Fanfic Bungou stray dogs(BSD) - Find the exit

ตอนที่ 2 : Chapter 1 - เด็กสาวท่ามกลางหิมะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 140
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    30 เม.ย. 62



เนื่องจากตอนที่แล้วเรารู้สึกว่ามันยังเอ่อ--เอาเป็นว่าแก้ไขเนื้อหาแล้วค่ะ(กลับไปอ่านหรือไม่อ่านก็ได้นะคะ เพราะใจความสำคัญไม่เปลี่ยนค่ะ)แล้วก็.....ขอโทษค่ะเมื่อคืนไรท์เผลอหลับ...รู้สึกตัวอีกที7โมง..
ใครที่อยากฟังเพลงไปด้วยแล้วอ่านไปด้วยสามารถฟังเพลงได้นะคะลิงค์อยู่ด้านล่างเปิดฟังได้เลย(ทำนองเฉยๆค่ะฟังแบบสบายๆ)
ไรท์ว่าเปิดฟังไปด้วยอ่านไปด้วยแล้วมันเข้า...

Twitter>
จิ้ม
ส่วนแฟนเพจเฟสบุ๊ค...ยังไม่ได้สร้างนะคะ
ใครที่ได้ไปดูอเวนเจอร์เอนเกมมาแล้วห้ามสปอยนะคะ!!
Theme : Chess theme
ปล.ไรท์ลงรูปผู้นำทางไว้ในTwitterนะคะ

-------------------

ท่ามกลางหิมะที่โปรยปรายลงมาจากท้องนภาที่บัดนี้ถูกย้อมให้กลายเป็นสีเทา คล้ายฝนจะตกเพียงแต่สิ่งที่ร่วงหล่นลงมาไม่ใช่หยาดฝนแต่อย่างใด...

“หิ...มะ...?”

เธออยู่ที่ไหน...แล้วประเด็นสำคัญ...ทำไมรอบๆตัวเธอมันถึงกลายเป็นเหมือนในอนิเมะไปแล้วล่ะ! แต่ก็ดี... เด็กสาวมองไปรอบๆกายของตน รอบๆตัวเธอในตอนนี้ถูกห้อมล้อมไปด้วยป่าไผ่ที่ไม่ได้ทำทางเอาไว้เพื่อให้คนทั่วไปเดิน ที่แห่งนี้ไม่ใช่สถานที่ท่องเที่ยว..ตอนนี้เธอรู้แค่นั้น ในตอนนี้ตัวเธอที่ไม่รู้ว่าจะไปทางไหนดี จึงทำได้เพียงแค่เดินต่อไปเรื่อยๆเพียงเท่านั้น และแน่นอนว่าหิมะนั้นก็ได้ตกลงมาหนักขึ้นเรื่อยๆ...มันไม่มีผู้ใดหรอกที่จะต้านทานความหนาวเหน็บได้

(ฟึบ)

“....”ตอนนี้เด็กสาวคิดเพียงแค่อย่างเดียวในหัว นั่นคือ‘หนาว’เธอต้องการแดดในประเทศไทยมากๆเลยในตอนนี้..เอ่อ...เอาใหม่--เธอต้องการที่ผิงไฟอุ่นๆกับน้ำร้อนๆสักแก้วแล้วก็เสื้อกันหนาวหนาๆเสียจริงๆ...มันคงจะดีมากเลยล่ะถ้าได้มันในตอนนี้ แต่ว่า--ในตอนนี้ดวงตาของเด็กสาวได้ถูกปิดลงแล้ว...





(สวบ สวบ สวบ)

เสียงฝีเท้าของใครสักคนกำลังเดินเข้าไปในป่าไผ่ ในตอนนี้หิมะได้หยุดตกเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แต่ก่อนหน้านั้น ตอนที่หิมะตกลงมามันคงจะหนักพอสมควรเลยมันถึงทำให้หิมะบนพื้นหนาไปขนาดนี้...


ชายวัยกลางคนที่เดินเข้ามาในป่าไผ่มองไปรอบๆตัวของเขา เขากวาดสายตาไปสะดุดกับสิ่งหนึ่งที่นอนอยู่บนพื้นหิมะนั่นจึงทำให้เขาต้องรีบเดินตรงดิ่งไปยังสิ่งนั้น แต่ปรากฏว่าสิ่งนั้นคือ..

“เด็ก?มานอนทำอะไรอยู่ตรงนี้ล่ะเนี่ย”

เขาก้มมองเด็กสาวสักพักก่อนจะตัดสินใจอุ้มตัวเด็กสาวขึ้นมา

(ครืด)

“ยินดีต้อนรับกลับ--?เด็ก?”หญิงวัยกลางคนที่เตรียมพร้อมพูดต้อนรับสามีของตนกลับบ้านถึงกลับต้องชะงักกับสิ่งที่เขานำมาด้วยหลังจากที่เขาบอกว่าจะออกไปชมทิวทัศน์หลังหิมะตกเสียหน่อย 

“นอนอยู่ตรงป่าไผ่น่ะ ดูท่าว่าจะพึ่งสลบไปด้วย”ชายวัยกลางคนพูดพร้อมมองเด็กสาว

“งั้นเอาเธอไปผิงไฟก่อนเถอะ คงจะหนาวมากแน่ๆ”พอหญิงวัยกลางคนว่าจบชายวัยกลางคนคนนั้นก็ทำตามที่เธอบอกโดยไม่คัดค้านอะไร และหลังจากที่เขานำตัวเด็กสาวไปผิงไฟเสร็จเขาก็ออกมาเพื่อที่จะคุยกับภรรยาของตนว่าจะเอาอย่างไรต่อไปดี



“อื้อ...”ร่างของเด็กสาวที่นอนอยู่หันไปมองซ้ายมองขวา เธอยังไม่ตายแฮะ...

ร่างเล็กพยายามนำตัวเองให้ลุกขึ้นมาจากเสื่อทาทามิ(*)แต่กลับไม่เป็นผลใดๆเลยตัวเธอไม่ยอมลุกขึ้นมา...

“เป็นไงบ้าง”

“เห๊ะ!?”

ถ้าเด็กสาวในตอนนี้ขยับตัวได้อย่างใจนึกแล้วล่ะก็คนคนนั้นคงโดนเธอต่อยยับไปแล้ว...

“ขยับไม่ได้หรอกน่า”

“คุณทำอะไรน่ะ!?”

“ฉันทำให้เธอมาอยู่ที่นี่ได้ ควรจะขอบคุณฉันนะ”

คนคนนั้นที่ว่าก็คือ‘ผู้นำทาง’นั่นเอง..แล้วเธอมาทำอะไรที่นี่กันล่ะ?

“อย่าเปลี่ยนเรื่องส--”

“หรือไม่ถูกใจรูปลักษณ์ของตัวเองในตอนนี้ล่ะ?”

“ห้ะ?”

รูปลักษณ์?รูปลักษณ์ของเธอเปลี่ยนไปด้วยอย่างนั้นหรือ?ทำไมเธอถึงไม่รู้สึกตัวเลยล่ะเธอรู้แค่ว่าชุดที่เธอใส่อยู่เป็นชุดกิโมโนสีเขียวอ่อน...

“เธอนี่ความรู้สึกช้าชะมัด”

เหมือนจะมีศรมาปัก(จึก!)กลางใจของเด็กสาวเพราะผู้นำทางไม่ใช่คนแรกที่บอกเธอแบบนี้

“อายุ11ปีส่วนสูง148เซนติเมตรผมสีชมพูอ่อนๆคล้ายกับสีของซากุระดวงตาสีมหาสมุทร ไง?ชัดเจนขึ้นบ้างไหม?”

“อ--เอ๋...คือ--แบบว่า..อะไรนะ?อายุ11ปี?เนี่ยนะ?”

“อะไร?ก็ยังโตได้อีกนี่?อ๋อ!ฉันไม่ได้ให้พลังพิเศษเธอนะ”

“อะไรนะ!”

(ครืด)

“ตื่นแล้วเหรอ?”

ทันใดนั้นเองชายวัยกลางคนคนนั้นก็เข้ามาพร้อมกับถามเด็กสาว

“อะ---เอ่อ..ค่ะ”

“...ว่าแต่...เธอคุยกับใครอยู่น่ะ?”

ชายวัยกลางคนถามเธอพร้อมมองไปรอบๆห้อง และพอเด็กสาวตอบว่าไม่มีอะไรเขาก็บอกให้เด็กสาวตามเขาออกไป ในใจเขาคิดว่าคงเป็นผีบ้านผีเรือนกระมัง...


หลังจากที่เขาพาเด็กสาวออกมาพบกับภรรยาของตน เขาและภรรยาก็ได้ทำการถามไถ่ว่าเด็กสาวเป็นใครมาจากไหน ทำไมถึงไปอยู่ตรงนั้น และพอจะจำอะไรได้บ้างไหมแต่ผลก็ปรากฏออกมาว่าเด็กสาวจำอะไรไม่ได้เลยแม้กระทั่งชื่อของตน

“จำอะไรไม่ได้เลยเหรอเนี่ย”

“...ยูฟูกิ ชื่อนี้เป็นไงจ้ะ?”

“..หนูชอบนะคะ”

“งั้นจนกว่าเธอจะจำชื่อได้ใช้ชื่อนี้ไปก่อนก็แล้วกัน”

พอตกลงกันได้แบบนี้ สามีภรรยาทั้งคู่ก็แนะนำตัว ตัวสามีชื่อ เอจิ โยชิคาวะ เป็นนักประพันธ์(นักเขียน) ส่วนตัวภรรยาชื่อ ฟูมิโกะ โยชิคาวะ ทั้งสองคนตัดสินใจที่จะเลี้ยงดูเด็กสาวที่ตนได้ตั้งชื่อไว้ให้ว่า ยูฟูกิ

พอหลายวันผ่านไปเด็กสาวก็เริ่มปรับตัวและเข้ากับสิ่งต่างๆที่นี่ได้บ้างแล้ว เธอรู้ว่าที่นี่คือโยโกฮาม่าซึ่งเป็นเมืองที่อยู่ในจังหวัดคานากาวะ ประเทศญี่ปุ่น เพียงเธอได้รับคำตอบมาจากสองสามีภรรยาแค่นี้ว่าตนอยู่ที่ไหนในใจเธอกระโดดโลดเต้นดีอกดีใจแค่ไหนคงไม่ต้องอธิบายกัน...

ชายวัยกลางคนหรือ เอจิ โยชิคาวะ ยอมให้เธอเรียกว่าคุุณตาได้ตามสบายเลย ด้วยเหตุผลที่ว่าตัวเขาจะครบ60ปีในปีหน้านี้แล้วและแน่นอน... ฟูมิโกะ โยชิคาวะหรือภรรยาของเขาก็ให้เธอเรียกตัวเองว่าคุณยายได้เช่นกัน



ภายในบ่ายวันหนึ่ง..

“คุณคะ โอดะคุงมาหาแน่ะ”

“โอดะเหรอ?”

“ใช่ค่ะ เห็นเอาของมาฝากเยอะแยะเลยล่ะนะ”

ภรรยาของเขาพูดพลางหัวเราะไปด้วย ส่วนตัวของเขาเองก็ลุกขึ้นมาและเดินออกมาหาผู้มาเยือนคนนั้น 

(ครืด)

“สวัสดียามบ่ายพ่อหนุ่ม..”

ชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าชายวัยกลางคนในตอนนี้เป็นชายหนุ่มอายุราวๆ16ปี ผมสีแดงเข้ม ดวงตาสีน้ำเงิน ชื่อเต็มของชายหนุ่มคนนี้ก็คือ..[โอดะ ซาคุโนะสุเกะ]


------------------


(ไรท์เชื่อว่าต้องมีหลายคนอ่านฟูยูกิ..ใช่มะ?)

*เสื่อทาทามิ

-ทาทามิเป็นเสื่อชนิดหนึ่งที่ใช้เป็นวัสดุปูพื้นในห้องแบบญี่ปุ่นดั้งเดิม สมัยก่อนจะทำเสื่อทาทามิจากฟาง ใช้อัดหญ้าฟางลงไปจนถึงยอด แต่ว่าปัจจุบันนั้นนิยมนำวู๊ดชิพหรือแผ่นโฟมมาทำเป็นฐานของเสื่อแทน

(เครดิต:วิกิพีเดีย,LIVEJAPAN perfect guide


ขอชี้แจ้งเล็กน้อยนะคะ

-ตามประวัติจริงๆแล้วคุณโอดะเกิดก่อนคุณเอจิหลายปีมากนะคะแต่เราขอปรับอายุให้คุณเอจิแก่กว่าคุณโอดะ(ไม่)นิดหน่อยนะคะ แฮะๆ

และตอนนี้ขอเพียงเท่านี้เพราะแบตไรท์จะไปแล้ววววว              

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

2 ความคิดเห็น