คีตาในเรือนจันทร์ (BL) (วาย) (yaoi)

ตอนที่ 26 : สร้อยมุกที่ขาดกระจาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 26,001
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,291 ครั้ง
    5 ก.ย. 62






ทอล์คต้องอ่าน(28/1/17)

ปกติจะใส่ทอล์คต่อท้าย
เขียนยาวมากพูดเป็นวรรคเป็นเวร
นี่บอกเลยนะว่าอ่านคอมเม้นทุกเม้นตอบบ้างไม่ตอบบ้างเพราะไม่ค่อยว่าง
แต่รี้ดบางคนมาถามคำถามแบบรู้เลยว่าไม่เคยอ่านทอล์ค พูดแล้วก็น้อยใจ><

เรื่องคีตาฯนี่เป็นนิยายจีนพีเรียดที่ไรท์พยายามสอดแทรกความเป็นจีนลงไปเพื่อให้ได้บรรยากาศจีนๆ
ซึ่งคำที่ทับศัพท์จีน (จะมีวงเล็บต่อท้าย) ให้ และหากเป็นเกร็ดความรู้ตำนานหรือเรื่องเล่าที่ควรรู้ก็จะมีฟุตโน้ตต่อท้ายให้อีกที 
บอกเลยว่าเรื่องนี้ทำการบ้านเยอะมากๆ
เพราะอยากให้สมจริงที่สุด
ดังนั้นคำไหนที่เคยแปลหรือใส่ฟุตโน้ตให้แล้วก็จะไม่แปลซ้ำให้อีกนะคะ^^

การอ่านหนังสือไรท์อยากให้ทุกคนอ่านเพื่อเพิ่มพูนความรู้ควบคู่ความบันเทิง
ดังนั้นนิยายที่ไรท์เขียนจึงอยากให้รี้ดได้สาระประโยชน์บ้างไม่มากก็น้อย
ไม่ใช่อ่านเพื่อความสนุกสนานเพียงอย่างเดียว
ดังนั้นจึงใส่เกร็ดเล็กเกร็ดน้อยของคนจีนไปเยอะมาก
อ่านไปเถอะค่ะ จะทอล์ค จะฟุตโน้ต
จำได้บ้างไม่ได้บ้าง อย่างน้อยก็ให้มีติดๆอยู่ในหัว
เวลาไปอ่านเจอที่ไหนอีกครั้งอย่างน้อยก็คลับคล้ายคลับคลา 
ถ้าจำได้เลยยิ่งดีจะได้ไม่ต้องมาเปิดดูเปิดหาอีกรอบ
การอ่านก็จะลื่นไหลได้อรรถรสยิ่งขึ้น
ขอให้สนุกกับการอ่านค่า^^


--------------------
คีตาในเรือนจันทร์ 22


"จิ้นอิ๋ง จงบอกความจริงข้ามา!" 

ครานี้หวางเย่หันไปคาดคั้นกับจิ้นอิ๋งหวังจะทราบความจริงให้ได้ จิ้นอิ๋งรีบคุกเข่าลงกับพื้นตัวสั่นเทาพลางตอบหวางเย่เสียงแผ่ว

"เรียนหวางเย่ เป็นสื่อเฉี้ยทั้งสองกับอวิ๋นซีกูเหนี่ยง*(แม่นางอวิ๋นซี)ที่ทำให้ชุดเครื่องประดับเสียหายขอรับ" จิ้นอิ๋งตอบไปตามตรง นัยน์ตาของหวางเย่สว่างวาบราวกับมีไฟเรืองรองในลูกตา คนมีโทสะแล้ว

"หวางเย่...ตุ้มหูและสร้อยมุกชุดนี้ไม่ค่อยเหมาะกับนู๋สักเท่าไรนัก ถึงจะเสียหายก็มิเป็นไร นู๋มิได้ใส่ใจเลยขอรับ"

"ถึงเจ้าจะไม่ชอบแต่ก็มิใช่ว่าผู้อื่นจะมาทำลายได้ตามใจชอบ ไปตามทั้งสามคนมา!" แย่แล้ว! หากปล่อยให้เรื่องดำเนินไปในทิศทางนี้ต่อไป ดีไม่ดีข้าคงจมทะเลน้ำส้มจนสิ้นชีพในไม่ช้า ครั้งก่อนก็โดนหวังเช่อเฟยหมายหัวเอาไว้คนนึงแล้ว ครานี้หากพวกนางทั้งสามผนึกกำลังกันกลั่นแกล้งรังแกข้า ผู่เยว่ผู้นี้คงมิมีโอกาสได้ลืมตาอ้าปากในตำหนักหวางแห่งนี้เป็นแน่แท้

"เรียนหวางเย่ นู๋มิได้ถือโทษโกรธเคืองผู้ใดเลยจริงๆ เดิมทีนู๋ก็มิได้ชอบเครื่องประดับเหล่านี้อยู่แล้วจึงมิใคร่ได้ใส่ใจนัก จักเสียหายหรือถูกทำลายก็ช่างมัน ข้าวของที่นู๋ใช้อยู่ประจำมีเพียงปิ่นไม้อันเล็กๆแค่นี้นู๋ก็พึงพอใจแล้วขอรับ" ข้ารีบคุกเข่าลงกับพื้นอ้อนวอนให้หวางเย่คลายความพิโรธ

"หากเจ้าไม่ชอบเหตุใดจึงต้องเก็บมันเอาไว้ด้วย ทั้งๆที่ของเหล่านี้ก็มีสภาพเป็นเช่นนี้แล้วแท้ๆ"  คนเหมือนจะใจเย็นลงนิดนึง

"เรียนหวางเย่ ของเหล่านี้มีผู้อื่นซื้อหามาให้ หากนู๋ทิ้งของเหล่านี้ไปผู้ให้อาจจะเสียน้ำใจได้" 

"มันเป็นผู้ใดกัน?!" หวางเย่ตวาดถามเสียงเข้มจนข้าสะดุ้งโหยง นี่กระไรกัน? คนกลับมามีโทสะอีกแล้ว?

"ปะเป็น...เป็น..." ข้าตอบอึกอักด้วยความหวาดเกรงในโทสะของคนยิ่งนัก

"ผู้ใด!" คนมีน้ำเสียงดุดันคาดคั้นจนข้าสั่นกลัวไปหมดแล้ว

"เป็นขุนนางผู้เฒ่าที่มอบของเหล่านี้ให้เป็นสินเดิมก่อนที่นู๋จะย้ายมาอยู่ที่นี่ขอรับ" ข้ารีบลนลานตอบไปตามตรงด้วยเกรงว่าคนจะเข้ามาบีบคอข้าเสียก่อน

"เช่นนั้นหรือ...สินเดิมน้อยนิดถึงเพียงนี้..." หวางเย่คลายโทสะลงแล้ว อารมณ์ขุ่นมัวเมื่อครู่คล้ายดังภาพฝันตื่นหนึ่ง นี่มันเกิดอันใดขึ้น ข้างุนงงไปหมดแล้ว

"เอาเถอะๆ เจ้ารีบลุกขึ้นมาเร็วเข้า ประเดี๋ยวเท้าก็เจ็บอีกรอบ นี่อาการดีขึ้นแล้วหรือยัง?" คนรีบประคองให้ข้าขึ้นมานั่งบนเก้าอี้แล้วถามไถ่อาการบาดเจ็บที่ข้อเท้า ความจริงมันคงจะใกล้หายดีแล้วถ้าข้าได้พักขาสักวันสองวัน แต่ทว่าเมื่อวานข้ามีเหตุจำเป็นให้ต้องเดินเยอะมาก ไหนจะเก็บผัก เลี้ยงไก่อีก อาการเจ็บจึงทุเลาลงเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

"เรียนหวางเย่ ข้อเท้าของผู่เยว่ยังเจ็บอยู่เล็กน้อย แต่อาการก็ดีขึ้นมากแล้วขอรับ" ข้าตอบแบ่งรับแบ่งสู้ ประเดี๋ยวยามเดินทางคงได้นั่งอยู่แต่ในรถม้า คราวนี้ล่ะ ข้าจะได้พักเท้าจนสาแก่ใจเลยเชียว

"อืม...ดีแล้ว ลู่หานอีกสักครู่ก็ให้คนไปตามท่านหมอมาดูอาการผู่เอ๋อร์สักหน่อย เผื่อจะเจียดยากินยาทาทาเพิ่มก่อนออกเดินทาง"

"ขอรับ"
 
"เอาล่ะๆ เรามาดูกันต่อว่าเจ้าเตรียมสิ่งใดไปบ้างอีก" หวางเย่เอื้อมมือมาคว้าห่อเสื้อผ้าของข้าไปแกะ ด้านในมีอาภรณ์สำหรับหน้าหนาวเพียงไม่กี่ชุดและเสื้อชั้นในที่จิ้นอิ๋งเย็บบุนวมเข้าไปเพิ่มเพื่อป้องกันความหนาวเย็นและเพิ่มเติมความอบอุ่นให้แก่ร่างกาย

"อาภรณ์เหล่านี้...." คนหยิบชุดเสื้อผ้าที่ข้าแอบหนีออกไปนอกตำหนักเพื่อซื้อหามาในครานั้น ข้าสะดุ้งโหยงด้วยลืมนึกไปว่าหวางเย่ก็อยู่ในร้านเสื้อวันนั้นด้วย ข้าได้แต่มองดูหวางเย่ขมวดคิ้วลูบไล้เนื้อผ้าด้วยใจเต้นระทึกเหงื่อกาฬแตกพลั่กหวังว่าหวางเย่จะจดจำเสื้อผ้าเหล่านี้มิได้

"ไม่บางไปหน่อยหรือ?" คนเงยหน้ามาสบตาข้าขณะสอบถาม ข้าได้แต่งุนงง เหตุใดคำถามจึงเป็นเรื่องความหนาบางของเสื้อผ้าเช่นนี้เล่า?

"ห๊า?" ข้าที่เจอกับคำถามที่มิได้คาดคิดมาก่อน ในหัวจึงยังประมวลสถานการณ์ไม่ได้ก็ได้แต่อุทานออกไปอย่างโง่งมยิ่ง กว่าจะคิดได้ว่าหวางเย่ถามข้าอย่างไรก็โดนคนมองจ้องแถมหัวเราะขำน้อยๆกับท่าทางเซื่องๆของข้า จนข้าแทบจะเอาศีรษะมุดดินหนีด้วยความอับอายแล้ว

"เหตุใดเสื้อผ้าของผู่เอ๋อร์จึงมีแค่นี้เล่า พวกเราจะเดินทางไปหูเป่ยตั้งหลายเดือนจึงควรจัดเสื้อผ้าอาภรณ์ให้มากชิ้นหน่อยจึงจะดี" หวางเย่อธิบายให้ข้าที่ยังดูโง่ๆเซ่อๆเข้าใจแจ่มแจ้งขึ้น

"เอ่อ...นี่เป็นชุดทั้งหมดที่ดีที่สุดที่ผู่เอ๋อร์มีแล้วขอรับ" จะว่าน้อยไปได้อย่างไร นี่ข้าขนเสื้อผ้ามาหมดเรือนแล้วนา

"ลู่หาน...ข้าจำได้ว่าตำหนักหวางของข้าไม่ได้ยากจนข้นแค้นถึงขนาดที่ไม่มีอาภรณ์ชุดใหม่จัดให้อนุชายาใช่หรือไม่?" หวางเย่หันไปถามกงกงคนสนิท

"ขอรับ โดยปกติแล้วจะมีการจัดส่งอาภรณ์ชุดใหม่เจ็ดชุดสำหรับช่วงเปลี่ยนฤดูในแต่ละครั้งเพื่อให้เสื้อผ้ามีความเหมาะสมต่อสภาพอากาศขอรับ" ลู่กงกงค้อมศีรษะตอบเสียงเรียบนิ่ง

"ถึงผู่เอ๋อร์จะเป็นเพียงอนุชายาบ่าวแต่ก็มิใช่ว่าจะละเลยได้" หวางเย่หันไปตำหนิติเตียนลู่กงกง คงจะคาดโทษว่าเหตุใดคนจึงไม่ดูแลบริหารจัดการเรื่องเหล่านี้ให้เรียบร้อย แต่ทว่า...คนใช่เข้าใจผิดไปแล้วหรือไม่?

"หวางเย่...นี่มิใช่ความผิดของลู่กงกงเลยแม้แต่น้อย ความจริงมีผู้คนนำอาภรณ์สำหรับฤดูหนาวเจ็ดชุดมาส่งยังเรือนเยว่ชิงแล้วขอรับ" ข้ารีบบอกความจริงไปหวังช่วยเหลือมิให้หวางเย่เข้าใจลู่กงกงผิดไป ความจริงกงกงผู้นี้ปฏิบัติหน้าที่ได้ไม่มีขาดตกบกพร่อง ยิ่งช่วงหลังมานี่คนก็ดีต่อข้าไม่น้อย 

"เช่นนั้น...เสื้อผ้าเหล่านั้นไปอยู่ที่ใด? ชุดเหล่านี้เนื้อผ้ามิใช่อาภรณ์จากร้านที่ตำหนักชินหวางแห่งนี้ได้สั่งมาให้ผู้คนในเรือนใช้เลยแม้แต่น้อย?" 

(ต่อ)

จะให้ข้าตอบเช่นไรดีเล่า เสื้อผ้าเหล่านี้ข้าก็ไปซื้อหามาด้วยเงินของตัวเองแท้ๆ ไม่ได้การละ ข้าจะต้องรีบเปลี่ยนเรื่องไปให้ไกลจากเรื่องเสื้อผ้าที่ข้าซื้อหามาด้วยตนเองเหล่านี้เสียก่อน

"เรียนหวางเย่อาภรณ์ฤดูหนาวที่ถูกส่งมายังเรือนเยว่ชิงนั้น..." ข้าตัดสินใจบีบน้ำตาให้คนสงสารพร้อมกับพูดด้วยเสืองเครือ "ไม่สามารถใส่ได้แล้วขอรับ"

"เพราะเหตุใด?" หวางเย่ยังคงซักไซ้ต่อไปจนข้าอึกอักจะให้ตอบว่าโดนกลั่นแกล้งน่ะรึ? ช่างน่าสมเพชนัก สู้เขาไม่ได้แล้วยังมาฟ้องสามีอีก ดูเป็นบ่าวช่างยุอย่างไรชอบกล หรือจะตอบว่าข้าอ้วนขึ้นจนใส่ไม่ได้ดี? นั่นก็ดูไม่น่าเชื่อถือเลยสักนิด ดูร่างกายที่แบบบางของข้าเช่นนี้แล้วผู้ใดจะเชื่อ?

"เอ่อ...มัน...นู๋...ใส่ไม่ได้จริงๆขอรับ" ข้าตอบเอาตัวรอดไปก่อนแบบกำปั้นทุบดิน จักให้บอกคนได้อย่างไรเล่าว่ามันขาดวิ่นจนเป็นชิ้นๆไปแล้วกระมัง แถมข้ายังนำบางส่วนมาทำเป็นผ้าขี้ริ้วเอาไว้ทำความสะอาดเรือนอีกด้วย หากคนทราบว่าข้านำอาภรณ์ที่ได้รับมาทำเป็นผ้าขี้ริ้วถูเรือนตัวข้าจะมีความผิดหรือไม่นะ?

"ของอยู่ที่ใดไปนำมาให้ข้าดูเดี๋ยวนี้!" คราวนี้หวางเย่ส่งเสียงดุจนข้าไม่กล้ากล่าววาจาเลื่อนเปื้อนอีกต่อไป ส่วนจิ้นอิ๋งก็แทบจะถลาออกไปด้านนอกเพื่อไปนำ 'เศษซาก' อาภรณ์เหล่านั้นมาให้หวางเย่พิจารณา

จิ้นอิ๋งกลับมาพร้อมกับชุดฤดูหนาวที่ขาดวิ่น ลู่กงกงเดินเข้ามาหยิบอาภรณ์ชิ้นหนึ่งขึ้นมากางให้หวางเย่ดู แย่ละสิ! ผ้าชิ้นนั้นดันเป็นชิ้นที่ข้าตัดเอามาทำเป็นผ้าเช็ดครัวเสียด้วย สีผ้าขมุกขมอมจนน่ารังเกียจถึงขนาดที่ผู้ซึ่งมีใบหน้าเรียบเฉยเป็นนิจอย่างลู่กงกงยังต้องแสดงสีหน้าขยะแขยงออกมาแว่บนึงเลยทีเดียว

"เหตุใดมันจึงมีสภาพเช่นนี้!" หวางเย่มองดูสภาพกองเสื้อผ้าของข้าแล้วก็อึ้งไป จากนั้นจึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด ส่วนข้าก็อึ้งตะลึงงันไปเช่นกันเนื่องจากไม่รู้ว่าจะตอบคนไปเช่นไรจึงจะเอาตัวรอดได้

"เรียนหวางเย่ เป็นความผิดของนู๋ไฉเองขอรับ นู๋ไฉไม่ดูแลของที่ได้รับมาให้ดีจึงถูกผู้คนแย่งชิงเอาทำลายจนได้..." จิ้นอิ๋งชิงตอบแทนข้า คนร่ำไห้น้ำตานองด้วยความอัดอั้นตันใจ ข้าไม่เคยโทษว่าเป็นความผิดของเขาเลยแม้แต่น้อย

"หวางเย่โปรดอย่าเข้าใจผิด จิ้นอิ๋งทำดีที่สุดแล้ว แต่เป็น...แต่เป็นอวิ๋นซีกูเหนี่ยงต่างหากเล่าที่ทำเสื้อผ้าอาภรณ์เหล่านี้เสียหาย" ข้ากัดฟังตอบด้วยความลังเล ไม่แน่ใจเช่นกันว่าการพูดความจริงออกไปเช่นนี้จะดีหรือไม่ แต่ก็มิมีทางเลือกอื่นใดเพราะข้ามิอยากให้จิ้นอิ๋งต้องมาถูกลงโทษจากเหตุที่ตนเองไม่ได้ก่อ

"เป็นอวิ๋นซีอีกแล้ว? พวกเจ้าลองเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ข้าฟังบ้างเป็นกระไร?" 

"เรื่องนี้...ขอนู๋ไฉเป็นผู้เล่าเองขอรับ" จิ้นอิ๋งอาสา เขาเป็นผู้อยู่ในเหตุการณ์ก็น่าจะเล่าเรื่องได้ตรงกับความจริงที่สุด

"วันนั้นนู๋ไฉได้ไปรับอาภรณ์หน้าหนาวสำหรับผู้คนในเรือนเยว่ชิงมาแล้วและกำลังจะเดินกลับเรือน ทว่าบังเอิญพบกับอวิ๋นซีกูเหนี่ยงเข้าเสียก่อน นางให้คนเข้ามาแย่งอาภรณ์ทั้งหมดไปจากนู๋ไฉ และฉีกทำลายชุดเหล่านี้เสีย พวกเราบ่าวไพร่ในเรือนแห่งนี้รวมทั้งคุณชายผู่เยว่จึงมิมีอาภรณ์หน้าหนาวสวมใส่ เดือดร้อนคุณชายต้องเจียดเงินก้นถุงมาซื้อหาเสื้อผ้าให้พวกเราบ่าวรับใช้ผู้ต่ำต้อยทั้งๆที่โดนหวางเฟยสั่งตัดเบี้ยหวัดถึงครึ่งหนึ่ง นู๋ไฉละอายใจนัก" จิ้นอิ๋งสารภาพหมดเปลือก เด็กดีของข้าข้ารู้ว่าเจ้าอยากเรียกร้องความยุติธรรมให้ข้า แต่ทว่านี่เจ้าคิดจะช่วยข้าหรือฆ่าข้าให้ตายกันแน่ ถึงขนาดลากหวางเฟยลงน้ำด้วยเช่นนี้แล้วข้าจะอยู่รอดปลอดภัยในเรือนแห่งนี้ได้หรือ

"ลู่หานให้คนไปเรียกหวางเฟยมา และตามสื่อเฉี้ยกับอวิ๋นซีมาด้วย!" หวางเย่หันไปสั่งลู่กงกงเสียงเข้มนัยน์ตาลุกเป็นไฟ ครานี้ดูท่าทางเพลิงโทสะจะระงับไม่ได้ง่ายดายเช่นเมื่อครู่แล้ว คนคงต้องการคิดบัญชีย้อนหลังทุกข้อกล่าวหาจึงเรียกรวมตัวเหล่าอนุชายามามากมายเช่นนี้

เพียงครู่เดียวหวางเฟยและเหล่าอนุทั้งหลายก็มาถึง เรือนเยว่ชิงอันแสนโดดเดี่ยวของข้าวันนี้ช่างคึกคักนัก มีแขกมาเยือนมากมายยิ่ง อนุชายาทั้งหลายต่างค้อมกายคารวะ ทว่าหวางเย่กลับตบโต๊ะดังโครมจนทุกคนพากันคุกเข่าลงด้วยตกใจกลัวในอารมณ์คุกกรุ่นของคน 

"นี่คือสิ่งใด?" หวางเย่โยนกล่องเครื่องประดับใบน้อยของข้าลงกับพื้นไปตรงหน้าพวกสื่อเฉี้ยเสียงดังจนข้าวของข้างในกระจัดกระจายออกมา แต่มันก็มีเพียงสร้อยมุกขาดๆและต่างหูที่หลุดออกเป็นชิ้นๆ "ตอบ!" หวางเย่ตวาดเมื่อเห็นเหล่าอนุทั้งหลายพากันตัวสั่นไม่กล้าตอบคำ

"เรียนหวางเย่ เป็นสร้อยมุกเจ้าค่ะ" จางซูหนี่ว์ถือดีที่หวางเย่พอจะเกรงใจนางบ้างทำใจแข็งตอบแทนทุกคน 

"แล้วเหตุใดมันจึงขาดกระจายเช่นนี้?" หวางเย่ยังคงซักต่อเสียงเข้มจนทุกคนพากันหน้าซีดไม่มีผู้ใดกล้าปริปากสักราย "พวกเจ้าอย่าคิดว่าเปิ่นหวางไม่อยู่ในตำหนักแล้วจะหูหนวกตาบอดไม่รู้ไม่เห็น เรื่องราวในตำหนักหวางของเปิ่นหวาง หากเปิ่นหวางอยากจะทราบสิ่งใด ย่อมต้องได้ทราบสิ่งนั้น!" คนคิดขู่เหล่าอนุชายา แต่สิ่งที่หวางเย่กล่าวมาก็ทำเอาข้าสะดุ้งโหยงไปด้วย คนหมายความว่ากระไร? หรือต้องการจะบอกเป็นนัยๆว่ารู้ความลับของข้าทั้งหมดแล้ว?

"อวิ๋นซี! เจ้าเป็นแค่ตงฟาง(สาวใช้อุ่นเตียง)แต่กำเริบเสิบสานนัก กล้าสั่งให้คนมาทำลายเสื้อผ้าอาภรณ์สำหรับฤดูหนาวที่จะมาถึงของผู้คนในเรือนเยว่ชิง จิตใจช่างโหดเหี้ยมอำมหิต คิดจะให้คนแข็งตายหรือไร? หวางเฟย! เปิ่นหวางไว้ใจให้เจ้าดูแลตำหนักทั้งหมดแต่เหตุใดเรื่องราวเช่นนี้กลับไม่ทราบ หรือจิตใจอิจฉาริษยามันบดบังจนเจ้ามองไม่เห็นสิ่งใดคิดแต่จะรังแกผู้มาใหม่ ดี!วันนี้หากเปิ่นหวางไม่ชำระความให้เรียบร้อยอย่าเรียกเปิ่นหวางว่าอี้ชินหวางอีกต่อไปเลย ขนาดอนุชายาในตำหนักยังดูแลให้เรียบร้อยไม่ได้แล้วจะมีปัญญาที่ไหนมาปกครองผู้คน?!"






---------------

FootNote
姑娘 กูเหนี่ยง : แม่นาง แม่นางน้อย 
ความจริงอวิ๋นซีเป็นตงฟาง(บ่าวอุ่นเตียง) ซึ่งมีฐานะด้อยกว่าบ่าวรับใช้คนสนิทข้างกายของหวางเฟยเสียอีก
(เสี่ยวเยว่ของเราก็เป็นตงฟางเช่นกัน แต่ที่ฐานะต่ำกว่าอวิ๋นซีก็เพราะเป็นนายบำเรอชาย)
การเรียกนางว่า กูเหนี่ยง จึงถือว่าเป็นการเรียกแบบให้เกียรติมากแล้ว

Talk (29/1/17)
คือแค่น้อยใจคนไมาอ่านทอล์คน่ะ
แต่จะไม่อ่านก็ช่างเถอะ ขอแค่อ่านฟุตโน้ตก็พอ
ไม่ใช่อะไรหรอกนะ เวลามีคนมาถามคำเดิมๆ เรื่องเดิมๆที่เคยอธิบายไว้แล้วมันปวดใจน่ะ
แบบ...ฟุตโน้ตของข้า....ทำไปเพื่อ?
จริงๆแล้วขี้เกียจอธิบายซ้ำอ่ะนะ555

ปล.มีคนบอกว่านึกว่าลู่หานจะคู่กะจิ้นอิ๋ง กร๊ากกกก ชื่อแมนไปเหรอ? คือตอนแต่งเนี่ย แต่งว่าลู่กงกงก่อนเลย เสร็จ เวลาหวางเย่จะเรียกก็ต้องเรียกชื่อใช่มะ แล้วชื่ออะไรดีหว่า ก็คิดๆๆๆๆ นานมาก สรุปปิ๊งลู่หานมา ใครมีลู่...อื่นๆนำเสนอมาได้นะคะ จะไปเปลี่ยนตอนรวมเล่ม

และๆๆๆ คู่ของจิ้นอิ๋งมีแน่นอนคร่า ใกล้โผล่ออกมาละ รออีกนิด หุๆ^^

T
B
Chicken
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.291K ครั้ง

7,085 ความคิดเห็น

  1. #6944 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 08:38
    แล้วหลังจากนี้น้องผู่จะเปนไงคะ5555กลัวแทน
    #6944
    0
  2. #6764 _Daonuea_ (@_Daonuea_) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 17:36
    หวางเย่เอ็งจะฆ่าน้องใช่มะ
    #6764
    0
  3. #6678 Goldfxsh (@namo-m) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 22:20
    ความหวังดีของสามีเป็นเหตุให้น้องสำลักทะเลน้ำส้มตาย55555555555555555
    #6678
    0
  4. #6587 คุณ คน เล็ก (@populargirlamy) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 10:56
    น้องกูจมบ่อน้ำส้มตายแน่ๆ
    #6587
    0
  5. #6583 Vzidter (@the01yunosama) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 21:19
    น้องโดนจิกตายแน่อ่ะ
    #6583
    0
  6. #6376 mini0000 (@mini0000) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 00:57
    ความหวังดีของหวางเย่...
    #6376
    0
  7. #6262 RealThxnB (@RealThxnB) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 12:36
    เข้าใจที่เรียกมาจัดการนะ แต่กลัวว่าน้องจะโดนทำอะไรลับหลังอะ
    #6262
    0
  8. #6229 王亮benbz (@kongqi) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 20:37
    เราคนหนึ่งที่อ่านโน้ตของไรท์ทุกตอนค่ะ รู้ทั้งคำศัพท์ที่ไรท์ดอกจันทร์เอาไว้ให้และที่มาตำนานต่างๆของคำแสลงจีนที่เราไม่เคยรู้มาก่อน อย่างเช่นตำนานที่มาของคำว่ากินเต้าหู้ เป็นกำลังใจให้นะคะไรท์ เนื้อเรื่องสมเหตุสมผลดีมากค่ะ &#128522;
    #6229
    0
  9. #5911 greentealatte ♡ (@qltz) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 21:05
    หวางเย่จะช่วยหรือจะลอบฆ่าน้องกันแน่555555
    #5911
    0
  10. #5748 Ppttyc_ (@Preeyaporn123Noo) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 18:26
    หวางเย่ก็คือจับผิดเก่งง แล้วอย่างงี้น้องไม่จมน้ำส้มตายหรอ
    #5748
    0
  11. #5637 SUTHIDA090207 (@SUTHIDA090207) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 02:20
    เราคิดมาโดยตลอดว่าลู่ห่านคือคนแก่ ...
    #5637
    0
  12. #5591 Peachz. (@BowSK) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 11:32
    โดนสาดน้ำส้มไม่พอ น้องคงนอนจมทะเลน้ำส้มแทนแล้ว พี่ท่านจะเรียกมาด่าก็เกรงใจน้ำส้มในไหของพวกนางหน่อย ถถถ
    #5591
    0
  13. #5467 Minutedao (@Minutedao) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 18:00
    บรรยากาศมาคุยิ่ง
    #5467
    0
  14. #5463 tangmo_univers (@tangmo_univers) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 15:03

    กู่เหนียงใดเล่าเล่าจะดีเจียงเยี่ยนหลี.........


    ผิดเรื่องอีกแล้วเรา 5555

    #5463
    0
  15. #5338 pinksoo16 (@pinksoo16) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 กันยายน 2562 / 21:25
    น้องก็คือตกมหาสมุทรน้ำส้มไปแล้วจ้า หวางเย่ก๋คือผิดเป็นผิดจริงๆ แล้วอิน้องนี่ถ้าโดนเจอไก่กับแปลงผักนี่จะยังไงดี แต่จริงๆตัวพี่ก็น่าจะรู่อยู่แล้วแหละเนอะ
    #5338
    0
  16. #5253 อดีตรีดเงา (@kidmai555) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 กันยายน 2562 / 00:56

    สามีสะสางบัญชีแค้นให้แล้วนะ ดูท่าน้องต้องตบรางวัลสามีแล้วหละ 55555

    #5253
    0
  17. #5225 KeroKeroKeroka (@KeroKeroKeroka) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 20:13
    ไรท์สู้ๆ เป็นกำลังใจให้ สนุกน่าติดตามค่ะ เนื้อเรื่องเข้มข้นขึ้นแล้ว
    #5225
    0
  18. #5132 mmsays (@sunshineisty) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 12:26
    แรงมาก!!! แต่คือพระเอกก็เพิ่งจะมารู้จริงๆนะ ถ้าไม่มีแมวในวันนั้นตอนนี้ก็อาจจะยังไม่รู้เหมือนเดิม;-;
    #5132
    0
  19. #5126 mytty (@lotty429miew) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 10:37

    เเรงมากพ่ออ!

    #5126
    0
  20. #4994 ฮ่อยจ๊อ (@21298) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 13:52
    ท่านอ๋องก็เพิ่งมารู้ไม่ใช่เรอะ
    #4994
    0
  21. #4989 Callmeyou (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 23:22
    ระอุเลยทีเดียว ยัยน้องเขารู้ทันเธอหมดแหละ
    #4989
    0
  22. #4946 It's is a BOOK (@zpia) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 23:16
    ขอชื่นชมนักเขียนก่อนเลยค่ะ เราตั้งใจอ่านทอล์กและฟุ้ตโน้ตเกือบทุกตอนเลย ได้ความรู้เยอะมาก ขอบคุณจากใจจริงนะคะ // ส่วนเนื้อเรื่องตอนนี้พาลุ้นมากกก ผู่เอ๋อร์สู้ๆนะลูก
    #4946
    1
    • #4946-1 ++Milady++ (@Suiji) (จากตอนที่ 26)
      7 กันยายน 2562 / 03:19
      ขอบคุณมากค่ะ
      มีกำลังใจมาเต็ม^^
      #4946-1
  23. #4927 cchenjj (@cchenjj) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 14:38
    เฮ้อออ พระเอกเอ๊ย เอาเขามาอยู่ด้วยแต่เพิ่งจะมาใส่ใจตอนนี้
    #4927
    0
  24. #4790 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 07:45
    มันจะดีขึ้นหรืพากันซวย555
    #4790
    0
  25. #4718 chocolato.p (@yhing_haw_kaun) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 20:46

    เป็นเรื่องใหญ่แล้ว ยังไงก็ได้ อย่าพาลซวยมาถึงน้องก็แล้วกัน

    #4718
    0