คีตาในเรือนจันทร์ (BL) (วาย) (yaoi)

ตอนที่ 38 : พายุน้ำส้มพัดผ่าน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 21,527
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 945 ครั้ง
    5 ก.ย. 62






"แหวนหยกจักรพรรดิงั้นรึ?" 

"ขอรับ...เถ้าแก่ร้านเครื่องประดับบอกผู่เยว่ว่ามันเป็นหยกสำหรับชนชั้นสูงผู้มีบุญบารมี ตัวแหวนเปล่งประกายสีเขียวเจิดจ้าราวกับมรกตน้ำงาม นู๋เห็นว่ามันช่างเหมาะกับหวางเย่นักจึงได้แต่หวังว่าหวางเย่จักสวมใส่มันไว้ติดกาย" ข้ารีบบรรยายสรรพคุณของแหวนหยกราวกับเป็นคนขายเสียเอง

"หึๆ เจ้าได้ค่านายหน้ากี่ตำลึง"

"ก็ไม่เท่าไหร่ เอ้ย! หวางเย่เห็นนู๋เป็นคนเช่นไร" ข้าค้อนคนไปหนึ่งที นี่ถ้าข้าได้ค่านายหน้าละก็ จะเลือกของที่มีราคาสูงกว่านี้อีก ว่าแล้วก็รีบล้วงสาบเสื้อเอาตั๋วเงินที่เหลือออกมาคืนให้หวางเย่ 

"แหวนหยกนี่ราคาเท่าใด?" คนรับตั๋วเงินไปนับดูก่อนจะเอ่ยปากถาม

"เรียนหวางเย่ หนึ่งร้อยห้าสิบตำลึงทองขอรับ" กระไร? ข้าคืนเงินทอนให้คนครบถ้วนมิมีขาดหรอกนะ ที่ถามนี่จะหาว่าข้าอมเงินงั้นรึ?

"เจ้ามิได้ซื้อของอย่างอื่นเลยหรือ?" ที่แท้คนเอาเงินไปนับแล้วพบว่าข้ามิได้ใช้จ่ายอันใดนอกจากที่ชำระค่าแหวนหยกไปจึงเอ่ยถามสินะ

"นู๋มิกล้า" ข้าโคลงศีรษะดุกดิกปฏิเสธ ตั๋วเงินตั้งห้าพันตำลึง ผู้ใดจะนำไปใช้จับจ่ายซื้อของเล็กๆน้อยๆได้เล่า ขนมเซาปิ่งยังอันละไม่กี่อีแปะ ขนาดซื้อแหวนหนึ่งร้อยห้าสิบตำลึง ยังโดนพ่อค้าเขม่นแล้วเขม่นอีกกว่าจะหาตั๋วเงินมาทอนให้ข้าได้

"ข้ามอบเงินให้เจ้าเอาไว้จับจ่ายใช้สอย เหตุใดจึงมิกล้าใช้มันเล่า ผู้อื่นรู้เข้าเขาจะว่าข้าเลี้ยงดูภรรยาให้ดีมิได้ ปล่อยให้อดๆอยากๆ ดูสิขนาดพิณแค่แปดพันตำลึงยังมิมีปัญญาซื้อ รู้ถึงไหนอายเขาถึงนั่น" แค่แปดพันตำลึงมารดาเจ้าสิ! ตั้งแปดพันตำลึงต่างหากเล่า ใช่สิ! คนเป็นถึงหวางเย่เงินเพียงเท่านี้คงเป็นแค่เศษเงินเล็กๆน้อยๆ รู้เช่นนี้ข้าสู้ผลาญเงินให้หมดไปเลยดีกว่า

"ประเดี๋ยวว่างๆข้าจะพาเจ้าไปซื้อพิณคันใหม่ ส่วนพิณที่มีบุรุษอื่นซื้อให้ก็จงเอาไปทิ้งเสีย ข้าไม่ชอบให้เจ้ารับของจากคนแปลกหน้า" เพ้ย! ทำเช่นนี้ได้อย่างไร พิณตั้งแปดพันตำลึงจะให้เอาไปทิ้ง ข้าได้แต่ร่ำร้องในใจด้วยความเสียดาย ทั้งเสียดายพิณดีๆ ทั้งเสียดายเงินทอง ตั้งแปดพันตำลึงเชียวนะ! แปดพันตำลึง! ข้าจะทำเช่นไรดี?

ข้าขบคิดหัวแทบแตก ในที่สุดข้าก็หาทางออกจนได้ ข้าจะให้จิ้นอิ๋งนำพิณนี้ไปโรงรับจำนำ ต่อให้จำนำพิณคันนี้ได้ไม่เต็มจำนวนแปดพันตำลึง แต่อย่างน้อยได้สักครึ่งนึงก็ยังดี พอคิดแผนการหาเงินเข้ากระเป๋าได้ข้าก็ยิ้มแย้มเบิกบานราวกับอยู่ในฤดูใบไม้ผลิ 

"ยิ้มอันใด?" หวางเย่บีบแก้มข้าที่กำลังกระหยิ่มยิ้มย่องอย่างยินดี "หน้าตาดูมีเลศนัยนัก" 

"เปล่าขอรับ" ข้าลูบแก้มที่โดนบีบป้อยๆ "ผู่เยว่แค่คิดว่าหวางเย่ใส่แหวนวงนี้แล้วดูดีมากขอรับ" อะแฮ่ม! ให้บอกคนไปไม่ได้หรอกว่าข้าจะแอบเอาพิณคันนี้ไปขาย ประเดี๋ยวโดนขัดลาภกันพอดี

"หึ! อย่าให้ข้าจับได้นะว่าริคบชู้สู่ชาย!" 

"แค่กๆ คบชู้สู่ชายอันใดขอรับ ผู่เยว่อยู่แต่เหย้าเฝ้าแต่เรือน วันๆมิเคยออกไปพบปะผู้คนที่ไหน" ถ้าเป็นช่วงนี้ละก็นะ ส่วนก่อนหน้านี้ที่ข้าแอบหนีออกจากเรือนเยว่ชิงไปทำงานข้างนอกนั้นล้วนไม่เกี่ยวกัน หากข้าไม่พูด หวางเย่ก็ไม่มีทางรู้ ดังนั้นข้าต้องปิดปากให้สนิท

"ค่ำนี้ เจ้าทานสำรับเย็นแล้วรีบเข้านอนเถิด พรุ่งนี้จะมีงานเลี้ยงอาหารค่ำเพื่อต้อนรับขบวนผู้แทนพระองค์" ข้าโคลงศีรษะฟังอย่างงุนงง งานเลี้ยงอาหารค่ำแล้วเกี่ยวอันใดกับที่ข้าต้องรีบเข้านอนเล่า?

"เจ้าต้องรีบเข้านอนเพื่อตื่นแต่เช้ามาเตรียมตัว" หวางเย่เฉลยข้อสงสัยในใจของข้าให้พร้อมกับลูบหัวข้าไปด้วย แต่ข้าก็ยังมิเข้าใจอยู่ดี งานเลี้ยงมีตอนกลางคืนแล้วเหตุใดข้าจึงต้องตื่นมาเตรียมตัวแต่เช้าด้วย?

"หึๆ บางทีเจ้าเป็นบุรุษจึงมิค่อยเข้าใจเรื่องนี้สักเท่าใด ประเดี๋ยวพรุ่งนี้เจ้าก็จะกระจ่างแจ้งเอง" หวางเย่บีบจมูกข้าอีกแล้ว! เหตุใดคนจึงชอบรังแกข้า?! คอยดูเถิด คืนนี้ยามคนใข้ข้าแทนเตาพกข้าจะแอบบีบจมูกให้หายใจไม่ออกเลยทีเดียว หึๆ นึกแล้วก็อยากให้ถึงคืนนี้เร็วๆเหลือเกิน

(ต่อ)

เช้าวันต่อมาจิ้นอิ๋งก็เข้ามาปลุกข้าตั้งแต่รุ่งสาง ข้าที่ยังงัวเงียง่วงงุ่นก็งอแงอย่างไม่เต็มใจขอนอนต่ออีกสักหน่อย ทว่าพอผ่านมาอีกเกือบชั่วยามข้าก็ยังมิยอมลุกขึ้นจากที่นอน จิ้นอิ๋งก็ได้แต่จนใจ ทั้งเขย่าตัวข้าก็แล้ว พยายามเรียกข้าก็แล้ว จนมีมือแกร่งคู่หนึ่งฉุดข้าให้ลุกขึ้นจากเตียง

ข้ากำลังจะอาละวาด ทว่ายามลืมตากลับเห็นเป็นหวางเย่ที่ใบหน้ายิ่มเผล่แล้วก็ต้องกลืนคำผรุสวาทลงคอแทบไม่ทัน คนฉุดข้าขึ้นมานั่งบนตักลูบเนื้อลูบตัวข้าคล้ายดับจะปลุกให้ข้าตื่น แต่เหตุใดสัมผัสกลับปลุกเร้าสร้างความรู้สึกเสียวซ่านแปลกๆจนข้าต้องรีบลุกหนี

"ท่าน...ท่านทำสิ่งใด?"

"ข้าก็ปลุกเจ้าแมวขี้เซาให้ตื่นอย่างไรล่ะ" ปลุกอันใด คนคิดกินเต้าหู้ข้าชัดๆ

"ผู่เยว่มิใช่เสี่ยวไป๋สักหน่อย" 

"ขี้เกียจตัวเป็นขนแบบนี้ถ้าเจ้าไม่ใช่แม่แมวแล้วเป็นตัวอันใด?" เพ้ย! ข้าแค่มิเคยตื่นเช้าขนาดนี้หรอก ปกติข้าเป็นคนขยันขันแข็งจะตาย "หึๆ ที่เขาว่ากันว่าสัตว์เลี้ยงจะมีนิสัยเหมือนเจ้าของนี่ท่าจะจริง" คนเดินไปอุ้มเจ้าเสี่ยวไป๋ที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเบาะนอนขึ้นมา เจ้าเหมียวน้อยครางฮือพร้อมกับบิดขี้เกียจอีกสองสามรอบก่อนที่จะพลิกตัวหันหลังแล้วนอนต่อ

"ดูสิ...ขี้เกียจเหมือนเจ้าของยังกับแกะ" เพ้ย! เจ้าว่าผู้ใดขี้เกียจกัน?

"คิกๆ" ดูสิ! จิ้นอิ๋งบ่าวทรยศยังแอบหัวเราะเยาะข้าอีกแน่ะ ประเดี๋ยวข้าส่งกลับให้ไปทำงานกับหวางเย่เสียเลย ดูสิว่าจะหาเจ้านายแสนดีจิตใจงดงามแบบข้าได้ที่ไหนอีก? 

"จิ้นอิ๋ง!" ข้าปรามคนพร้อมกับส่งค้อนขวับทำเอาเจ้าตัวสะดุ้งรีบปิดปากกลั้นขำแทบไม่ทัน "ข้าตื่นแล้ว จักทำสิ่งใดก็รีบทำ!" ลงที่หวางเย่ไม่ได้ก็เอามาพาลใส่จิ้นอิ๋งนี่แหละ อยากหัวเราะเยาะผสมโรงดีนัก!

"ขอรับๆ นี่ก็สายมากแล้ว เรามาเร่งมือกันเถิดขอรับ" จิ้นอิ๋งรีบเข้ามาปรนนิบัติรับใช้ข้าทันที คนส่งผ้าให้ข้าเช็ดหน้าและบ้วนปากก่อนลากข้าไปอาบน้ำ วันนี้จิ้นอิ๋งขัดสีฉวีวรรณข้าเป็นพิเศษ ไหนจะน้ำร้อนที่ผสมน้ำหอมและลอยกลีบดอกไม้ ทั้งขัดและถูตัวข้าจนเกือบเปื่อย ทั้งสางและสระผมข้าจนหอมฟุ้ง สารพัดสารพันบำรุงความงามให้ผิวพรรณของข้าขาวผ่องเป็นยองใย ส่วนเส้นผมของข้าก็ดำขลับนุ่มลื่นดุจเส้นไหมน่าสัมผัสยิ่งนัก จิ้นอิ๋งผัดแป้ง และทาปากให้ข้าก่อนที่จะเขียนคิ้วอีกเล็กน้อย พอข้าลืมตามองตนเองในกระจกถึงกับจดจำใบหน้าของตนเองมิได้เลยทีเดียว ข้าไม่ชอบที่ต้องแต่งหน้าแต่งตาคล้ายอิสตรีเช่นนี้เลย คราวหน้าข้าจะระมัดระวังมิให้เด็กพวกนี้มาเล่นกับหน้าข้าอีกแล้ว ครานี้ข้าจักยอมทนไปก่อนเห็นแก่ความพยายามของคนที่ประทินโฉมข้ามาตั้งแต่เช้า

ในเมื่อจิ่นอิ๋งแต่งหน้าแต่งตาข้าเสัยจนฉูดฉาดแทบจำตนเองมิได้ ดังนั้นในส่วนของเสื้อผ้าอาภรณ์นั้นข้าก็ขอเป็นคนเลือกเองก็แล้วกัน ข้าหยิบชุดสีขาวเหลือบเงินดุจหิมะพร่างพราวออกจะเรียบๆ แต่ชายผ้ากลับปักลวดลายดอกเหมยสีชาดตัดกันดูงดงามยิ่ง พอข้าลองสวมใส่แล้วก้าวเดินพิศดูดุจดอกเหมยปลิดปลิวกลีบดอกลอยละล่องอยู่ท่ามกลางผืนหิมะ จิ้นอิ๋งเกล้าผมให้ข้าครึ่งศีรษะสวมกวานแล้วปักปิ่นหยกมันแพะ ส่วนเอวก็ห้อยประดับจี้หยกมันแพะเข้าคู่กัน คนไม่ลืมที่จะนำขนจิ้งจอกสีขาวบริสุทธิ์มาคลุมไหล่ให้ข้าอีกชั้นเพื่อกันลมหนาวก่อนที่จะออกไปด้านนอกห้อง

กว่าจะแต่งเนื้อแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยเวลาก็ล่วงเข้าสู่ยามอิ่ว (17:00-18:59) ยังดีที่ข้าแต่งตัวไปทานขนมของว่างจิบชาไปจึงพอจะรองท้องได้บ้าง เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้ทำให้ข้าเริ่มเข้าใจ ที่หวางเย่บอกว่าให้ข้ารีบเข้านอน ที่แท้ก็เพื่อให้ข้าตื่นมาเตรียมตัวตั้งแต่เช้านั่นเอง กระไรจะใช้เวลานานขนาดนั้นไม่ทราบ? แต่มันก็เป็นไปแล้วซึ่งข้าก็ประสบพบเจอกับมันด้วยตนเองเสียด้วยสิ!

พอข้าก้าวขาออกจากห้องก็พบว่าหวางเย่แต่งตัวเสร็จแล้วและยืนรอข้าอยู่ด้านนอกพร้อมกับชมวิวทิวทัศน์ไปพลางๆ วันนี้คนกลับสวมอาภรณ์สีแดงปักลวดลายดอกมู่ตานสีขาว คล้ายนัดกันใส่ให้สีตรงกับข้าแต่สลับกันตรงที่อาภรณ์ของข้าเป็นสีขาวลายดอกเหมยแดง คนคลุมขนเตียวสีดำดูสูงส่งสง่างามจนข้าแทบมิกล้าไปเดินเทียบเคียง

เนื่องจากงานเลี้ยงต้อนรับถูกจัดขึ้นในจวนผู้ว่าฯแห่งนี้ ดังนั้นข้ากับหวางเย่จึงตัดสินใจเดินเท้าไปร่วมงาน ข้าติดตามคนไปช้าๆมิกล้าเดินเคียงบ่าเคียงไหล่ไปพร้อมกับหวางเย่ แต่ทว่าคนกลับหันมาฉุดข้อมือข้าให้รีบเดินมาเคียงคู่ ข้าหรือจะขัดใจหวางเย่ได้ ก็ได้แต่เดินกระมิดกระเมี้ยนตามคนไป 

พอถึงห้องโถงใหญ่ที่ใช้จัดงานเลี้ยง เสียงจ้อกแจ้กจอแจกลับเงียบลงโดยพลัน สายตาทุกคู่กลับจับจ้องมายังหวางเย่และข้าที่เดินเคียงข้างจนข้านั้นใจสั่นรีบก้มหน้าหลบตาผู้คนแล้วเดินไปตามที่หวางเย่ชักจูงแต่โดยดี พอคล้อยหลังข้าก็ได้ยินเสียงผู้คนกลับมาซุบซิบนินทากันอีกครั้ง พวกเขาต่างพากันถามไถ่ว่าข้าเป็นผู้ใดมาจากไหน ข้าได้ยินบางคนตอบว่าข้าเป็นอนุภรรยาบ่าว แต่บางคนก็บอกว่าข้าเป็นนายบำเรอ

ข้ารู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกรูขุมขน ในใจนึกเจ็บปวดกับคำติฉินของผู้คน แท้จริงแล้วตัวข้ามิคู่ควรที่จะได้เดินอยู่เคียงข้างของหวางเย่เลยแม้แต่น้อย ข้ารีบชลอฝีเท้าของตนให้ช้าลงด้วยรู้ตัวดีว่ามิควรตีตนเสมอท่าน

"ผู่เอ๋อร์?" หวางเย่หันหลังกลับมามองข้าด้วยสายตาเป็นกังวล "เป็นอันใดไป ไม่สบายงั้นหรือ?" 

"นู๋สบายดีขอรับ หวางเย่ไม่ต้องเป็นห่วง" 

"แล้วเหตุใดจึงหน้าตาซีดเซียวเช่นนั้นเล่า ให้คนไปตามหมอมาดูอาการหน่อยหรือไม่?" 

"มิเป็นไรขอรับ นู๋แค่รู้สึกตื่นเต้นเนื่องจากไม่เคยมาร่วมงานเลี้ยงใหญ่โตหรูหราเช่นนี้" ข้ารีบบ่ายเบี่ยง ไม่แน่ใจว่าคนจะได้ยินคำซุบซิบเหล่านั้นหรือไม่

"ถ้าเช่นนั้นก็มานั่งด้านข้างเปิ่นหวางเร็วเข้า" หวางเย่นั่งลงตรงตำแหน่งประธานตรงกลาง โดยมีท่านผู้ว่าฯนั่งอยู่ด้านขวาของหวางเย่ ส่วนที่นั่งของข้าถูกจัดให้อยู่ด้านซ้ายของหวางเย่

"ผู่เอ๋อร์ เหตุใดจึงเดินไปนั่งตรงนั้น" หวางเย่เอ่ยถามข้าเสียงดุ ข้าเงยหน้ามองคนอย่างไม่เข้าใจ แล้วจะให้ข้าไปนั่งที่ใดเล่า?

หวางเย่เหลือบตามองลู่กงกงแว่บนึง คนก็ช่างรู้งานนัก รีบสั่งคนให้เคลื่อนย้ายโต๊ะข้างซ้ายมาวางคู่กับโต๊ะของหวางเย่ทันที เสียงพูดคุยพลันเงียบลงอีกครั้ง ครานี้ทุกสายตาต่างจับจ้องมายังข้าที่กลายเป็นจุดสนใจจนข้ารู้สึกตกประหม่าทำอันใดไม่ถูก ต้องรีบนั่งลงทันที

หลังจากนั้นสถานการณ์ก็เข้าสู่สภาวะปกติ ผู้คนต่างเข้ามาคารวะหวางเย่กันอย่างต่อเนื่อง ทั้งเหล่าขุนนาง คหบดีทั้งหลาย ส่วนข้าก็ทำได้เพียงนั่งเรียบๆร้อยๆอยู่ข้างๆคนอย่างระมัดระวังในกินิยามารยาทเกรงว่าตนเองจะพลาดทำให้หวางเย่ต้องขายหน้า ผ่านมามิรู้ว่านานเท่าใด ข้ากลับเห็นบุรุษผู้หนึ่งก้าวเข้ามาในงานเลี้ยง

ข้าเหงื่อแตกซิก ได้แต่ภาวนาให้มิใช่คนผู้เดียวกับที่ข้าคิด แต่คำอธิษฐานกลับไมาเป็นจริง คนผู้นั่นก้าวมาหยุดยืนอยู่ตรงด้านหน้าของหวางเย่พร้อมกับกล่าว

"ข้าน้อยมู่หรงเจี่ยน คารวะหวางเย่ คารวะคุณชายผู่"




--------------

Talk2 (8/3/17)
ว่าจะเขียนลงให้ทันวันที่7แต่ก็ไม่ทัน
ขอสารภาพผิด มัวแต่ไปติดนิยายชาวบ้านงอมแงม
อ่านเพลินมันหยุดไม่ล่าย><
อ่านจบติดมาทำงานที่สิงคโปร์ต่ออีก
ก็เลยเขียนไม่จบตอนส้ากที ซอรี่ทุกคนนะฮ้าฟ
ช่วงนี้ภารกิจรัดตัว ธุระปะปังมากมาย
ชีวิตยุ่งเหยิง งานราษฎร์งานหลวงเยอะสิ่ง
อาจจะลงได้วันเว้นวันนะจ้ะ ขออำภัย><




Talk (5/3/17)
มีคนบ่นว่าตอนที่แล้วสั้น 
ปกติไรท์จะเขียนตอนละ4หน้า เอ4 
ตอนที่แล้วมันประโยคสนทนาเยอะก็เลยดูเหมือนเนื้อหาน้อยๆ 
แต่เวลารวมเล่มอาจจะรวบตอนหรือไม่คงต้องมาดูกันอีกที^^

ปล. มีคนถามว่าพิณในเรื่องคือพิณอะไร ไม่ใช่พิณฝรั่งนาจา พิณจีนจะมีแบบห้าสายกับเจ็ดสาย ในเรื่องเสี่ยวเยว่ของเราดีดพิณเจ็ดสายหรือที่เรียกกันว่ากู่ฉิน ซึ่งเป็นสุดยอดเครื่องดนตรีในยุคนั้นเนื่องจากมีเสียงมากมายถึงสองร้อยกว่าเสียง ถ้าอยากเห็นรูป ลองเสิชคำว่า กู่ฉิน ในกูเกิลนะคะ วันนี้ขอลงรูปแหวนของหวางเย่ก่อน ไว้วันหลังจะหารูปพิณให้ดูอีกทีจ้า



T
B
Chicken
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 945 ครั้ง

7,252 ความคิดเห็น

  1. #6954 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 10:06
    เอาแล่วๆๆๆ
    #6954
    0
  2. #6504 despasito (@pupay468) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 08:35
    กลิ่นเปรี้ยวคละคลุ้งแน่งานนี้
    #6504
    0
  3. #6288 RealThxnB (@RealThxnB) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 12:53
    ซวยแล้วหนู
    #6288
    0
  4. #5941 greentealatte ♡ (@qltz) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 22:14
    น้องค้องผ่านเวลานี้ไปให้ได้นะ555555
    #5941
    0
  5. #5548 16062535 (@16062535) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 19:05
    ไหน้ำส้มแตกอีกแล้ว
    #5548
    0
  6. #5485 Minutedao (@Minutedao) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 20:57
    สิบไหน้ำส้มเป็นแน่
    #5485
    0
  7. #5100 Callmeyou (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 00:50
    ไหแตกแน่ๆ
    #5100
    0
  8. #5023 KritchayaDonsing (@KritchayaDonsing) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 22:14
    น้ำส้มหกเรี่ยราดเลยจ้า
    #5023
    0
  9. #4800 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 21:55
    เดี๋ยวน้ำส้มจะหกอีกแล้วววววว
    #4800
    0
  10. #4729 chocolato.p (@yhing_haw_kaun) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 23:13

    รถไฟชนกัน 5555 ซวยแล้วเยว่น้อย

    #4729
    0
  11. #4628 Mirinmama (@Mirinmama) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 14:31
    ว่าจะไม่แล้วเชี่ยวไม่เข้าใจว่า "คน" ไรท์มักใช้มันแทนตัวบุลคล ตอนแรกเข้าใจว่าไรท์อาจจะเขียนว่าคนผู้นั้น แล้วอาจจะลืมเจียนแต่อ่านมาจนถึงตอนนี้มันก็ยังมี ยกตัวอย่างเช่น"คนนำเสื้อคุมขนสัตว์หรือขนจิ้งจอก"เนี่ยแหละรีทไม่แน่ใจเรื่องขนจองเสื้อ แต่แน่ใจเรื่องคำที่ผู่เน่วใช้เรียกท่านอ๋องว่าคน มันควรเป็นคนผู้นั้น ท่านผู้นั้น ท่านอ๋อง อีกเยอะแยะ แต่"คน"คืออะไร
    #4628
    0
  12. วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 00:27
    มาแล้วๆๆๆ นึกว่าจะมีบทน้อย ยังดีที่มีบทมาอีก 555
    #4314
    0
  13. #3866 Looney00 (@Looney00) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 01:55
    งานเข้าเต็มๆๆๆๆ555
    #3866
    0
  14. #3248 katekate (@fairykate27) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 19:20
    อร๊ายยยยย ผู่เอ๋อ มีแวว งานจะเข้าาา
    #3248
    0
  15. #3224 fairy (@game_) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 00:24
    เอี้ยแอ้ววว
    #3224
    0
  16. #3181 ma_jung (@mameawxsoo2537) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 14:45
    ผุ่เย่วสวยยยยย โอ้ะ หนุ่มที่มาจีบนิ ว้ายๆๆๆ ได้เห้นคนหึงอีกละ อิอิ
    #3181
    0
  17. #2894 Harm. (@tanzanaza) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 17:22
    ขำผู่เยว่ จริงๆยังไม่ได้รักสินะ คงไม่มีน้ำส้มฝั่งนายเอกเราแน่นวล 555
    #2894
    0
  18. #2733 kkolk (@kkolk) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 มีนาคม 2560 / 21:14
    เอ่า เวรแล้วผู่เอ๋อร์ ไหน้ำส้มกระจายแน่ๆ
    #2733
    0
  19. #2731 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 มีนาคม 2560 / 17:04
    งานนี้ได้จมบ่อน้ำส้มแน่ๆค่ะ 5555 เจอแบบปกติยังแสดงท่าทีสนใจ มาเจอแบบแต่งองค์ทรงเครื่องแบบนี้ คงหลงไปเลย
    #2731
    0
  20. #2693 TiwticAmp_90 (@winnaya) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 22:10
    คราวนี้คงไม่ใช่แค่ไหแล้วม้างงงงง ต้องเป็นโอ่งแตกแน่ๆเลย
    หวางเย่คงได้ยินแต่ไอด้อนแคร์ ซ้ำยังทำให้คนอื่นๆเข้าใจโดยการลากผู่เอ๋อร์มานั่งข้างๆเลยทีเดียว แหม่ .... 55555

    ปล. คำผิด "คล้ายดับจะปลุก" น่าจะเป็น "คล้ายกับ..." ค่ะ
    #2693
    0
  21. #2692 EHEH (@browny_rainbow) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 18:37
    ไหแตกสิคะ
    #2692
    0
  22. #2691 Som O Usanee (@pomelo8063) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 15:54
    งานเข้าล็อตใหญ่ค่ะ ไหน้ำส้มระเบิดแน่เลย
    #2691
    0
  23. #2690 Pokie_wiva (@cookieship) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 13:45
    เห่ยยยย.. มีความงานเข้า  
    #2690
    0
  24. #2689 [Artom] (@thewhisper) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 13:27
    เอาอี๊กกกกกกกกกกกกกกกกก จะลงแดง 5555
    #2689
    0
  25. #2688 brifarn4073--- (@brifarn4073) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 08:22
    ขอบคุณค่ะ
    #2688
    0