนฟัดมันเล่นไปพลางคิดอะไรไปพลางๆ

"น้อยใจอันใด?" เสียงทุ้มกระซิบแผ่วอยูข้างหู แต่ข้าทำเป็นไม่สนใจนอนกอดเสี่ยวไป๋พลิกกายหนีแกล้งหลับ บอกแล้วว่าจะมาง้อข้าทีหลังน่ะไม่ง่ายหรอกนะ หึ!

"เด็กดื้อ..." หวางเย่จุมพิตแก้มข้าดังฟอด จากนั้นล้มตัวลงนอนข้างๆแล้วเอามือมาโอบเอวข้าไว้ ข้ารีบพลิกกายเอาเสี่ยวไป๋มาคั่นไว้ตรงกลางทันที คิดจะกินเต้าหู้ข้าเรอะ?! เมินเสียเถิด...

"ผู่เอ๋อร์...เมื่อครู่มีคนมารายงานเรื่องที่ข้าส่งคนไปสืบแล้ว ดูเหมือนว่าขุนนางที่มณฑลหูเป่ยแห่งนี้จะร่วมมือกันโกงกินเงินที่หวงตี้ทรงส่งมาเพื่อช่วยเหลือราษฎร ด้วยการนำเงินที่ได้มาไปซื้อเสบียงอาหารราคาแพงจากพ่อค้าคนกลางที่จ่ายเงินใต้โต๊ะให้พวกเขา ทำให้ได้เสบียงอาหารในปริมาณที่ไม่เพียงพอต่อการเลี้ยงดูคนทั้งมณฑล การแจกจ่ายเสบียงอาหารจึงกระทำได้แค่ในเขตตัวเมืองเท่านั้น ส่วนพวกชาวบ้านที่อาศัยอยู่ในเขตพื้นที่ห่างไกลจึงโดนทอดทิ้งให้ต้องอดอยากและเผชิญกับชะตากรรมโดยมิมีผู้ใดเหลียวแล ข้าจะต้องเร่งไปช่วยประชาชนในเขตทุรกันดารโดยด่วนแล้วจึงค่อยกลับมาสะสางชำระคดีความของพวกขุนนางกังฉินทั้งหลาย คาดว่าพรุ่งนี้ข้าก็ต้องออกเดินทางแล้ว" กระไรนะ? ข้ารู้สึกใจหาย คนจะออกเดินทางพรุ่งนี้แล้ว ข้านึกเป็นห่วงนัก มิรู้ว่าหนทางจะยากลำบากสักเพียงใดและจะต้องใช้เวลาเดินทางมากสักเพียงไหน หวางเย่คงเดินทางไปพร้อมกับพวกทหารไม่รู้ว่าจะกินอยู่หลับนอนอย่างสุขสบายหรือไม่

"หวางเย่...จะไปพรุ่งนี้แล้วหรือ?" ข้าเอ่ยถามคนเสียงเครือ ความรู้สึกอาลัยอาวรณ์มันท่วมท้นอยู่ในจิตใจจนน้ำตาพาลจะไหล

"อืม...ก่อนออกเดินทาง ขอข้ากอดเจ้าให้ชื่นใจหน่อยเถิด" หวางเย่ลูบศีรษะข้าแผ่วเบาด้วยความอ่อนโยน ความอบอุ่นแผ่ซ่านอยู่ในอกจนข้าต้องรีบกลั้นน้ำตามิให้ไหลออกมา ข้าจะต้องเข้มแข็งและรอส่งคนด้วยรอยยิ้มให้จงได้

ข้าปล่อยเสี่ยวไป๋ให้ลงไปวิ่งเล่นที่พื้นก่อนจะเบียดกายซุกเข้าหาคนเพื่อหาไออุ่นจากอ้อมอกแกร่งก่อนที่จะต้องลาจากคนในวันพรุ่งนี้ หวางเย่โอบข้าเข้าสู่อ้อมกอดพลางซุกไซร้ใบหน้าลงมาบนศีรษะของข้า คนลูบหลังลูบไหล่ข้าอย่างทนุถนอมรักใคร่จนข้ารู้สึกสบายอย่างบอกไม่ถูก ความง่วงงุ่นเริ่มครอบงำและในที่สุดสติสัมปชัญญะก็ขาดหาย ข้าได้เข้าสู่ห้วงนิทรารมย์ในที่สุด

เช้าวันถัดมา ข้าตื่นขึ้นมาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางเพื่อจัดเตรียมข้าวของโดยปล่อยให้หวางเย่นอนหลับพักผ่อนต่ออีกสักนิด ข้าคิดตระเตรียมสิ่งของที่จะนำไปอย่างรอบคอบ หีบแล้วหีบเล่า ด้วยหวังให้การเดินทางไปในครั้งนี้ราบรื่นที่สุด ระหว่างจัดของเสี่ยวไป๋ก็เดินมาป้วนเปี้ยนออเซาะไม่หยุด ข้าจึงนำอาหารมาให้มันทานก่อนจะจับมันยัดใส่กรงแมว ทันใดนั้นข้าก็มีความคิดดีๆเกิดขึ้นในหัว แผนการลับที่ข้าต้องขอความร่วมมือจากจิ้นอิ๋งและหลอกลวงองครักษ์หยางนิดหน่อย ข้ารีบเรียกจิ้นอิ๋งมาแอบปรึกษาแผนการเพื่อเตรียมดำเนินการในทันที

(ต่อ)

เช้าวันนั้นข้าให้จิ้นอิ๋งร่วมเดินทางไปกับหวางเย่ด้วยโดยอ้างว่าข้าอยากให้จิ้นอิ๋งคอยไปช่วยดูแลเรื่องอาหารการกินของหวางเย่แทนข้าที่ไม่สามารถร่วมทางไปได้ ทีแรกหวางเย่ปฏิเสธเนื่องจากคนต้องการให้จิ้นอิ๋งคอยดูแลรับใช้ข้า ดังนั้นข้าจึงใช้เรื่องที่หวางเย่ไม่ได้นำตัวลู่กงกงไปด้วยมาเป็นข้ออ้าง หวางเย่ต้องทิ้งลู่กงกงเอาไว้ที่นี่เพื่อคอยเป็นหูเป็นตาและดูแลกิจการงานราชการให้เรียบร้อย เนื่องจากลู่กงกงที่เป็นถึงคนสนิทของหวางเย่นั้นเปรียบได้ดั่งแขนขวาของคนเลยทีเดียว ทั้งรู้เรื่องงานราชการ ทั้งปรนนิบัติรับใช้ได้อย่างไม่มีขาดตกบกพร่อง ในตำหนักหวางแห่งนี้นอกจากหวางเฟยแล้ว ลู่กงกงนับว่าเป็นผู้มีอำนาจสูงสุดรองจากหวางเย่เลยทีเดียว หากขาดลู่กงกงคอยติดตามแล้วหวางเย่คงลำบากมากทีเดียว หวางเย่ลังเลเล็กน้อยก่อนจะหันไปฝากฝังข้ากับลู่กงกงว่าให้คอยดูแลปรนนิบัติรับใช้ข้าอย่างดี ก่อนจะหันมากำชับข้าให้เชื่อฟังคำแนะนำและปฏิบัติตามที่ลู่กงกงแนะนำ ข้ารีบพยักหน้าตกปากรับคำพลางนึกขอโทษลู่กงกงในใจ

หลังจากที่ข้าเกลี้ยกล่อมหวางเย่สำเร็จข้าก็ไปจัดข้าวของให้หวางเย่ต่อโดยลากจิ้นอิ๋งไปด้วย ความจริงจิ้นอิ๋งไม่ใคร่สนับสนุนแผนการในครั้งนี้ของข้าสักเท่าไรนัก แต่ข้าก็ทั้งอ้อนวอนทั้งข้อร้องทั้งบีบบังคับคนจนยอมใจอ่อน เขากลัวข้าจะเดือดร้อนหากโดนหวางเย่จับได้ แต่ข้าก็คิดคำแก้ตัวเอาไว้เรียบร้อยแล้ว ดังนั้น....ก็ช่างมันเถอะ

ข้าเข้าไปแอบในหีบเสื้อผ้าใบใหญ่ของหวางเย่ โดยไม่ลืมที่จะสั่งให้จิ้นอิ๋งคอยช่วยดูแลและระมัดระวังหีบใบนี้เป็นพิเศษ ห้ามลงกลอนและข้ายังแอบเอาผ้าไปงับๆไว้ตรงฝาหีบให้มันปิดไม่สนิทข้าจะได้มีอากาศหายใจไม่อุดอู้จนเกินไปนัก พอข้าเข้าไปอยู่ในหีบก็มองไม่เห็นสิ่งใด ได้แต่เงี่ยหูฟังเสียงจากภายนอก

"พวกเจ้า...มายกหีบใบนี้ไปที" ข้าได้ยินเสียงจิ้นอิ๋งสั่งการบ่าวรับใช้คนอื่นจากภายในหีบ จากนั้นหีบที่ข้าเข้าไปแอบอยู่ก็ถูกยกขึ้นอย่างทุลักทุเลจนหัวข้าไปกระแทกกับผนังด้านหนึ่งดังโป้กแต่ข้าก็ต้องกัดฟันเอาไว้ไม่ให้ส่งเสียงร้องออกมา "เอ้า! ระวังหน่อย! ในหีบนี่มีข้าวของมีค่าหากแตกหักเสียหายขึ้นมาพวกเจ้ารับผิดชอบไม่ไหวแน่!" จิ้นอิ๋งส่งเสียงดุพวกบ่าวรับใช้ที่ไม่ระวัง ข้าเดาว่าเขาน่าจะได้ยินเสียงที่ศีรษะข้าโขกเข้ากับหีบเมื่อครู่ 

"ขออภัยขอรับ" พวกบ่าวต่างระมัดระวังมากขึ้น หีบค่อยๆถูกแบกไปยังรถม้า ข้ารู้สึกได้ถึงความโคลงเคลงจากภายใน "ของในหีบคือสิ่งใดกันนี่ เหตุใดจึงหนักเหลือเกิน?" ข้าได้ยินเสียงพวกบ่าวรับใช้ที่แบกหีบนี้บ่นกันระงมตลอดทาง ข้าต้องขออภัยพวกเจ้าแล้ว

"ผู่เอ๋อร์เล่า...อยู่ที่ใด?" ข้าได้ยินเสียงหวางเย่ถามจิ้นอิ๋งจากภายนอกรถม้า บัดนี้หีบถูกวางลงในรถม้าเรียบร้อยแล้ว ข้าคาดว่านี่น่าจะเป็นรถขนข้าวของใช้ส่วนตัวของหวางเย่ โดยปกติจิ้นอิ๋งที่เป็นบ่าวรับใช้ส่วนตัวของหวางเย่ในเพลานี้สมควรจะต้องนั่งรถม้าคันนี้ร่วมกับสัมภาระของหวางเย่เพื่อดูแลข้าวของเครื่องใช้มิให้แตกหักเสียหายและคอยเฝ้าระวังไม่ให้ผู้ใดมาหยิบฉวยไปด้วย

"เรียนหวางเย่ คุณชายกำลังเศร้าโศกเสียใจที่มิได้ติดตามหวางเย่ไปด้วยจึงแอบไปร้องไห้คนเดียวขอรับ คุณชายบอกบ่าวว่าหากมายืนส่งหวางเย่ก็มิอาจตัดใจลาจากได้ จึงไม่มาส่งจะดีกว่า" จิ้นอิ๋งช่างเข้าใจเจรจาพาทีนัก มิเสียทีที่เป็นคนสนิทของข้า อยู่ร่วมกับข้ามานานก็คงจะติดนิสัยกะล่อนไปบ้างไม่มากก็น้อย ข้าพยักหน้าลูบคางอย่างภาคภูมิใจใจในตัวของเด็กคนนี้ยิ่งนัก

"เข้าใจแล้ว งั้นออกเดินทางกันเถิด ลู่หานฝากผู่เอ๋อร์ด้วย" 

"ขอรับ" ข้าได้ยินเสียงหวางเย่กำชับกำชาลู่กงกงอีกรอบก่อนที่ลู่กงกงจะตอบรับแล้วหันมาพูดกับจิ้นอิ๋งที่กำลังก้าวขาขึ้นรถม้าคันหลังเบาๆ แต่ก็ดังพอที่ข้าซึ่งอยู่ด้านในรถม้าจะได้ยิน "ข้าจักให้องครักษ์หยางติดตามไปดูแล 'ของในหีบ' ฝากคนด้วยเล่า" 

"แค่กๆ...ขอรับ!" ข้าได้จิ้นอิ๋งตอบเสียงสั่น หรือว่า...ลู่กงกงจะรู้ความจริงเสียแล้ว? เหตุใดคนจึงไม่ฟ้องหวางเย่เล่า?

ข้าได้ยินเสียงจิ้นอิ๋งรีบขึ้นรถม้า จากนั้นก็เป็นเสียงฝีเท้าม้าดังกุบๆกับๆ ล้อรถบดถนนดังแกรกกราก จากนั้นรถม้าถูกลากให้เคลื่อนที่ไปช้าๆ รถม้าโยกเขย่านิดๆจนข้ารู้สึกได้ 

"คุณชายขอรับ" จิ้นอิ๋งรีบเปิดฝาหีบทันทีที่ออกเดินทาง ข้าจึงค่อยๆปีนออกมานั่งในเกวียน อา...ต้องนอนขดอยู่ในหีบตั้งนานช่างปวดเมื่อยเหลือเกิน ข้าบิดซ้ายบิดขวาเพื่อผ่อนคลายความเมื่อยล้า จิ้นอิ๋งรีบรินชาให้ข้าจิบทันที 

ข้ารับถ้วยชามาจิบพร้อมกับมองสำรวจดูภายในรถม้าพบว่านอกจากหีบที่ข้าเข้าไปแอบอยู่ด้านในแล้วก็มิมีข้าวของอย่างอื่นอีก ด้านในมีโต๊ะเล็กๆ ป้านน้ำชา และเตาจุดกำยานเล็กๆเอาไว้ให้ความอบอุ่นอีกทั้งยังสามารถใช้ต้มชาได้ด้วย และมีขนมสองสามอย่างวางอยู่ สภาพข้างในรถม้าคันนี้ดูดีเกินกว่าที่จะเป็นรถม้าขนสัมภาระไปได้

"เอ่อ...ของพวกนี้มาจากที่ใด?" ข้าเหลือบตามอง ขนมคบเคี้ยว รวมถึงถ้วยชาที่ข้ากำลังถืออยู่ 

"ลู่กงกงเป็นผู้จัดเตรียมข้าวของเครื่องใช้เหล่านี้เอาไว้ให้ขอรับ" ข้าขมวดคิ้วฉับด้วยความสงสัย หรือว่าคนผู้นั้นจะทราบจริงๆว่าข้าแอบติดตามหวางเย่มาด้วย

"ช่างเถอะ อย่าคิดมากเลย ในเมื่อข้าก็แอบติดตามมาด้วยแล้วเช่นนี้ ถึงอย่างไรก็กลับไปแก้ไขสิ่งใดไม่ได้แล้วล่ะ ดังนั้นเรามาทานขนมกันให้สบายใจจะดีกว่า" ข้าชักชวนจิ้นอิ๋งให้ทานขนมพร้อมกับดื่มชา ข้าไม่แน่ใจว่าตนเองต้องทนอยู่ในหีบอีกนานเท่าไหร่ จึงเร่งสวาปามขนมเข้าไปให้ท้องอิ่มเพื่อกันเอาไว้ก่อน

ผ่านไปมิรู้ว่านานเท่าใด แต่ด้วยความเงียบสงบกับอาการโยกไปเยกมาของรถม้าจึงทำให้ข้าผลอยหลับไป ตื่นมาอีกทีก็เมื่อจิ้นอิ๋งมาเขย่าตัวเพื่อปลุกให้ตื่น

"คุณชายขอรับ วันนี้เราจะพักแรมกันที่นี่ ประเดี๋ยวบ่าวจะไปดูแลหวางเย่ก่อน เชิญคุณชายเข้าไปหลบก่อนขอรับ หลังจากที่รับใช้หวางเย่เสร็จแล้วจิ้นอิ๋งจะรีบกลับมาเตรียมสำรับเย็นให้ทาน รอบ่าวสักครู่นะขอรับ" 

"อืม...." ด้วยความง่วงงุ่นข้าจึงปีนเข้าไปนอนคุดคู้อยู่ในหีบแต่โดยดี จิ้นอิ๋งจัดท่าทางกับวางผ้าห่มให้ข้าเล็กน้อยก่อนค่อยๆงับฝาหีบลงเบาๆ ดังนั้นข้าจึงนอนต่ออย่างสบายอารมณ์





-----------------

Talk(27/3/17)
อยากลงตั้งแต่เมื่อวานแต่ช่วงนี้เป็นไรไม่รู้ เขียนนิยายทีไรง่วงทุกที หลับตลอด><

เออ...มีคนดราม่าเรื่องหวางเย่มีลูกล่ะ
บอกจะเลิกอ่านบ้างไรบ้าง ถ้าคุณยังอ่านไม่จบแล้วรีบตีโพยตีพายก็ไม่ว่ากันนะ555
พลอตไรท์วางมาแบบนี้ไม่เปลี่ยนค่ะ

เอ้า จะมาอธิบายให้ฟังกันอีกนิดว่าทำไมหวางเย่ถึงมีลูก
เธอจ๋า คนจีนสมัยก่อนน่ะ เขาแต่งงานกันตั้งแต่เด็กนะ 
แถมเมียก็เยอะ ถ้าภรรยาไม่สามารถมีบุตรให้สืบสกุลได้นี่ถือว่าเป็นความผิดใหญ่หลวงเลยนะ
ต้องยอมให้สามีแต่งอนุเข้ามาหากสามีขอ
ดังนั้นถึงแม้เรื่องนี้จะเป็นนิยายวาย
แต่ไรท์บอกนานแล้วว่าเขียนโดยอ้างจากหลักความเป็นจริงเพื่อความสมจริง
ดังนั้น การที่พระเอกของเราจะมีลูกแล้วถือเป็นเรื่องปกติค่ะ
คุณจะให้นิยายวายไม่มีเด็ก พระเอกสูญพันธุ์ไร้ผู้สืบสกุลเลยเหรอ?
และ ไม่ต้องมาคร่ำครวญให้นายเอกท้องได้ค่ะ มันผิดธรรมชาติสุดๆ ไรท์ไม่ได้เขียนนิยายแฟนตาซีเน้อ><

ส่วนเรื่องนายเอกจะมาเป็นหวางเฟยได้ไหม?
ไม่ได้ค่ะ คนจีนนะคะ ภรรยาเอกก็คือภรรยาเอก อนุก็คืออนุ
สมมุติ ถ้าภรรยาเอกตาย ก็จะไม่มีการแต่งตั้งอนุขึ้นเป็นเมียเอกนะคะ
มันทำไม่ได้ค่ะ เพราะด้วยฐานะชาติตระกูลไม่เหมาะสม
ส่วนใหญ่อาจจะแต่งภรรยาเอกเข้ามาใหม่เลยเพื่อหนุนสถานะทางสังคม
หรือไม่ก็อาจให้อนุคนใดคนหนึ่งดูแลบ้านไป แต่ยังไงก็เป็นแค่อนุอยู่ดีค่ะ อาจจะมีศักดิ์ฐานะ ความเป็นอยู่ในบ้านดีหน่อย แต่สำหรับบุตรและบุตรีของอนุก็ยังไม่ได้รับการยอมรับนับถือเท่าบุตรและบุตรีของภรรยาเอกอยู่ดีค่ะ

--------------

Talk (24/3/17)
ช่วงนี้ไปหาหมอวันเว้นวันเลย
ไม่ค่อยว่างมาเขียน กลางวันก็ง่วงๆ
ว่าจะมาต่อก็นอนทั้งวัน ฮือ....><


T
B
Chicken
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 804 ครั้ง

7,082 ความคิดเห็น

  1. #6960 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 11:30
    แกฉันขำ55555555น้องงง555555 พิรุดเต็มไพหมด5555555
    #6960
    0
  2. #6509 despasito (@pupay468) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 09:14
    น้อง!!ทั้งดื้อทั้งซนน
    #6509
    0
  3. #6352 RealThxnB (@RealThxnB) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 21:45
    น้องงงง!!!! โดนแนน่
    #6352
    0
  4. #6270 王亮benbz (@kongqi) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 20:26

    น้องดื้อจังเลย 555
    #6270
    0
  5. #6015 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 21:58
    ดื้อนักนะ โดนดุแน่ๆ
    #6015
    0
  6. #5949 greentealatte ♡ (@qltz) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 22:37
    ตลกก น้องงง นอนใน-บเป็นเสี่ยวไป๋เลยลูกกก
    #5949
    0
  7. #5754 yellowpage (@kamrung) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 22:49
    อ่านแล้วรู้สึกเครียดนิดนึงเพราะปกตินิยายวายไม่มีแนวแบบนี้มาที่กดนายเอกเบอร์นี้ คือมันจั่วแล้วว่าวายอะ คนอ่านคาดหวังเป็นปกติ
    #5754
    1
    • #5754-1 yellowpage (@kamrung) (จากตอนที่ 44)
      19 กันยายน 2562 / 22:50
      คือบางเรื่องที่พระเอกมีลูกเขาจะปูเรื่องมาให้คนอ่านรู้สึกว่าสมเหตุสมผลอะ แต่เรื่องนี้เปิดมาด้วยพล็อตที่แบบปลอมตัวแล้วเหมือนจะปิ้งกัน
      #5754-1
  8. #5644 Peachz. (@BowSK) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 12:15
    เลี้ยงง่ายจริงๆยัยน้องงง เด็กดื้อเอ้ย
    #5644
    0
  9. #5617 rjisubb (@rjisubb) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 17:53
    สงสารไรท์555มีแต่ดราม่สอ่านนิยายเอาสนุกยังไงก้อเรืีองแต่งขึ้นมาแค่สมเหตุสมผลจะคิดอะไรมาก
    #5617
    0
  10. #5492 Minutedao (@Minutedao) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 21:47
    เรียลดีึ่ะ แต่อยากให้ร้องลืมตาป้าออกมากกว่านี้ืรอจ้าา
    #5492
    0
  11. #5105 Callmeyou (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 01:21
    กรี๊ดดดด ยัยน้องหาเรื่อง แล้วเตรียมขนาดนี้เขาจะไม่รู้จริงๆหรอถามหน่อย
    #5105
    0
  12. #4911 NJChokdee (@NJChokdee) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 10:21
    แสดงว่าน้องไม่มีทางที่จะได้แปรเปลี่ยนจากอนุได้เลยซินะ
    #4911
    1
    • #4911-1 ++Milady++ (@Suiji) (จากตอนที่ 44)
      7 กันยายน 2562 / 03:23
      มันก็ไม่แน่ค่ะ
      ต้องมีจุดพลิกผัน
      รออ่านจบเล่ม2 นะคะ^^
      #4911-1
  13. #4804 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 07:58
    ระวังโดนไม้เรียวววว
    #4804
    0
  14. #4734 chocolato.p (@yhing_haw_kaun) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 08:58

    ถ้าโดนจับได้จะเป็นไรมั้ยเนี่ย

    #4734
    0
  15. #4690 byuprat (@byuprat) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 00:46
    ตลกผู่เย่ว ตายละเสี่ยวเย่ว 555555555
    #4690
    0
  16. #4689 TaMeKabTaNa (@teukyteuky) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 23:20
    เอาแต่ใจ+ทำตัวเด็กไปหน่อยเด้อ ถ้าเอาแบบสถานการณ์จริงๆแล้ว ตามไปนี่เป็นภาระคนอื่นนะนาย ทั้งๆที่มีด้านฉลาดในการทำการค้า เตรียมการณ์แก้ไขปัญหาต่างๆไว้ ดูเป็นผู้ใหญ่แล้วแท้ๆ
    #4689
    1
  17. #4607 Plankton J (@jthida) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 15:13
    ลู่กงกง โง่ยยย เอ็นดูๆๆๆ
    #4607
    0
  18. #4496 MaMa_Meaw (@nattiya-hoysang) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 18:38
    สำหรับหวางเฟยที่เป็นเมียเอกเราไม่อะไรนะนางดูไม่ร้าย ส่วนที่มีลูกๆ มันก็ต้องมีอยู่แล้วไม่งั้นตระกูลคงล่มจม แต่ถึงหวางเย่จะเอ็นดูผูเย่วของเราแต่ยังไงก็ต้องเป็นอนุบ่าว(รู้สึกว่าจะเป็นตำแหน่งต่ำสุดของเมียๆ)ให้เมียที่มีตำแหน่งสูงกว่าคอยกลั่นแกล้งงี้หรอ? เราคิดถ้าหวางเย่รักผูเย่วจริงๆ ยอมปล่อยผู้เย่วไปเถอะ ถึงให้อยู่ในเรือนก็โดนบรรดาเมียๆ คอยกลั่นแกล้งสักวันคงตายเพราะพิษเอา ถ้าจะเลื่อนตำแหน่งให้ผู่เย่วก็ย่อมทำได้นะถ้าหวางเย่ไม่อายหรือหวางเย่จะแคร์คำพูดของคนอื่นมากกว่าอยากปกป้องคนที่ตัวเองรักมากกว่า

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 3 มีนาคม 2561 / 19:00
    #4496
    0
  19. #3871 Looney00 (@Looney00) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 02:08
    5555ลู่กงกงน่ารักมากๆๆๆ
    #3871
    0
  20. #3741 แกงส้ม (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 19:20
    มากับหีบ
    #3741
    0
  21. #3583 ningthanaporn (@ningthanaporn) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 21 เมษายน 2560 / 00:25
    ไรท์สู้ ผู่เยว่สู้
    #3583
    0
  22. #3520 baipor12345 (@baipor12345) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 14:14
    จะโดนจับไหม้นี่ย กังวล ไรท์สู้ๆค่ะ
    #3520
    0
  23. #3396 kotchaporn7777 (@kotchaporn7777) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 15:06
    โง้ยยยยตื่นเต้นนนเฮือกกกกหายใจไม่ทั่วท้องเลยยยยกลัวโดนจับได้
    #3396
    0
  24. #3395 Fantasy World (@MissSaza) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 11:49
    ลู่กงกงรู้แล้วหว่างเย่จะไม่รู้จริงเหรอ ขอบคุณค่ะ
    #3395
    0
  25. #3394 soysause (@soysause) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 01:14
    ถ้าหว่างเย่รู้ฝูเยว่จะดดนทำโทษอะไรบ้างน้าาา ซนจิงเชียว
    #3394
    0