คีตาในเรือนจันทร์ (BL) (วาย) (yaoi)

ตอนที่ 43 : เรื่องร้องเรียน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20,359
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 857 ครั้ง
    5 ก.ย. 62






"หวางเย่ขอรับ เหตุใด...เมื่อตอนตื่นมาผู่เยว่จึงมิมีเสื้อผ้าติดกาย..." ข้าตัดสินใจถามข้อสงสัยที่ติดค้างในใจขณะที่แต่งตัวให้หวางเย่ คนยิ้มกรุ้มกริ่มเล็กน้อยก่อนเฉลย

"ก็เมื่อคืนเจ้าเมามาก เอาแต่บ่นว่าร้อนๆจนนอนไม่หลับจากนั้นก็สลัดเสื้อผ้าอาภรณ์ของตนทิ้ง" เอ่อ...ก็ยังดีที่เหลือกางเกงชั้นในเอาไว้ตัวนึงกันอุจาดตา

"แล้วเหตุใดหวางเย่จึงถอดเสื้อผ้าด้วยเล่า?" ถึงแม้ข้าจะรู้สึกร้อนเพราะพิษสุราจนต้องนอนแก้ผ้า ทว่าก็เป็นตัวข้าเพียงคนเดียวที่เมามาย แล้วหวางเย่มาเกี่ยวด้วยอันใด คนจึงต้องมานอนเปลือยอกอยู่เคียงข้างข้าเช่นนั้น

"หึๆ นี่เจ้าจำสิ่งใดไม่ได้จริงๆรึ?" ข้าพยักหน้าอย่างรวดเร็ว ความอยากรู้อยากเห็นจะทำให้ข้าเป็นบ้าแล้ว

"ก็พอถอดเสื้อผ้าได้สักพักเจ้าก็บอกว่าหนาว จากนั้นก็กระโจนมาถอดอาภรณ์ของข้าออกบอกเตาพกห้ามใส่เสื้อผ้า แล้วเจ้าก็เข้ามากอดมาซุกไซร้ข้าปากก็พึมพำว่า เตาพกอุ่นจังๆ" ได้ฟังเพียงเท่านี้ใบหน้าของข้าก็แดงก่ำจนถึงใบหู เพ้ย! นี่ข้าทำเรื่องน่าอายเช่นนั้นเชียวรึ?! แค่ก...ต่อไปนี้ข้าจะไม่ดื่มสุราเด็ดขาด! 

"ผู่เอ๋อร์...เจ้าว่า...ผู้ใดเป็นเตาพกของเจ้ากัน?" หวางเย่ก้มหน้าลงมาถามเสียแทบชิดติดหน้า จนข้าต้องผงะถอยออกมาสองก้าว แย่ล่ะสิ เผลอพูดความในใจออกไปอีกแล้ว!

"แฮ่ม! เรื่องนั้นผู่เยว่หมายถึงตนเองที่เป็นเตาพกส่วนตัวของหวางเย่ต่างหากเล่า กอดนู๋ก็อุ่นสบายดีใช่ไหมขอรับ?" ข้าแถเอาตัวรอดไปได้อย่างหวุดหวิด

"อืม...เตาพกอันนี้ก็อุ่นร้อนดี เช่นนี้คงต้องถอดเสื้อกอดเตาพกนอนทุกวันเสียแล้ว" ไม่นะ...ขืนทำเช่นนั้นข้ามีหวังโดนหวางเย่จับกินก่อนกลับถึงเรือนเยว่ชิงแน่ๆเลย

"หวางเย่ล้อนู๋เล่นแล้ว ทำเช่นนั้นระวังจะเป็นหวัดนะขอรับ วันนี้ก็สายมากแล้ว เรารีบออกไปบริจาคโจ๊กกันเถิดขอรับ" คนพยักหน้าก่อนจะเดินนำข้าออกไปนอกจวน โชคยังดีที่ข้าต่อรองขอหวางเย่ออกมาบริจาคโจ๊กยามเช้าได้ ถึงแม้จะมีเงื่อนไขที่ว่าหวางเย่ต้องติดตามมาด้วยทุกครั้งแต่ข้าก็ต้องยอมทน คนเราจะได้ทุกอย่างสมตามปรารถนาย่อมเป็นมิได้ มีได้ก็ต้องมีเสียบ้างนั่นถือเป็นธรรมดาโลก

พอออกมานอกห้องข้าก็พบว่าหนิวกูเหนี่ยงนั่งคุกเข่ารออยู่นอกห้อง ข้ามิรู้ว่านางมานั่งรอตั้งแต่เมื่อใดและได้ยินเสียงอะไรไปมากน้อยขนาดไหน แต่เพียงแค่คิดว่านางอาจจะได้ยินเสียงกิจกรรมยามเช้าเมื่อครู่ข้าก็อับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี ใบหน้าข้าแดงซ่านจนต้องแอบอยู่ด้านหลังของหวางเย่เพื่อปิดบังความเขินอาย 

"เจ้ามาทำอันใดที่นี่?" เมื่อเห็นว่าข้าเขินอายจนไม่เป็นอันทำอันใดแล้ว หวางเย่จึงออกปากถามนางด้วยตนเอง

"หนิวฮูลู่มารอรับใช้หวางเย่เจ้าค่ะ" นางชม้ายชายตาพร้อมกับก้มหน้าเอียงอายดูช่างมีเสน่ห์ยั่วยวนนัก

"เปิ่นหวางสั่งให้เจ้าคอยปรนนิบัติรับใช้ผู่เยว่ มิใช้มาคอยตามรับใช้ข้า" หวางเย่เอ่ยเตือนนางให้รู้หน้าที่ แต่ดูจากสายตาและท่าทางของหนิวกูเหนี่ยงแล้ว ข้าคิดว่านางต้องการปรนนิบัติรับใช้หวางเย่บนเตียงมากกว่า

"หวาง...เย่...ผู้น้อยทำผิดอันใดให้หวางเย่ไม่พอใจหรือเปล่าเจ้าคะ จึงได้ขับไล่ไสส่งผู้น้อยเช่นนี้?" หนิวฮูลู่แสร้งบีบน้ำตาแพขนตาไหวสั่นระริก ดูช่างบอบบางอ่อนแอน่าสงสารยิ่งนัก

"เปิ่นหวางไม่ต้องการบ่าวรับใช้เพิ่มเติม ข้าให้เจ้ามาคอยรับใช้ผู่เอ๋อร์ไม่ดีตรงไหน?" หวางเย่ถามเสียงห้วน คนเริ่มรำคาญแล้ว ข้าคิดว่ามารยาหญิงเช่นนี้หวางเย่คงได้เจอมานับครั้งไม่ถ้วนจากภรรยาและอนุทั้งหลาย คนคงมีภูมิต้านทานเล่ห์หญิงงามบ้างไม่มากก็น้อย

"แต่...คุณชายผู่เองก็เป็นบ่าวเหมือนผู้น้อย..." อ้อ...นั่นข้าก็เห็นด้วยกับนางนะ ตัวข้าเองถึงจะเป็นอนุภรรยาแต่ก็นับเป็นบ่าวผู้หนึ่ง คิดจะให้นางงามมาคอยปรนนิบัติรับใช้คงเป็นไปมิได้

"แต่ก็เป็นอนุภรรยาของเปิ่นหวางจึงถือว่าเป็นเจ้านายผู้หนึ่ง หากเจ้ารังเกียจที่จะคอยรับใช้ผู่เอ๋อร์ก็ไม่ต้องมารับใช้แล้ว" หวางเย่กล่าวด้วยน้ำเสียงดุดัน ข้าเห็นหนิวกูเหนี่ยงทำสีหน้าตื้นตัน แต่จากสีหน้าของหวางเย่แล้ว ข้าไม่คิดว่านี่เป็นเรื่องน่ายินดีสำหรับนาง

"ลู่หานส่งนางกลับไปให้ท่านผู้ว่าฯ บอกคนไปว่านางไม่ต้องการเป็นบ่าวรับใช้ ข้าจึงขอคืนคนให้" หวางเย่หันไปบอกลู่กงกงที่ยืนแอบอยู่ด้านข้าง 

"หวางเย่!" คนงามกรีดร้องทั้งน้ำตา หมอบคลานมาเกาะขาหวางเย่ร่ำไห้ราวกับโดนผู้คนกลั่นแกล้งรังแกให้เจ็บช้ำน้ำใจ

"เอาตัวไปเสีย อย่าให้นางมากวนใจเปิ่นหวางได้อีก!" หวางเย่กระชากขาสลัดคนงามทิ้งแล้วเรียกให้คนมาลากตัวนางออกไปอย่างไม่ไยดี

พอผ่านพ้นเรื่องวุ่นวายไป ข้าและหวางเย่ก็ออกไปบริจาคโจ๊กเช่นเคย ข้ารับถ้วยโจ๊กที่บ่าวไพร่ในจวนตักส่งไปให้พวกชาวบ้านที่มารอรับอย่างขมักเขม้น พวกชาวบ้านก็มาต่อแถวรับโจ๊กกันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ทว่าพอมาถึงชาวบ้านคนหนึ่งเขากลับฉวยโอกาสจับข้อมือของข้าแน่น

"อ๊ะ!" ข้าตกใจจนเผลอทำถ้วยโจ๊กตกแตก จากนั้นก็พยายามสลัดมือของคนผู้นั่นออกแต่เขากลับกำข้อมือของข้าเอาไว้แน่นเสียจนข้าเจ็บ

"บังอาจ!" องครักษ์หยางชักกระบี่พุ่งเข้ามาทันที ชายคนนั้นจึงรีบปล่อยมือข้าแล้วคุกเข่าโขกศีรษะลงกับพื้นเสียงดัง

(ต่อ)

"หวางเย่โปรดอภัย ผู้น้อยผิดไปแล้วแต่จำเป็นต้องทำเพื่อร้องทุกข์" เพ้ย! จะร้องทุกข์แล้วเหตุใดจึงต้องมาจับมือเหล่าจือเล่า? เจ้าไม่ได้กลิ่นน้ำส้มแถวนี้หรอกรึ?

หวางเย่รีบดึงข้าไปหลบหลังตนพร้อมกับถามด้วยเสียงดุ ข้าค่อนข้างมั่นใจเลยว่าคนคงมีโทสะไม่น้อย
"เจ้ากล้าลวนลามภรรยาของเปิ่นหวาง อยากถูกตัดมือหรือไร?" แค่โดนจับมือนิดๆหน่อยๆ ไม่ถึงกับต้องตัดมือคนกระมัง?

"เรียนหวางเย่ ผู้น้อยมาร้องทุกข์ครั้งนี้ได้เตรียมใจสละซึ่งชีวิตแล้ว ต่อให้ต้องตายก็ไม่เสียดายชีวิต ขอเพียงหวางเย่โปรดฟังเรื่องร้องเรียนของพวกข้าด้วย" คนหมอบกราบโขกศีรษะลงกับพื้นครั้งแล้วครั้งเล่าจนหัวแตกเลือดอาบใบหน้า

"พี่ชายผู้นี้มีเรื่องอันใดจงว่ามาเถิด" ข้าอดเห็นใจคนมิได้ จึงเข้าไปห้ามไม่ให้เขาโขกศีรษะไปมากกว่านี้

"ผู้น้อยเฉาตันอาศัยอยู่ในหมู่บ้านห่างไกลทางเหนือของมณฑลหูเป่ยนี้ ขณะนี้ประสบภัยพิบัติทุกข์ยากจากภัยแล้งและอากาศหนาวเย็น พอหิมะตกหนักหนทางถูกตัดขาดก็ยิ่งขาดแคลนเสบียงอาหาร ชาวบ้านอดอยากปากแห้งจนมีทั้งคนที่อดตายและหนาวตาย พวกเราได้เขียนจดหมายร้องเรียนไปกับทางการเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่ทว่ากลับไม่มีการตอบรับหรือความช่วยเหลือใดๆทั้งสิ้น พวกเราได้เขียนจดหมายฉบับแล้วฉบับเล่า แต่ทว่าก็เหมือนจดหมายทั้งหมดหายไปในกลีบเมฆไร้ซึ่งการตอบรับใดๆ ดังนั้นผู้น้อยจึงเป็นตัวแทนของคนจากหมู่บ้านเดินทางเข้าเมืองมาเพื่อขอความช่วยเหลือ ไม่คิดว่าพอมาร้องเรียนกับท่านผู้ว่าฯคนกลับไม่ให้ความสนใจ ไม่แม้แต่จะเหลียวแลชาวบ้านมากกว่าสองร้อยหลังคาเรือนที่รอความช่วยเหลืออยู่ ระหว่างที่ผู้น้อยพยายามหาทางร้องเรียนเรื่องนี้ให้ถึงทางการ มิทราบว่าผู้คนต้องอดตายไปเท่าใดแล้ว ผู้น้อยได้ยินมาว่าหวางเย่จะมาตั้งโต๊ะแจกโจ๊กทุกเช้า ด้วยอับจนไร้ซึ่งหนทางแล้วจริงๆ จึงต้องมาดักรอ ขอหวางเย่โปรดช่วยพวกเราด้วยเถิด" พอเล่าจบชายคนนี้ก็โขกศีรษะลงกับพื้นอีกครั้ง

"พอได้แล้ว!" หวางเย่พยักหน้าให้ลู่กงกงไปประคองชายคนนั้นให้ยืนขึ้น คนตวัดสายตามามองข้าด้วยแววตาดุดันจนข้าต้องรีบถอยกลับไปยืนอยู่ด้านหลังของหวางเย่เช่นเดิม "ก่อนหน้าที่เปิ่นหวางจะเดินทางมาเป็นผู้แทนพระองค์เพื่อบรรเทาทุก์ให้แก่ราษฎรทั้งหลายนั้น หวงตี้ทรงได้พระราชทานเงินจากท้องพระคลังเป็นจำนวนถึงแสนตำลึงทองเพื่อให้ทางการได้นำไปซื้อเสบียงอาหารมาแจกจ่ายเพื่อประทังชีวิตของพวกพสกนิกรไปพลางๆก่อนที่จะให้เปิ่นหวางคุมรถเสบียงตามมา โดยให้ท่านแม่ทัพปราบอุดรเป็นผู้ดูแลการขนส่งเงินจำนวนนี้ด้วยตนเอง หากสิ่งที่เจ้าพูดเป็นความจริงแล้วเงินจำนวนแสนตำลึงนี่จักอันตรธานไปอยู่ที่ใด?" หวางเย่วิเคราะห์และตั้งข้อสงสัย ข้าเดาว่าเรื่องนี้น่าจะไม่ธรรมดาแล้ว 

"ผู้น้อยมิได้โกหกเลยแม้แต่น้อย ผู้น้อยขอสาบานต่อฟ้า หากสิ่งที่ผู้น้อย เฉาตันกล่าวออกไปนั้นมีคำโกหกแม้เพียงครึ่งคำขอให้ผู้น้อยมิได้ตายดี!" ชายคนนั้นตะโกนสบถสาบานเสียงดังลั่น 

"เอาล่ะๆ เปิ่นหวางจะส่งคนไปสืบสาวเรื่องนี้ เจ้าจงกลับไปพักผ่อนเสียก่อน แล้วพรุ่งนี้ค่อยมาพบข้าที่ศาลาว่าการของมณฑลหูเป่ยในยามซื่อ* เปิ่นหวางจะขึ้นว่าความและไต่สวนเรื่องร้องทุกข์ด้วยตนเอง" หวางเย่ให้คำมั่น พี่ชายที่ชื่อเฉาตันจึงยินยอมกลับไปก่อนแต่โดยดี

จากนั้นหวางเย่ก็สั่งองครักษ์หยางและลู่กงกงให้ไปตามสืบเกี่ยวกับเรื่องนี้ ส่วนคนก็จูงข้ากลับไปยังเรือนกลางน้ำเพื่อไปรับประทานสำรับเช้า ระหว่างทานมื้อเช้าข้าสังเกตเห็นคนหน้านิ่วคิ้วขมวดคล้ายกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่ตลอดเวลา 

"กังวลหรือขอรับ?" ข้าถามพลางเทชาให้คนจิบ

"อืม...ความจริงเดินทางครั้งนี้หวงตี้ทรงมีพระบัญชาให้ข้าเป็นผู้แทนพระองค์มาตรวจสอบการทุจริตของขุนนางที่มณฆลหูเป่ย แต่ข้าไม่คิดว่าเงินแสนตำลึงที่หวงตี้ส่งมาเพื่อบรรเทาทุกข์ของประชาราษฎร์จะถูกพวกขุนนางกังฉินฮุบไปจนหมดสิ้น มิมีเหลือกระเด็นไปให้ประชาชนตาดำๆแม้แต่ตำลึงเดียว เหิมเกริมกันเกินไปแล้ว!" หวางเย่ตบโต๊ะเสียงดังจนชาในถ้วยกระชอกหกออกมาเลอะเทอะ ข้ารีบลุกขึ้นเช็ดโต๊ะพลางเดินไปหยุดยืนอยู่ด้านหลังของคนแล้วเริ่มลงมือบีบนวดหลังไหล่ของหวางเย่หวังช่วยผ่อนคลายคนจากอารมณ์คุกรุ่น หวางเย่หลับตาลงพลางส่งเสียงในลำคออย่างพึงพอใจ ข้าจึงบีบนวดไปเรื่อยๆ

"หวางเย่อย่ากังวล เสบียงกรังที่พวกเรานำมาในครั้งนี้จะต้องช่วยเหลือพวกชาวบ้านได้อย่างแน่นอนขอรับ" ข้าเอ่ยปลอบใจคนให้หายเครียด

"อืม...ข้าคงต้องเดินทางไปยังหมู่บ้านแห่งนั้นเพื่อแจกจ่ายเสบียงอาหารด้วยตนเอง จะได้ไปดูความเป็นอยู่และช่วยเหลือราษฎรเหล่านั้นด้วย"

"ขอผู่เยว่ไปด้วยนะขอรับ" เรื่องทำทานนี่ขอให้บอกมา ข้าพร้อมเสมอ

"ไม่ได้!"




-------------

Talk (22/3/17)
ช่วงนี้ไรท์ไปรพ. ตลอด
ทุกคนทายถูกแล้ว morning sickness นั่นแล
จริงๆตอนนี้เขียนได้เกือบจบตั้งแต่มะวานซืน 
แต่ก็ติดธุระนู่นนี่ ไปโรงพยาบาล ไปลางานเยอะแยะไปหมด><

ปล. เรามาดูผัวเมียเขาทะเลาะกัน จะเป็นยังไง^^


Talk (20/3/17)
ช่วงนี้ไม่ค่อยสบาย เป็นมอร์นิ่งซิคตลอดเว
วันนี้ก็ไปหาหมอมารอคิวนานมากกก ฮือ><

ปล. ติดตามข่าวสาร อัพเดทนิยายได้ที่ เพจ Milady's Novel ในเฟสบุคนะคะ^^



T
B
Chicken
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 857 ครั้ง

7,190 ความคิดเห็น

  1. #6959 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 11:24
    หวางเย่ดุตล้อดดดดดด55555
    #6959
    0
  2. #6508 despasito (@pupay468) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 09:07
    กินน้ำส้มเก่งงงง
    #6508
    0
  3. #6297 RealThxnB (@RealThxnB) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 17:03
    หนูพร้อมแต่พี่เขาไม่พร้อม5555555
    #6297
    0
  4. #6013 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 21:54
    หวงเมีย
    #6013
    0
  5. #5947 greentealatte ♡ (@qltz) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 22:32
    ห้ามตลอดดด55555
    #5947
    0
  6. #5834 wuddyy (@wuddyy) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 13:03
    จ้าาาา
    #5834
    0
  7. #5491 Minutedao (@Minutedao) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 21:37
    เวลาอ่านคนเอาหัวโขกพื้นแล้วรู้สึกกลัวตาม
    #5491
    0
  8. #5104 Callmeyou (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 01:14
    หวงเก่งง แต่เอาไปติดกายไว้ไม่ดีหรออ
    #5104
    0
  9. #4803 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 07:52
    แล้วจะกล้าปล่อยน้องอยู่คนเดียวเหรออออ
    #4803
    0
  10. #4733 chocolato.p (@yhing_haw_kaun) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 08:53

    จะได้ไปมั้ยน้อ หรือต้องอยู่เฝ้าเรือน ผู่เยว่บีบน้ำตาซิ 5555

    #4733
    0
  11. #4606 Plankton J (@jthida) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 15:07
    เอาใจเก่งงงง
    #4606
    0
  12. #4593 iiwhah (@iiwhah) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 07:39
    อ้าวว ทำไมไม่ให้น้องไปด้วย
    #4593
    0
  13. วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 00:50
    ดีใจที่หวางเยว่กำจัดนางไป เจ๋งมาก ไม่มีปัญหาให้หนักใจ 555
    #4317
    0
  14. #3870 Looney00 (@Looney00) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 02:05
    หวางเย่หวงชิมิ555
    #3870
    0
  15. #3740 แกงส้ม (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 18:18
    ไม่ได้ซะจริงจังเลย
    #3740
    0
  16. #3457 ม่าน (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 02:37
    ดีใจด้วยจ้าาาา
    #3457
    0
  17. #3338 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 09:52
    อะไรเนี่ย หวางเย่จะให้ผู่เยว่อยู่ที่นี่ตามลำพังหรอ ทำไมไม่เอาผู่เยว่ไปด้วย หรือจะกลัวเมียลำบาก
    #3338
    0
  18. #3309 koi (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 22:35
    มอนิ่งซิกซ์ ยินดีด้วยค่ะ ที่มีน้อง ฉะนั้นอย่าแต่งเครียดๆ เอาความหวานมา แจกซะดีๆ พักผ่อนเยอะๆนะคะ
    #3309
    0
  19. #3307 MethanilMobile (@MethanilMobile) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 19:12
    โง้ยยยหวงเกินไปล้าววววววว
    #3307
    0
  20. #3303 katekate (@fairykate27) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 13:52
    หวงหนักมากกกกกก
    #3303
    0
  21. #3302 ฟูจินางะ (@popsecret) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 07:49
    ขี้หวง!!!!
    #3302
    0
  22. #3301 คิเซริ (@fim82) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 06:33
    อะไรจะหวงเบอร์นั้นค่ะหวางเย่
    55555
    #3301
    0
  23. #3298 TiwticAmp_90 (@winnaya) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 23:25
    หวงขนาดนี้จับล่ามโซ่เลยดีมั้ยคะหวางเย่ ถถถ...รอดูผัวเมียทะเลาะกันดีกว่า 55555
    #3298
    0
  24. #3296 loveboy (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 18:57
    ขอบใจนะไรต์ สนุกมากกกกกก รอจ้ารีบมานะ
    #3296
    0
  25. #3294 fanggy.fuu (@fangfarrah) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 15:46
    แหม่ท่านหวงหนูเยว่อะไรปานนั้นนนนน
    #3294
    0