คีตาในเรือนจันทร์ (BL) (วาย) (yaoi)

ตอนที่ 27 : อาภรณ์ที่ขาดวิ่น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 27,621
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,179 ครั้ง
    5 ก.ย. 62





"ในเมื่อวิ๋นซีเป็นแค่ตงฟางแต่กลับไม่รู้ฐานะของตนเอง คนถึงเป็นอนุแต่ก็เป็นเพียงแค่บ่าว กลับกล้ากำเริบเสิบสานถึงเพียงนี้ ก็ให้ย้ายไปทำงานยังเรือนซักล้างสักสามเดือน ให้ได้รับเบี้ยหวัดเท่าบ่าวไพร่ที่เรือนซักบ้าง ดูสิว่าจะกล้ากำแหงอีกรึไม่!" เรือนซักล้างนับว่าเป็นสถานที่เช่นไร? สถานที่ซึ่งมีงานหนักที่สุดในตำหนักจนแม้แต่บ่าวไพร่ก็ยังขยาด วันๆต้องอยู่กับกองเสื้อผ้าเน่าเหม็นอีกทั้งมือไม้ก็ต้องแช่อยู่ในน้ำทั้งวันจนเหี่ยวแห้งหยาบกระด้าง นับว่าเป็นการลงโทษที่รุนแรงยิ่ง 

"หวางเย่! นู๋ผิดไปแล้ว โปรดเมตตานู๋ด้วย หวางเย่นู๋ผิดไปแล้วโปรดเมตตา..." อวิ๋นซีโขกศีรษะลงกับพื้นครั้งแล้วครั้งเล่าแต่ทว่าหวางเย่กลับไม่เหลียวแล 

"ลู่หาน! ให้คนนำตัวนางออกไปทำงานที่ห้องซักผ้า!" คนกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาอย่างถึงที่สุด

"ขอรับ!" ลู่กงกงผงกศีรษะจากนั้นก็หันไปสั่งคนด้วยสายตา เพียงพริบตาเดียวก็มีขันทีรูปรางกำยำล่ำสันสองนายวิ่งออกมาหิ้วปีกนางออกไป ข้าเบิกตากว้างอย่างอัศจรรย์ใจด้วยมิเคยเห็นกงกงพวกนี้มาก่อน คนเหล่านี้โผล่มาจากที่ใดกัน?

"ส่วนจางซื่อ*[1](นางจาง) และฮวาซื่อ(นางฮวา) ขอสั่งตัดเบี้ยเลี้ยงทั้งหมดเป็นเวลาสามเดือนและงดเว้นการส่งข้าวของเครื่องประดับไปให้ตลอดสามเดือนนี้" สื่อเฉี้ย*[2] ทั้งสองรีบก้มลงกราบกรานหวางเย่เป็นการใหญ่ เทียบกับโทษที่อวิ๋นซีได้รับแล้ว เรื่องแค่นี้นับเป็นกระไรได้

"หวางเฟยเจ้าเห็นด้วยกับเปิ่นหวางรึไม่?" หวางเย่หันไปถามความเห็นจากหวางเฟย นี่นับว่ายังดีที่คนยังไว้หน้านางบ้าง อย่างน้อยจ้าวฮุ่ยเจินก็เป็นถึงภรรยาเอก(เมียหลวง)ที่ได้รับมอบอำนาจจากหวางเย่ให้ดูแลและจัดการตำหนักหวางแห่งนี้

"เฉี้ยมิมีสิ่งใดคัดค้าน ขอหวางเย่โปรดจัดการตามสะดวก" หวางเฟยก้มศีรษะเห็นด้วยกับหวางเย่ทุกประการ

"ส่วนเจ้าหวางเฟย รู้ความผิดของตนเองรึไม่?" คนกลับมาเล่นงานหวางเฟยแล้ว ใจข้าเต้นตึกตักมองเห็นหวางเฟยสะดุ้งนิดนึงคล้ายไม่คาดคิดว่าจะพลอยฟ้าพลอยฝนโดนหางเลขไปด้วย

"เฉี้ยละเลยมิได้ปกครองอนุทั้งหลายให้เรียบร้อย เฉี้ยผิดไปแล้วขอหวางเย่โปรดพิจารณาโทษด้วย" อืม...ฉลาดนัก นางรู้ดีว่าจะตอบเยี่ยงไรให้หวางเย่คลายโทสะ หากปฏิเสธไม่ยอมรับผิด หรือแม้จะยอมรับผิด ทว่าขออภัยโทษ ดูจากนิสัยของหวางเย่แล้วคาดว่านางคงจะต้องโดนพิษเพลิงพิโรธบ้างไม่มากก็น้อย

"อืม...ยังมีเรื่องที่ตัดเบี้ยหวัดของผู่เอ๋อร์นั่นอีก เปิ่นหวางจะยังไม่รีบชำระความในวันนี้ หลังจากกลับจากเดินทางแล้วเปิ่นหวางจะมาเอาคำตอบจากเจ้า ว่าเหตุใดจึงต้องสั่งลงโทษตัดเบี้ยหวัดและกักบริเวณผู่เอ๋อร์ เวลาสองสามเดือนนี้เจ้าก็จงไปเตรียมตัวตรวจสอบมาให้พร้อมตอบคำถามของเปิ่นหวางเสีย ส่วนเรื่องในครั้งนี้ถือว่ายังดีที่เจ้ารู้ตัวว่าผิด ดังนั้นเปิ่นหวางจะยังไม่เอาโทษเจ้า" นับว่าคนกรุณาต่อหวางเฟยมากแล้ว ความจริงการที่นางสั่งตัดเบี้ยเลี้ยงและกักบริเวณข้าถ้าจะว่ามากไปก็มากเกินไปนิด แต่ถ้าจะว่านางทำตามหน้าที่ก็ถือว่านางมิได้บกพร่องแค่หูเบาไปหน่อย ดังนั้นข้าจึงมิได้โกรธเคืองนางแม้แต่น้อย

"ขอบคุณหวางเย่ที่เมตตา" หวางเฟยค้อมศีรษะคำนับอย่างชดช้อยอ่อนหวาน ใบหน้านางเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดอย่างท่วมท้น ข้าสงสารนางยิ่ง คนเป็นหวางเฟยช่างมีภาระหน้าที่มากมายแท้

"ส่วนผู่เอ๋อร์ให้เพิ่มเบี้ยหวัดขึ้นเป็นเท่าตัว ส่วนข้าวของเครื่องใช้เครื่องประดับก็ให้เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า ลู่หานไปตามช่างตัดเย็บมาวัดตัวตัดเสื้อให้ผู่เอ๋อร์ด้วย ข้าต้องการชุดฤดูร้อน ชุดฤดูหนาวอย่างละยี่สิบชุด และเครื่องประดับอีกหนึ่งหีบ อย่าลืมข้าวของเครื่องใช้ที่จัดไว้ใช้ระหว่างเดินทางคราวนี้ด้วย" ครานี้หวางเย่ประทานข้าวของให้ข้ามากมายคงจะเพื่อชดเชยให้ข้าที่ถูกกลั่นแกล้งรังแกมานานกระมัง ข้ามองสบตาจิ้นอิ๋งเห็นคนกำลังทำสีหน้าปลาบปลื้มปิติน้ำตาคลอเบ้า เอาเถอะถึงจะย่ำผ่านศีรษะผู้คนไปมากมายแต่ก็ถือว่าข้าได้ลืมตาอ้าปากแล้ว อีกอย่างประเดี๋ยวพรุ่งนี้ข้าก็จะออกเดินทางไปหูเป่ยนานถึงสองสามเดือน พวกนางคงตามไปรังแกข้าถึงที่นู่นมิได้หรอก ส่วนเรื่องในภายหน้าไว้กลับจากหูเป่ยแล้วค่อยคิดกันอีกทีก็ยังไม่สาย

"นู๋ขอบคุณหวางเย่ที่เมตตา" ข้าก้มศีรษะคำนับคนอย่างนอบน้อม 

"ในเมื่อมิมีสิ่งใดแล้วพวกเจ้าก็กลับไปได้" หวางเย่สะบัดมือไล่ผู้คน ทั้งหมดจึงรีบล่าถอยออกจากเรือนเยว่ชิงไปอย่างรวดเร็ว

ข้าแอบชำเลืองเมืองดูคน เพลิงพิโรธของหวางเย่ในครานี้ลุกโหมรุนแรงนัก แทบจะเผาทุกสิ่งเป็นจุล นึกประทับใจในความเด็ดขาดและความยุติธรรมของคหวางเย่ในใจ ถ้าไม่ติดว่าคนชอบตามติดชีวิตข้าดั่งอึปลาทองแล้วละก็ ข้าคงมีความรู้สึกดีๆด้วยนานแล้ว

(ต่อ)

สักพักหนึ่งลู่หานก็เดินนำคนผู้หนึ่งเข้ามา เป็นช่างตัดเย็บสตรีรูปร่างอ้วนท้วม ซึ่งมีใบหน้าที่ยิ้มแย้มดูใจดีราวกับมารดาทำให้ข้านึกถึงมารดาที่เสียไปแล้วในทันใด

นางขอให้ข้าลุกขึ้นยืนเพื่อวัดขนาดตัวไปตัดชุดให้ข้า หลังจากที่วัดขนาดเสร็จแล้วนางก็ให้คนยกผ้าจำนวนมากหลากสีสรรมาให้ข้าเลือกจนละลานตาไปหมด ซึ่งข้าก็เลือกไปมั่วๆเพราะดูไม่ออกเช่นกันว่าผืนใดสวยกว่ากัน หลังจากพยายามพินิจพิจารณาเลือกสีเลือกเนื้อผ้าอยู่นานสองนานจนปวดลูกตาก็ไม่สามารถเลือกได้ครบเสียที จนข้าต้องเลิกล้มความตั้งใจแอบไปนั่งจิบชาแล้วมอบหมายหน้าที่เลือกผ้าเหล่านี้ไว้ให้กับจิ้นอิ๋ง ลู่หานและช่างตัดเย็บแทน โดยไม่ลืมกำชับไปว่าห้ามเลือกสีชมพูที่ดูไม่ค่อยเหมาะกับบุรุษอย่างข้าและสีแดงที่ให้ใส่ได้เฉพาะภรรยาเอกอย่างหวางเฟยเท่านั้นมาโดยเด็ดขาด ส่วนที่เหลือจะเลือกสีอันใดก็สุดแท้แต่ใจของพวกเขา

จิ้นอิ๋งกับช่างตัดเย็บนั้นเมื่อได้รับมอบหมายหน้าที่ก็เข้ากันได้ราวกับเป็นปี่เป็นขลุ่ย ทั้งสองคนต่างยกพับแล้วพับเล่าขึ้นมาพินิจพิเคราะห์แล้วก็ชื่นชมว่าผ้าผืนนั้นช่างเนื้อดี ผืนนี้ช่างลดลายสวย ลายปักงามล้ำเลิศ สีโน้นจะต้องขับผิวของข้าอย่างแน่นอน เลือกไปเลือกมาข้าก็ได้จำนวนผ้าครบโดยไม่รู้ตัว ลู่หานกำชับช่างตัดเย็บให้เร่งทำชุดส่งภายในวันพรุ่งนี้ ซึ่งนางก็รับปากว่าอย่างน้อยจะพยายามทำชุดสำหรับฤดูหนาวให้เสร็จก่อนครึ่งหนึ่งภายในวันพรุ่ง ส่วนอาภรณ์สำหรับหน้าหนาวที่เหลือจะรีบให้คนส่งตามไปยังขบวนผู้แทนพระองค์ในภายหลัง

วุ่นวายกับเรื่องเสื้อผ้าอาภรณ์ที่ขาดวิ่นไปเสียครึ่งค่อนวัน ลู่หานกับจิ้นอิ๋งดูจะคุยถูกคอกันดี โชคดีที่จิ้นอิ๋งเป็นเด็กฉลาด เขารีบขอคำแนะนำเรื่องการจัดข้าวของจากลู่หานว่าควรนำสิ่งใดไปเพื่อใช้ในระหว่างทางบ้าง และลู่หานก็แนะนำรวมทั้งช่วยดูว่ามีสิ่งใดขาดเหลือก็สั่งให้คนจัดเตรียมมาเพิ่ม เขาสอนงานจิ้นให้แก่จิ้นอิ๋งมากมายเลยทีเดียว

ไม่นานก็ถึงเวลาทานสำรับเย็น หวางเย่ก็ยังคงมุ่งมั่นที่จะมาทานอาหารเป็นเพื่อนข้า ซึ่งนั่นนับว่าเป็นการดีเพราะวันนี้ข้าตั้งใจจะขออนุญาตเรื่องจื่อลู่ตามแผน ความจริงข้าตั้งใจจะพูดเรื่องนี้ตั้งแต่ช่วงกลางวันทว่ามิมีโอกาส พอเจอโทสะของคนเข้า จากเดิมที่กำลังจะอ้าปากก็รีบถอยทัพกลับแทบไม่ทัน ถึงอย่างไรข้าก็ต้องขออนุญาตภายในคืนนี้ให้จงได้ มิฉะนั้นจะมิมีโอกาสอีกแล้ว

หลังจากรีๆรอๆ ดูพื้นฐานอารมณ์ของคนมาสักพัก ก็สังเกตเห็นว่าหวางเย่อารมณ์เบิกบานยิ่ง คนชวนข้าพูดคุยซักถามเรื่องเสื้อผ้าอาภรณ์และข้าวของเครื่องใช้ว่ามีสิ่งใดขาดเหลือต้องการอันใดเพิ่มหรือไม่ แถมยังมีหน้ามาคุยโวโอ้อวดอีกว่า ช่างตัดเย็บที่เรียกมานั้นเป็นช่างมือดีที่ปกติคอยตัดเย็บอาภรณ์ให้พวกเชื้อพระวงศ์และขุนนางยศใหญ่ ราคาค่าตัดชุดนั่นแพงหูฉี่ ผ้าแต่ละพับที่นำมาให้ข้าเลือกนั้นก็เป็นผ้าไหมชั้นดีที่มีความละเอียดนุ่มบางเบาแต่อุ่นยามสวมใส่ พอข้าสอบถามราคาแล้วก็ถึงกับกลืนข้าวไม่คล่องคอ ราคาตัดเย็บอาภรณ์รวมทั้งสิ้นน่าจะเกือบๆซื้อหอหลิ่งอินได้ครึ่งนึงเลยทีเดียว

"หวางเย่...นู๋มีบางสิ่งจะขอร้องขอรับ" เห็นคนอารมณ์ดีข้าจึงกัดฟันตัดสินใจพูดออกไปในที่สุด

"หืม... เจ้าต้องการสิ่งใดเพิ่มเติมจงบอกมาได้เลย" 

"ผู่เยว่มิต้องการสิ่งใดเพิ่มเติม" ข้ารีบส่ายหน้า "เพียงแต่เห็นว่าเดินทางครานี้ต้องจากเรือนไปไม่ต่ำกว่าสองเดือนจึงไม่อยากทิ้งเด็กรับใช้อีกคนให้อยู่ในเรือนแค่เพียงผู้เดียว เกรงว่าจะถูกผู้อื่นมากลั่นแกล้งรังแกได้ นู๋จึงอยากส่งเด็กรับใช้ผู้นั้นให้เดินทางกลับไปบ้านเกิดเพื่อเซ่นไหว้บิดามารดาที่ศาลบรรพชนแทนบุตรอกตัญญูอย่างนู๋" ข้าออดอ้อนบีบน้ำตาเล็กน้อย คนพอเห็นนัยน์ตาข้ามีน้ำตาคลอหน่วยก็รีบใช้นิ้วโป้งปาดน้ำตาออกจากแก้มของข้าด้วยความสงสาร

"ได้สิ ข้าอนุญาต" คนเอ่ยปากอย่างงายดายจนข้าที่ตื่นเต้นจนตัวเกร็งแอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ความจริงการจะออกจากตำหนักหวางเพื่อกลับไปเยี่ยมเยียนบ้านเกิดของบ่าวไพร่ในจวนนั้นมีพิธีรีตองมากกว่านี้เยอะนัก ข้าคิดว่าที่หวางเย่ยินยอมเอ่ยปากอนุญาตอย่างง่ายดายน่าจะเป็นเพราะคนเป็นตัวแทนเพื่อไปเซ่นไหว้ศาลบรรพชนแทนข้ากระมัง

"ขอบคุณหวางเย่" ข้ารีบคุกเข่าโขกศีรษะขอบคุณคนอย่างซาบซึ้ง ทว่าหวางเย่ก็รีบก้มลงประคองข้าขึ้นมาก่อนที่เข่าข้าจะแตะพื้น

"เอาล่ะๆ ไม่ต้องมากพิธีไป วันนี้พอทานอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้วเจ้าก็จงรีบไปพักผ่อนเสีย พรุ่งนี้เราต้องออกเดินทางกันแต่เช้าตรู่" หวางเย่กำชับเมื่อทานสำนับเย็นเสร็จ คนจิบชาก่อนจะรับผ้าเช็ดมือจากลู่กงกงมาเช็ดมือแล้วลุกขึ้นเพื่อกลับเรือนของตน

"ขอรับ" ข้ารีบลุกขึ้นแล้วเดินไปส่งหวางเย่ที่ประตูเรือน มองส่งคนไปจนลับสายตา เห็นคนเหลียวกลับมามองข้านิดนึงก่อนจะส่งยิ้มมาให้ รอยยิ้มนั้นช่างอบอุ่นนัก อบอุ่นราวกับแสงตะวันในฤดูใบไม้ผลิที่สามารถละลายความหนาวเย็นและหิมะไปจากใจข้าได้

แต่ทว่าข้าก็ต้องรีบปัดความคิดไร้สาระเกี่ยวกับแสงตะวันอันอบอุ่นเหล่านี้ทิ้งไปโดยเร็วเนื่องจากยังมีธุระปะปังให้จัดการอีกมากมายนัก ข้ารีบหันกายเดินกลับเข้าไปในเรือนโดยมิมีเวลามาสนใจเรื่องราวเหล่านี้อีกเพราะข้าต้องรีบมาจัดการเรื่องราวทั้งหลาให้สำเร็จภายในค่ำคืนนี้ ก่อนอื่นข้าเขียนจดหมายสั่งความมอบให้จื่อลู่นำไปส่งแก่หลงจู๊หลิ่งเกี่ยวกับระบบการจัดการหอหลิ่งอินสามเดือนต่อจากนี้ ข้าหยิบตั๋วแลกเงินจำนวนหนึ่งที่สามารถนำไปขึ้นเงินได้ทันทีโดยมิต้องมีข้าไปยืนยันลายนิ้วมือให้แก่จื่อลู่เผื่อเขามีเรื่องต้องใช้เงินในยามฉุกเฉิน

ก่อนจากกันข้าไม่ลืมกำชับให้จื่อลู่กลับมาดูแลแม่ไก่บ้าง นอกจากนั้นยังย้ำให้เขาระมัดระวังตัว ดูแลสุขภาพให้ดี อากาศเริ่มหนาวเย็นแล้วขอให้เขาใส่เสื้อผ้าให้หนาเข้าไว้ อย่าให้ป่วยไข้ได้ แล้วข้าจะรีบเดินทางกลับมา เขาน้ำตาซึมเล็กน้อยเพราะเรามิเคยต้องจากกันนานเช่นนี้มาก่อน จื่อลู่ทรุดตัวลงคุกเข่าโขกศีรษะคารวะข้าสามครั้ง ข้าจึงรีบฉุดเขาขึ้นมาแล้วกอดเขาไปแรงๆทีหนึ่งด้วยความเอ็นดูดุจน้องชายตัวน้อยที่ต้องจากกันไกล ก่อนไล่ให้เขารีบออกเดินทางภายในค่ำคืนนี้เลย ข้าไม่ต้องการให้เขารอส่งข้าออกเดินทางในวันพรุ่งเนื่องจากเกรงว่าหวางเย่อาจจะบังเอิญพบเจอจื่อลู่เข้าจึงเร่งให้เขาออกเดินทางโดยพลัน และไม่ลืมกำชับให้คนออกทางประตูหน้าเพื่อป้องกันมิให้หวางเย่สงสัยเอาได้

จื่อลู่หยิบห่อผ้าสัมภาระขึ้นมาพาดไหล่ ก่อนหันหลังเดินออกจากเรือนเยว่ชิงไป เขาเหลียวหลังกลับมามองข้าคราหนึ่ง ข้าโบกมือพร้อมกับส่งยิ้มน้อยๆให้เขา เขายิ้มตอบบางๆก่อนจะหันหลังกลับแล้วก้าวขาเดินไปตามทางด้านหน้า ข้ายืนส่งคนจนเขาลับตาไป ในใจรู้สึกวูบโหวงราวกับต้องจากลากับบุคคลในครอบครัวอันเป็นที่รัก จากกันครานี้คงมิได้พบหน้ากันอีกนานข้าได้แต่หวังว่าเขาจะสุขสบายดีจนกว่าข้าจะเดินทางกลับมาจากแดนไกล





--------------------

FootNote

[1]氏: (อ่านว่า ซื่อ) เป็นแซ่เดิมของสตรีก่อนแต่งงาน ใช้เรียกตามหลังแซ่ เช่น จางซื่อ ฮวาซื่อ {สตรีชาวจีนหลังแต่งงานก็ยังคงใช้แซ่เดิม มีเพียงบุตรธิดาที่จะใช้แซ่ตามบิดา} แม้แต่บันทึกของราชวงศ์ก็ยังนิยมบันทึกกันแต่แซ่เดิมของสตรีผู้นั้น เช่น 

[2] 侍妾: shiqie. (ออกเสียงคล้ายๆ ชื่อเฉี้ย) เป็นอนุภรรยาที่มาจากสามัญชน มียศต่ำกว่าเช่อเฟย แต่ยังไม่ต่ำสุด (ตงฟางมีฐานะต่ำสุด) 


Talk (30/1/17)

ขอชี้แจงเรื่องคำว่านู๋ไฉรอบสุดท้าย หลังจากนี้ถ้าใครเปิดประเด็นมาจะไม่ตอบอะไรอีกแล้ว

奴才: ออกเสียงว่า หนูไช่ ดังนั้นจึงไม่เขียนว่า นู่ อย่างที่บางคนอาจไปอ่านมาจากนักแปลท่านอื่นๆ และเพื่อป้องกันการเข้าใจผิด จึงเขียนเป็นนู๋ ถึงแม้จะผิดหลักภาษาไทย (แต่นี่ไม่ใช่ภาษาไทยนิ) ความหมาย แปลว่าบ่าวผู้ต่ำต้อย ใช้เรียกแทนตนเองในบ่าวเพศชาย 

เอาความหมาย ในภาษาอังกฤษมาให้อ่านเทียบ 

literally meaning slave. It’s the illeism used by servants to refer to themselves when talking to those in rank above them.

มีความหมายเดียวกับคำว่า นู๋ปี้ แต่คำนี้จะใช้เรียกแทนตนในบ่าวเพศหญิง

เวลาเรียกสั้นๆ สามารถเรียกว่า นู๋ ได้
แปลสั้นๆ ก็คือ บ่าว 
ไม่จำเป็นต้องเขียนเต็มยศ แต่ในนิยายเรื่องนี้จะให้พวกคนใช้พยายามใช้คำเต็มยศ เพราะพวกภรรยาจะใช้คำว่านู๋ เวลาพูดกะหวางเย่เช่นกัน


Talk(01/2/17)

เมื่อวานมัวแต่แอบอู้ไปนั่งอ่านนิยายชาวบ้าน
ติดงอมแงมจนเขียนไม่ทัน555
ไรท์มีข่าวร้ายและข่าวดีจะแจ้งให้ทราบ

มาเริ่มกันที่ข่าวร้ายก่อนละกัน
เดือนกุมภาแห่งความรักนี้ ไรท์จะเดินทางไปญี่ปุ่น10วัน ช่วงปลายๆเดือน
เพราะฉะนั้นเดือนนี้ก็จะกลับมายุ่งอีกละ
เนื่องจากต้องทำงานเผื่อในส่วนของช่วงที่จะลางานด้วยอ่ะนะ
ไม่ทำงานก็ไม่มีเงินนาจา 5555
ดังนั้นความถี่ในการอัพก็อาจจะลดลงตามความยุ่งของไรท์ด้วยเช่นกัน
แต่จะพยายามมาให้บ่อยที่สุดเท่าที่จะบ่อยได้นะจ้ะ

มาต่อกันด้วยข่าวดีนะ
เนื่องจากจะไปญี่ปุ่นตั้ง10วัน
ก็เลยจะซื้อของมาแจกรี้ด
อาจจะมีจัดกิจกรรมเล่นเกมส์เพื่อชิงรางวัล
ใครที่อยากได้ของฝากจากยี่ปุ่นก็อย่าลืมมาไลค์ เพจในเฟสบุคนะเออ
ชื่อเพจ Milady's Nolvel เสิชหาได้เลย
หรือกดดูหน้าแรกของเรื่องนี้ก็จะมีลิ้งอยู่นะจ้ะ
ในเพจก็จะมีสปอยมาลงบ้างอะไรบ้างตามอารมณ์คนเขียนอ่ะนะ555
ใครอยากทวงถามอะไรก็มาถามในเพจได้จ้า

ปล.มีคนสงสัยว่า อึปลาทอง แปลว่าอะไรล่ะ 5555
ตรงตัวเลยจ้า ใครเคยเลี้ยงปลาทองก็คงจะเคยเห็นนะ เวลาปลาทองว่ายในตู้อ่ะ มันจะมีอึติดอยู่ที่ท้องมันเป็นสายยาวเฟื้อย ดูๆไปก็น่ารำคาญนะ อยากเอามือไปดึงสายอึมันออกจากท้องเสียเหลือเกิน ดังนั้นอึปลาทองในที่นี้ ก็คือ ตามติดแบบระยะประชิด ประมาณนั้นอ่ะจ้า5555





T
B
Chicken
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.179K ครั้ง

7,173 ความคิดเห็น

  1. #6945 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 08:52
    จื่อลู่ดูแลหอดีๆนะคะ
    #6945
    0
  2. #6263 RealThxnB (@RealThxnB) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 13:07
    แล้วน้องจะได้ไปสูงกว่านี้มั้ยอะ ฮือออ อยู่ตรงนี้มันรู้สึกไม่ปลอดภัยอะ
    #6263
    0
  3. #6230 王亮benbz (@kongqi) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 21:35

    แงๆ น้องจื่อลู่ไปแล้ววว
    #6230
    0
  4. #5952 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 22:49
    จื่อลู่ สู้ๆ
    #5952
    0
  5. #5915 greentealatte ♡ (@qltz) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 21:12
    เสี่ยวลู่สู้ๆนะ
    #5915
    0
  6. #5866 ChayanichWatta (@ChayanichWatta) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 14:23
    คือ ตกลงนายเอกความจำเสื่อมจริงรึเปล่า เหมือนไม่ใช่อ่ะ มีประโยคที่เห็นเเล้วนึกถึงมารดาที่เสียไปด้วย
    #5866
    2
    • #5866-1 Meji.Mojicon (@Suki_Writer1234) (จากตอนที่ 27)
      23 กันยายน 2562 / 16:42
      ถ้าอ่านนิยานดีๆจะรู้ นายเอกความจำเสื่อมแค่ชั่วคราว เมื่อเวลาผ่านหรือมีอะไรกระตุ้นจะทำให้นึกถึงความทรงจำออกมาได้
      #5866-1
    • #5866-2 ++Milady++ (@Suiji) (จากตอนที่ 27)
      23 กันยายน 2562 / 17:50
      ขอบคุณที่ตอบแทนค่ะ
      ตรงใจเลย^^
      #5866-2
  7. #5745 Laamoon (@Laamoon) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 15:07
    ผัวมีเมียเยอะอย่าเอาเลยลูกออกมาอยู่คนเดียวดีกว่า
    #5745
    0
  8. #5646 198851988 (@198851988) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 13:46
    เอาจริงนะ ไม่ชอบเพราะหลายใจเลยอะ ไม่รู้ไรท์แต่งมาได้ยังไง

    หรือไรท์ชอบแบบผัวนอกใจมีเมียหลายคนแล้วมันรู้สึกดีแบบนี้เหรอ
    #5646
    1
    • #5646-1 ++Milady++ (@Suiji) (จากตอนที่ 27)
      17 กันยายน 2562 / 14:50
      อันนี้คิดว่าอธิบายไปหลายรอบแล้วนะคะ
      ว่าพระเอกอ่ะ เขาเป็นอ๋อง
      เรื่องมีเมียหลายคนนี่เป็นหน้าที่ทางการเมือง
      อาจจะไม่รักไม่ชอบก็ได้ แต่ก็ต้องแต่งเข้ามาในบ้าน
      แล้วอย่าลืมว่า ในเรื่องคือ นายเอก มาทีหลังนะคะ
      #5646-1
  9. #5468 Minutedao (@Minutedao) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 18:11
    อ่านตอมเม้นหลายๆคนแล้วฉุกคิดตาม
    #5468
    0
  10. #4990 Callmeyou (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 23:43
    ใจหายเหมือนกันอาลู่ต้องไปอยู่คนเดียวจะเหงามั้ย
    #4990
    0
  11. #4939 14february2 (@14February) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 20:48
    คือเอาตรงๆ พระเอกเหมือนคนที่เห็นของสวยงามก็เอาใจเหมือนตาแก่พุงพลุ้ยๆอ่ะ พึ่งพูดเองว่าไม่ใช่ตาแก่ตัณหากลับ แต่กลับโอ๋นายเอกเพราะมีหน้างาม

    แล้วมีหวางเฟยแล้ว คิดว่าอนาคตยังไงนายเอกก็ยังจมอยู่กับตำแหน่งเดิมวันยังค่ำ

    ไม่มีวันถูกเลิกรังแกจากนางยศสูงกว่า

    พระเอกมีจิตใจไม่แน่นอน โลเล สุดๆเลย
    #4939
    1
    • #4939-1 ++Milady++ (@Suiji) (จากตอนที่ 27)
      7 กันยายน 2562 / 03:18
      ต้องอ่านจบเล่ม2 ค่ะ
      แล้วจะเฉลยว่าทำไมพระเอกดีกะนายเอกของเรา^^
      #4939-1
  12. #4791 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 12:09
    เดี๋ยวก็กลับมาพบกัน
    #4791
    0
  13. #4719 chocolato.p (@yhing_haw_kaun) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 20:52

    โถ่ น้องจื่อลู่ แล้วเจอกันใหม่น้า ขำเจ้าอึปลาทอง 555555

    #4719
    0
  14. #4599 Plankton J (@jthida) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 11:22
    อึปลาทอง555555555555
    #4599
    0
  15. #3958 Mermaidtears (@scopianking) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 22:33
    ชอบภาษาที่ไรต์ใช้เข้าใจง่ายชอบอ่านฟุจโน๊ดด้วย
    #3958
    0
  16. #3855 Looney00 (@Looney00) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 01:36
    #3855
    0
  17. #3807 ฺBedroom (@154356) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 14:38
    จะต้องลาจากจื้อลู่แล้วอ่ะ คิดถึงแม่ไก่ เหล่าผัก?
    เดาทางหวางเย่ไม่ออกเลย นี่คือรู้แล้วหรือยังไม่รู้
    #3807
    0
  18. #3720 แกงส้ม (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 22:41
    รอสามใบเถากลับมาอยู่พร้อมกันอีกครั้ง
    #3720
    0
  19. #3471 KuppaKP (@KuppaKP) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 05:13
    เราค่อนข้างสงสัยเรื่องที่นายเอกนึกถึงหน้าแม่ตอนเจอกับช่างตัดเสื้ออะค่ะ ก่อนหน้านี้เขาความจำเสื่อมเลยคิดว่าเขาไม่ควรจำหน้าแม่ของตนได้ แต่ที่อ้างว่าให้คนใช้กลับไปไว้บรรพบุรุษอันนี้ยังพอมองออกว่านางแหล
    #3471
    0
  20. #3168 ma_jung (@mameawxsoo2537) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 14:34
    จื่อลุ่ลลลล ไปอยุ่นุ้นได้สามีเป้นคนในหอผุ่เย่วแหงม 555555
    #3168
    0
  21. #2194 ปีศาจสีเงิน (@aaron-anael-abel) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:47
    ตามต่อออ
    #2194
    0
  22. #2008 Zebastian Michaelis (@beerorbie) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:36
    ไหนบอกความจำเสื่อมทำไมจำแม่ตัวเองได้อ่ะ
    #2008
    2
    • #2008-1 เฮลดีส (จากตอนที่ 27)
      11 กุมภาพันธ์ 2560 / 06:19
      ถ้าเขียนคอมเม้นต์ได้แค่แบบนี้ อ่านตามไปเงียบๆดีกว่า
      #2008-1
    • #2008-2 มินมิน (จากตอนที่ 27)
      11 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:14
      จำไม่ได้ค่ะ นายเอกเขาแค่มโนจ้ะ ไรท์เขาตอบไปแล้วในคอมเม้นท์อื่นจ้า
      #2008-2
  23. #1790 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:57
    จื่อลู่ไปแล้ว รักษาตัวดีๆนะ ชอบผู่เยว่จัง รักบ่าวไพร่เหมือนพี่น้อง
    #1790
    0
  24. #1764 kkolk (@kkolk) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:01
    แงงงง อยากหิ้วไปด้วยมั้งสองคนแต่กะทำม่ายด้ายยย
    #1764
    0
  25. #1726 maimaiwhan (@maimaiwhan) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:24
    มีความเศร้าเกิดขึ้นน งื้อออ จื่อลู่อยู่คนเดียวสงสารตอนที่ต้องจากกันอ่าา 3เดือนเหมือนจะไม่ได้กลับมาเลยย
    #1726
    0