คีตาในเรือนจันทร์ (BL) (วาย) (yaoi)

ตอนที่ 3 : คุณชายผู้ดีตกยาก? (รีไรท์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 35,337
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,062 ครั้ง
    5 ก.ย. 62




เพลงบทที่3 คุณชายผู้ดีตกยาก

 

            'ต้องการนักดนตรีเพื่อไปเล่นดนตรีในบ่อนพนันชั้นสูง'

 

            ข้าถึงกับตาลุกวาวเมื่อเห็นประกาศแผ่นนี้ นี่ละ...งานที่ข้าต้องการ! ข้าฉีกประกาศแผ่นนั้นออกมาด้วยความดีใจ

            "คุณชาย...ท่านจะทำสิ่งใด?" จื่อลู่มองกิริยาของข้าด้วยแววตาฉงน

            "ข้าจะไปสมัครเป็นนักดนตรี" นี่ละอาชีพในฝันของข้า ในเมื่อข้าเล่นพิณได้งานนี้ก็เปรียบดั่งหมูในอวยแล้ว

            "แต่ว่า...ท่านจะเปิดเผยใบหน้ามิได้นะ" จื่อลู่เอ่ยเตือนข้าที่ลืมเลือนสถานะของตนเองไปแล้วเรียบร้อย

            "นั่นสิ...ใช้ผ้าปิดหน้าไว้ละกัน" ข้าจัดการเอาผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาปิดครึ่งใบหน้าส่วนล่าง จากนั้นก็ถอดหมวกให้จื่อลู่เห็นผลงาน เขาหรี่ตาพิจารณาอยู่อยู่นึงแล้วจึงพยักหน้าให้ข้าอย่างขอไปที

            "อืม....ไม่ค่อยดี...ดวงตาท่านงดงามเกินไป ทว่าก็พอใช้ได้อยู่ อย่างน้อยปิดบังหน้าไว้ส่วนหนึ่งก็ยังดีกว่าไม่ได้ปิดอะไรเลย" ข้ารีบพยักหน้าเห็นด้วย จากนั้นก็ลากเขาไปยังบ่อนพนันลู่หลินเพื่อไปสมัครงาน

            หอลู่หลินเป็นสถานเริงรมย์สำหรับชนชั้นสูงและผู้มีอันจะกิน ชั้นล่างทำเป็นภัตตาคารที่มีนางคณิกาคอยนั่งให้บริการ ส่วนชั้นบนนั้นเป็นบ่อนพนันสำหรับนักพนันมือเติบ ดังนั้นผู้ที่มายังบ่อนแห่งนี้ส่วนใหญ่จึงมักเป็นพวกเศรษฐี ลูกขุนนาง คหบดี และพวกผู้ดีมีอันจะกิน พอเล่นพนันที่บ่อนเสร็จไม่ว่าจะได้หรือเสียก็มักจะพากันแวะมาหาอะไรลงท้องที่ภัตตาคารชั้นล่าง กินเหล้าเคล้านารี ดังนั้นภัตตาคารลู่หลินจึงเป็นภัตตาคารชั้นสูงที่มีพ่อครัวชั้นเลิศ อีกทั้งยังมีดนตรีขับกล่อมเพื่อมอบความบันเทิงให้แก่พวกเศรษฐีเหล่านี้

            "คุณชายทั้งสองท่านจะรับประทานอาหารหรือจะขึ้นไปเสี่ยงดวงก่อนดีขอรับ" ยามที่ข้าเดินเข้าหอลู่หลินพร้อมกับจื่อลู่ก็มีเสี่ยวเอ้อร์ปั้นหน้ายิ้มแย้มเดินออกมาต้อนรับ แต่พอข้าบอกแก่เขาว่าข้าจะมาสมัครเป็นนักดนตรีเขาก็หุบยิ้มทันที จากนั้นก็พาพวกข้าเดินไปพบหลงจู๊ของร้าน

            หลงจู๊ของร้านลู่หลินนั้นเป็นชายวัยกลางคนรูปร่างอวบอ้วนหน้าตายิ้มแย้มอยู่เป็นนิจ เขาให้ข้าลองบรรเลงพิณให้เขาฟังหนึ่งเพลง ข้าจึงเลือกเล่นพิณเพลงสายน้ำไหล ข้ามิทราบว่าฝีพิณของตนนั้นเป็นเยี่ยงไร แต่เพียงเล่นเพลงจบแล้วเงยหน้าก็พบว่าแววตาของหลงจู๊นั้นวาววับ เขาสั่งให้ข้าเล่นเพิ่มอีกเพลงจากนั้นก็ตอบรับข้าเข้าทำงานด้วยใบหน้าแย้มยิ้มยินดี ส่วนตัวข้าเองนั้นก็ยินดียิ่งกว่า เพราะว่า...

            ข้าได้งานทำแล้ว...

            หลงจู๊ให้ข้ามาทำงานวันเว้นวันเพื่อสับเวรกับนักดนตรีอีกคน ค่าตอบแทนนั้นถือว่าดีเลยทีเดียว ข้าพยักหน้าตอบรับเพียงแต่ยื่นเงื่อนไขบางประการให้หลงจู๊พึงทราบก่อนรับข้าเข้าทำงาน นั่นคือข้าจะมาทำงานช่วงกลางวันเพียงวันละสามชั่วยาม และข้าจะใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดบังใบหน้าเอาไว้ตลอดเวลา หลงจู๊ขมวดคิ้วแสดงสีหน้าไม่พอใจเล็กน้อย เขาสงสัยยิ่งนักว่าเหตุใดข้าจึงต้องปิดบังหน้าตา ข้าจึงโกหกเขาไปว่าใบหน้าของตนมีรอยแผลเป็นใหญ่มาก ดูอัปลักษณ์น่าเกลียดน่ชังยิ่งนัก มิควรเอาใบหน้าเช่นนี้ไปอวดโฉมให้ผู้คนเห็น บรรดาแขกเหรื่อในภัตตาคารจะแตกตื่นตกใจเสียเปล่าๆ หลงจู๊พยักหน้าคล้ายเข้าใจ เขาบ่นเสียดายที่ข้ามิสามารถมาทำงานช่วงหัวค่ำได้เนื่องจากยามราตรีแขกเหรื่อที่มาจิบสุราเคล้านารีนั้นมีจำนานเยอะกว่าช่วงตะวันยังไม่ตกดินมากมายนัก แต่คาดว่าด้วยฝีพิณอันล้ำเลิศของข้าจึงทำให้เขารับข้าเข้าทำงาน

            ข้าให้จื่อลู่พาข้าไปทำงานวันเว้นวันตามที่ได้ตกลงเอาไว้กับหลงจู๊ ความจริงจื่อลู่ก็อยากจะหางานทำในหอลู่หลินเป็นเพื่อนข้า แต่ข้ามิยินยอมเพราะเพียงแค่เขาคอยติดตามปรนนิบัติรับใช้ ดูแลข้าเช่นนี้อยู่ทุกวี่ทุกวันก็น่าจะเหน็ดเหนื่อยมากพอแล้ว ข้าไม่อยากให้เขาต้องมาลำบากลำบนหางานเพิ่มขึ้นอีก ส่วนตัวข้านั้นอยู่เรือนเยว่ชิงก็นั่งๆ นอนๆ มิได้ทำประโยชน์อันใด มีแต่ผู้อื่นมาคอยปรนนิบัติรับใช้ สู้ออกมาทำงานหาเงินข้างนอกจะดีเสียกว่า จื่อลู่จึงต้องกลายเป็นผู้ติดตามข้าไปโดยปริยาย ผู้คนในหอลู่หลินค่อนข้างแปลกใจที่ตัวข้านักพิณรับจ้างไปเช้าเย็นกลับดันมีเด็กรับใช้ส่วนตัวคอยติดตามรับใช้ข้างกายราวคุณชายผู้สูงศักดิ์ บ้างก็เล่าลือกันไปว่าข้านั้นเป็นผู้ดีตกยาก จึงต้องปิดบังหน้าตาเพื่อมาทำงานหาเงินเลี้ยงชีพ แต่ทว่าก็ยังไม่วายต้องมีคนรับใช้มาคอยดูแลความสะดวกสบายตามความเคยชินของพวกคุณชายเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อที่เคยมีเงินแล้วจนไม่ลงพวกนั้น

            ข้าทั้งนึกฉิวและนึกขันในใจ เหตุใดคนพวกนี้จึงมีจินตนาการสูงส่งถึงเพียงนี้ แต่การที่จะบอกว่าข้าเป็นผู้ดีตกยากนั้นก็อาจจะใกล้เคียงกับความจริงก็เป็นได้ เพราะข้านั้นเป็นถึงนายบำเรออุ่นเตียงที่อาศัยอยู่ในตำหนักหวางเย่ผู้มีทั้งอำนาจและเงินทอง ทว่ากลับตกยากอดๆ อยากๆ จนต้องออกมาหางานทำเช่นนี้ เรื่องเล่าลือของข้านั้นแพร่สะพัดไปไกลดุจไฟลามทุ่ง ผู้คนต่างพากันแห่แหนมาดื่มกินพร้อมกับฟังเสียงพิณของข้าจนในร้านแน่นขนัด ถึงแม้จุดประสงค์แรกเริ่มคือการมาดูผู้ดีตกยาก แต่ด้วยเสียงพิณอันเป็นเอกลักษณ์นั้นย่อมทำให้ผู้ฟังลุ่มหลงได้ไม่ยาก จนผู้ที่ตั้งใจมารับประทานอาหาร ณ ภัตตาคารแห่งนี้เพื่อมาฟังเสียงพิณของข้านั้นเพิ่มขึ้นทุกวัน ถึงขนาดที่ข้าได้ยินมาว่าวันที่ข้าไม่มาทำงานแขกเหรื่อจะเบาบางกว่าวันที่ข้าเข้ามาทำงานมากมายนัก หลงจู๊ของลู่หลินถึงกับยิ้มหน้าบานขึ้นเงินเดือนให้ข้าเป็นเท่าตัว แถมให้ตั๋วเงินเป็นรางวัลพิเศษแก่ข้าอีกแผ่นหนึ่ง

            ข้าทำงานที่หอลู่หลินอย่างปกติสุขมาได้หนึ่งเดือน หลงจู๊ก็มาตามข้าไปพบคนผู้หนึ่ง หลงจู๊บอกแก่ข้าว่าคนผู้นี้เป็นชนชั้นสูงบุญหนักศักดิ์ใหญ่ผู้ร่ำรวยล้นฟ้า ท่านผู้นี้บังเอิญแวะมารับประทานอาหารที่ภัตตาคารลู่หลินเมื่อวานที่ผ่านมา พอได้ยินเพลงพิณที่ข้าบรรเลงก็เกิดความชื่นชมเป็นอย่างยิ่ง จึงแวะเวียนมายังภัตตาคารแห่งนี้ทุกวันโดยมิรู้ว่าข้าทำงานเพียงแค่วันเว้นวันเท่านั้น หลังจากที่คุณชายท่านนี้พลาดมาในวันที่ข้าไม่ได้มาทำงาน เขาจึงเรียกหลงจู๊ไปสอบถามได้ความมาว่าข้าจะเข้ามาดีดพิณแค่วันเว้นวันเท่านั้น ดังนั้นวันนี้เขาจึงตั้งใจมาเพื่อฟังเสียงพิณของข้าโดยเฉพาะและอยากพบปะพูดคุยกับข้าเป็นการส่วนตัว

            ข้าค่อนข้างรู้สึกไม่สบายใจเป็นอย่างยิ่ง โดยปกติด้วยฐานะของข้าในตอนนี้ก็ควรจะปกปิดตัวตนและไม่ออกไปพบปะผู้ใดจึงจะดีกว่า มิเช่นนั้นข้าจะใช้ผ้าปกปิดใบหน้าเพื่อเหตุผลใดกันเล่า? หลงจู๊เห็นข้าลังเลไม่เอื้อนเอ่ยก็คงจะพอทราบเลาๆ ว่าข้าไม่สะดวกใจที่จะพบปะกับผู้ใด เขาจึงรีบพูดจาเกลี้ยกล่อมชักจูงข้าว่าคุณชายท่านนี้ท่าทางดูดีมีเงินถุงเงินถัง หากข้าทำให้ท่านผู้นี้พึงพอใจในบทเพลงจนหมั่นมาฟังพิณของข้าบ่อยๆ หอลู่หลินก็จะมีลูกค้าชั้นดีเพิ่มขึ้น ทว่าข้าก็ยังมิเห็นว่าตนเองจักได้ผลประโยชน์อันใดจากการพบปะครั้งนี้จึงนิ่งเฉยต่อไป หลงจู๊จึงยอมเอ่ยปากจูงใจข้าอีกนิดว่าจะให้เงินพิเศษแก่ข้าอีกก้อนหนึ่ง ข้าจึงยอมไปพบคุณชายท่านนั้นแต่โดยดี

            "ยินดีที่ได้รู้จัก ข้าหยวนอวี้ วันก่อนได้มีโอกาสเข้ามารับประทานอาหารในภัตตาคารแห่งนี้ พอได้ยินเสียงพิณของคุณชายแล้วรู้สึกชื่นชมมาก จึงอยากจะพบปะพูดคุยสักครา" บุรุษตรงหน้าข้ามีท่าทางภูมิฐานสง่างาม เขาสวมใส่อาภรณ์สีน้ำเงินเข้มปักลายเมฆ ทั้งตัวแผ่รัศมีแห่งความสูงส่งน่ายำเกรง ข้าจึงไม่นึกแปลกใจเลยว่าเหตุใดหลงจู๊ถึงต้องการเอาอกเอาใจท่านผู้นี้ถึงขนาดนี้ เพราะเพียงมองแค่แวบเดียวข้ายังสามารถบอกได้เลยว่าคุณชายท่านนี้ย่อมมิใช่บุคคลชนชั้นธรรมดาสามัญอย่างแน่นอน เขาจักต้องเป็นผู้มีบุญหนักศักดิ์ใหญ่ ดีไม่ดีน่าจะเป็นเชื้อพระวงศ์เสียด้วยซ้ำ

            "ขอบพระคุณคุณชายหยวนที่ชื่นชมในเสียงพิณของข้า ฝีมือดีดพิณของข้านั้นต้อยต่ำจึงมิกล้าโอ้อวดตนแต่อย่างใด" ข้ารีบกล่าววาจาถ่อมตัวกลับไป ความจริงเขาแนะนำตัวมา ข้าควรจะแนะนำตัวกลับเพื่อเป็นมารยาท แต่ข้ายังมิยินยอมจะตอบชื่อแซ่ของตนออกไปในยามนี้

            "ไม่ทราบว่าจะให้ข้าเรียกขานคุณชายว่ากระไรดี?" คนออกปากถามแล้ว แต่ข้ายังคิดมิออกเลยว่าจะใช้ชื่อแซ่ปลอมอันใดดี

            "คุณชาย?" หยวนอี้เร่งรัดคล้ายสงสัยที่ข้ายังคงปากหนักอ้ำอึ้งมิกล่าววาจา

            "กรุณาเรียกข้าว่าเยว่ซื่อจื่อ[1]เถอะ" ข้าแนะนำตัวออกไปแบบกำปั้นทุบดิน มีผู้ใดบ้างที่แนะนำตนเองว่าเป็นคุณชาย? คงจะมีแต่ข้าผู้นี้ผู้เดียวกระมัง ถึงจะเป็นเช่นนี้ก็ช่างมันเถอะ เพราะข้าไม่อยากบอกชื่อแซ่ที่แท้จริงของข้าให้ผู้อื่นทราบมากกว่า อีกอย่างทุกคนก็คิดว่าข้าเป็นคุณชายผู้ดีตกยากอยู่แล้ว ก็ปล่อยให้ทุกคนคิดเช่นนั้นต่อไปเถอะ

            "เยว่ซื่อจื่อ?" ชายผู้นั้นเลิกคิ้วเบิ่งตาโตมองหน้าข้าด้วยสายตาคล้ายฉงนสงสัยในอันใดบางอย่าง แต่สุดท้ายแล้วเขาก็ตัดสินใจเงียบปากและส่งยิ้มละมุนมาให้ข้าแทน

            "ไม่ทราบว่าคุณชายหยวนเรียกข้ามาพบมีธุระอันใดหรือไม่?" ถึงแม้รอยยิ้มของคนผู้นี้จะดูอบอุ่นอ่อนโยน แต่ทว่าข้ากลับมิค่อยชอบสายตาคมกริบราวกับจะมองทะลุสรรพสิ่งของเขาสักเท่าไรนัก

            "ไม่มีอันใดมาก ข้าแค่ชื่นชมในเสียงพิณของซื่อจื่อ ไม่ทราบว่าก่อนหน้านี้ซื่อจื่อเคยเล่นพิณที่ใดมาบ้างหรือไม่?" นั่นอย่างไรเล่า...ข้าเดาเอาไว้มิมีผิด เขาต้องเคยเป็นลูกค้าเก่าที่หอเฟิงชุนโหลวอย่างแน่นอน มิเช่นนั้นจะเคยได้ยินเสียงพิณของข้ามาจากที่ใดกัน ดีไม่ดีคงต้องเป็นลูกค้าขาประจำเสียด้วย ถึงขนาดจดจำเสียงพิณของข้าได้เช่นนี้ ไม่ได้การละ ข้าจักต้องรีบหาทางหนีโดยด่วน

            "ข้าเป็นเพียงนักดนตรีพเนจรที่เดินทางร่อนเร่เล่นดนตรีไปเรื่อยๆ บางทีท่านอาจเคยได้ยินเสียงพิณของข้ามาจากที่ไหนสักแห่งก็เป็นได้" ข้าตอบเลี่ยงๆ

            "อืม...เป็นเช่นนั้นหรอกหรือ...?" คุณชายหยวนผู้นั้นขมวดคิ้ว ซึ่งข้าค่อนข้างมั่นใจเลยว่าเขายังไม่หายข้องใจในตัวข้าง่ายๆ หรอก

            "ถ้าคุณชายหยวนไม่มีธุระอันใดแล้วข้าคงต้องขอตัวก่อน" ข้าก้มศีรษะให้เขาก่อนขอตัวถอยออกมานั่นสร้างความไม่พอใจให้แก่หลงจู๊เป็นอันมาก แต่ข้าไม่สนหรอก ข้าอ้างว่ารู้สึกไม่ค่อยสบายจึงขอลากลับก่อนเวลาซึ่งหลงจู๊ก็ยินยอมแต่โดยดี วันนี้ข้าอยากกลับเรือนเยว่ชิงเต็มทนแล้ว

            หลังจากวันนั้น ข้าก็พบว่าคุณชายหยวนมาฟังพิณทุกวันที่ข้ามาทำงาน ข้าแอบซักถามเสี่ยวเอ้อร์ในร้านก็ได้คำตอบมาว่าคุณชายหยวนนั้นเลือกมาเฉพาะวันที่ข้ามาทำงานจริงๆ พอได้ยินคำตอบนี้แล้วร่างกายข้าพลันรู้สึกเย็นวาบไปทั่วสรรพางค์กาย ขนทั่งร่างต่างพากันลุกชัน ข้ารู้สึกสังหรณ์ได้ถึงกลิ่นอายอันตรายที่รุกใกล้เข้ามามากกว่าที่คิด ถึงแม้ข้าจะไม่แน่ใจว่ามันจะเป็นอันตรายแบบใดก็ตามที แต่ข้าก็พยายามที่จะไม่สบตาคุณชายหยวนเท่าที่จะเป็นไปได้ แม้จะรู้สึกถึงสายตาจดจ้องที่ทิ่มแทงมาเป็นระยะๆ ทว่ายังดีที่คุณชายหยวนไม่จู่โจมเข้ามาคุยกับข้าดังเช่นวันก่อนอีก คนทำแค่สังเกตดูข้าจากระยะไกลๆเพียงเท่านั้นข้าก็ขนลุกขนชันแล้ว

            เรื่องที่คุณชายหยวนติดตามมาฟังพิณของข้าทุกวันที่ข้ามาทำงานนั้นทำให้เหล่าคณิกาต่างพากันอิจฉาตาร้อนที่ข้านักพิณหน้าตาอัปลักษณ์กลับมีคุณชายรูปงามมาตามติด พวกนางจึงตั้งแง่ประชดประชันข้า บ้างก็ค่อนขอดว่าหน้าตาของข้าคงน่าเกลียดจนทนมองมิได้จึงต้องปิดบังเอาไว้ บ้างก็นินทาข้าว่าก็แค่ผู้ดีตกยากอย่าเล่นตัวไปหน่อยเลย ที่คุณชายหยวนชื่นชอบก็เพียงฝีพิณเท่านั้นละ อย่าได้คิดไกลเกินเอื้อมหวังสูงว่าคุณชายหยวนจะชมชอบข้าเลย ซึ่งข้าก็ได้แต่ทำเฉยโดยไม่โต้ตอบอันใดทั้งสิ้น ส่วนจื่อลู่นั้นก็โมโหโทโสเป็นอันมากซึ่งข้าก็ได้แต่ปรามเขาให้นิ่งเสีย

            เรื่องราวดำเนินมาเช่นนี้มาจนกระทั่งวันหนึ่งจื่อลู่รู้สึกไม่ค่อยสบาย จิ้นอิ๋งจึงต้องเข้าเมืองมาเป็นเพื่อนข้าแทน ข้าให้เขาแยกย้ายไปซื้อหยูกยามาให้จื่อลู่ก่อนที่จะกลับมาสมทบกับข้าที่หอลู่หลิน ข้าเล่นพิณไปได้ครึ่งค่อนวันก็ไม่เห็นวี่แววของจิ้นอิ๋งเลยแม้แต่น้อย จึงขอหลงจู๊พักชั่วครู่แล้วออกไปมองหาจิ้นอิ๋งด้วยเกรงว่าเขาจักหลงทางหรือมีอุบัติเหตุอันใดเกิดขึ้นจนมิสามารถมาพบข้าได้

            "จิ้นอิ๋ง?"

            ข้าพบจิ้นอิ๋งยืนหลบมุมอยู่ ซึ่งเขาก็รีบคว้าข้าแล้วลากเข้าไปหลบมุมกับเขา ท่าทางลับๆ ล่อๆ จนข้าไม่แน่ใจว่าเกิดเหตุอันใดขึ้นกันแน่

            "เจ้ากำลังทำสิ่งใด?" ข้ากระซิบถามอย่างรู้งาน

            "ชู่ว...!" จิ้นอิ๋งทำมือจุ๊ปาก ข้าจึงเงียบเสียงลงพร้อมกับมองไปตามสายตาของเขา

            "เจ้ากำลังดูอันใดอยู่หรือ?" ข้าถามด้วยความสงสัย ถ้าข้ามองไม่ผิด จิ้นอิ๋งกำลังจ้องมองคุณชายหยวนอวี้?

            "ท่านเห็นชายผู้นั้นหรือไม่? คนที่ใส่ชุดน้ำเงินปักลายเมฆ" จิ้นอิ๋งพยักเพยิดไปทางคุณชายหยวน

            "คุณชายหยวน?" ข้าถามอย่างไม่แน่ใจ เหตุใดจิ้นอิ๋งจึงพูดถึงคุณชายหยวน หรือว่าทั้งสองจะรู้จักกันมาก่อน?

            "ท่านเห็นเขาแล้วเหตุใดจึงไม่หลบหน้า?" จิ้นอิ๋งมีสีหน้ายุ่งยากใจ หรือว่าทั้งสองจะเคยบาดหมางกันมาก่อน

            "เหตุใดข้าจึงต้องหลบหน้าเขาด้วยเล่า?" ต่อให้จิ้นอิ๋งเคยทะเลาะเบาะแว้งกับคุณชายหยวน นั่นก็ไม่ใช่ธุระกงการอันใดของข้าที่จะต้องมานั่งระแวงคอยหลบหน้าเขาไปด้วยนี่ หรือว่าคนจักทราบว่าข้าเป็นเจ้านายของจิ้นอิ๋งกัน ถึงได้หาทางตีสนิทเพื่อหวังกลั่นแกล้งกันเช่นนี้?

            "ท่านไม่เกรงว่าจะโดนหวางเย่จับได้งั้นรึ?" จิ้นอิ๋งมองหน้าข้าด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่าย เหตุใดจึงต้องทำสีหน้าเช่นนั้นด้วยเล่า?

            "แล้วมันเกี่ยวอันใดกับคุณชายหยวน?" ข้าเริ่มไม่เข้าใจจิ้นอิ๋งมากขึ้นทุกทีๆ

            "คุณชายหยวนของท่านก็คือ อี้ชินหวาง หยวนอวี้!"

            นั่นไงล่ะ! ที่ข้าเดาเอาไว้มิมีผิดเลยแม้แต่น้อย หากข้าเข้าบ่อนพนันลองเสี่ยงทายลูกเต๋าจะเดาถูกเช่นนี้หรือไม่? คุณชายหยวนผู้นี้เป็นถึงอี้ชินหวาง ฐานะนั้นคือพระอนุชาขององค์หวงตี้ เขาเป็นเชื้อพระวงศ์อย่างที่ข้าคาดเดาเอาไว้จริงๆ...

            ประเดี๋ยวก่อน...อี้ชินหวาง?

            ตาย...ข้าคงต้องตายแน่แล้ว! ที่แท้บุรุษผู้นี้ก็คือสามีของข้านั่นเอง...



[1] ซื่อจื่อ แปลว่า คุณชาย



-------------
Talk
สามีโผล่แล้ว
สรุปคือคิดชื่อออกแล้วนะ 555




T
B
Chicken
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.062K ครั้ง

7,182 ความคิดเห็น

  1. #6924 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 23:38
    วิ่งดิค้าบบบ รออะไร
    #6924
    0
  2. #6818 SRKM2E (@HairmitonZe) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 13:04
    ตลกกกก
    #6818
    0
  3. #6556 tunty0505 (@tunty0505) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 16:33
    เอ้าน้อง555555
    #6556
    0
  4. #6427 despasito (@pupay468) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 09:26
    ยังทันไหมลูกกก555
    #6427
    0
  5. #6411 เต็นเทน (@darkpluslight11) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 15:53
    จะโดนจับได้เมื่อไหร่หว่า หรือโดนจับได้ตั้งแต่แรกแล้วนะ
    #6411
    0
  6. #6269 mini0000 (@mini0000) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 20:23
    อย่าว่าน้อง5555555555
    #6269
    0
  7. #6239 RealThxnB (@RealThxnB) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 07:09
    ยังหนีทันอยู่มั้ย5555555
    #6239
    0
  8. #6152 Wilnot (@Wilnot) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 กันยายน 2562 / 18:36
    อ้าวกำ555555555
    #6152
    0
  9. #5921 MyFateMySolul (@MyFateMySolul) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 21:22
    น้องไม่รู้ น้องแค่ความจำเสื่อม
    #5921
    0
  10. #5894 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 20:12
    555

    จะหนีพ้นมั๊ย
    #5894
    0
  11. #5870 greentealatte ♡ (@qltz) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 18:15
    น้องงงง หนีลูกหนี!!!5555
    #5870
    0
  12. #5826 wuddyy (@wuddyy) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 10:39
    เจอกันแล้วๆๆๆ
    #5826
    0
  13. #5732 Laflour (@Laflour) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 23:30
    เราว่าใช้ซื่อจื่อไม่ดีเท่าไหร่นะ ใช่เป็นกงจื่อ ดีกว่า เพราะซื่อจื่อเป็นตำแหน่งที่ฮ่องเต้ออกราชโองการแต่งตั้งให้เป็นซื่อจื่อ (ทายาทผู้สืบทอดตระกูลใหญ่แบบเชื่อพระวงศ์ เช่น โหว)​ การใช้ซื่อจืีอโดยที่ฮ่องเต้ไม่ได้แต่งตั้งดูจะ... อืม นั่นแหละจ้า
    #5732
    0
  14. #5698 love_forever 1992 (@pranee_2535) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 07:25
    หนีให้ไวเลยลูก 555+
    #5698
    0
  15. #5657 Ppttyc_ (@Preeyaporn123Noo) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 15:14
    โอ้ย5555เจอกันดีๆไม่เจอยัยน้องเอ้ย
    #5657
    0
  16. #5584 NaokiChun (@NaokiChun) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 07:05
    น้องงงงงจำสามีตัวเองมิได้55555
    #5584
    0
  17. #5479 exolbenben (@exolbenben) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 20:12
    โว้ยยยยน้องงงง5555
    #5479
    0
  18. #5461 DraftD (@DraftD) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 14:54
    สามี55555555
    #5461
    0
  19. #5298 Minutedao (@Minutedao) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 กันยายน 2562 / 17:02
    เอ็นดู
    #5298
    0
  20. #5272 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 กันยายน 2562 / 08:46
    เนื้อหาหาย
    #5272
    0
  21. #5171 อดีตรีดเงา (@kidmai555) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 23:50

    สามีมาคุมความประพฤติรึ?

    #5171
    0
  22. #5122 14:03 (@pinkheavenpinku) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 08:55
    แหม๊ ที่อย่างนี้มาหา ทีตอนยัยน้องอยู่ในวังตัวเองไม่เห็นจะมาหา มาถามไถ่เลย ชิๆๆ
    #5122
    0
  23. #5071 mytty (@lotty429miew) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 20:57

    คุณสามีมาตามเเล้วลูก5555555

    #5071
    0
  24. #5030 miewchupan (@miewchupan) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 04:20
    ว่าแล้วเชียว//ผัวมาตาม555
    #5030
    0
  25. #5013 [เสพศิลป์] (@kaety) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 20:24
    สามีมา. เผ่นจ้า
    #5013
    0