คีตาในเรือนจันทร์ (BL) (วาย) (yaoi)

ตอนที่ 35 : ข้าตกหลุมรัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20,697
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 929 ครั้ง
    5 ก.ย. 62




**เห็นพวกเธอเข้าใจผิดแล้วอยากสปอยจัง  ไปตามอ่านสปอยตอนถัดไปกันได้ในเพจละกันนะ**
(ลิ้งค์อยู่ในช่วงทอล์คด้านล่างจ้า)



"ดูเหมือนว่าเจ้ากับองครักษ์หยางจะสนิทสนมกันพอตัวทีเดียว" ในเมื่อหยางเจี้ยนไม่อยู่ก็ได้เวลาสอบปากคำคนของข้าแล้ว

จิ้นอิ๋งใบหน้าแดงก่ำได้แต่กัดปากมิยอมพูดสิ่งใด แต่มีหรือที่ข้าจะปล่อยความสนุกนี้ให้ผ่านเลยไป 

"สารภาพมาว่าพวกเจ้าไปชอบพอกันตอนไหน?" ข้าเค้นถามจิ้นอิ๋งด้วยสีหน้าเข้มงวดทันที

"พวกเรามิได้ชอบพอกัน..." ข้าเลิกคิ้วถามเมื่อได้ยินคำตอบ "เป็นบ่าวแอบชอบเขาฝ่ายเดียวขอรับ" 

โฮ่...รักเขาข้าวเดียว? แต่เท่าที่ข้ามองเห็นนี่มันต่างคนต่างมีใจชัดๆ

"เจ้าแอบชอบเขาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?" 

"นานแล้วขอรับ ตั้งแต่สมัยที่บ่าวได้มารับใช้คุณชายใหม่ๆ เมื่อครั้งนั้นบ่าวโดนพวกเด็กรับใช้จากเรือนของอวิ๋นซีกูเหนี่ยงรังแกหนักนัก มีอยู่ครั้งนึงที่ท่านองครักษ์หยางได้ผ่านมาเห็นเข้าพอดีจึงได้ช่วยบ่าวเอาไว้ หลังจากนั้นท่านหยางเจี้ยนก็คอยแวะเวียนมาดูแลทุกข์สุขของบ่าวอยู่เสมอ การที่เรือนเยว่ชิงได้อยู่อย่างสุขสงบขนาดนี้หลังจากที่คุณชายความจำเสื่อมก็เพราะได้องครักษ์หยางนี่ล่ะที่คอยหมั่นมาดูแลความเรียบร้อย ถึงแม้คนจะไม่กล้าล่วงเกินอนุภรรยาท่านอื่นๆ แต่ก็ยังอุตส่าห์แอบมาช่วยเหลือบ่าวแบบลับๆอยู่เสมอ" เพราะเหตุนี้สินะ บ่าวของข้าจึงได้หลงรักหยางเจี้ยนจนโงหัวไม่ขึ้น โชคยังดีที่ดูท่าทางองครักษ์หยางผู้นี้จะพอมีใจให้จิ้นอิ๋งไม่น้อย มิฉะนั้นคนคงไม่คอยมาดูแลบ่าวของข้าเช่นนี้หรอก แต่ข้าจะยังไม่บอกความลับนี้ให้จิ้นอิ๋งรู้หรอก รอให้หยางเจี้ยนสารภาพกับจิ้นอิ๋งจะดีกว่า

ใช้เวลาเพียงสองเค่อหยางเจี้ยนก็กลับมา คนดูลุกลี้ลุกลนแปลกๆ ข้าก็พอจะเข้าใจนะว่าคงอยากจะมอบของให้แก่จิ้นอิ๋งโดยเร็ว เอาเถอะเช่นนั้นเฒ่าจันทราผู้นี้จะหาทางมอบโอกาสทองให้

"ข้าเริ่มเหนื่อยแล้ว เรารีบกลับจวนผู้ว่าฯกันเถิด" องครักษ์หยางรีบขอตัวไปเรียกรถม้าอย่างว่องไว ข้าจะเอ่ยปากห้ามเนื่องจากอยากเดินเล่นก่อนกลับจวนเสียหน่อยก็ไม่ทันเสียแล้ว ช่างเถอะ ไว้ขอหวางเย่ออกมาเดินเล่นอีกวันหลังก็คงจะได้กระมัง

ใช้เวลาเพียงสองเค่อพวกเราก็กลับมาถึงจวนผู้ว่าฯเป็นที่เรียบร้อย ข้ารีบอ้างว่าหิวแล้วเอ่ยปากไล่ให้จิ้นอิ๋งกับหยางเจี้ยนไปนำสำรับที่ครัวมาให้ข้าและหวางเย่เพื่อทานเป็นสำรับเย็น องครักษ์หยางอิดออดเล็กน้อยเพราะคนยังมีหน้าที่ดูแลความปลอดภัยของข้า แต่ข้าอ้างว่าอยู่ในจวนผู้ว่าฯแล้วย่อมปลอดภัยไร้กังวล เขาจึงยินยอมจากไปพร้อมกับจิ้นอิ๋งแต่โดยดี

ผู้ใดคิดว่าข้าจะปล่อยเหยื่ออันโอชะให้หลุดมือกัน ข้าแอบสะกดรอยตามคนทั้งสองที่มัวแต่มีเรื่องราวในจิตใจเสียจนไม่ทันได้สังเกตเห็นข้าที่ตามไปแอบนั่งซุ่มดูพวกเขาอยู่ในพุ่มไม้ รอฟังผลการผูกด้ายแดงอย่างใจจดใจจ่อ

"จิ้นอิ๋ง..." เอาแล้วๆ...หยางเจี้ยนกำลังจะลงมือเสียที จิ้นอิ๋งหยุดมองคนด้วยสายตาจดจ่อที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความหวังและการรอคอย 

"ข้ามีของบางอย่างจะมอบให้แก่เจ้า" หยางเจี้ยนล้วงกล่องไม้อันไม่ใหญ่มากประมาณเท่าฝ่ามือออกมาส่งให้ จิ้นอิ๋งรับมันไว้ด้วยสายตาแปลกใจ "เปิดดูสิ"

จิ้นอิ๋งค่อยๆเปิดกล่องไม้ช้าๆด้วยมืออันสั่นเทา หยาดน้ำตาร่วงหล่นลงมาจากนัยน์ตาดำขลับดุจลูกกวางน้อยนั่น หรือว่าข้าจะเดาผิด จิ้นอิ๋งมิได้อยากได้หยกห้อยเอวชิ้นนั้น?

"ข้าเห็นเจ้ายืนลูบคลำหยกห้อยเอวอยู่ชิ้นหนึ่งนานนัก จึงคิดเอาเองว่าเจ้าคงอยากได้ ทว่าหยกห้อยเอวชิ้นที่เจ้าชื่นชอยนั้นได้มีผู้ซื้อตัดหน้าไปแล้ว ข้าจึงทำได้แค่เพียงเลือกชิ้นที่คิดว่าเหมาะสมกับเจ้าที่สุดมาให้ ได้แต่หวังว่าเจ้าจะชอบ..." หยางเจี้ยนรีบละล่ำละลักอธิบายเมื่อเห็นจิ้นอิ๋งหลั่งน้ำตาด้วยกลัวว่าคนจะไม่ชอบหยกที่เขาเลือกมาให้ ทว่าทันทีที่เขาพูดจบน้ำตาของจิ้นอิ๋งกลับยิ่งร่วงลงมาราวน้ำหลาก

"ชอบ...ข้าชอบหยกชิ้นนี้มาก" จิ้นอิ๋งรีบผงกศีรษะรัวเร็วกลัวคนเข้าใจผิด แต่ทว่าหยาดน้ำตาแห่งความปลาบปลื้มปิติยินดีกลับไม่ยอมหยุดรินไหลง่ายๆ จิ้นอิ๋งล้วงมือเข้าไปในแขนเสื้อของตนเองแล้วล้วงกล่องไม้ออกมากล่องนึงบ้าง

กล่องไม้กล่องนี้มีขนาดไม่ใหญ่ อันเท่าฝ่ามือและมีรูปลักษณ์ภายนอกตรงกับกล่องไม้ขององครักษ์หยางทุกประการ ทำเอาหยางเจี้ยนถึงกับทำสีหน้ามึนงง มองกล่องไม้ในมือของจิ้นอิ๋งสลับไปมาซ้ายขวากับกล่องไม้ของตน

"ข้าก็มีของบางสิ่งจะมอบให้ท่านเช่นกัน ลองดูสิว่าท่านชอบมันหรือไม่" หยางเจี้ยนเปิดฝากล่องไม้ออก เผยให้เห็นสิ่งที่อยู่ด้านใน เป็นหยกห้อยเอวสีเขียวอ่อนชิ้นนั้น ชิ้นที่จิ้นอิ๋งดูอยู่นานแสนนานแต่พอข้าจะซื้อให้กลับปฏิเสธไม่ยอมเอา ที่แท้คนคงแอบไปซื้อมาหมายจะมอบให้ชายที่ตนรักนั่นเอง ที่ข้าคิดว่าจิ้นอิ๋งอยากได้หยกชิ้นนี้ก็คาดการณ์ผิดไปสินะ คนอยากได้หยกจริงแต่ต้องการนำไปมอบให้ชายอื่นต่างหากเล่า

"หยกชิ้นนี้มัน..." หยางเจี้ยนมองหยกพร้อมกับขมวดคิ้ว คนคงมิคาดคิดว่าผู้ที่ซื้อหยกชิ้นนี้ตัดหน้าตนเองไปกลับกลายเป็นคนที่เขาตั้งใจจะมอบมันให้นั่นเอง 

"ตอนที่ข้าเห็นหยกห้อยเอวชิ้นนี้ก็ได้แต่คิดว่ามันน่าจะเหมาะกับท่าน จึงปฏิเสธคุณชายที่คิดจะซื้อมันให้เพราะข้าต้องการที่จะซื้อแล้วมอบมันให้กับท่านด้วยตนเอง จึงฉวยโอกาสตอนที่คุณชายใช้ให้ข้าไปซื้อเซ่าปิงแอบไปซื้อหยกชิ้นนี้มาเก็บเอาไว้ก่อนเพื่อมอบให้ท่านในเวลาที่เหมาะสม"

"ข้าชอบมันมาก ขอบคุณ" องครักษ์หยางยังคงบุคลิกเป็นคนพูดน้อยเช่นเคย 

"หยกชิ้นนี้เจ้ามอบให้ข้าเนื่องในโอกาสใด?" หยางเจี้ยนถามตรงแต่กลับเป็นหมัดเด็ดที่ต่อยได้ตรงเป้านัก

"ข้า...มอบให้...เพื่อตอบแทนที่ท่านคอยช่วยเหลือข้ามาตลอด..." เพ้ย! ขัดใจเฒ่าจันทราผู้นี้เสียจริง เหตุใดจึงไม่บอกไปเล่าว่าให้เพื่อมอบเป็นของแทนใจ เฮ้อ...แต่ข้าก็คาดเอาไว้แล้วละว่าจิ้นอิ๋งต้องไม่กล้าบอกออกไป คนคงมีปมว่าตนเองเป็นแค่บ่าวรับใช้ผู้ต่ำต้อยไหนเลยจะไปเทียบกับองครักษ์ส่วนตัวของหวางเย่

"แล้วท่านเล่ามอบหยกห้อยเอวชิ้นนี้ให้ข้าเพราะ..." จิ้นอิ๋งลากเสียงเพื่อรอคำตอบ คนมิกล้าถามออกมาตรงๆดังเช่นองครักษ์หยางแต่ก็พูดอ้อมๆออกมาแล้ว นัยน์ตาเขาดูเต็มไปด้วยความหวังเปี่ยมล้น หากหยางเจี้ยนยอมฝากรักคนคงหายจากอาการน้อยเนื้อต่ำใจเสียที

"ข้า...ข้า...." หยางเจี้ยนอึกๆอักๆพูดตะกุกตะกักด้วยใบหน้าแดงก่ำ

(ต่อ)

"ข้า...มอบหยกห้อยเอวชิ้นนี้ให้เจ้าก็เพราะ...ข้าอยากตอบแทนที่เจ้าคอยช่วยดูแลข้าอยู่เสมอในระหว่างเดินทางมาครั้งนี้..." เพ้ย! เหตุใดคนคู่นี้จึงเป็นเช่นนี้ ผู้หนึ่งก็น้อยเนื้อต่ำใจในฐานะบ่าวอันต่ำต้อย ส่วนอีกผู้ก็ปากแข็งขี้อาย แล้วเมื่อไหร่จะได้กัน เอ้ย! ได้รักกันเสียทีเล่า!

"เช่นนั้นหรอกหรือ...." แววตาของจิ้นอิ๋งสั่นระริกคล้ายกับว่าจะร่ำไห้ออกมาอยู่มะรอมมะร่อ ข้าละอยากจะพุ่งออกไปเขกหัวเจ้าองครักษ์ทึ่มทื่อที่แสนจะโง่เง่าผู้นี้เสียเหลือเกิน "มิเป็นไรหรอก ข้าเต็มใจที่จะดูแลท่านอยู่แล้ว ปกติก็มีแต่ข้านี่แหละก็ได้ท่านคอยช่วยเหลือเกื้อกูลมาตลอด องครักษ์หยางโปรดอย่าคิดมากเลย ท่านเก็บหยกชิ้นนี้เอาไว้เถอะ ส่วนข้าคงต้องขอตัวไปดูแลคุณชายก่อน" จิ้นอิ๋งพูดจบก็หันหลังวิ่งหนีไป ถ้ามองไม่ผิดข้าเห็นน้ำตาของเขาไหลซึมออกมาจากหางตา ไม่ได้การ...ข้าจะต้องออกมาสั่งสอนเจ้างั่งบางคนเสียหน่อยเผื่อจะฉลาดขึ้นบ้าง

ข้าที่นั่งซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้ก็ลุกพรึ่บขึ้นในทันใดด้วยความโมโห องครักษ์หยางที่มัวแต่เหม่อมองตามจิ้นอิ๋งไปถึงกับตกใจที่จู่ๆ ข้าก็โผล่ออกมา

"เหตุใดจึงพูดไปเช่นนั้นเล่า เจ้ามิได้ซื้อหยกห้อยเอวเพื่อเป็นของแทนใจหรอกหรือ?"

"ข้า...ข้า..." คนหน้าแดงหูแดงตอบตะกุกตะกัก

"เอ้า! เลิกอ้ำๆอึ้งๆเสียที ยังไม่รีบตามไปขอโทษจิ้นอิ๋งอีก ต้องให้ข้าสอนด้วยหรือไม่ว่าควรพูดเช่นไร?" หยางเจี้ยนะยักหน้ารับอย่างโง่งมก่อนที่คนจะวิ่งตามจิ้นอิ๋งออกไป ข้าขี้เกียจจะไปตามดูผลงานของตนเองแล้วจึงค่อยๆลากเท้าเดินกลับเรือนกลางน้ำ ถ้าให้ข้าเดาคนปากแข็งอย่างองครักษ์หยางคงมิกล้าบอกรักจิ้นอิ๋งง่ายๆหรอก ดูท่าด้ายแดงเส้นนี้คงยาวนัก ข้าเฒ่าจันทราควรจะขมวดปมเช่นไรดีเพื่อช่วยคนของข้าให้สมหวัง

เมื่อข้าเดินกลับมาถึงเรือนกลางน้ำ จิ้นอิ๋งก็รีบกุลีกุจอเข้ามาปรนนิบัติรับใช้ข้าเช่นเคย พลันข้าเหลือบไปเห็นหยกสีขาวใสจนดูราวกับคล้ายอัญมณีห้อยประดับอยู่ข้างเอวของเขาจึงยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ พลางคิดว่าถึงอย่างไรคนคงไม่โง่เง่าขนาดนั้นสินะ

"หยกห้อยเอวนั่นเจ้าได้แต่ใดมา?" ข้าแกล้งถามจิ้นอิ๋งคล้ายไม่รู้ที่มาของหยกชิ้นนี้ เขาใบหน้าแดงซ่านพร้อมกับยิ้มอย่างเอียงอายแล้วตอบข้าว่าหยางเจี้ยนเป็นผู้ให้หยกประดับชิ้นนี้มา ข้าละอยากจะรู้นักว่าคนตามไปพูดจาเช่นไรจึงซักไซ้ต่อไป ได้ความมาว่าหยางเจี้ยนตามไปขอโทษจิ้นอิ๋งแล้วบอกว่าเขาตั้งใจเลือกหยกชิ้นนี้เพื่อมอบให้กับเขาโดยเฉพาะจึงขอให้จิ้นอิ๋งรับไว้ เด็กรับใช้ผู้น่าสงสารของข้าเดิมก็มีใจให้คนอยู่แล้วจึงยินยอมรับของมาแต่โดยดี 

"แล้วเขาไม่ได้บอกหรอกหรือว่าหยกนี่ถือเป็นของแทนใจ" กระไรกัน? เจ้าคนโง่เง่าหน้าตายนั่น เรื่องง่ายๆแค่นี้ก็ไม่กล้ากล่าวออกไป ช่างตาขาวนัก

"ไม่ขอรับ ท่านหยางเจี้ยนเป็นถึงองครักษ์ของหวางเย่ เด็กรับใช้อย่างบ่าวมิอาจเอื้อมอยู่แล้ว" จิ้นอิ๋งส่ายหน้าพรืดพร้อมกับตอบข้าด้วยใบหน้าที่ออกจะเศร้าสร้อย เฮ้อ...ข้ามองดูเด็กรับใช้ลูบคลำหยกประดับด้วยความถนุถนอมรักใคร่แล้วก็ได้แต่ทอดถอนใจ ถึงแม้หยกชิ้นนี้จะมิใช่ของแทนใจ ทว่าสำหรับจิ้นอิ๋งแล้ว เพียงแค่ได้รับของกำนัลจากบุรุษที่ตนแอบหลงรักเท่านี้ก็พึงพอใจมากแล้ว หยางเจี้ยนที่น่าตาย! บังอาจมาทำให้จิ้นอิ๋งผู้น่ารักของข้าต้องเศร้าโศกเสียใจ คอยดูเถิดข้าจะดัดหลังเสียให้เข็ด

"เจ้าอย่าคิดมาก แล้วนี่องครักษ์หยางไปไหนเสียแล้วเล่า?" ข้าไม่รู้ว่าจักปลอบใจคนอย่างไรดีจึงเสเปลี่ยนเรื่องไปเสียดื้อๆ

"บ่าวให้องครักษ์หยางไปเชิญหวางเย่มาทานเซาปิ่งขอรับ"

"เซาปิ่ง?" ข้าขมวดคิ้วด้วยสีหน้างงงัน เหตุใดจึงต้องตามหวางเย่มาทานเซาปิ่งด้วย 

"ก็เซาปิ่งที่คุณชายบอกให้บ่าวซื้อมาฝากหวางเย่ไงขอรับ" 

"อ้อ..." ข้าลืมเรื่องเซาปิ่งไปเสียสนิทใจ ความจริงข้าแกล้งสั่งให้จิ้นอิ๋งออกไปซื้อเซาปิ่งเพื่อหาโอกาสยั่วยุ เอ้ย! สนทนาพาทีกับหยางเจี้ยนเพียงสองต่อสอง แล้วนี้ข้าจะทำเช่นไรดี คนเป็นถึงหวาง ไม่รู้ว่าจะทานขนมฝีมือชาวบ้านร้านตลาดได้หรือไม่

"ขนมนี่ไม่ร้อนเสียแล้ว เกรงว่าหากให้หวางเย่ทานคงจะไม่ค่อยอร่อยนัก ข้าว่าเจ้าเอาไปให้บ่าวรับใช้ในจวนทานเถอะ" เกิดหวางเย่ทานแล้วไม่ชอบใจข้ามิหัวหลุดออกจากบ่าหรือ?

เดินนำจิ้นอิ๋งเข้าไปในเรือนกลางน้ำ สายตาของข้าพลันเหลือบแลไปเห็นของบางสิ่งวางอยู่บนโต๊ะในศาลาริมน้ำ ฝีเท้าของข้าเฉเบี่ยงไปยังทิศทางนั้นทันที สติของข้าพากันลอยละล่องไปจดจ่ออยู่ที่ของสิ่งนั้นแล้ว ข้าค่อยๆยื่นมือออกไปลูบไล้สัมผัสเนื้อไม้...ลวดลายเช่นนี้ ข้าใช้ปลายนิ้วเกี่ยวสายพิณเบาๆ...น้ำเสียงก้องกังวาลเสนาะหูเช่นนี้

ข้าตกหลุมรัก....







---------

Talk2 (28/2/17)

กลับมาถึงไทยแล้ววววว แฮ่ๆ
ความจริงตอนนี้อยากลงตั้งแต่มะวานแต่แต่งไม่เสร็จสักที
มัวแต่ไปเที่ยวๆ555

ซื้อขนมนมเนย ของฝากมาแจกเพียบ
ผู้ใดอยากร่วมสนุกอย่าลืมกดไลค์ติดตามเพจ Milady 's Novel ในเฟสบุคนะคะ
จะมาแจ้งข่าวกิจกรรมในวันสองวันนี้แหละ
https://m.facebook.com/profile.php?id=247652348963282
(พิมพ์ในมือถือใส่ลิ้งไม่ได้ขออภัย ก้อปไปแปะเอาละกันนะ หรือเสิช คำว่า Milady 's novel ในเฟสบุคก็เจอจ้า^^)


Talk (23/2/17)
ว่าจะไม่พูดไม่พูด แต่เห็นคนถามกันสองสามคนละ
ว่าผู่เยว่ความจำเสื่อมแต่ทำไมเล่าเรื้องแบบรู้นู่นรู้นี่เยอะจัง
ถ้าอ่านกันดีๆไม่ลืม บทแรกเลยจะมีอธิบายเอาไว้ว่า
จื่อลู่ที่เป็นเด็กรับใช้คนสนิทนั้นเป็นเด็กที่ติดตามเสี่ยวเยว่มาตั้งแต่ตอนเป็นนายโลมที่หอเฟิงชุนโหลว
ดังนั้นเรื่องราวส่วนที่เสี่ยวเยว่ไม่รู้หรือความจำเสื่อมจนจำไม่ได้ก็จะมีจื่อลู่คอยบอกให้
ส่วนที่บางคนสงสัยว่าทำไมอ่านหนังสือออก เล่นพิณได้ก็อย่าลืมนะคะว่าเสี่ยวเยว่แค่ความจำเสื่อมไม่ได้โง่ไปเลยนะคะ
เสี่ยวเยว่ไม่ใช่คนทะลุมิติมาจากชาติภพอื่นถึงจะได้ไม่รู้ภาษาจีนเลยอะไรแบบนั้น
จริงๆแล้วเสี่ยวเยว่เป็นคนฉลาดนะ
ดูจากการบริหารธุรกิจก็น่าจะรู้
แถมเสี่ยวเยว่ยังรู้หนังสือ เขียนหนังสือได้อีก
ดังนั้นแน่นอนค่ะว่าเสี่ยวเยว่ของเราย่อมมีภูมิหลังที่ไม่ธรรมดา ส่วนจะเป็นมายังไงนั้นต้องตามอ่านในเรื่องเองนะคะ^^

T
B
Chicken
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 929 ครั้ง

7,067 ความคิดเห็น

  1. #6952 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 09:57
    ผู่เย่วถูกใจสิ่งนี้
    #6952
    0
  2. #6495 despasito (@pupay468) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 23:05

    คู่รองอย่างเขินนน
    #6495
    0
  3. #6284 RealThxnB (@RealThxnB) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 12:15
    คู่รองน่ารักกก
    #6284
    0
  4. #6003 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 20:50
    คู่รองนี่ก็ช่างน่ารัก
    #6003
    0
  5. #5938 greentealatte ♡ (@qltz) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 22:04
    เง้อ น่ารักละเกินแอบชอบกัน
    #5938
    0
  6. #5482 Minutedao (@Minutedao) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 20:31
    พออ่านทอล์คแล้วเกิดสงสัย จนอยากอ่านจบไวๆ
    #5482
    0
  7. #5020 KritchayaDonsing (@KritchayaDonsing) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 21:33
    แง องครักษ์กับกับหนูน้อยน่ารัก5555
    #5020
    0
  8. #4909 NJChokdee (@NJChokdee) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 09:41
    หลัวยังไม่รักเท่ารักพิณ โอ๊ยน้องงงงง
    #4909
    0
  9. #4798 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 13:08
    ของตัวเองยังจะไม่รอดเลย555
    #4798
    0
  10. #4727 chocolato.p (@yhing_haw_kaun) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 21:30

    ขำเยว่น้อย อินบทเฒ่าจันทราเหลือเกินนะ 55555

    #4727
    0
  11. #4632 pumpui-p (@pumpui-p) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 20:54
    มันสั้นลง
    #4632
    0
  12. #4603 Plankton J (@jthida) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 14:40
    คือสนุกมากเป็นเฒ่าจันทรา ซนจริงๆเลย
    #4603
    0
  13. #4517 pick-17 (@pick-17) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 4 มีนาคม 2561 / 18:50
    เจ้าจะตกหลุมรักพินมิได้หรอกนะ 555555
    #4517
    0
  14. #4349 Ms.MISOYaa (@gracerabbit) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:11
    คู่นี้น่ารักอะ55555555
    #4349
    0
  15. #3864 Looney00 (@Looney00) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 01:51
    กรีดๆๆๆหวางเย่น่ารักอ่ะ
    #3864
    0
  16. #3727 แกงส้ม (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 23:03
    พิณมาได้ไง
    #3727
    0
  17. #3222 fairy (@game_) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 00:11
    ทาสพิน55555
    #3222
    0
  18. #3179 ma_jung (@mameawxsoo2537) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 14:43
    ฉัน รัก ฟิน 555 องครักษ์หยางเป้น1ใน2ที่ติดตามทั่นสามีไปเจอคุณชายเยว่บ่อยๆหรือเปล่า
    #3179
    0
  19. #2631 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 21:37
    อ่าว ไม่ได้ซื้อมาไม่ใช่หรอ หรือของใคร
    #2631
    0
  20. #2431 Manzanas (@apple28012542) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 1 มีนาคม 2560 / 18:14
    รอเลยค่ะ รอ~~~~~~~
    #2431
    0
  21. #2430 Lilly_Ry (@Lilly_Ry) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 1 มีนาคม 2560 / 17:55
    รออออออออ
    ปล.ชอบไรท์อธิบายดี ภาษาสวยยย^^
    #2430
    0
  22. วันที่ 1 มีนาคม 2560 / 16:50
    หวางเย่ ทำคะแนนใหญ่เลยนะคะ ช่วงนี้อ่ะ อิอิ ฟินนนนน
    ป.ล. ไรท์ใจเย็นเน้อออ คนหลงมาใหม่ๆเยอะ เลยถามวนๆกันไป ^^
    #2429
    0
  23. #2428 Som O Usanee (@pomelo8063) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 1 มีนาคม 2560 / 13:58
    พิณนั้นน่าสนใจกว่าหวางเย่อีก 55555 ผู่เยว่เอ๊ยยยยยยย
    #2428
    0
  24. #2427 ฟูจินางะ (@popsecret) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 1 มีนาคม 2560 / 09:57
    อ่านชื่อตอนนี่ยิ้มแบบเขิน พอกดเข้าอ่านเท่านั้นแหละ....หัวเราะท้องแข็งเลย55555 โถ่เราก็ว่าตกหลุมรักหวางเย่แล้ว ที่ไหนได้ ตกหลุมรักพิณเฉย5555555
    #2427
    0
  25. #2426 meimeilovelun2 (@meimeilovelun2) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 1 มีนาคม 2560 / 08:08
    หวางเย่สายเปย์ ป๋าขาของหนูผู่เยว่~~~~~
    #2426
    0