คีตาในเรือนจันทร์ (BL) (วาย) (yaoi)

ตอนที่ 24 : ทะเลน้ำส้มโหมกระหน่ำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 28,402
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,263 ครั้ง
    5 ก.ย. 62






กระไรนะ?!

คนจะให้ข้าติดตามไปหูเป่ย?

ไม่น้าาาาาาา แล้วแปลงผักของข้าาา แม่ไก่ของข้าาาา นี่ยังไม่รวมถึงหอหลิ่งอินของข้าอีกเล่า....

"เรียนหวางเย่ เฉี้ยคิดว่าผู่เอ๋อร์นั้นร่างกายยังบาดเจ็บอยู่ ถ้าหากให้ติดตามไปปรนนิบัติรับใช้หวางเย่คงจะไม่สะดวกนัก" หวังเช่อเฟยเอ่ยกล่าวขึ้นมาเนิบๆคล้ายต้องการเตือนคนให้คำนึงถึงร่างกายของข้าราวกับเป็นห่วงข้าเสียเต็มประดา ถ้าไม่ติดว่าก่อนหน้านี้ข้าเพิ่งจะเห็นสายตาอาฆาตจากนางข้าคงจะเชื่อไปแล้วว่านางหวังดีต่อข้าจากใจจริง

"หวางเย่...นู๋ขออาสาไปคอยปรนนิบัติรับใช้หวางเย่เองเจ้าค่ะ" จางซูหนี่ว์ขันอาสา 

"นั่นสิ ถึงอย่างไรจางเม่ยเม่ยก็เป็นถึงผู้แรกที่ได้ปรนนิบัติรับใช้หวางเย่ คงจะมิมีผู้ใดรู้ใจหวางเย่ได้ดีเท่านางอีกแล้ว" หวางเฟยเอ่ยปากสนับสนุนตามสมควร ถึงอย่างไรนางก็ต้องอยู่ดูแลตำหนักหวางให้เรียบรอย จึงไม่สามารถติดตามหวางเย่ไปได้ สำหรับนางแล้วไม่ว่าจะเป็นผู้ใดที่ได้ติดตามหวางเย่ไปก็มีค่าเท่ากัน

"จริงด้วยเจ้าค่ะ อีกอย่างผู่เอ๋อร์นั้นก็มิใช่อิสตรีอย่างพวกเราๆ หากปล่อยให้ไปคอยดูแลปรนนิบัติหวางเย่มือไม้ก็คงเก้งก้างด้วยความไม่คุ้นเคย ควรให้จางเจี่ยเจียตามไปปรนนิบัติท่านจึงจะเหมาะสมกว่า" หวังลี่ฉุนรีบออเออตามสถานการณ์ทันที และถึงแม้ข้าจะไม่ใคร่ถูกชะตากับนางสักเท่าไร แต่ข้าก็รีบผงกศีรษะเห็นด้วยอย่างรวดเร็วราวกับไก่จิกอาหาร

"นั่นไม่แน่เสมอไป...ครานี้เปิ่นหวางเป็นถึงตัวแทนพระองค์ไปเพื่อปฏิบัติหน้าที่ ดังนั้นการนำอนุภรรยาติดตามไปด้วยย่อมไม่เหมาะสมอย่างยิ่ง" หวางเย่อธิบายด้วยใบหน้าเคร่งขรึม  

"แต่ว่า...ผู่เยว่ก็เป็นอนุภรรยาบ่าวเช่นกัน" หรูฟางเซียนโพล่งออกมาคล้ายคนมิยินยอม ความจริงนางเองก็คงจะอยากติดตามหวางเย่ไปเช่นกัน

"นั่นยิ่งเป็นการดี การเดินทางไปหูเป่ยในครั้งนี้คงจะยากลำบากนัก ไหนจะต้องผจญกับอากาศที่หนาวเย็นขึ้นเรื่อยๆ อีกทั้งต้องเดินทางด้วยรถม้าเป็นระยะเวลายาวนานไปกับขบวนผู้ตรวจการซึ่งจะนำข้าวสาวอาหารแห้งไปแจกจ่ายให้กับราษฎร การนำเหล่าสตรีซึ่งเป็นเพศที่อ่อนแอไปด้วยย่อมมิควร หากพวกเจ้าเกิดเจ็บไข้ได้ป่วยอาจทำให้การเดินทางล่าช้าจนมีปัญหาได้"

"ทว่า..." หรูเช่อเฟยพยายามจะพูดอะไรบางอย่างอีกครั้ง แต่ครานี้หวางเย่เอ่ยตัดบทด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดยิ่งนัก

"หุบปาก! เปิ่นหวางไปทำงานปฏิบัติภารกิจบรรเทาทุกข์บำรุงสุขให้ประชาชนตามพระบัญชาของหวงซ่างพวกเจ้าคิดว่าเปิ่นหวางไปเที่ยวเล่นหรือไร? เหตุใดจึงทำตัวเป็นสตรีโง่งมไม่มีเหตุผลเช่นนี้!" หวางเย่ตวาดจนอนุภรรยาทุกนางเงียบกริบไม่กล้าต่อปากต่อคำอีกต่อไป แม้แต่ข้าเองก็ตกใจจนแทบมิกล้าหายใจ ข้าเข้าใจดีว่าหวางเย่มิอยากนำเหล่าอนุภรรยาทั้งหลายไปเผชิญกับความลำบาก และตัวข้าซึ่งเป็นบุรุษนั้นเหมาะสมกับตำแหน่งนี้มากกว่า หากข้าทำได้เพียงแค่ร่ำร้องในใจว่าขอไม่ไปได้หรือไม่?

"ผู่เอ๋อร์..." คนเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นนุ่มนวล ช่างแตกต่างกับเมื่อครู่ราวฟ้ากับเหวจนทำให้จิตใจของข้าพาลสั่นไหว อนุภรรยาทั้งหลายต่างจับจ้องมายังข้าด้วยสายตาอิจฉาริษยา ครานี้หวางเย่ได้ซัดซาดไหน้ำส้มใส่ข้าโครมใหญ่แล้ว

"ขอรับ" ข้าก้มหน้ารับคำมิกล้าเงยหน้าขึ้นไปเผชิญหน้ากับเหล่าภรรยาของหวางเย่ที่กับลังจับจ้องข้าด้วยนัยน์ตาที่แทบลุกเป็นไฟ

"ประเดี๋ยวค่ำนี้ทานสำรับเย็นด้วยกัน ข้ามีธุระจะคุยกับเจ้า" คนมายืนอยู่เบื้องหน้าของข้าตั้งแต่เมื่อไหร่มิอาจทราบได้ ข้าที่กำลังก้มหน้ามองเห็นฝ่ามือแกร่งที่กำลังแบรออยู่ตรงหน้าด้วยสายตาโง่งม

"ยื่นมือมาสิ" ข้ายังไม่เข้าใจว่าคนต้องการสิ่งใดจึงยื่นมือของตนลงไปวางบนฝ่ามือหนาแต่โดยดี

หวางเย่กระชับนิ้วมือกุมมือของข้าเอาไว้ จากนั้นก็ดึงมือให้ข้าลุกขึ้น ข้าจึงยืนขึ้นมองหน้าคนอย่างเงียบงัน เขากระตุกมือข้าให้เดินตาม แต่ข้าก็ยังคงยืนนิ่งราวกับรากงอกด้วยความสงสัย คนต้องการสิ่งใดจากข้ากัน?

"ไปสิ...." หวางเย่หันมาบอกกล่าว

ไปไหน?

ข้าได้แต่คิดทว่ามิกล้าเอ่ยออกไปแม้เพียงครึ่งคำ 

"ไปเรือนเยว่ชิงของเจ้าอย่างไรเล่า นี่ลืมสัญญาที่ว่าจะทานสำรับเย็นกับข้าแล้วรึ?" 

ห๊า! คนยังคิดจะตามไปเรือนข้าอีกงั้นหรือ? 

บัดนี้นัยน์ตาทุกคู่ล้วนจับจ้องมายังข้า หากสายตาของคนเหล่านี้เป็นดังมีด มันคงเสียบร่างกายข้าจนเลือดชุ่มโชก ข้ากำลังจะตกทะเลน้ำส้มแล้ว

"ข้าจะได้ไปช่วยเจ้าจัดข้าวของที่จะนำไปด้วย"

(ต่อ)

"มิเป็นไร ผู่เยว่มิกล้ารบกวนหวางเย่" ข้ารีบเดินตามที่คนชักพา หากต้องการจะหลีกลี้หนีไปให้ไกลจากที่นี่โดยเร็วที่สุดก็มีแต่ต้องตามหวางเย่ไปแล้ว

หวางเย่ค่อยๆจูงข้าให้เดินไปตามทางโดยมีลู่กงกงและจิ้นอิ๋งเดินตามหลัง ส่วนข้าก็ได้แต่เดินตามไปเงียบๆเรียบร้อย ในหัวนั้นคิดถึงเรื่องราวต่างๆมากมาย แต่ดูเหมือนว่าข้าคงจะมิมีหนทางปฏิเสธการเดินทางในครานี้แล้วเพราะหวางเย่ได้ประกาศออกไปต่อหน้าทุกคนเป็นที่เรียบร้อย ถือว่าเป็นเรื่องสมเหตุสมผลทีเดียวที่จะให้อนุภรรยาบ่าวเช่นข้าติดตามไปปรนนิบัติรับใช้สามี ดังนั้นข้าก็ได้แต่คิดหาทางจัดการธุระปะปังของตนเองอย่างรอบคอบที่สุด ทั้งหอหลิ่งอิน ทั้งแปลงผัก และแม่ไก่

"เป็นอันใดไป ทำไมจึงเงียบเช่นนี้เล่า" หวางเย่หันมาถามข้าที่กำลังครุ่นคิดอะไรเพลินๆจนข้าสะดุ้งออกจากภวังค์ 

"ผู่เยว่กำลังคิดเป็นห่วงเสี่ยวไป๋ หากผู่เยว่ต้องจากมันไปก็คงจะคิดถึงมันมากเลยทีเดียว" แน่นอนละว่าเรื่องของเสี่ยวไป๋ก็เป็นหนึ่งในปัญหาที่ทำให้ข้าค่อนข้างปวดหัวเลยทีเดียว 

"เช่นนั้น...ก็นำมันไปด้วยก็ได้ เลิกขมวดคิ้วได้แล้ว" คนเอานิ้วคลึงหว่างคิ้วของข้าให้คลายออก

"จริงหรือขอรับหวางเย่ นู๋...นู๋ดีใจมากจริงๆ" ดีจริงๆ หากข้าพาเสี่ยวไป๋ไปด้วยได้เช่นนี้ปัญหาก็จะลดลงไปมาก

"จริงสิ...หากเบื่อๆเจ้าก็ไปเล่นกับเสี่ยวไป๋ได้" คนจูงข้าเดินต่อไปตามทาง ผ่านสวนกลางและศาลาริมน้ำ ตอนนี้ลมหนาวได้พัดมาแล้ว ใบไม้ที่เปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลเริ่มปลิดปลิวเหลือแต่กิ่งก้านก็ทำให้บรรยาศในตำหนักหวางแห่งนี้ดูงดงามไปอีกแบบ

"ขอบคุณหวางเย่ที่เมตตา" ข้าฉีกยิ้มตายิบหยี มือกุมกระชับอุ้งมือแกร่งแล้วเดินตามคนไปอย่างอารมณ์ดี

"ดูเจ้าสิ เรื่องแค่นี้ก็ดีใจจนหน้าบานแล้ว" หวางเย่บีบจมูกข้าเบาๆอย่างหมั่นเขี้ยว เราเดินกันมาถึงเรือนเยว่ชิงแล้ว ข้าจึงรีบให้จิ้นอิ๋งไปนำสำรับเย็นมาจากโรงครัว ส่วนลู่กงกงก็รีบนำกระถางถ่านร้อนๆมาวางภายในห้องเพื่อให้ความอบอุ่น จากนั้นก็ชงชานำมาให้หวางเย่กับข้าจิบ

ผ่านไปครู่เดียวจิ้นอิ๋งก็เดินนำหน้าเด็กจากจากโรงครัวเข้ามา พวกเด็กๆยกสำรับเย็นมาวางบนโต๊ะ ข้ากวาดตามองดูเห็นมีกับข้าวเพียงแค่ห้าอย่างตามที่ข้าขอจึงยิ้มอย่างพึงพอใจ ข้านิ่งรอให้หวางเย่คีบอาการก่อนจากนั้นจึงคีบอาหารตาม เราทานกันไปเงียบๆ ข้าเดาว่าหวางเย่คงถูกสอนมาไม่ให้พูดระหว่างรับประทานอาหาร คนสนทนากับข้าเล็กน้อยแต่ไม่มากนัก มีคีบกับข้าวมาให้ข้าบ้าง ข้าจึงคีบกับข้าววางลงในชามของหวางเย่บ้างตามหน้าที่ของภรรยาที่ดี

หลังจากที่ทานสำรับเย็นเสร็จเรียบร้อยแล้ว ลู่กงกงก็โบกมือให้บ่าวรับใช้จากโรงครัวเดินเข้ามาเก็บจานชามไป หวางเย่จิบชาอีกสองอึกก่อนจะวางถ้วยชาลงแล้วหันมาพูดกับข้าด้วยสีหน้าจริงจัง

"ผู่เอ๋อร์ การเดินทางไปบรรเทาทุกข์ให้แก่ราษฎรในครานี้ถือว่าเป็นเรื่องเร่งด่วนจึงใช้เวลาเพียงแค่สามวันในการจัดแจงเสบียงอาหาร และข้าวของที่จะนำไปมอบให้กับผู้ประสบภัย นี่ถือว่าพวกเราก็มีเวลาเตรียมตัวน้อยมากเช่นกัน เจ้าจงให้เด็กรับใช้ไปจัดเตรียมเสื้อผ้าอาภรณ์สำหรับใส่ในเหมันตฤดู เอาแบบที่หนาสักหน่อย ส่วนข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวก็จัดเตรียมไปตามสมควร เรื่องเสบียงกรังอาหารการกินนั้นถ้าอยากได้สิ่งใดเพิ่มเติมก็ให้ไปแจ้งทางโรงครัวให้จัดเตรียมให้ได้ ขาดเหลือสิ่งใดก็ให้คนมาบอกลู่หาน เขาจะช่วยจัดการให้"

"ผู่เยว่ขอบพระคุณหวางเย่เป็นอันมาก" ข้าฟังคนจนมึนงงไปหมดแล้ว นี่ข้าควรต้องเตรียมสิ่งใดไปบ้าง?

"อ้อ...เจ้าควรจัดเตรียมข้าวของให้เสร็จภายในวันพรุ่งนี้เป็นอย่างช้า พวกบ่าวรับใช้จักได้มายกไปใส่รถม้า"

"ขอรับ ผู่เยว่จักจัดเตรียมข้าวของให้เสร็จภายในวันนี้เลย" ข้ารีบรีบคำ ในใจอยากให้คนกลับไปจะแย่ ประเดี๋ยวข้าต้องให้จิ้นอิ๋งไปตามจื่อลู่กลับมาอีก

"อืม...เช่นนั้นข้าไม่รบกวนพวกเจ้าแล้ว รีบจัดข้าวของเถิด" หวางเย่กล่าวคำพร้อมกับลุกขึ้นยืน ข้าจึงรีบยืนตามหมายจะเดินไปส่งคนที่หน้าประตู แต่ทว่าคนกลับโบกมือไม่ให้ข้าไปส่ง คงเพราะเห็นใจที่ข้าเท้าเจ็บอยู่กระมัง

คนลับหลังไปไม่นานข้าก็รีบให้จิ้นอิ๋งไปตามจื่อลู่กลับมาจากหอหลิ่งอิน ส่วนข้าก็รีบไปให้อาหารแม่ไก่ที่ห้องเก็บฟืนก่อน กลับมาจัดเก็บข้าวของเพื่อเตรียมเดินทาง เครื่องใช้ส่วนตัวข้าไม่มีอันใดมาก มีเพียงอาภรณ์สำหรับฤดูหนาวเพียงไม่กี่ชุดเท่านั้น พอข้าจัดข้าวของเสร็จจื่อลู่กับจิ้นอิ๋งก็กลับมาพอดี

การเดินทางในครั้งนี้ข้าคงมิอาจพาจื่อลู่เดินทางไปด้วยได้ เนื่องจากหวางเย่เคยเห็นใบหน้าของเขาแล้ว ดังนั้นข้าจึงทำได้เพียงไหว้วานให้เขาช่วยดูแลหอหลิ่งอินแทนข้าด้วย โดยการจัดการบริหารร้านก็ให้เป็นไปตามที่ข้าเคยวางแผนเอาไว้ หากมีปัญหาอันใดก็ให้ปรึกษาหลงจู๊หลิ่งได้โดยที่ข้ามอบอำนาจการตัดสินใจสูงสุดให้แก่จื่อลู่ เขาสามารถจัดการพลิกแพลงตามสมควรได้เลยโดยมิต้องรอข้ามาตัดสินใจเช่นเคย 

ในช่วงเริ่มต้นเหมันตฤดูเช่นนี้ยังไม่หนาวมากมายนัก การเดินทางไปกลับ
จากเรือนเยว่ชิงและหอหลิ่งอินจึงยังพอกระทำได้ แต่หากหิมะแรกตกเมื่อใด เมื่อนั้นความลำบากในการไปกลับคงเพิ่มมากขึ้น และถ้าหากหิมะตกหนานั่นย่อมหมายถึงว่าการเดินทางไปกลับอาจเป็นไปมิได้เลย คนน่ะไม่เท่าไหร่ ข้าให้จื่อลู่อาศัยอยู่ที่หอหลิ่งอินเพื่อดูแลกิจการไปเรื่อยๆได้ ถึงอย่างไรที่เรือนเยว่ชิงแห่งนี้ก็ไม่เคยมีแขกมาเยือนอยู่แล้วนอกจากหวางเย่ที่ขยันมาหาข้าในช่วงหลังๆ แต่ประเดี๋ยวข้าจักอ้างกับหวางเย่ว่าเด็กรับใช้ของข้าผู้หนึ่งขอลากลับไปเยี่ยมบ้านเกิดในช่วงที่ข้าไม่อยู่เพื่อป้องกันมิให้คนจากโรงครัวที่จะมาส่งข้าวปลาอาหารสงสัยได้ แต่ทว่าสิ่งที่ข้าเป็นห่วงอย่างยิ่งนั่นก็คือเหล่าแม่ไก่ของข้าต่างหากเล่า






------------------

Talk (25/1/17)
มาเฉลยจ้ะ
หวาง แปลว่า อ๋อง 
เปิ่นหวาง เป็นคำใช้แทนตนของอ๋อง
เป็นการเรียกแบบยกตนข่มท่าน 
คล้ายๆเป็นการแสดงอำนาจ 
ให้ผู้ฟังสำเหนียกได้ว่า พูดคุยกับคนที่สูงศักดิ์กว่า
ถ้าแปลตามตัวก็คงจะประมาณว่า ตัวข้าอ๋องผู้สูงศักดิ์ ประมาณนั้นจ้ะ
ดังนั้นจะสังเกตว่าไรท์จะใช้คำนี้เวลา
0. พูดเป็นทางการ
0. พูดแสดงความเจ้ายศเจ้าอย่าง
0. พูดยกตนข่มท่าน ข่มขู่ให้หวาดกลัว
0. พูดยามแสดงอำนาจ
0. พูดเพื่อแสดงยศศักดิ์ของตน
0. พูดกับคนที่ไม่สนิท

ส่วนข้าจะใช้พูดกับคนสนิท ไว้วางใจ
ในกรณีนี้หวางเย่ใช้คำว่าข้าเวลาพูดกับเสี่ยวเยว่ก็เพราะต้องการแสดงให้เห็นถึงความเป็นกันเองจ้า^^

ปล.มีคนถามเรื่องฮ่องเต้ กะ หวางเย่
แปลไม่เหมือนกันนะจ้ะ
หวาง แปลว่าอ๋อง
ส่วนฮ่องเต้ จะใช้คำว่า หวงซ่าง กับ หวงตี้ค่ะ
แล้วเวลาฮ่องเต้เรียกแทนตนเอง จะใช้คำว่า เจิ้น
แบบที่แปลเป็นไทยได้ว่า เรา อ่ะค่ะ
น่าจะ ตัวเราฮ่องเต้ผู้นี้ ประมาณนั้น

ส่วนเหล่าจือ น่าจะประมาณว่า ตัวข้าผู้สูงส่ง(กว่าเอ็ง)นะคะ^^
ถ้าเอาคำที่คนไทยคุ้นเคยก็คง
กุพ่อทุกสถาบัน คล้ายๆนะคะ ความรู้สึกเดียวกัน555

Talk (24/1/17)

ชี้แจงค่ะ
ถ้ารี้ดสังเกตจะเห็นว่าไรท์ใช้คำสรรพนามแทนตัวของพระเอกหลายแบบ ทั้งข้า ทั้งเปิ่นหวาง
สงสัยกันไหมคะว่าทำไมถึงใช้ต่างกัน?
ให้ลองทายเดี๋ยวมาเฉลยทอล์คหน้าค่ะ

ปล.ยังมีคนไม่หายข้องใจกับคำว่านู๋
มาพูดกันตรงนี้เลยละกันนะคะ
นู๋ แปลว่าบ่าวผู้ต่ำต้อยค่ะ มาจากนู๋ไฉ นู๋ปี้ นั่นละ
ไม่ใช่คำเดียว กับคำว่าหนู ที่พวกเด็กๆใช้แทนตัวนะคะ
ถ้าเป็นคำนั้น ก็เขียน หนู ไปแล้วเนอะ จะมาแปลงเป็น นู๋ ทำไม จริงไหมคะ
ถึงแม้จะเคยมีคนทักว่าผิดหลักภาษาไทยก็ตาม 
แต่ที่เลือกเขียน นู๋ แบบนี้เพื่อกันคนสับสนค่ะ เกทนะคะ^^

ปลล. มีคนถามว่ามาเยอะกว่านี้ได้ไหม ไม่ได้ค่ะ555 ไรท์มีงานประจำนะคะ งานเยอะและยุ่งมากด้วย บอกเลยว่าเขียนนิยายวันละครึ่งตอนนี่คือสุดความสามารถแล้วจริงๆค่ะ นี่ก็แทบไม่ได้นอนละ อยากเขียนให้จบเร็วๆเหมือนกันค่ะ เตรียมเปิดเรื่องใหม่แล้ว><


T
B
Chicken
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.263K ครั้ง

7,190 ความคิดเห็น

  1. #6972 moon97969 (@moon97969) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 21:44
    น้อนนนไม่อยากไปน้อนนเป็นห่วงแม่ไก่ 555 น่าเอ็นดูจังลูกเอ้ยยย
    #6972
    0
  2. #6942 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 08:22
    ห่วงด้วยค่ะ
    #6942
    0
  3. #6260 RealThxnB (@RealThxnB) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 12:04
    ไก่คือที่หนึ่ง5555555
    #6260
    0
  4. #5909 greentealatte ♡ (@qltz) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 20:54
    ห่วงและหวงมากแม่ไก่เนี่ย55555
    #5909
    0
  5. #5743 Ppttyc_ (@Preeyaporn123Noo) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 11:39
    ไก่คงเป็นที่หวงเหนจริงๆ
    #5743
    0
  6. วันที่ 18 กันยายน 2562 / 23:43
    ความจะแตกอีกเพราะชุดที่ไปซื้อด้วยกันนี้ละ
    #5734
    0
  7. #5354 KhunLOMAs (@Aanaung26) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 กันยายน 2562 / 01:15
    น้องรักแม่ไก่มาก เป็นสิ่งที่คิดไม่ตกว่าจะทำวังไง55555
    #5354
    0
  8. #5332 Minutedao (@Minutedao) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 กันยายน 2562 / 19:51
    เอ๋้นดู
    #5332
    0
  9. #5250 อดีตรีดเงา (@kidmai555) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 กันยายน 2562 / 00:24

    รึน้องจะเอาแม่ไก่ไปด้วย? ฮาเลยนะถ้าเอาไปด้วยจริงๆอ่ะ

    #5250
    0
  10. #4925 cchenjj (@cchenjj) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 14:27
    ตอนนี้แม่ไก่และแปลงผักมีอิทธิพลกับน้องมากกว่าพระเอกอีก
    #4925
    0
  11. #4788 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 07:22
    น่ารักจริงๆ
    #4788
    0
  12. #4745 MamoTie (@Tangjaa) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:18
    เป็นห่วงเเม่ไก่ 5555
    #4745
    0
  13. #4716 chocolato.p (@yhing_haw_kaun) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 20:35

    ห่วงผักห่วงไก่ 5555555

    #4716
    0
  14. #4347 madaoare (@madaoare) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:00
    ขอบคุณค่ะได้ความรู้เยอะเลยทีเดียว
    #4347
    0
  15. วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 15:54
    เฉี้ย = เชี้ย ออกเสียงเหมือนกันป่ะ คืออ่านเป็นเชี้ยมาโดยตลอด 555
    #3963
    1
    • #3963-1 ++Milady++ (@Suiji) (จากตอนที่ 24)
      22 พฤษภาคม 2560 / 15:55
      ออกเป็น เชี่ย มากกว่าค่ะ
      อักษร สูง นะ^^
      #3963-1
  16. #3852 Looney00 (@Looney00) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 01:26
    สมน้ำหน้าภรรยาทั้งหลาย555
    #3852
    0
  17. #3804 ฺBedroom (@154356) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 14:14
    ปัญหาชีวิต เรื่องไก่กับผัก หนูเยว่จะแก้ปัญหาอย่างไรเนี่ย
    #3804
    0
  18. #3717 แกงส้ม (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 22:31
    ใครจะเลี้ยงไก่ให้หล่ะเนี่ย
    #3717
    0
  19. #3213 fairy (@game_) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 22:53
    ท่องโลกกก
    #3213
    0
  20. #3164 ma_jung (@mameawxsoo2537) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 14:27
    โห้ววว กลับมานิผุ่เย่วอาจโดนเพ่งเล้งรัวๆๆ
    #3164
    0
  21. #2613 Anazegious (@zevalious) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 01:10
    หวางเย่ฉลาดมาก อ่านถึงตอนนี้คิดว่าที่ให้ผู่เย่วไปด้วย นอกจากจะเอาไปอยู่ใกล้ๆกันแล้ว คงพิสูจน์แน่เลยว่าผู่เย่วใช่คุณชายเย่วรึป่าว ถ้าชุดฤดูหนาวคือตัวเดียวกับที่หวางเย่เคยซื้อให้คุณชายเย่วล่ะก็ บิงโก 55555
    #2613
    0
  22. #2263 Phruktikan1002 (@Phruktikan1002) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:27
    อยู่ๆก็คิดอะไรแบบแปลกออกมาอ่าา..ทำไมถึงมีความคิดว่าหวางเย่ทำดีกะผู่เอ๋อร์เพราะเหตุผลบางอย่างอ่าาา....#หรือเราจะคิดมากไปเอง...แต่อยู่ๆก็จากคนที่ไม่เจอกัน(ไม่นับตอนที่เป็นคุณชายเยว่นะ)...จะรักจะเอ็นดู หลงไหลได้ขนาดนี้เลยเหรอ..**เราคงคิดมากไป5555***เหอออ
    #2263
    0
  23. #2192 ปีศาจสีเงิน (@aaron-anael-abel) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:28
    นั่นสิ เราก็ห่วงไก่นะ กลัวไก่อดตายอ่ะ
    #2192
    0
  24. #1479 Som O Usanee (@pomelo8063) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 มกราคม 2560 / 21:39
    ผู่เอ๋อร์รักแม่ไก่กับผักในแปลงเหมือนลูกจริง ๆ ห่วงมากกกกก หรือจะเอาแม่ไก่ไปไว้ที่ร้าน แต่หน้าหนาว ผักก็น่าห่วง หือออออ เครียดแทน
    #1479
    0
  25. #1335 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 มกราคม 2560 / 19:14
    นั่นสิ จะทำยังไงกับแม่ไก่และผักดี เพราะจื่อลู่ก็ต้องดูแลหอหลิ่งอิน
    #1335
    0